lilith krijgt een C4

"We zouden jullie heel graag houden, maar we snappen ook dat er nadelen verbonden zijn aan een verhuis naar een nieuwe locatie, en dat we waarschijnlijk enkelen van jullie zullen kwijtspelen".

Ik zag enkele collega's met verstomming geslagen worden en na mijn eerste "waheyhey, dan moet ik niet meer honderd miljard keer bellen naar zaakvoerders en alles! YEHEAH BEEJBIE!"-gedachte begon het traag door te dringen dat ik zo maar eventjes mijn job kwijtben. Weliswaar de minst favoriete van mijn twee jobs, maar ook wel de job die ervoor zorgt dat ik mijn allerfavoriete schrijfwerk kan blijven doen zonder op droog brood te moeten leven.

Ik vatte de koe bij de hoorns en gooide als eerste de stelling op tafel dat ik inderdaad niet van zin was om elke dag een uur langer onderweg te zijn naar een job waar ik eigenlijk al maanden vanaf wilde, ware het niet dat het me steevast aan tijd en goesting ontbroken had om mijn vege lijf weer te grabbel te gooien op de arbeidsmarkt. Maar nu kon ik niet anders, dus te grabbel gooien zou ik, en nog geen klein beetje!

En zo kwam ik opnieuw terecht in de wereld die "hele dagen de website van de vdab checken" heet, op zoek naar een job die inhoudelijk liefst zo ver mogelijk verwijderd is van geweldige carriËremoves als roommeester, zandstraler, olifantenverzorger, vollen bak uumperdink en - god beware mij- helper in de prei-oogst. Had ik me daar in mijn jonge jaren nog tafereeltjes bij voorgesteld met knappe boerenzonen in de hoofdrol, dan roept het heden in mijn mid-twenties vooral beelden van vieze nagels, lelijke donssnorren en slijkerig parret bij me op.

De arbeidsmarkt is een vuile beeste, milledjuue!
Maar als u nog ergens een westvlaams jobje van een uur of twintig per week weet zijn waarbij ik niet rechtstreeks in aanraking dien te komen met mannen met enige vorm van slechte hygiÎne, u roept!

Edit: session expired zegt hij.. Daar gaat mijn baantje van IT-er in een middelgrote KMO. (n)

muziekjes

Muziek moet je mee naar buiten nemen, vind ik. Want binnen gaat muziek dood.

Geen enkel liedje klinkt mooier dan als het via mijn iPod als een soundtrack over de stad wordt gedrapeerd waar ik op dat moment doorwandel. Hoe ik me dan ook voel, op dat moment, in die stad, het liedje maakt het beter. Dan maakt het eigenlijk niet eens meer uit hoe de soundtrack van mijn wandeling klinkt: mijn kadans en ikzelf passen ons graag en makkelijk aan aan een leuke melodie.

Ik hou van kleine, broze liedjes die het verdienen om met zachtheid behandeld te worden.

Ik smelt bij singer-songwriters met alleen maar een stem en een gitaar. En een boodschap die aan me blijft plakken.

Ik hou van de huppelliedjes uit AmÈlie Poulain die ervoor zorgen dat ik eigenlijk gewoon rond een lantaarnpaal zou willen draaien. Om de drie stappen een poging doen om met mijn hielen tegen elkaar te tikken, zonder na te denken over hoeveel kans ik maak om op mijn gezicht te gaan. Accordeon in je oren maakt de wereld een pak mooier, en de moeilijke dingen luchtiger. En het is gewoon fijn te weten dat niemand hoort wat jij hoort, en dat jij dus eigenlijk het meeste geluk hebt. Het allermeeste geluk van de hele wereld, wat oren betreft.

Ik zweer bij Nederlandstalige liedjes die heel erg hun best om de moeilijkheid van zingen in het Nederlands te overstijgen. En die dat, net omdat het zo moeilijk is, vaak zo fenomenaal mooi doen. Ik wandel graag met de brekende stem van Stef Bos dicht bij mijn oren, en mijn hart maakt een sprongetje als ik de broertjes Kommil Foo hoor voorbijkomen. "'dit geloof je nooit, 'k zit weer in die kroeg, waar je me zei dat je me nooit verlaten zou, je schreef het met krijt, hier op de muur, en god het staat er nog altijd". Liedjes maken een stad soms mooier, terwijl diezelfde stad een zwaarmoedig nummer plots licht kan maken.

Maar ik word net zo makkelijk verliefd op de zingende zinnen van Spinvis en Yevgueni.
En zelfs Twarres klonk daarnet door de autoradio weer mooi.

EÈn ding is zeker: elk nummer klinkt honderd keer beter dan een maand geleden nu de zon er weer op schijnt en de volumeknop weer luider mag. U moet het echt een keer proberen, voor het weer begint te sneeuwen.

lilith en de te gekke vondsten

Het zijn de kleine dingen die een verhuis toch de moeite waard maken.
Aanschouw het meest grijsgedraaide cassetje in de geschiedenis van de cassetjes!

Wat ik mij dan na al die jaren plots weer afvraag: wat kostte dat zo, een cassetje met liedjes op? Was dat veel minder dan een cd nu? Kunnen de oudjes onder mijn lezers zich hier even nostalgisch over uitspreken, aub?

En droom ik, of heb ik vanmorgen toch echt een streepje zon op mijn arm gevoeld?

overpeinzingen bij een verhuis

• we moesten en zouden in den tijd een waterkoker hebben, want waterkokers zijn retehandig, naar men zegt. Een waterkoker was meteen ook het eerste toestel dat we kochten toen we gingen samenwonen, want hoe de wereld ooit was blijven draaien toen er nog geen waterkokers bestonden, het was ons een volledig raadsel. Besef na twee jaar: we hebben desbetreffende waterkoker welgeteld nog geen enkele keer gebruikt, omdat wij blijkbaar geen gezin van minute soepjes en snelle koffie zijn. En het was nochtans de mooiste waterkoker die ze toen in de winkel hadden staan.
• ik heb net een hele hoop te gekke snufjes ontdekt toen ik mijn keukenlade ledigde. Ik had echt geen idee meer dat ik beschikte over een gestroomlijnde taartschep, een flesopener compleet met oortjes van Mickey Mouse op en alles, een ding om zakken chips te sluiten (wie zou nu ooit een zak chips willen sluiten?!), wel twee dingen die het pellen van een appelsien zouden moeten vergemakkelijken (terwijl ik zweer bij handmatig pellen. Handmatig pellen boven alles!), een breinaald en iets met het logo van Hak op dat ik met de beste wil van de wereld niet kan thuisbrengen.
• een mens zou zichzelf elk jaar eens de vraag moeten stellen: hebben wij dat hier allemaal eigenlijk wel nog nodig? En het antwoord op die vraag kan best confronterend zijn.
• wat ben je met een Alessi-suikerpotmannetje als je nog nooit suiker op tafel hebt gezet? En wat zegt dat over mijzelf en mijn persoonlijkheid, dat ik nog nooit suiker op tafel heb gezet? En u, hoeveel keer heeft u de laatste twee jaar suiker op tafel gezet? En hoe zit dat met uw dierbaren?
• breekbare dingen inpakken in materiaal dat dat breken zou moeten tegenaan is zowat het meest hatelijke werkje dat ik de laatste jaren heb ondernomen. Bijna even hersendodend als die keer dat ik de verf van een houten vloer moest krabben met een krabbertje
• welk ander vlaams huisgezin zou in het bezit zijn van een pot Nutella van drie kilo, een broodrooster die een liedje zingt terwijl hij systematisch mickey mousehoofdjes in je bokes brandt, de champagneglazen waarmee Sam Gooris en Harry Van Barneveld in Big Brother vips een toren moesten bouwen Èn een boekje met foto's van vreemde ronde punten in Engeland?

toekomstperspectief

Nu we binnenkort verhuizen wil ik ineens vanalles en nog wat worden.

Iemand met zo'n toonzaalkeuken bijvoorbeeld, vol gelijke potjes die gevuld zijn met pasta en kruiden. En in die keuken kastjes vol keukenmateriaal dat mooi gestapeld staat, en gebruikt wordt in plaats van vergeten. Zo iemand zijn, dat lijkt me best wat. Ik wil graag een vrouw zijn met een funky maar ordelijk bureau, en een prikbord in plaats van honderd rondslingerende blaadjes vol kryptische omschrijven als "Elskens FranÁois bellen!!!" en "532 rijst met kip en curry". Graag wil ik in mijn nieuwe huis veranderen in iemand die voldoende tijd heeft om met plezier haar huishouden te doen, af en toe een keer een cake te bakken en zingend naar de fitness te vertrekken met een hippe fles Evian in mijn tas. Ik wil iemand worden die van bloemetjes houdt en in de zomer op een bankje in haar tuin boeken leest.

Maar de lente, is die dood ofzo?

time is ticking... awaaahaaay

Toen leaf en ik gisterenmiddag broodjes gingen halen voor onze harde werkers en in de stad mensen zagen die door winkelstraten liepen en dingen dronken in tea-rooms kwam het besef hard aan: wij maken al een lange tijd geen deel meer uit van het gewone, dagelijkse leven. En toch blijft dat leven ook zonder ons gewoon doorgaan.

De enige winkels die wij de laatste weken hebben gezien zijn de supermarkten waar we aan een razend tempo doorvliegen om toch maar zo weinig mogelijk tijd te verliezen, de Brico Plan-it en het winkeltje waar we onze huishoudapparaten hebben gekocht. De laatste keer dat ik een tea-room of andere drankaangelegendheid van binnen heb gezien moet ergens eind 2005 geweest zijn. Ik heb geen idee hoe de nieuwe collectie eruitziet in de winkels waar ik vroeger wekelijks wel eens binnenwandelde, de solden zijn ook al grotendeels aan mij voorbijgegaan en mijn flesje Gucci-parfum is al twee weken leeg en ik heb nog geen tijd gevonden om ergens een nieuw te gaan halen. Om van mijn kapsel maar te zwijgen, dat al van voor nieuwjaar dringend moet bijgewerkt worden, maar waarschijnlijk nog een maand of twee in deze twilightzone zal blijven hangen. En hangen doet het.

Deze week dient heel ons hebben en houden nog in dozen worden gepropt (want ook daar hebben we nog zo goed als geen tijd voor gehad), de kat moet op vakantie naar mijn ouders, wij op vakantie naar youri's ouders, ondertussen worden alle mansmensen ingeschakeld om alles dat nu nog in de crib staat boven in de nog onbewoonbare nieuwe crib te gaan zetten, in de oude crib moet nog 't een en 't andere herschilderd worden en ondertussen heb ik nog acht artikels te schrijven en foto's te vinden tegen volgende week woensdag. Naast mijn ander telemarketingwerk, dat spreekt. Ow, en heb ik al verteld dat onze elektricien erin geslaagd is om dit weekend ziek te vallen, waardoor alles dat al veel te laat was nog eens opschuift naar nog later?

Als u mij dus even niet meer hoort: dat is zowat de reden. Er is evenwel ÈÈn groot voordeel aan deze madness: ik heb nog geen tijd gehad om emotioneel te worden over het verlaten van de eerste crib die youri en ik ooit deelden. En het zou mij verbazen als die tijd er nog komt.

kapwolletjes

Sinds ik me niet meer in kringen begeef waarin de grootste gespreksonderwerpen bestaan uit die geschift moeilijk taak van wiskunde en die achterlijke van aardrijkskunde heb ik nog maar weinig voeling met de jeugd. Enkel als ik gedoemd ben om op woensdagmiddag de trein te nemen kan ik niet anders dan de confrontatie aangaan, en dan nog probeer ik zoveel mogelijk iPod-oortjes in mijn oren te duwen en metro-krantjes voor mijn gezicht te houden om het allemaal niet te intensief te moeten beleven. Een half uur tussen de pokdalige acnÈ-gezichten is precies voldoende om mijn voornemens om ze in mijn vrije tijd zoveel mogelijk te mijden nog maar eens te versterken.

Maar deze middag stond ik iemand op te wachten in de buurt van een middelbare school in het vlaamsche land, en aangezien ik toch niet veel beters te doen had leunde ik ostentatief tegen een paaltje om de schoolkinders uit te checken. En wat ik aan mij zag voorbijkomen tartte elke verbeelding, beste lezers. Ik heb geen idee hoe lang de madness al bezig is, maar heden ten dage zijn er serieuze dingen verkeerd aan het lopen wat gender op middelbare scholen betreft. Ik zag vijf jongens pronken met petjes van Louis Vuitton, last time I checked toch het merk van de oudemetesjakossen. Stoere binken waren gehuld in getailleerde meisjesvesten met wolletjes aan de kap. Ik zag jeansbroeken die zo opvallend strak rond jongensachterwerken zaten dat het absoluut geen toeval kon zijn, en kapsels waarin 's morgens duidelijk drie kwartier werk was gekropen. Ook zonnebankbruin blijkt tegenwoordig weer hipper dan hip bij vlaamse middelbare scholieren. En jongensoorbellen zijn tegenwoordig dubbel, zoals bij meisjes van zes.

Het enige dat ik kon denken was: wie heeft that crazy little thing called mannelijkheid gestolen, en is dat niet strafbaar?! Ik zou het afschuwelijk gevonden hebben om in de klas te zitten met mannen die eruit zien als paspoppen. Welke boodschappen zou ik dan in hemelsnomen aan mijn vriendinnen hebben doorgespeeld tijdens de les, aangaande het andere geslacht?
"Check J. zijn kinky roze Eastpak!!! (l) (l)"
"Oehoew, gotta love D. zijn kaakstreepje van ÈÈn milimeter breed!"
"Ik kan niet wachten tot L. door mijn haar strijkt met zijn gepedicuurde handen"
"P. zijn supersjieke oorringetjes al gezien?"

Even overwoog ik om keihard "jeanedd'n!!" te roepen naar een groepje dat bij de schoolpoort stond te roken als meisjes, maar toen besefte ik dat ik vierentwintig ben. En dat deed pijn.

fat girls

Iedereen kent haar wel, dus u waarschijnlijk ook: het dikke, geweldig spontane meisje waar het altijd volle bak plezier mee is, anytime, anyplace. Ze klaagt niet over haar dikke billen zoals slanke meisjes dat wel zo goed kunnen, maar ze draagt ze met trots en straalt daarbij een karma uit dat ervoor zorgt dat ze alles van mensen gedaan krijgt. Het dikke meisje steekt zich niet weg omwille van haar gewicht, maar is juist erg aanwezig, en ze neemt zo'n belangrijke plaats in in haar omgeving dat mensen haar echt nooit meer zouden kunnen missen. En dat ze een pak dikker is dan gemiddeld, dat is hen waarschijnlijk al jaren niet meer opgevallen.

Je hebt het dikke meisje dat beslist heeft dat haar rondingen haar niet meer zullen stoppen, integendeel! Ze beweegt zich voort op hieltjes die haar ronde kuiten goed doen uitkomen, ze draagt rokken waarin haar kont goed te zien is, en ze maakt boven alles gebruik van het grootste geschenk dat dikke vrouwen van de schepper hebben gekregen: een D-cup, minstens! Ze hoeft maar een cafÈ binnen te komen en ze trekt blikken naar zich toe, en mannen die nooit met een dikke vrouw gezien zouden willen worden beginnen plots van gedacht te veranderen. Ze straalt zoveel seksuele zekerheid uit dat het wel een avontuur moet zijn om met haar tussen de lakens te belanden. En naar het schijnt is ze een fantastische kusser. Ook nog.

Er is de dikke vriendin, die vanaan de zijlijn mag toekijken hoe haar vriendinnen de wildste avontuurtjes beleven waar zij enkel maar van kan dromen omdat ze nu eenmaal dik is. Zij verzekert haar vriendinnen ervan dat ze er echt wel fantastisch uitzien in die jeansbroek in die winkel waar zij niet eens in rondkijkt omdat ze nog niet met haar enkel in de broeken past. En ja, zij wil vaneigens wel eens polsen bij die knappe jongen of hij iets voelt voor haar vriendin, want vriendinnen vertrouwen haar. Ze is toch geen bedreiging.

Je hebt het dikke maatje, dat geadoreerd wordt door de jongens zolang het maar gaat over samen pinten drinken en vuile praat uitslaan. Zij is meestal het enige meisje dat in een jongensgroep wordt geduld, en zij weet dus perfect hoe mannen denken over borsten en billen en seks en naar het toilet gaan. Ze begrijpt mannen veel beter dan de gemiddelde vrouw, maar ze kan er weinig mee doen, want nooit is ze meer dan one of the guys. Zelfs als ÈÈn van die guys meer in haar begint te zien loopt het gegarandeerd mis: hij zou maar eens gezien moeten worden met een dikke aan zijn hand. Sociale zelfmoord, it would be. Het is niet erg, het is een boodschap die elk dik meisje minstens ÈÈn keer in haar leven in het gezicht krijgt gegooid.

Je hebt het dikke meisje met zorgen. Zal ze wel in die rieten stoel met armleuningen passen? Gaat die weegschaal bij de dokter wel ver genoeg om haar gewicht te meten? Kan die bloeddrukmeter wel helemaal rond haar bovenarm? Kan ik het wel maken om hier een ijsje te eten net als de rest van het gezelschap, zonder dat iedereen mij verwijtend en gedegouteerd aankijkt? Als ik aan dat groepje kinderen passeer, wie zal dan de eerste zijn om een beenharde opmerking te maken over mijn gewicht? Meestal lukt alles wel, maar ze is als de dood dat die designstoel in hard plastiek toch niet rond haar kont zal passen, en ze dat en plein public zal moeten meedelen, waarop gelach om die dikke freak de zaal zou vullen.

Het vergeetachtige dikke meisje is erin geslaagd om zich over haar slechte gevoelens heen te zetten wat haar figuur betreft. Tot ÈÈn collega/toevallige voorbijganger/familielid in tien seconden duidelijk maakt dat er ÈÈn groot nadeel is aan dikzijn: je bent het altijd, je kunt het niet verbergen en iedereen heeft het gezien. En eigenlijk is het een echte schande. Doe er iets aan.

Je hebt het dikker dan-meisje, dat de dikste is in elke wachtzaal en op elke trein. Ze voelt zich minderwaardig aan alles en iedereen, want zij is duidelijk de grootste freak die zichzelf het minste onder controle heeft.

Dan is er het slanker dan-meisje, dat dolgelukkig is als er een nog dikkere persoon binnenkomt in een plaats waar zij aanwezig is. Soms kan ze bijna huilen van opluchting, en wil ze iedereen erop wijzen dat ze toch niet de ergste freak is.

Er is het ooit dikke meisje dat afgevallen is tot mollig, en iedereen die ze ontmoet constant wil vertellen dat ze echt niet mollig en lui is, maar al ooit veel is afgevallen.

En je hebt het dikke meisje dat die meisjes gedurende verschillende fases in haar leven allemaal wel eens is geweest. Waarbij dat de ene keer beter meeviel dan de andere keer. Zoals ik dus. Op dit moment probeer ik het dikke meisje te zijn dat slim genoeg is om haar leven niet enkel van haar gewicht te laten afhangen.
Er zijn al gemakkelijkere fases geweest, I must say.

hoe het met het huis is

Sinds ik ergens in september mijn krabbel heb gezet onder de compromis van een wonderschone woning en dit alles luid en duidelijk heb verkondigd aan iedereen die het horen wilde heb ik het zweten. Ik kan zo goed als nergens mijn kop nog binnensteken of de blikken worden gevuld met verwachting, om drie seconden later gevolgd te worden door de eeuwige vraag: "En oewist met het huis?!"

Al maanden word ik niet meer gevraagd hoe het met MIJ is, neen, ik ben opzijgeschoven door een hoop blote bakstenen die niet eens zo schoon op elkaar gemetseld zijn als ik had verwacht anyways. En het erge is dat de tijd dat ik nog met enthousiaste zwierige antwoorden voor de boeg kwam al lang verleden tijd is, want hell, wat kan ik nog meer vertellen over het huis en de verbouwingswerken dan alle honderdtachtig weetjes die ik de laatste weken al uit mijn mouw heb geschud? Ik zaag zelfs over het huis omdat ik voel dat het van mij verwacht wordt.

*lilith steekt ergens hoofd binnen*
"En? Hoewist met het huis??"
Waarop ik met een handje naast mijn oor zwaai (liefst met mijn handje, eigenlijk) en een verhaal ophang dat mij al van de eerste seconde verveelt over elektriciens die te laat komen, verhuisdagen die te vroeg komen, stof, keukenbladen, brievenbussen, cement, vochtbehandeling, chappe, veel werk, weinig tijd, weten wat gedaan, haha, komje nie elpen? Haha!

Glinsterende blikken van herkenning worden dan voor de duizendste keer mijn deel, samen met goede tips en zotte anekdotes en nieuwe vragen over parket met of zonder groeven. En ik hoor hoe ik weer in herhaling val, onder druk dan nog, en ik beklaag het me honderd keer dat ik niet maandelijks een persconferentie heb ingelast om iedereen van de eerste keer alles mee te delen.

Ik ben zo ongelooflijk staalhard uitverteld over mijn huis, en ik moet er nog in gaan wonen.

En het beangstigende is: een ander zijn huis zou mij echt voor geen meter interesseren, al stonden ze met een tweeloop tegen mijn slaap. Quite frankly.

de wereld van lilith

• ik heb er zo'n beetje een job bij. Vanaf heden leest u de blogue van de hoofdredactrice van een regionaal krantje dat op inhoudelijk ende redactioneel vlak helemaal door ondergetekende wordt bepaald. Een redelijke uitdaging, maar ook wel heel erg zelfstandig ineens. En fijn ook, artikelvoorstellen afwijzen of met beide handen grijpen.
• en enorm veel werk vooral!
• zeker als je weet dat ik er waarschijnlijk nog eens een andere halve job bij krijg vanaf zeer binnenkort
• :aah:
• vandaar het gebrek aan GLEEEDI-postjes en andere wilde verhalen op dit moment
• maar ik zie jullie nog allemaal zeer graag, en ik hoop dat jullie een fijne valentijn hebben gehad
• (ow, en ondertussen gaan we ook nog eens verhuizen...)

En dat alles zonder Vitenza, ik bedoel maar!

the unpainted house: round-up

Aha, u denkt dat wij niet naarstig verderwerken aan onze nieuwe crib?
U kijkt naar de foto's op Flickr en schudt meewarig het hoofd, omdat we eind deze maand uit ons appartement moeten en in de ruÔne that is the new crib?
U vindt het een hopeloze, trieste zaak?

Well, wij al lang niet meer. Gelukkig. Ergens tussen januari en februari hebben de doemgedachten en zenuwen plaatsgemaakt voor een soort van berusting. We doen verder zoveel als we kunnen (want ondertussen blijft de rest van de wereld ook nog eens meedogenloos snel draaien), en we redden wat er te redden valt. Fact is dat je tijdens verbouwingen altijd meer doet dan je je initieel had voorgenomen. Zo zouden we eigenlijk enkel de woonkamer aanpakken, maar zijn de keuken en de badkamer daar ondertussen ook al bijgekomen, onder het motto "nu we toch bezig zijn". Nu we toch bezig zijn kunnen we net zo goed

• de oude vloer in de living uitbreken
• de brol die eronder zit uitscheppen
• beton gieten en dat in de bittere koude uiteen trekken met een hark en egaliseren
• de tasso van de muren trekken
• het plakwerk afdoen tot op de blote baksteen, aangezien er toch hele stukken naar beneden komen
• het cement van diezelfde muren afkappen
• de vochtige muren laten behandelen
• in de muren schijven om de nieuwe elektriciteitskabels in te leggen
• alles dat in de badkamer staat (bad, wc en lavabo) verwijderen en vervangen
• de elektriciteit van boven tot onder vernieuwen
• alles in orde maken om deze zomer massief parket in de living te leggen
• de oude keuken uitrusten met een hippe oven, wasmachine, droogkas, vaatwas en een keramische kookplaat
• bergingrekken en werkblad maken voor de keuken
• verwarming voorzien voor in de living
• de verf afstrippen van vanalles en nog wat
• alles opnieuw laten plakken

Ik weet zeker dat ik nog een hoop handelingen vergeet, maar dat is omdat we ze gelukkig niet allemaal alleen hebben moeten doen en op een hoop fantastische helpende handen hebben kunnen rekenen. *doet geweertje en knipoog naar desbetreffende handen* En de eerste voorstellen om mij in de lente te komen helpen met het in orde krijgen van ons stadstuintje zijn ondertussen ook al binnengerold, wat natuurlijk zeer fijn is.

En wat zijn dingen duur! Ook al zijn die dingen deurknoppen, klinken of brievenbussen. 't is wa geschift, maaaat!
Anywayz, de nieuwe crib komt wel goed, al is dat waarschijnlijk niet voor vandaag of morgen, en als het echt nodig is hebben we al onderdak voor de nodige dagen dat ons huis onbewoonbaar blijft na 1 maart. Druk maak ik me niet meer, want als het afgewerkt zal zijn wordt het fantastisch, daar ben ik nu zekerder van dan ooit.

Funky Food Reviews

Er zijn een paar voordelen verbonden aan weblogger zijn. Ik kan er nu niet direct opkomen, maar er moeten er zijn, want anders zou iemand als ondergetekende het geen jaren volhouden zonder ervoor betaald te worden.

Het wordt allemaal nog leuker nu de reclamewereld het fenomeen bloggen heeft ontdekt en in weblogs een mogelijkheid ziet om nieuwe producten enige ruchtbaarheid te geven. Geen slecht idee, vind ik persoonlijk, want als het gaat om nieuwe dingen proeven ben ik altijd al een enthousiasteling geweest (zie mijn kledingmaat, nvdr.).

Dus toen de mensen van Fanta/Ogilvy mij begin deze week vroegen of ze mij een geheim pakje uit Bangkok mochten opsturen moest ik welgeteld niet nadenken, en toen het vanmorgen afgeleverd werd had ik meteen een geweldig excuus om het ooit doodgebloede "Fromfrats Funky Food-reviews" vanonder het internetstof te halen.

Binnenkort wordt Fanta Mango ook op u afgevuurd, en als u nu al wil weten hoe het goedje smaakt, dan gaat u best op de smaakpapillen van uw goede vriendin lilith af, via diezelfde Fromfrats Funky Food-reviews dus.

twee honden, drie katten en een papegaai

Ik zit in een ziekenhuiskamer die heel hard naar hond ruikt.
De televisie staat op Rad van Fortuin, maar er wordt te hard gepraat om iets te verstaan van Appermont. Het gepraat komt uit de mond van ÈÈn hele dikke man, ÈÈn heel dik meisje dat ook een jongen zou kunnen zijn, een ros klein jongetje dat Kenny blijkt te heten, en de mevrouw die me na twee minuten in elkaars leven toevertrouwt dat ze haar baarmoeder uitgehaald is.

"Vaginaal", zegt ze, en ze trekt een vies gezicht, dat overloopt van "jeweetwel, via vanonder'.
Ik trek een vies meelevend gezicht terug, en vraag me af of het ros jongetje dit wel moet horen.
"En wij hebben juist zoveel beesten thuis. Mijn vent moet nui voor de beesten zorgen."
Ik knik.
"Veertien honden, elf katten en acht papegaais!"
Ik veins verbazing, en besef dat ik me de hondengeur dus niet had ingebeeld daarnet. Ik zit er ondertussen zo lang in dat ik het al niet meer ruik.

"Je lijkt op je moeder" zegt de mevrouw.
Ik heb zin om te zeggen dat ik op mijn vader lijk, en mijn broer op mijn moeder, wat waar is, maar daar komt al een andere mededeling mijn richting uitgerold.
"Ze was zenuwachtig, hoor, je moeder. Ze heeft de hele morgen naar vitaya gekeken. Ik kijk ook gern naar vitaya"
De hele dikke man bevestigt dit.
Ik kijk van de lege plek in de kamer naar de deur, en begin me af te vragen waar ze zolang blijft.
"Eejt gezien van rad van fortuin vannoene?" vraagt de dikke man aan de vrouw met de vagina.
"Die ene ad de jackpot, mor ze was eerst de letter vergeten te zeggen. Ee, Aline?"
De dikke jongen knikt.

En dan gaat de deur open, na vijfenveertig minuten wachten.
Er komt een bed binnengerold met een ietwat woozy moeder, die al meteen hard moet lachen met de kapotte stem waarmee ze wil zeggen dat alles goed is. Maar dat ze haar duim niet voelt.

De hele dikke man glimlacht bemoedigend, en raadt dan het woord op tv: stokbroden.
En morgen mag ze waarschijnlijk naar huis.

the picture of bucky laplace

Iets waar ik al maanden mee zit is dat ik op de foto van mijn treinabonnement als twee druppels water op Bucky Laplace lijk. Het was me eigenlijk nooit eerder opgevallen, tot ik met mijn broer op een trein belandde en op een bepaald moment toch echt wel mijn abonnement moest bovenhalen van de conducteur. Mijn broer gooide ÈÈn blik op de foto, en mijn wereld stortte in: "wahahaaa! Bucky Laplace!"

En inderdaad, hoe erg ik de gelijkenis niet probeerde te zien, er was geen ontkomen aan: dat witte vel, dat gitzwarte haar, die vieze blik, niemand heeft ooit meer op Bucky Laplace geleken dan ik op de foto van mijn treinabonnement.

Ik werd er zo ongemakkelijk van dat ik alle treinconducteurs uit het verleden begon te overlopen en me begon af te vragen of het potentiÎle kijkers van het Eiland konden geweest zijn. En of ze het dientengevolge hadden opgemerkt, en eens de wagon uit proestend en half hangend aan ÈÈn van die stalen baren van de deur op hun knie hadden geslagen met vlakke hand, tranen langs hun conducteurskaken lopend. Mijn conclusie was staalhard: dat kon. En het kan nog steeds, elke keer als ik mijn vervoersbewijs moet bovenhalen en een lichte tic zich van mijn rechteroog meestermaakt. Ik zie ze denken "Backy. Backy. Backy" en "Synalco go go go!"

Ik zou dan ook zeer graag de foto op mijn abonnement laten veranderen, zoals zovelen dat met hun achternaam deden ten tijde van Dutroux, maar ik weet niet of "teveel op Bucky Laplace lijken" voor de NMBS een goed genoege reden is. En ik durf het niet gaan vragen aan het loket, uit angst dat de Frankie Loosveld van dienst er al zijn collega's bijroept om schaterlachend naar mijn foto te kijken, en te beginnen met een eindeloze reeks "het eiland"-quotes. Had ik op Tony Simoni geleken, het ware ook pijnlijk geweest, maar dan zou ik tenminste enkel onderworpen worden aan intellectuele kwinkslagjes en opmerkingen van mensen met niveau.

Het zou mijn leven tussen Ieper en Kortrijk net dat ietsje draaglijker maken.

[GLEEEDI2006] week 5, zonder al te veel (tefal) progress

gesport: ÈÈn povere keer, wegens sportblessure en tijdsgebrek
ging goed: weinig.. Maar ik ben trots dat ik zelfs op mindere momenten nooit zot ongezond heb gegeten, en me altijd heb kunnen herpakken
kon beter: ik heb te veel cola light gedronken en te weinig water en soep, ik had meer moeten sporten en mijn porties 's avonds zouden best nog wat kleiner mogen
totaal gewichtsverlies: vijf kilo tweehonderd gram

****

So, tefal progress en ikzelf gingen uit elkaar aan het begin van de week, en het gevreesde gebeurde: hoe meer dagen voorbijgingen, hoe meer ik begon te dromen van een plots en ongelooflijk gewichtsverlies. Ik had maandag met succes een zware bodypumples bijgewoond, en ik voelde vooruitgang: mijn buikspieroefeningen gingen vlotter, mijn lunges zagen er minder stuntelig uit dan ooit, en bij momenten waande ik me zelfs serieus goed bezig. Na de les duidde ik meteen twee nieuwe avonden aan in mijn agenda en schreef er in zwierige lessen "PUMP!!!" bij, zo energetisch was ik toen nog. Tot de volgende morgen.

Naast de obligatoire spierpijntjes had ik last van een zeurende pijn in mijn rechterbovenbeen. Die pijn bleef de rest van de dag zeuren, net als de dag daarna. Ik had me 's morgens nog vol goede moed ingeschreven voor bodypump, maar toen ik tien minuten voor vertrek nog eens door mijn benen probeerde te gaan en daarbij kajietend in de zetel belandde besliste ik dat ik toch beter zou afbellen. Wat ik dan ook deed, net als voor de les van donderdag, terwijl ik toch bezig was. Vijf weken bezig, en mijn eerste sportblessure was een feit.

En ik ben er wel een beetje trots op, want mijn kans op sportblessures is de afgelopen jaren zo nihil geweest dat ik de huidige als een ware trofee voor moed en zelfopoffering met me ronddraag. Soms ben ik zo trots dat ik op straat aan wildvreemden zou willen vragen of ze mijn sportblessure eens willen zien, zodat ze zouden beseffen dat ik geen lui dik wammes ben, maar een zeer actief en zelfopofferend meid die niet terugdeinst voor sportieve beweging.

Doordat de pumplessen uit mijn agenda werden geschrapt en ik het redelijk druk had met vanalles en nog wat huis- en jobrelated dropte de concentratie tot een absoluut dieptepunt. Again. Ik at wel gezond wat hoofdmaaltijden en tussendoortjes op mijn werk betreft, maar elke rol Pringles die voor mijn neus heeft gestaan deze week (want mijn leaf eet Pringles voor mijn neus en alles!) heeft een Pringle of tien/vijftien moeten afgeven. Hey, ik ben al trots dat ik me niet op de hele rol heb gestort, hastn! Ik ben ook trots dat ik mezelf altijd net op tijd heb kunnen stoppen voor ik iets zou doen dat echt geen goed idee was, als snoepen en youri zijn frieten opeten en toch kiezen voor pizza in plaats van gezond. Ik heb hier en daar een steek laten vallen, maar ik ben nooit zover gegaan dat het het einde van GLEEEDI kon betekenen. Zelfs mijn uitspattingen bleven redelijk gezond. En dat is best goed en verstandig en yet menselijk van mezelf.

Dat was ik natuurlijk helemaal vergeten toen ik eind deze week mijn tefal progress terugkreeg, erop sprong vol dromen van een ultralaag gewicht en identiek hetzelfde getal als vorige week zag staan. Ik sprong nog eens, en weer: identiek hetzelfde klotegetal als vorige week. De derde keer weer. Waarna ik met prikkende ogen in mijn bed ben gekropen, en bij het horen van een slaperige youri die "wat is er?" murmelde een potje heb gejankt van het vaderland weg. Neen, het gaat niet om de kilo's, maar op dit moment zijn ze alles dat ik heb. Ik zie geen verschil, ik voel geen verschil en het zal nog tien kilo duren voor iemand anders zal vragen of ik iets heb gedaan aan mijn haar, want dat ik "lijk veranderd ben". Ik ken de drill, en op dit moment zijn kilo's echt alles waaraan ik me kan vastklampen, of net niet, zoals die morgen. Omdat ik zo in- en intriest was mocht ik tefal progress nog eventjes laten staan van youri. Want je wist maar nooit.

En toen, de volgende dag: vijfhonderd gram af! Het is niks om over naar huis te schrijven, maar vanmorgen waren ze er nog steeds af! Wat zorgt voor een verlies van vijf kilo en tweehonderd gram, en het recht om een flesje White Musk te gaan halen en mezelf in te smeren met lagen lentegeur! Huzzah!

Over volgende week maak ik me weinig illusies. De verhuisdeadline komt nu wel erg dichtbij (nog een twintigtal dagen), ik heb veel werk te verzetten en mijn dagen en avonden zijn volgende week al volledig gevuld met zaken die niet naar de ronkende naam "bodypump" luisteren. Maar ik ga wel veel groenten eten, beloofd! Op naar min zes, en een wereld waarin ik sterk genoeg ben om me niet meer te laten doen door een weegschaal die me constant in het ootje wil nemen.

fosbury

Het zag er naar uit dat het just another hour at bodypump zou worden. Ik nam mijn stang, knalde er wat gewichtjes tegenaan, koos een matje uit en legde het zo ver mogelijk achterin de zaal, zodat niemand mijn achterwerk zou checken tijdens het maken van de vreemde neerwaartse bewegingen die nu eenmaal bij bodypump horen. Als het zou kunnen, ik zou in een andere zaal gaan staan, zo erg voel ik mij verwant met de andere bodypumpers met hun strakke spieren en kostelijke sportkledij, en hun blikken van subtiel medelijden als ze naar mij en mijn kleine gewichtjes kijken, terwijl zij elke halve seconde veertig kilo omhoog duwen. Met hun pink, ahahaa.

Bodypumpleraar L. sprong gespierd en wel zijn podium op om aan de les te beginnen, en snel nam ik nog even de aanwezige pumpers in me op. Een geblondeerde huismoeder met een te modern fitness/speelpakje knoopte nog even de veters van haar lelijke resoorbaskets dicht, die ooit eens hip moeten geweest zijn net na de jaren tachtig. Naast haar een zelfuitgeroepen babe van 1 meter 35 met siliconenborsten, vierkante valse nagels en maatje 176. Een donkerharige man met een koersbroekje in lycra die niks aan het toeval overliet deed een redelijk obscene stretchbeweging voor de spiegel. Geschrokken draaide ik mijn hoofd weg.
Naast mij...
De vrouw waarvan ik had gehoopt dat ik haar nooit meer zou hoeven terug te zien. En daar was ik de laatste zes jaar glansrijk in geslaagd, ook. Maar daar stond ze dus, gehuld in een blinkende driekwartbroek en een spannend t-shirtje dat mij een blik gaf op haar nog steeds strakke buikspieren: T., mijn ex-lerares lichamelijke opvoeding.

Ik trok wit weg en werd onmiddellijk teruggekatapulteerd naar het einde van de jaren negentig.

T. die op een blaadje de punten noteert voor de miserabele Fosbury Flop die ik net, onder het oog van mijn klasgenoten en die van de handel, ten berde heb gebracht. T. die me toesnauwt dat ik mijn achterwerk moet intrekken, wat nogal moeilijk is als je een achterwerk hebt dat zelfs volledig ingetrokken nog niet in staat is tot een atletisch verantwoorde Fosbury Flop. T. met chronometer aan de schoolpoort, omringd met wachtende klasgenootjes die hun twee kilometer al drie minuten hebben afgewerkt, en ik die samen met die andere dikke van de handel rood en puffend kom aangehobbeld. T. die mijn tijd afroept, die een veelvoud is van de tijd van die dwaze maar rappe van Latijn-Wiskunde, die later sportlerares is geworden. T. die maar weinig empathie toont als ik mijn voet omsla bij hordenlopen, en me nooit zo hartelijk heeft toegelachen en aangemoedigd als ze dat deed bij haar leerlingen die wel vooruitgingen als ze een sprintje inzetten. Die T. stond nu op dertig centimeter van mij verwijderd, en ik moest beginnen aan oefeningen die zij zou kunnen zien en waarop ze zeker een opmerking zou sissen, als "lilith, die voeten recht! Buik intrekken! Kont intrekken! Kwabben intrekken!" en alles.

Gedurende een uur was ik zo ongemakkelijk als de pest. Ik deed keihard mijn best om Èn mijn oefeningen goed te doen, Èn zoveel mogelijk buiten haar blikveld te blijven, waardoor mijn gewoonlijk leuke bodypumples veranderde in een herbeleving van al mijn LO-trauma's samen. Ik beleefde er geen enkele fun aan, maar wilde weg. Weg van mijn bezweet voorhoofd en mijn rode wangen, weg van buikspieroefeningen en spierpijn, weg van T. die drie keer zo oud was als ikzelf en er nog steeds strakker uitzag dan ik ooit was en zou worden.

Na een marteling die maar bleef duren gingen we stretchen, en toen was het klaar.
T. kwam mijn richting uit, met nog steeds dezelfde arendsblik en het sluike zwarte haar dat nu toch hier en daar grijs begon te vertonen. Mijn adem stokte, zoals dat vroeger ook vaak ging. Deze keer liep ze helemaal langs me heen om haar matje te gaan wegleggen. Ze had me niet eens herkend.

Great.

dingen waardoor ik het te druk heb gehad om te bloggen

• het schrijven en fijntunen van een geweldig artikel over moleskines
• het kiezen van een wasmachine, droogkast, oven, kookplaat en vaatwasmachine
• het her en der vergelijken van de prijzen van die hoogstandjes der technologie
• het werk, basically
• bodypump
• lezen, eindelijk weer
• staren in het vuur van onze freshly geÔnstalleerde inbouwcassette (nooit kijk ik nog tv!)

Straks nog een avondje Kolonisten van Catan en Lost serie twee kijken, morgen in overall de verf van de deuren strippen en kijken hoe elektriciteit wordt gelegd, en dan heb ik nog eens tijd om me over te geven aan the blogue, en jullie, lieve lezers die het niet moeten riskeren om mij uit jullie favorieten te gooien na zo'n korte tijd!