Ondanks het feit dat ik het te druk heb voor zotte folietjes werd ik vanmorgen wakker met de allesoverheersende behoefte om het meest geweldige dansje of all time te zien.
Ik heb het gezocht en gevonden, en ik wil het dan ook erg graag delen.
En daar is nu eens geen enkele andere reden of aanleiding voor, zie.
Het is geen slecht idee om het filmpje eerst even te laten laden tot aan de helft voor hij helemaal loos gaat.
Aah, zie fresh prince, aglijk.
Soms denk ik: ik ga een potje huilen in een hoekje, maar zelfs daar heb ik geen geduld meer voor.
Toen ik me opgaf om mystery shopper te worden had dat eigenlijk vooral te maken met het feit dat ik vond dat ik niet mysterieus genoeg was. Ik kan echt stikjaloers zijn op mannen en vrouwen waarover mensen zeggen dat ze zo mysterieeeus zijn en alles!, vooral omdat ik weet dat niemand dat ooit over mij zou zeggen. Ik ben zo mysterieus als een glazen deur.
Ik las de term "mystery shopper" twee jaar geleden in een boekje en ik dacht: dat is het! Tegen die tijd had ik mijn droom om detective te worden al opgegeven wegens een totaal gebrek aan opdrachten en dus was het tijd geworden voor een nieuwe uitdaging. Zo eentje waarvoor ik mijn oversized zonnebril en zijden sjaal weer uit de kast kon halen, met name.
Ik had me voorgenomen om vanaf het moment dat mijn mysteryshop-carriËre uit de startblokken schoot door het leven te gaan als Rebecca, de nietsontziende shopaholic, en na elke opdracht als in het niets te verdwijnen, zodat winkeliers zouden zeggen: "Heej, waar is die vrouw nu plots heen?!" en dat hun dubbeltje dan zou vallen. "Ow neej, dat zal toch geen mystery shopper geweest zijn?!" Ik weet niet hoe het komt, maar in mijn fantasie praat iedereen altijd met een overdreven Gelderlands accent.
Al bij al bleek dat mystery shoppen an sich serieus tegen te vallen wat mysteries en geheimzinnigheid betreft. Het spannendste dat ik al heb mogen doen in die twee jaar mysteryshoppen is controleren of de posters waarop interimbureau's hun vacatures zetten netjes zijn, of de bureau's in het reisbureau er proper bijlagen en of winkeldame's in belgacomwinkels voldoende oogcontact maken met mensen als ik. De antwoorden waren respectievelijk ja, neen en perhaps. Tijdens rollenspellen mocht ik nooit Rebecca de shopaholic zijn, maar altijd lilith de gemiddelde klant. Interimbureaus en belgacomwinkels nodigen uiteindelijk toch niet uit tot flaneren met een zonnebril ook niet. Of je zou Sergio Quisquater moeten heten natuurlijk haha.
En toch blijf ik het doen, dat mystery shoppen. Telkens ik een opdracht krijg heb ik toch het gevoel dat ik een schakel ben in een geheime organisatie met een ultrageheim plan, en telkens ik een opdracht vervul lach ik een beetje in mijn vuistje. 's Avonds maak ik alle mensen die niet vriendelijk tegen me zijn geweest af door negatieve antwoorden in te vullen op mijn vragenlijstje, en roep ik "Eat this, biatch."
Na elke opdracht word ik ook nog eens gequoteerd door de geheime organisatie, en vanmorgen kreeg ik een mailtje binnen: negen op tien voor mijn vorige opdracht, keirls!
Ik ben dan misschien niet mysterieus, maar wel mysterieus genoeg om tot de beste mysterieshoppers van mijn generatie te behoren, uiteindelijk.
This week's Manic Monday staat volledig in het teken van het verdienen van roste kluiten.
Welke jobs heb je al uitgevoerd in dit leven? Alles van ÈÈn dag tot tien jaar en langer telt, zolang je er maar voor betaald werd, of dat toch veronderstelde te worden.
Voor welke job zou je je rechterarm geven? (Optie voor veelschrijvers: schrijf de vacature die je zou doen rillen van plezier.)
Gezocht: freelance journaliste/columniste die royaal betaald wordt om teksten te schrijven over alle leuke dingen die op het wereldwijde web te beleven vallen. De kandidaat test graag allerhande web-tooltjes en web 2.0-dingetjes uit en kan daar op een leuke manier verslag over uitbrengen. Hij/zij hoeft niet om de haverklap het verschil tussen Flickr en Paint aan de hoofdredacteur uit te leggen, maar komt terecht in een leuk team vol intelligente mensen die de freelance journaliste/columniste de nodige vrijheid geven omdat zij weten dat zij er iets van kent en omdat ze zelf ook enige voeling hebben met het onderwerp.
Wat weet jij dankzij de jobs die jij gedaan hebt dat andere mensen niet weten?
Ik weet hoe je een betaalterminal kan herstellen. Als zo'n ding dienst weigert in een winkel waar ik toevallig sta dan heb ik nog wel eens de neiging om te zeggen dat ze op de rechtse paarse toets moeten drukken, bijvoorbeeld. Ik weet ook dat er weinig mensen zijn die een probleem op een enigzins verstaanbare manier kunnen uitleggen eens ze een helpdeskmedewerker aan de lijn krijgen.
Ik ken alle wachtmuziekjes van heel BelgiÎ uit het hoofd. Ik weet hoe een kredietkaartverrichting verloopt, en of een aansluitnummer van Bank Card Company, Citybank of Europabank is. Ik weet hoe een audit wordt uitgevoerd en wat de belangrijkste problemen zijn op vlak van successie en overdracht van een zaak.
Heb je tics overgehouden aan je werk? In restaurants altijd letten op de stoelen omdat je stoelenmaker bent, for instance.
Ik let altijd op de betaalterminals in winkels. ALTIJD.
En ik staar steevast naar de achterwerken van de spelers van Zulte-Waregem omdat het bedrijfslogo van de firma waar ik nu werk op hun broekjes staat. :aah:
Omschrijf de meest irritante collega die je ooit hebt gehad.
Ik zou het kunnen hebben over de kazillion bandwerkers die mij na vijftien minuten samen aan de band al vertellingen begonnen mee te geven over hun vent die hen sloeg en hoe ze er dan van zijn weg gegaan en hun kinders die niet meekonden op school en of ik al in kennisse was, maar ik hou dit speciale plaatsje vrij voor alle collega's die ik in de loop der jaren heb ontmoet die moeite hebben met zelfstandig werken, computers en het in gang krijgen van vitale hersenfuncties, en toch de dag doorkomen door hersenloos tegen mijzelf te lallen over de meest triviale onderwerpen tot ik uiteindelijk gedreven wordt tot complete waanzin. Jullie zijn de redenen dat ik kies voor thuiswerk, y'all.
Beantwoorden in de comments van dit postje, of op je eigen weblog.
Fijne werkweek, beste lezers van me!
Elke keer ik mezelf erop betrap dat ik op een beurs aan het rondlopen ben besef ik dat ik eigenlijk absoluut niet graag op beurzen rondloop. Toch word ik op onweerstaanbare wijze aangetrokken door sfeerbeurzen, interieurbeurzen, rijkemensenbeurzen, bouwbeurzen, hondenbeurzen, horecabeurzen, enzoverder. Sterker nog : ik denk dat het Autosalon zowat de enige beurs is in dit land waarvan ik nog niet minstens overwogen heb om ernaartoe te gaan, om de simpele reden dat ik auto's nog minder interessant vind dan beurzen.
Na elke beurs neem ik me voor om er geen meer te bezoeken, en ik herinner me dat voornemen maar weer als ik op een volgende beurs aan het rondwandelen ben. "Shiet, ek gieng toh gin beurze mi doen?" zeg ik dan, maar dan is het vaneigens te laat en ben ik al lang weer naar binnen gelokt door posters die me doen geloven dat deze beurs anders zal zijn. Inspirerend bijvoorbeeld, of verrassend. Met veel chance zelfs interessant!
Dus toen we twee gratis kaarten konden bemachtigen voor Sfeer in Flanders Expo liep ik er weer met open ogen in, verblind door het leuke bloemetjeslogo en de belofte van inspirerende stands vol voorbeeldinterieurs en de gedachte dat de beurs me zou kunnen helpen bij het beslissen van de kleur voor de slaapkamer. Ik zag Youri en mezelf al dollend tussen fijne inspirerende interieurs dartelen en wijzen naar fijne inspirerende interieurs en ik hoorde ons al dingen kirren als "dat lampekaptje!" en "oh mens, die gordijntjes zijn echt keigraaf". Hoewel we af en toe wel naar iets hebben gewezen dat best oke was hadden we bij nader inzien weer een paar zaakjes schromelijk over het hoofd gezien die de hele beurs-experience voor ons meestal redelijk teleurstellend maken.
De volgende keer dat ik het in mijn hoofd steek om naar om het even welke beurs te trekken, al was het een beurs voor roze fuzzy dingetjes of puppies: sla mij keihard met een bot voorwerp uit het gamma van Frohmann.
On a brighter note: vanaf volgende week blog ik weer enkel over bloemetjes en Diddl-beertjes.
Het meisje legde een bruin broodje met groentjes en komkommer op de toonbank, terwijl ik toch wel uitermate expliciet had gevraagd naar een bruin broodje met groentjes en zonder komkommer, en zij daarop ja had geantwoord. Ik vraag me af waarom ik ¸berhaupt nog probeer om specificaties toe te voegen aan mijn broodjesbestellingen en daarbij mijn best doe om zo duidelijk mogelijk te zijn, als ze bij Panos nog steeds geen ene fuck geven om wat hun klant (en dat was ik!) op zijn broodje wil.
Dus daar stond ik dan, en aangezien ik geen zin had om van mijn oren te maken ("Excuseert u mij, maar ik dacht toch echt dat ik een minuut geleden de moeite heb gedaan om ZONDER KOMKOMMERS te zeggen, TRUT") nam ik het broodje en droop ik af. In gedachten plaatste ik bij wijze van wraak een monsterbestelling bij het meisje van de komkommers, bestaande uit een wit broodje van zo'n 480 gram met kip, zalm, tonijnsla en ganda ham, met wortels, sla en enkel eigeel, dat niet in stukken en brokken uiteen valt nog voor u het in mijn handen geeft, asjeblieft.
Ik kan sowieso al niet veel verdragen van Panos-meisjes. Hoe ze immer tegen elkaar staan te fezelen terwijl ze mijn broodje klaarmaken, ik word er compleet nuts van. En altijd dat arrogante "de volgende", en als de volgende dan niet snel genoeg antwoordt die blik van "smeer ze dan zelf hÈ uw broodjes". Dat snakken en bijten en kattig doen als iemand een chocoladekoek bestelt en die door het plastiek van hun toonbank wil aanwijzen. "Ik zie niet waar u wijst, hoor, meneer". Waarom hangt er dan een doorzichte plastieken toonbank op wijshoogte aan uw winkel, mevrouw?
Maar de kans bestaat dat ik eigenlijk gewoon stikjaloers ben op hun machtspositie in de broodjesbranche, en op alle broodjes en muffins die zij 's avonds aan hun vrienden kunnen uitdelen omdat ze toch over waren.
Oke, even serieus nu.
Hoe komt het dat ik op om het even welke werkvloer geen fles mag vullen met kraantjeswater zonder bekeken te worden alsof ik net heb aangekondigd dat ik stront ga eten?
Op werkvloer ÈÈn was ik al een paar weken in al mijn onschuld liters kraantjeswater naar binnen aan het kappen toen ÈÈn van mijn collega's me een lege fles Evian onder de kraan zag houden. Ik heb nog maar zelden iemand zo verbouwereerd naar mij zien kijken, die keer dat ik per abuis een salto met mijn bmx-je had gemaakt en ik met mijn rechterknie in mijn neus aan de voordeur van ons huis stond niet meegerekend.
Collega: "Drink jij water van de kraan?!"
Ik: "Euhm, ja inderdaad"
Collega: "Waarom?!"
Ik: "Ik heb dorst"
Waarop de collega met een vies gezicht de eerste de beste andere collega aanklampte en een spelletje "lilith drinkt water van de kraan!" begon, terwijl ik erop stond te kijken. Ik had verwacht dat collega twee mij zou bijstaan, maar opnieuw kreeg ik een vieze blik toegeworpen.
Ik wilde net iets zeggen als ""Ey wuk ist, ben ik te min omdat ik geen echte Evian drink misschien ventje?" maar collega twee was mij voor. "En jij drinkt dat zonder dat te koken?"
WHAT NOW?
Ook op werkvloer twee lieten mijn collega's niet na om geshokeerd te reageren toen ikzelf een groot glas kraantjeswater in mij goot. Sterker nog: mijn ooit uitermate spastische darmen die door de specialist onder de noemer "spastisch colon" werden gefiled, waren volgens diezelfde collega's helemaal niet spastisch, ze waren alleen vergiftigd door allerhande schadelijke stoffen die in kraantjeswater zitten.
WHAT NOW?
Dus als ik het goed begrijp heerst er tegenwoordig een vreemd soort massahysterie wat water uit de kraan betreft. Dat zal wel erg fijn zijn voor merken als Evian en Volvic, maar last time I checked was het water uit de kraan toch drinkbaar dat het niet normaal was. Hebben al die schoolreisjes naar de waterzuiveringsinstituten van Vlaanderen dan echt zo weinig zoden aan de dijk gebracht?
P.S.: U mag er dus vanaf nu ook mee stoppen om mij in de supermarkt helemaal in de war te brengen door constant met karren vol waterflessen in mijn zicht te lopen. We moeten toch een beetje serieus blijven, vind ik.
Pisnijdig loop ik.
Mijn blik staat al drie dagen op donder en bliksem, ik erger me dood aan honderdduizend dingen en ik ben in staat om de eerste de beste onschuldige kinderhand die mijn weg kruist in het gezicht te spuwen, zo nijdig. En dat terwijl de zon schijnt en het zo'n dag lijkt te zijn waarop alleen glimlachjes de boventoon zouden mogen voeren. Maar dat kan me, quite frankly, geen kloten schelen.
Eerst was er dat gestoorde bejaarde kutkoppel (aka onze vorige (en laatste) huisbazen (ooit)) dat zich niet schaamt om zo maar eventjes een half maandloon uit de zakken van een jong koppel als wijzelf te slaan als het erop aankomt om de waarborg van ons appartement terug te betalen. Datzelfde kutkoppel vond het een geniaal idee om al hun deuren op onze kosten te laten vernieuwen omdat de onderste millimeter van die deuren verbleekt was door kuisproduct. Hetzelfde koppel had ons de laatste twee jaar tot waanzin gedreven door om de zoveel weken onaangekondigd bij ons op de stoep te staan om vanalles en nog wat te komen opmeten (lees: om te komen kijken of wij hun appartement niet aan het omverwonen waren), en toen bleek dat wij de meest voorbeeldige, op-tijd-betalende, domme huurders waren die voor vertrek nog eens op eigen initiatief hun muren in de oorspronkelijke kleur hadden herschilderd omdat we wisten dat het wacko's eerste klas zijn, toen stuurden ze een factuurtje waarop een bedrag stond waarmee je volgens mij je deuren in achttien karaats goud kan laten verven. Twice.
"Niet betalen, ze proberen maar", sprak onze omgeving meermaals. Maar ondertussen was ik zo pissed als een achterdeur waar een millimeter van verbleekt was aan de onderkant.
En toen ging onze zilvergrijze bolide kapot. Uit het onverstaanbare geneuzel van de garagist kon na lang ontcijferen worden opgemaakt dat het serieus was, en na nog langer cijferen en ontcijferen bleek dat er twee opties waren: veel geld betalen voor een ontkoppeling die volgens mij in goud zal zijn, of een nieuwe bolide kopen. Het tweede plan klonk aantrekkelijker, maar het eerste realistischer. Gouden ontkoppeling dus.
Aangezien mijn werkdagen tegenwoordig bestaan uit luisteren naar de schandalige racistische en sloganeske praat van mijn waarde zo goed als ex-collega's is ook de werkplek geen bron van positieve gedachten. Of het zou moeten zijn dat ik iemand was die even hard geilde op die fantastische knakker van een Jean-Marie Dedecker, en even hard vond dat alle bruine ons werk afpakken, om even later te verkondigen dat de bruine beter naar hun land zouden teruggaan als ze toch niet willen werken. *op de achtergrond zien we lilith keihard met haar schedel tegen een muur slaan*
Ondertussen wilde de zon (die ik zo zo keihard nodig heb tegenwoordig, mannekes toch) maar niet uit haar kot komen, en stond ik elke morgen teleurgestelder dan ooit op omdat ik toch echt gehoopt had van wel.
Dus toen ik vandaag zoals afgesproken belde naar telenet om ons "na een maand proberen opzegbaar Prime-proefabonnement" op te zeggen, en die kalle aan de andere kant mij probeerde wijs te maken dat dat een vergissing moest zijn en we toch echt wel een jaar aan dat kut-abonnement vastzaten dat we niet eens hadden gevraagd, toen werd ik een beetje lastig. Dus toen ging ik venijnige dingen zeggen. En een beetje arrogant doen ook. Toen zou ze me doorverbinden met iemand, maar toen lukte dat niet. Ze zouden me terugbellen, en toen dat niet gebeurde, toen was ik best wel gelanceerd ja. Ik belde terug, en aangezien ik ondertussen op internet had gezien dat ik niet de eerste was die op die manier door telenet in de zak werd gezet ging het hard tegen hard. Vijfentwintig minuten, vier tuttebellen en zes afgedreunde "u zit vast aan uw abonnement zoals wij u van in den beginne hebben verteld" later was ik van dat klote-Prime af.
Net als van dat klote-nedstat trouwens, met hun klote-banner die te pas en te onpas mijn humeur komt verstoren. Na het tellen van 218656 views hebben we hem vandaag om 14:05 vermoord. En ik ga hem nog missen ook, de klootzak.
Dat we een huis zouden kopen, en daar het ÈÈn en ander in zouden renoveren als het ware, dat was het plan. We zouden niet bepaald veel renoveren, gewoon hier en daar wat zodat we een fris en bewoonbaar cribje zouden bekomen, niks overdreven, gewoon knus. Veel meer dan een andere vloer leggen, een nieuw kleurtje tegen de muur gooien en iets regelen om het zootje mee te verwarmen zou dat in principe niet zijn.
Hoe het dan komt dat we ondertussen nog steeds over een compleet onbewoonbare combinatie van bakstenen en cement beschikken die eruit ziet alsof er een bom in ontploft is? Wel, daar is eigenlijk maar ÈÈn antwoord op: we waren toch bezig. We konden dus net zo goed het ÈÈn en het ander bijrenoveren, want als we dat allemaal binnen een paar jaar zouden doen, dan zaten we dan opnieuw in het stof. We waren nu toch al bezig, dus kon er nog wel een paar kilo stof bij.
Toen bleek dat de zogezegd vernieuwde elektriciteit helemaal niet vernieuwd was, maar volgens kenners redelijk gevaarlijk, toen waren we toch bezig. Konden we eigenlijk ineens ook wel de elektriciteit vernieuwen. En toen we het gele behangpapier zo voorzichtig mogelijk van de muren probeerden te halen en al het plakwerk mee naar beneden donderde, toen hebben we het ineens maar allemaal van de muren gehaald. We waren immers toch bezig. Toen we al dat plakwerk afhaalden en op muren stootten die zo vochtig waren dat je er een week van kon drinken, toen waren we toch bezig, en hebben we die ook maar ineens laten behandelen.
We waren ook bezig toen we beslisten om er direct voor te zorgen dat de keuken in orde was, ondanks het feit dat we bij aankoop gezegd hadden dat we nog een paar jaar zouden proberen voort te doen met het piepkleine standaardkeukentje dat er stond. Onze splinternieuwe gitzwarte oven vroeg gewoon om een zwart keukenblad, dus werd het oude keukenblad afgeschreven. Net als de oude kookplaat, en meteen dan ook maar de oude, versleten wasbak. Same thing voor de badkamer, die we eigenlijk zouden laten zoals ze was, maar die ondertussen compleet afgebroken staat te wachten op een nieuw bad, een nieuwe wc en een nieuw (gekregen) badkamermeubel. En aangezien de boiler in de badkamer eigenlijk feitelijk niet echt zeer veilig meer is, tjah, we zijn toch bezig, niewaar.
Toch is er licht aan het einde van de tunnel, want deze week worden onze bakstenen muren eindelijk weer witte muren. Daarna wordt onze met kabels bezaaide betonnen vloer een tijdelijke chapevloer. Ondertussen kan het elektriciteitsmannetje alles komen afwerken, zodat de badkamer en de keuken eindelijk vorm krijgen.
Het duurt allemaal eventjes, maar dan heb je ook wat, natuurlijk.
Ik kan niet ÈÈn keer om iets lachen. Onmogelijk.
Als ik lach, dan is dat altijd minstens twee keer, en vaak nog veel meer.
Ik vind het dan ook ronduit fenomenaal dat de meeste lachers ÈÈn keer goed doorlachen, en er dan gewoon mee stoppen. "Wahaaaahaaaha, hups, en nu weer over tot de orde van de dag, hoor! "
Dat lukt mij dus nooit.
Terwijl ik de eerste keer om iets lach sla ik het onderwerp op als een filmpje in mijn hoofd.
En als iedereen uitgelachen is, dan speel ik het filmpje weer af.
En weer.
En nog eens.
Zo lang tot ik me gierend van het lachen moet excuseren om zoveel silly uitbundigheid.
Hoe ik dan ook mijn best doe om niet meer te lachen, het gebeurt toch.
En heel soms komen de filmpjes uren later nog bovendrijven, zodat een lachbui wel heel erg ongepast wordt ineens. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik in een overvolle en toch doodstille treinwagon plots superhard mijn best moet doen om een giechel te onderdrukken.
Dus toen iedereen zondagavond al lang klaar was met lachen om die ene verspreking van Paul D'hoore, toen bleef ik maar doorgaan. Maar geef toe, Paul: Porsche Brisna zeggen als je Pierce Brosnan bedoelt is er echt helemaal serieus over.
Daarrr gaan we weer!
Als je vandaag helemaal zelf kon kiezen wat je at, zonder te moeten denken aan je lijn, je gezondheid of wat anderen daarvan denken, wat komt er dan op het menu? Ontbijt, middagmaal, avondmaal en tussendoortjes, graag.
Ik zou mijn dag beginnen met een grote kom chocopops in ijskoude melk, die dan liefst zo snel mogelijk verandert in ijskoude chocolademelk. Eens dat naar binnengelepeld neem ik als ontbijtdessert van die mini-chocoladekoekjes/croissants/ronde suissen. Rrrr.
's Middags: spaghetti zoals enkel mijn moeder (en youri, die het recept van haar heeft overgenomen) hem kan maken. Als het even kan met volkorensliertjes, die ik de laatste weken nog meer apprecieer dan witte. Liefst met tabasco en veel kaas.
Fruitsla als dessert graag.
's Avonds: Spicy Mexicaanse burrito's met tonnen kaas op in de oven.
Als dessert een soort chocoladetorentje dat hard is vanbuiten en warm en smeuig vanbinnen, met ÈÈn bolleken vanille-ijs op. Verkrijgbaar in Delhaize, geloof ik.
Overheerlijkste tussendoortje: rijstkoeken met preparÈ. Om zot van te komen zo lekker.
Wat heb je altijd al eens willen eten, maar nog nooit de kans toe gehad?
Echte cous-cous. PaÎlla. Mousaka. Japans.
Wat heb je ooit gegeten waarvan je wenste dat je dat niet had gedaan?
Ik heb ooit geproefd van een italiaans pastabordje dat Youri in VenetÔe had besteld, en die was zo pikant dat we een kwartier naar adem en brood hebben moeten happen, want drinken hielp niet. Nooit eerder zoiets slechts gegeten als toen, denk ik.
Kun je zelf koken? Wat maak je het liefste klaar? En wat het beste?
Ik vind dat ik best goed kan koken, al heb ik de grootste moeite om recepten te onthouden. Ook al heb ik iets al tien keer gemaakt, nog weet ik niet meer hoe het ook al weer juist in elkaar zat. En dan is het of improviseren, of raad vragen bij mijn moeder. Ik maak het liefste chocoladetaart klaar met echte cote d'or, waarop iedereen verlekkerd is. Ik veronderstel dus dat dat ook hetgene is dat ik het beste kan klaarmaken, maar mijn curryschotel met kip en kokos is volgens mij ook niet te versmaden, zulle!
Van welke keuken hou je het meeste? Italiaans? Chinees? Of toch maar Vlaamse boerenkost?
Mexicaans, denk ik. Maar Chinees en Italiaans gaan er ook altijd in. De traditionele keuken zijnde vlees/groenten/aardappelen wordt zelden klaargemaakt in de crib, wegens veel te veel leukere alternatieven met pasta, vis en kip.
Er zit een tijdslot op mijn geheugen.
Het is een vreemdsoortig embargo waardoor herinneringen voor enkele jaren achter slot en grendel worden geplaatst, om dan als bij wonder plots weer uit het niets te komen bovendrijven.
Vaak heb ik maar ÈÈn woord, beeld of geur nodig om me iets te herinneren dat gedurende vijftien jaar geen enkele keer in me is opgekomen.
"Wat las jij eigenlijk als kind?" vroeg mijn broer me onlangs, toen ik vertederd naar een paar van zijn oude urbanus-strips zat te kijken. "Zo goed als alles van Roald Dahl", zei ik, en ik voelde hoe ik wazig uit mijn ogen begon te kijken. Op dat eigenste moment sloeg de langverloren herinnering bij me in als een bom. Ik hapte naar adem, compleet overmand door een mengeling van verbazing en ontroering.
"De Babysitters Club! Honderden boeken van de Babysitters Club!"
Mijn broer en ik waren slechts enkele centimeters verwijderd van complete nostalgiehysterie, want ook hij herinnerde zich plots hoe ik uren en uren in de kleine pocket-boekjes van de Babysitters Club had zitten lezen, en niet kon wachten tot ik weer een nieuw boekje kreeg zodat ik de dolle meisjesavonturen van die ¸berhippe babysit-chicks kon verslinden, met hoid en hahr! Ze heetten Gertie, Petra, Joke en something something, en ze konden niet alleen babysitten als de besten op de kids van de buren, maar ze werden ook verliefd op redders en ze maakten hun oorringen zelf.
Voor mij ging het om veel meer dan de verhalen, die ik ÈÈn zomer lang zo maniakaal heb gelezen dat ik het wel zeker wist: ik moest en zou ooit full time de kost verdienen als babysit, ik was vooral gek op de tekeningen op de covers. Steevast zag je ze gevijven leuke dingen doen, als daar zijn: op een zetel de tiener afgeven en bellen naar jongens, verliefd naar een redder staren aan het strand, beenverwarmers dragen die geweldig goed bij het rosse haar van Gertie/Petra pasten, enzovoorts. Kortom: alle dingen die meisjes van negen diggen.
Toen ik tien werd ben ik een spin-off beginnen lezen over dierenartsen ofzo, maar daar zat te weinig seks in, en toen ben ik er maar gewoon mee gestopt.
En wat nog veel fijner is: het verschijnen in de nationale media van mijn geliefkoosde uitdrukking "halve wiewies".
Vanaf dit weekend dan ook hoogstwaarschijnlijk de hoogste nieuwkomer in de zevende dag: "laten we elkaar geen halve wiewies noemen".
Het heeft jaren geduurd voor ik ze ¸berhaupt een kans wilde geven. Want Kommil Foo, waren dat niet die vreemde broertjes Walschaerts die in niet nadergenoemde Woestijnvis-programma's aantraden en daar eigenlijk een beetje het tempo uithaalden? Waren dat niet die half-humoristische sketches die nergens heen gingen, in mijn toen nog zeer jeugdige ogen? Neen, Kommil Foo was niks voor mij.
En toch probeerde tomadde mij te overtuigen van het tegendeel. Hoewel ik besef dat tomadde mijn muzieksmaak wel enigzins kent, en weet waar ik van hou en waar helemaal niet van, was ik ervan overtuigd dat hij met Kommil Foo de bal compleet mis sloeg. Kommil Foo, dat was echt niks voor mij, dus. Na maanden van verwoede pogingen van zijn kant om de wereld van de schoonheid van enkele van hun nummers te overtuigen ben ik uiteindelijk toch gezwicht, en heb ik ÈÈn nummer aan een luistersessie onderworpen. Dat nummer was "Madrid". Het bleek een wondermooi stukje muziek te zijn met dezelfde stemmen van toen, die plots heel warm en mooi klonken, in plaats van vreemd en een tikje irritant. Een tekst over een verloren liefde en hoe die gevoelens niet altijd snel genoeg weer overgaan. Of toch niet zo snel als je zelf zou willen.
Ik was verkocht, en beluisterde via hun website wat andere nummers. Ik nam ze mee in mijn iPod en in de wagen, en toen was youri ook plots helemaal mee in de hype. De volumeknop ging steevast hoger telkens er in de auto een liedje van Kommil Foo langskwam. En na een paar maanden is het zeer vertrouwd geworden: de autostrade tussen Ieper en Kortrijk, en daar de stemmen van Mich en Raf op. Perfection.
Gisterenavond eindelijk de kans gekregen om ze live aan het werk te zien, en om het met de woorden van Johnny Logan te zeggen: completely blown away! Ik had al heel wat goede recencies gelezen over "Spaak", en het feit dat ze er de Poelifinario-prijs mee hebben gewonnen in Olland schept natuurlijk verwachtingen, maar hastn: zelden zo genoten van twee uur show als gisteren.
Alles klopte, ik heb gelachen en geknikt, geluisterd en bij momenten zelfs geslikt van ontroering. Als ge dat al amaal kunt!
Bij deze: leve Kommil Foo! Hoe ik daar ooit aan heb durven twijfelen.
Fijn was het zeg, Manic Monday. Al die vieze verhaaltjes over gebarsten tenen en vreemdsoortige putjes in duimen hebben mij doen beslissen om er gewoon keihard mee verder te gaan. Dat wordt dus bang afwachten tot maandag, hastjes!
En dan nu: mijn medisch verleden, open en bloot op het internet.
Heb je ooit een beugel gedragen? Welke herinneringen heb je aan die periode?
Ik heb twee jaar en half een blokjesbeugel gedragen, en ik herinner me vooral de pijnlijke ongemakken van dat ding. De wilde begroetingen van een klasgenootje die steevast zorgden voor een bovenlip die vast zat in al dat ijzer met bloeden als een rund tot gevolg. Al die keren dat mijn elastiekjes spokten tijdens een belangrijk gesprek, en er niet alleen een raar "plong"-geluid uit mijn mond kwam, maar je ook nog eens twee beige draadjes tussen mijn gebit zag hangen, wat werkelijk zeer onaantrekkelijk was. De pijn toen ze mijn beugel hadden aangespannen. En dan uiteindelijk ook die verlossende keer toen hij er na twee jaar en half afzien eindelijk uit mocht, en ik honderd keer met mijn tong over mijn tanden ging omdat ik vond dat ze aanvoelden als kauwgom.
Ben je in het bezit van littekens? Welke?
Zeer weinig. Ik heb drie kleine putjes op mijn knie van in glas te vallen, ÈÈn klein streepje op mijn enkel van blootsvoets door de duinen te wandelen en gegrepen te worden door een vlijmscherp takje, en dan nog eentje in mijn wenkbrauw van een piercing, en hetzelfde geldt voor mijn neus.
Edit: ik was nog vergeten dat heel mijn arm volstaat met verwijzingen naar mijn zondige jeugd, waarin ik samen met mijn vriendjes allerlei veelbetekenende dingen met een breekmes in mijn arm sneed. We waren niet ongelukkig, we verveelden ons enkel in de biologieles, en zo zit ik voor de rest van mijn leven met enkele initialen en een bloemetje opgescheept. O well.
Heb je ooit iets gebroken?
Neen, bones run strong in our family.
Teloefening: hoeveel dagen heb je in dit leven al in een ziekenhuis doorgebracht als patiÎnt? (geboorte niet meegerekend)
Twee, en nog geen enkele nacht. EÈn dag om mijn poliepen te laten verwijderen, en ÈÈn dag voor mijn wijsheidstanden.
Hou je wel of niet van televisie-programma's waarin open en bloot wordt geopereerd?
Aangezien ik een moeder heb die niet wil toegeven dat ze er zwaar aan verslaafd is heb ik tijdens mijn jeugd zo goed als elke operatie zien uitvoeren op tv. Twee keer ben ik slecht geworden: bij een operatie van een schedel, toen de huid van iemands gezicht zo maar eventjes werd afgetrokken, en bij een routine-operatie omdat ik net spaghetti zat te eten. Nu ik niet meer thuis woon zoek ik het niet op, maar ik ga de programma's zeker niet uit de weg.
Er zijn mensen die van vragenlijstjes houden, en er zijn er die er walgend van weglopen. Indien u tot de tweede categorie behoort adviseer ik u nu om te stoppen met lezen, en door te klikken naar de linkjes in de linkjesbalk. Mocht u ook al niet houden van linklijstjes in linkbalkjes, dan weet ik het eerlijk gezegd ook niet meer. Om maar te zeggen!
Als u wel van vragenlijstjes houdt dan moet u zeker aan het begin van elke week even langskomen op tales from the crib. Vanaf deze week komt hier namelijk elke maandag een lijstje van vijf vraagjes te staan dat vrij mag worden overgenomen en beantwoord op uw eigenste weblog. Voor inspiratieloze maandagen, dus. In the US of A doen ze het al jaren, en hup hoi, in de vloanders nu dus ook.
Als u wilt mag u ook een linkje naar uw beantwoorde vraagjes in de comments plaatsen, maar u moet niet! U moet niet. Mensen die geen weblog hebben (jep, ze bestaan nog in een verre uithoek van de limburg, naar het schijnt) en mee willen doen mogen ook de comments misbruiken. De antwoorden maak je zo kort of uitgebreid als je zelf wilt. Maar remember kids: uitgebreid is fijner.
Und this zijn de vraagjes van deze week: (die ik zelf ook wel eens beantwoord op een iets later tijdstip)
Heb je ooit een beugel gedragen? Welke herinneringen heb je aan die periode?
Ben je in het bezit van littekens? Welke?
Heb je ooit iets gebroken?
Teloefening: hoeveel dagen heb je in dit leven al in een ziekenhuis doorgebracht als patiÎnt? (geboorte niet meegerekend)
Hou je wel of niet van televisie-programma's waarin open en bloot wordt geopereerd?
Helemaal typisch was het.
Ik had zojuist het hele traject van onze tijdelijke verblijfplaats in Gullegem naar het station van Kortrijk, van dat station van Kortrijk via het station van Izegem naar het station van Roeselare, en van datzelfde station van Roeselare naar het stadhuis van Roeselare spotless and clean afgelegd. Ik was gewoon geen meter verkeerdgelopen, en dat terwijl ik zelfs totaal niet bekend ben met Roeselare in het biezonder. Het moge duidelijk zijn: ik moet gewoon over een uitzonderlijk orientatietalent beschikken, ergens diep vanbinnen. Maar typisch als het was ging het net voor de eindstreep natuurlijk helemaal mis: in het stadhuis kon ik nergens de toegangsdeur vinden tot de Gemeenteraadszaal, die ik vaneigens net heel hard nodig had. Ik had al wel een deur gevonden die hoogst waarschijnlijk naar die Gemeenteraadszaal liep, maar die was dicht. Tot plots!
Een oude, gerimpelde hand draaide aan de deurknop die waarschijnlijk naar de Gemeenteraadszaal leidde. Ook nu was die gesloten. Aan de hand echter hing het lichaam van een mens, en die kon ik wel gebruiken. Zeker toen ik zag dat er nog een andere mens bij was die een joekel van een camera rond de nek had hangen. Journalisten, net als ik! Ik trok mijn Canon-rugzak recht en zei: "Hallo, zoekt u ook naar de Gemeenteraadszaal?" De twee oude journalisten keken me aan alsof ik was opgetrokken uit een vieze plakkerige substantie die in de oorlog vele doden had gemaakt in de westhoek. "Voor de uitreiking van de sportpersoonlijkheid, toch?" voegde ik er eventjes voor de duidelijkheid aan toe. De journalisten morden iets tegen elkaar en liepen van mij weg. Aangezien ik toch echt wel een foto nodig had van die desbetreffende sportpersoonlijkheid hobbelde ik wat achter hen aan, als een vriend die ze nooit hadden gewild. Een paar gangen later stonden we gedrieÎn aan de ingang van de Gemeenteraadszaal, tussen een hele bende oubollige mannen in kostuum.
Plots herinnerde ik me weer waarom ik zo weinig mogelijk regionale journalistiek probeer te bedrijven.
Ik was het enige jonge veulen in een clan van oude bloedbroeders die waarschijnlijk op wekelijkse basis in dit stadhuis samenkwam om over politieke agenda's en schepenen te praten. Ik werd een persmap in mijn handen geduwd door een kalende man, kreeg een stevige handdruk van de schepen van Sport en hoorde hoe de twee oude journalisten zowel hartelijk als storend opdringerig deden tegen iedereen, behalve mij. In een hoekje van de gemeenteraadszaal speelde een tweekoppig bandje "Guantanamera", de ene jongen op keyboard, de andere jongen op pijnlijk over het hoofdgeziene zang.
Wat volgde was wat ik al lang had zien aankomen. Oude journalisten met pen in de aanslag en camera met supersonische telelens op de borst die heel erg aanwezig stonden te wezen op de eerste rij, terwijl de sportschepen van dienst lokale sportkwinkslagen en insiders uitdeelde aan al die het horen wilde. Ik op de laatste rij, bladerend door een persmap en de zinnen tellend die in de speech stonden, om enigzins een indicatie te krijgen van hoe lang dat grapje nog zou duren. Oubollige journalisten die erg luid en haha-funnay! lachen om grappen die de eerste de beste aflevering van "twee straten verder" niet eens zouden halen. Een sportschepen die een kwinkslag over "de pers" naar de oubollige journalisten in het bijzonder gooit. Diezelfde oubollige journalisten krijgen bijna een orgasme, en verdringen zichzelf en lilith even later om toch maar een foto te hebben van de Roeselaarse sportpersonality van het jaar.
Doe mij maar deskresearch.
Maar dat had ik al gezegd.
Al was dat waarschijnlijk niet luidop, die keer.
Beste fabrikanten van dikkemensenkledij,
Ergens tijdens het naaien van de gigantisch tentzeilen the size of canada die u "hippe zomerbroek tot maat 56" noemt zijn er een paar dingen serieus misgegaan, en daar wil ik het erg graag even met u over hebben.
Fact: dikke mensen hebben kleren nodig.
Dat weet u, want het is uw gat in de markt geworden. U verdient uw dikke villa en dikke BMW op de dikke ruggen van mensen met dikke billen, buiken en kuiten. En dat is uw goed recht, natuurlijk.
U keek ooit naar een gevuld achterwerk dat de jeans errond bijna aan flarden liet scheuren, en u dacht: dikke mensen passen niet in gewone mensenkleren. U dacht: ik ga dikkemensenkleren maken en die voor dik veel geld verkopen, zodat die malle dikkerdjes eindelijk ook eens iets aankunnen in hun eigen, niet-standaard maat. Ik vind dat een zeer nobel en bewonderenswaardig initiatief. Maar wat ik dan even niet goed snap: waarom dacht u daar ook nog eens achteraan dat dikke mensen absolute mongolen zijn als het aankomt op smaak/stijl/kleurenleer?
Kijk, ik ben me ervan bewust dat dikke mensen vaak aanzien worden als gezellig en goedlachs, en Margriet Hermans heeft daar niet echt veel goed aan gedaan toen ze verscheidene malen bijna in haar blommekesbroek pieste bij "Zeg eens euh". Maar wij, gewone dikke mensen die niet in tv-shows optreden, zijn geen clowns, beste fabrikant, en dat hoeft u ook niet van ons te maken. Onze hersenen functioneren op modegebied niet anders dan de hersens van mensen met een standaard-kledingmaat, namelijk. Ik kan snappen dat dit hard aankomt, zo ineens, maar voor eens en voor altijd: wij zien dezelfde dingen als mensen die wel slank zijn.
Wij vinden de potsierlijke bloemetjesmotieven die u ons te pas en te onpas wil laten dragen even afschuwelijk als slanke mensen, alleen hebben wij vaak geen andere keuze. Wij houden evenveel van mooie kleuren als om het even welke andere bevolkingsgroep, maar hoe is het mogelijk dat u onze lijven het liefste wil hullen in de meest extreme vadsige combinaties als lila met vaalgroen? Wij zijn al die tijger-en pantermotiefjesbloezen al honderd jaar zo beu als koude pap, en het is niet omdat wij geen maat 38 bezitten dat wij extreme obsessies hebben voor vormeloze tuinbroeken met een bebloemd boordje aan, of strikjes aan de achterkant van onze broekspijpen, of beertjes op onze truien. Het is niet omdat wij niet slank zijn dat wij ons willen aantoortelen als halve wiewies, beste fabrikant van dikkemensenkledij.
En dus vraag ik u, al is het het laatste wat ik doe: wat is er mis met gewone mensenkledij een maat groter maken? Als dat lukt tot aan maat 46, waarom dan niet tot aan 48, wat zeg ik, misschien wel 50? Of missen mijn dikke mensenhersentjes iets hiero?
Stop alstublieft voor eens en altijd met die zotte folietjes, want we houden er niet eens van. Wij haten uw bleekblauwe wijde jeansbroeken en truien waarin niemand onze borsten nog kan of wil onderscheiden van onze knieÎn. We dragen uw brol omdat we vaak niet anders kunnen, niet omdat we ons er onwaarschijnlijk sexy en aantrekkelijk in voelen. Want inderdaad, daar moet je pas echt helemaal marginaal voor zijn, om te denken dat je er goed uitziet in een ensemble dat "fatso coming through" uitschreeuwt naar iedereen die zich in je buurt bevindt.
U had ons kunnen helpen, beste fabrikant van dikkemensenkledij, maar in plaats daarvan duwt u ons nog dieper in de put, gekleed in een oranje bloemetjesponcho met daaronder een legging met roze katjes op. En het ergste van alles is dat u het ook nog eens aandurft om stukken van mensen te vragen voor uw afgrijselijke tenten ook.
Moge u branden in de hel.
lilith (met een beetje geluk maat 48, vaak met iets minder geluk maat 50)
vreemde dingen die ik ooit droeg
vreemde dingen die ik nooit heb willen dragen
De hippychick die in mij huisde is jaren geleden vermoord met een botte bijl en een waterpijp, maar het ziet er niet naar uit dat de voorwerpen uit het onderste lijstje ooit nog in mijn kast zullen terechtkomen.
Iedereen wordt vriendelijk uitgenodigd om zich in de comments vrolijk te maken over hun mode-verleden, en de tijd dat ze nog band-shirts droegen en alles! Ahahaaa!
"Billtje, kom", zei ik.
"Kom, Billiewilliebillie!"
"Billie, kom eens naar ze vrouwke"
"Psssskrrrrwpss", deed ik.
Maar niks hielp.
Vanachter de zetel keek Bill me met gebroken, vreemdstaande ogen aan.
"Het is door de verdoving", zei mijn moeder.
Maar ik was wel zeker dat het door al zijn esoterische olieÎn was, dat hij ineens niet meer blij was om zijn moeder te zien.
"Billie" zei ik, enigzins teleurgesteld.
"Ze vrouwke komt speciaal een half uur met de auto naar hier gereden om je te zien."
Weer die gebroken blik.
Een iet of wat verwijtend zuchtje ontsnapte zijn boezem, en toen, ja toen kwam hij ineens wankelend vanachter de zetel vandaan, duidelijk in een rotbui.
"Waar is mijn huis, lilith?" klonk het, met een iets hoger stemgeluid dan normaal.
Hier kon ik duidelijk niet onderuit.
"Het huis is verhuurd aan andere mensen", zei ik, "maar we hebben al een nieuws huis, een leuker, en we doen ons best om het snel klaar te krijgen. Dan mag je er ook in. Met ons. En het heeft massief parket en alles."
"En dat hoor ik nu maar of wat?" Misnoegd en trillend op zijn achterpootjes zag ik hem van mij wegstrompelen richting eetbakjes.
"Hij eet bijna niet meer", sprak mijn moeder, enigzins bezorgd.
Mijn hart brak.
Naast zijn vertrouwde huis, zijn vertrouwde baasjes en zijn vertrouwde zetel is Bill eergisteren ook nog eens al zijn vertrouwde mannelijkheid verloren.
"En denk dus maar niet dat ik het hierbij laat", aldus een korte reactie van Bill, die het hier duidelijk niet bij zal laten.