wat is het hier stil, sieg

Hoe meer er in mijn everyday echt leven gebeurt, hoe stiller het op tales from the crib wordt, zo blijkt.
Dus als u denkt dat ik even niet veel beleef, vergeet het. Ik beleef gewoon even te veel voor woorden.

Het is evenwel niet zo dat ik u een van de spannendste periodes uit mijn leven wil onthouden.
Ik ben het nog heel even allemaal aan het opsparen, maar het komt!

Ik ben alvast niet zwanger van een neger, en ik ga ook niet trouwen, maar voor de rest ligt alles open.

kleding

Wat draag je nu? Probeer geen enkel kledingstuk te vergeten.
Wat is het favoriete kledingstuk in je kleerkast?
Hoe zou je je kledingstijl omschrijven?
Wat is je favoriete kledingwinkel/merk?
Wat is je grootste kledingmiskoop?

stinkertjes

Eerst verdacht ik de kassamadam in het Kruidvat ervan over een ongelooflijk onaangename ademgeur te beschikken. Toen we het Kruidvat uitwaren klaagde ik tegen Youri over de vieze geur die uit de Colruyt kwam, en dat dat toch eigenlijk niet kon voor een winkel die eten verkocht, zo'n lijkgeur. Maar toen we de Colruyt al lang voorbij waren en ik de geur bleef ruiken begon ik te twijfelen.

Was ik het? Ik had net een hele dag besteed aan het schilderen van de gang, en net voor ik vertrok had ik nog wat verf afgebrand van de deurposten, maar kon ik daar zo erg van stinken? Ik had juist nog een verse trui aangedaan. In de Carrefour bleef het stinken, en ik werd helemaal ongemakkelijk. Ik bleef maar aan mijn trui en aan mijn t-shirt ruiken, maar die roken gewoon naar wasverzachter. En Youri rook ook gewoon lekker naar Youri.

Thuisgekomen in een misselijkmakende wolk van rotte eieren en lijken vonden Youri en ik de boosdoeners.
Ik had alle opties overlopen, maar dat het het plastiek van mijn net aangekocht lieflijk bloemetjessetje uit het Kruidvat bleek te zijn bracht me toch even compleet van mijn melk.

onkies

Vorige week ben ik erin geslaagd om doodleuk een stuk van mijn tand te krijgen, zonder iets te doen.

We zouden net naar de Kattenstoet vertrekken (die trouwens pretty fab was), ik zat een beetje voor me uit te ademen en toen merkte ik clever op dat de helft van mijn voorlaatste tand achteraan los zat. Het zal voor altijd een mysterie blijven wat er zich die dag precies in mijn mond heeft afgespeeld, want ik had op niks hards gebeten noch was ik in een gevecht verwikkeld geraakt.

Tijdens de Kattenstoet was ik diegene die constant met haar tong tegen het loszittende stukje tand duwde, wat toevallige passanten waarschijnlijk de indruk gaf dat ik open stond om hen te pijpen. Toch een paar keer bijna in de marginaliteit terechtgekomen, die dag. Aangezien een loszittende tand een redelijk vies gevoel geeft at ik in de loop van de namiddag een broodje met warme beenhesp met de linkerkant van mijn mond, zoals enkel Emiel Goelen het kan. Al snel deden in Ieper geruchten de ronde dat lilith van tales from the crib onlangs een zware beroerte had overleefd, en despite mijn goede deontologische bedoelingen heb ik het allemaal kapotgemaakt door 's avonds in een onbewaakt moment keihard met de verkeerde kant op een stuk stokbrood te bijten. Resultaat: het loszittende stukje katapulteerde zichzelf volledig in mijn mond, net terwijl ik een bijtbeweging uitvoerde . Voos dat dat is: op je eigen tand knabbelen.

Hoe wij vroeger als zesjarige kindjes niet constant met een slecht gevoel rondliepen doordat onze tanden om de haverklap loskwamen en uitvielen, ik snap het niet. Vooral die voorste dan, die niet wilden loskomen en nog met een velletje vastzaten. Traditioneel moesten die eruit tegen je eerste communiefoto zodat je voor de rest van je leven goofy in de salonkamer van je grootouders kon uithangen, en dus zat er niks anders op dan hele dagen en nachten obsceen met je tong tegen dat los tandje duwen, en dan plots dat grote gapende gat waar je tand zat, keivies was dat!

Maar het went. Na een week leven met een halve kies (want dat is het!) in mijn mond vraag ik me af waarom ik ooit een volledige kies nodig heb gehad. Als ik kon kiezen, ik zou het helemaal opnieuw doen.

de ultieme verleiding

Vergeet temptation island.
Een oud huis kopen en dat verbouwen, dat noem ik pas de ultieme relatietest.
Een oud huis kopen en dat verbouwen terwijl een rondborstige blondine met haar gemanicuurde handen in je lief zijn zwembroek zit buiten beschouwing gelaten. Dat moet helemaal erg zijn, denk ik.

Youri en ik hebben de laatste maanden in elk geval een serieus zaagje gespannen tegen elkaar.

Meestal 's avonds in bed na alweer een dag waarop het leek alsof ons huis voor altijd een totale mess zou blijven, en ik vond dat dat kwam doordat zijn planning niet concreet genoeg was en hij dan weer vond dat ik het dan misschien beter zelf kon doen. En ik vond dat hij het me dan moest zeggen als hij het zelf niet meer aankon, in plaats van te zwijgen. En hij dan weer zei dat ik toch niet niet wilde luisteren als het gesprek over elektriciteit of buizen ging! En dat was waar ook! Wat interesseren mij buizen?! Buizen waren zijn ding. Ik heb compleet geen geduld voor details als buizen.

Of toen ik me al vier weken afvroeg wanneer ze nu eindelijk eigenlijk feitelijk de badkamer zouden installeren. Hij vond dat we eerst alle putjes in de muren moesten dichten zodat die konden drogen terwijl we de badkamer installeerden. En net die putjes interesseerden mij geen reet zolang ik geen badkamer had in plaats van een vuil onbruikbaar kamertje in een hoek van het huis. Het was trouwens geen huis, het was een ruÔne! En dat was zijn schuld, met zijn vage onconcrete plannen altijd, en altijd alles willen veranderen terwijl we het misschien beter hadden gelaten zoals het was. Oud en marginaal, dat wel, maar tenminste niet compleet naar de vaantjes.

In "The Block" hadden ze een korte Mexicaan named Sanchez om al hun frustraties op af te reageren.
Wij moesten tegen elkaar roepen dat we lilith van Ieper waren en als gij niet rap zwijgt krijgt ge een toek op uw bakkes zulle vriend!

Toen ons overzicht met de noorderzon was verdwenen, niemand kwam op het moment dat ze moesten komen en ik alleen nog maar zin had om ermee te stoppen snotterde ik een kwartiertje all over Youri's t-shirt in de hoop dat dat ervoor zou zorgen dat ik mijn hoofd zou opheffen en ons huis er zou uitzien als een huis. Maar toen ik mijn hoofd omhoog bewoog zag ik enkel een betonnen vloer vol lelijke kabels en afgeknipte elektriciteitsdraden, en dat overgoten met een walmpje stof. Als ik naar buiten wilde kijken moest ik dat doen door gebarsten ramen. Ik was triest en kwaad, en dat is best een lastige combinatie, vermoed ik van mezelf. En dan heeft de persoon die zich het dichtste in mijn omgeving bevindt het serieus zweten, ze maat.

Alles was mis, het was al mei en er was nog steeds geen eigen huis, noch plek onder de zon.

Maar kijk nu!

We zijn er ineens bijna.
Chapeman is boven water gekomen, onze loodgieter en glazenmaker staan op de planning voor volgende week, en dan staat er in grote letters "VERHUIS?" in mijn Google Calendar. Ik durf het nog niet met volle zekerheid zeggen, maar het zou wel eens kunnen dat ondergetekende binnenkort blogt vanuit een hip gerenoveerd eigen stekje met tuintje.

En ik denk dat het wel goed zit, want ik vind dat mijn leaf dat allemaal geweldig goed heeft gedaan. Nu nog kinders kopen.

boeken

En het is weer aan jullie!

Lees je graag? Liever fictie of non-fictie?

Zeer graag, maar wegens tijdsgebrek lukt het me niet altijd om er echt voldoende tijd voor vrij te maken. Ik lees het liefst fictie, maar ik blader ook wel eens graag door Youri's non-fictie collectie.

Wat zijn de laatste drie boeken die je hebt gekocht?

Naast een stuk of vier hobbyboeken op het boekenfestijn waren dat
"Hoe te eten- Het plezier van koken en good food" van Nigella Lawson
"Yes man" van Danny Wallace
"Fat Girl" van Judith Moore

Wat was je lievelingsboek toen je klein was?

Alles van Roald Dahl, met Mathilde en Charlie and the Chocolate Factory op kop.
Als iets ouder kind heb ik dan weer zeer hard gezwijmeld bij "een brug van glas" van Karel Verleyen.

Welk boek staat er momenteel op je verlanglijstje?

Ik heb nog heel wat fictie liggen waar ik nog aan moet beginnen, maar deze zou ik zeer kunnen smaken voor tussendoor.

Welk boek kan je iedereen aanraden?

De dertien 1/2 levens van Kap'tein Blauwbeer, over een beer met zevenentwintig levens die de meest fantastische avonturen beleeft. Het ziet eruit als een kinderboek, maar het zit vol hilarische wendingen en waanzinnige personages en iedereen die het op mijn aanraden heeft gelezen vond het zeer leuk. En dat is het ook. Zeker een kans geven, jongens!

cactussen en witte marcellekes

Nooit gedacht dat ik dit nog zou zeggen zonder een wapen tegen mijn slaap, maar het is waarlijk amazing hoe erg ik Anja Daems mis nu Bart Peeters ook nog eens ingeschakeld is om commentaar te leveren op het Songfestival. Samen met "eurosongkenner" AndrÈ Vermeulen die al jaren bewijst geen reet van muziek te kennen vormen ze wat mij betreft het meest ergerlijke presentatieduo sinds Deckers en Ornelis. Met dat verschil dat we bij Deckers en Ornelis niet in een situatie zitten waarbij de ene kurkdroge feitjes declammeert waarom de ander dan weer semi-stotterend moet gniffelen. De bindteksten inclusief grapjes werden by the way stuk voor stuk al eens verteld tijdens de halve finales donderdagavond.

Niet dat dat Bart Peeters kan tegenhouden om voor de tweede maal in een halve week tijd te gniffelen om zelfgevonden vondstjes als Fabrizio van Malta "de Droomfabrizio" noemen en nog maar eens opmerken dat de ballerina die tot halverwege uit de piano kruipt bij Rusland ook over een onderkant beschikt. Ook zijn gespeelde verbazing toen hij voor de tweede keer deed alsof hij nog niet wist dat Ruslana in de politiek zit tegenwoordig vertelt veel over de credibiliteit van Bart Peeters.

AndrÈ Vermeulen wordt trouwens met de jaren meer en meer de Michel Wuyts van de eurosongverslaggeving, met lyrische uitschieters als "Veel tomatensap in de bloody mary maar weinig vodka" bij het liedje Bloody Mary van Las Ketchup, of plots compleet out of the blue het woord "kinky" in de mond nemen bij het liedje van Engeland. Schooluniformpjes laten blijkbaar zijn juices flowen.
Een toppertje nog steeds hoor, die AndrÈ.

Heel tekenend ook dat AndrÈ maar niet kan ophouden met zijn verrukking uit te spreken over het oubollige kutliedje van BosnÔe-Herzegovina, compleet met accordeon en al. Same thing voor het pathetische "I still laaave you"-liedje van Griekenland. Als het van Dreten afhangt sturen we binnen twee jaar Frank Galan in een extreem zeemzoeterige dag naar Ljubljana. En van het geweldige liedje van Litouwen ("we are the weeners of Eurovision") ziet AndrÈ Vermeulen dan weer compleet de humor niet in.

Maar het blijft wel leuk, dat songfestival.
Liedjes over de twist dansen, glas dat in een ziel krast, een vrolijke popliedje dat gezongen wordt door een nest orcs, en dat allemaal in bedroevend slecht Engels, ze mogen mij er gat in de nacht voor wakkermaken. Leuke attributen ook op het podium: een klappend robotje bij Letland, valse cactussen bij Duitsland, kilo's siliconenborsten en eighties oogschaduw uit het Oostblok. Swell.

Verder heb ik vooral bijgeleerd dat witte broeken uitermate populair zijn in Europa op dit moment, net als witte marcellekes, witte ballerina's die uit witte vleugelpiano's komen gekropen, witte niemendallekes en witte jaretellekes. En ik hoop dat UkraÔne wint, ook al in het wit.

't Is niet dat u iets gemist heeft als u dit jaar niet hebt kunnen kijken, maar voor volgend jaar zou ik het toch zeker eens overwegen.

ik ben vier jaar en ik doe woody woodpecker na

Ons nieuwe huis mag in oppervlakte dan wel groter zijn dan ons vorige appartement, toch is het absoluut niet makkelijk om al onze meubels ergens geplaatst te krijgen. In de muren zitten er marmeren haarden die ervoor zorgen dat je er nooit van zijn leven een kast tegen krijgt, hetzelfde geldt voor de dubbele en andere deuren, en zo wordt het best wel een uitdaging om alles een nieuwe plek te geven. Sommige meubels passen dan weer helemaal niet in het huis en worden waarschijnlijk binnenkort nog eens op ebay geplaatst om er voldoende kluiten uit te slaan om nieuwe stukken mee te kopen. En nieuwe stukken kopen is fijn.

EÈn probleem: ik heb het blijkbaar niet zo erg voor volwassen meubels. Als ik een meubelcatalogus in mijn handen krijg moet ik mezelf tegenhouden om niet onmiddellijk door te bladeren naar het stukje met de kinderkamers. In IKEA heb ik al tientallen keren staan draaien voor de kick-ass zuurstokroze kleerkast uit de MAMMUT-reeks (op de kinderkamerfoto in blauwe versie), enkel om te beseffen dat ik er nooit meer dan vier broeken in kan krijgen. Hebben wel al een plaats gevonden in ons huis: de MAMMUT-kinderstoel (ik heb geen kinderen), de MAMMUT-tafellamp, de MAMMUT-kindertafel (ik heb geen kinderen) en de felgroene MAMMUT-ladenkast (ik heb wel kousen en onderbroeken). Geen idee hoe het komt, maar ik slaag er niet in om zo enthousiast te zijn over let's say een dressoir in bruine eik.

En wil het toeval nu wel niet dat ik gisteren in de euroshop-catalogus de lamp van mijn dromen heb gevonden die ik gewoon MOET hebben voor in mijn scrapbookkamer? Mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn als ik dit meesterstuk niet boven mijn hoofd heb hangen. Ik verjaar op 20 augustus, maar onverwachte cadeautjes zijn vaak nog leuker.

tijdstress

"Ik geloof dat ik goed nieuws voor jullie heb", sprak de teamcoach toen ik gisterenmorgen met heel veel tegenzin het kantoor binnenliep. En gelijk had hij, goed nieuws was het. Vanaf dat eigenste moment hoefden we namelijk niet meer te komen werken, en ook de resterende maand opzegperiode viel bij deze helemaal weg.

Een paar jaar geleden zou ik "FEKANTIE!!8!8!!!" geroepen hebben, waarna ik de eerste de beste winkelstraat was ingerend om me de komende weken over te geven aan winkelen, terrasjes doen, boekjes lezen met een zonnebril op mijn neus en op het einde van de dag eens fijn gaan eten met de man van mijn leven.

Maar dat was duidelijk vroeger.
Gisteren zat ik een goed half uur na het goede nieuws al weer achter mijn bureautje artikels te typen.
Want hoe meer tijd ik heb, hoe meer ik van mezelf vind dat ik die tijd moet vullen met dingen waarvan ik al maanden zeg dat ik ze eens zal doen als ik vijf minuten tijd heb.
En dat zijn echt wel heel veel dingen, zoals artikelvoorstellen indienen, mijn foto's laten afmaken, een poging wagen tot het schrijven van een boek, een hoop telefoontjes doen en dingen regelen die ik al maanden uitstel, mijn favorieten ordenen, mijn agenda weer op punt stellen, de boeken lezen die ik eigenlijk dringend eens moet lezen, ervoor zorgen dat ik een systeem heb voor mijn werkfoto's, een zeer leuk blogproject uitwerken met mijn leaf, en nog zeker vijftig dingen meer.

Hoe meer tijd ik heb, hoe zenuwachtiger ik word omdat ik vind dat ik net dan heel erg bezig moet zijn met vanalles. Hetzelfde geldt voor vakanties en weekends. Echt ontspannend werkt die ingesteldheid niet.

En zeggen dat ik vroeger zo'n lege fakke kon zijn hÈ maat.

no place like home

In welke stad of gemeente woon je?

Ik woon op dit moment in Ieper, en tot een jaar of drie geleden woonde ik in Vlamertinge, een deelgemeente van Ieper.

Woon je er graag? Waarom wel of niet?

Ik woon zeer graag in Ieper. Het is meer een groot dorp dan een stad, er zijn veel kleine straatjes met oude herenhuisjes, en het mag dan misschien wel minder mooi of indrukwekkend zijn dan steden als Brugge, het is ook een stuk minder toeristisch. Wat iedereen ook altijd opvalt aan Ieper is dat er geen bouwvallige achterbuurten zijn: alles tot ver buiten de vestingmuren is betrekkelijk goed geconserveerd.
Soms loop ik over de Grote Markt en overvalt het mij dat ik eigenlijk in een heel mooi stadje woon.

Als je ooit zou verhuizen, naar waar dan het liefst?

Naar het Heuvelland, op amper een boogscheut van Ieper. Ik zou er wel een boerderijtje willen opknappen, ofzo. Jammergenoeg begint het binnenland de streek nu ook te ontdekken en schieten de prijzen zodanig de hoogte in dat het tegen dan volledig buiten mijn budget zal vallen.

Wat is het mooiste plekje van je woonplaats?

Ik hou van de vestingmuren waarop je kan wandelen, en dan vooral bij nachte. Dan mag je er eigenlijk officieel niet op, maar het is echt super om 's avonds laat vanaf de muren over de lichtjes van de stad te kijken.

Woont er een bekende vlaming in je buurt? Wie?

Yves Leterme. In Vlamertinge was dat de man met de sterke tanden, aka Walter Arfeuille. (l)

beschaamd

Soms word ik zo moedeloos van dingen die ik in mijn omgeving opvang dat ik wel kan janken, met grote uithalen en alles. Kan iemand mij vertellen wanneer we gegaan zijn van mijn middelbare school vol supertoffe multiculturele dagen, initiatieven om verdraagzaamheid aan te wakkeren en een sfeer waarin iemand die racistische uitspraken deed een absolute en te mijden uitzondering was naar de dingen die ik de laatste maanden al allemaal heb mogen horen van mensen die ik het absoluut niet zou geven?

Ik kan u verzekeren dat ik doodongelukkig word van dingen als:

• het feit dat ik niet naar Rotterdam kan gaan zonder de raad te krijgen om er 's avonds niet buiten te gaan omdat het gevaarlijk is met al die vreemdelingen
• het feit dat ik dat te horen krijg van mensen die niet verder dan de Ardennen gaan omdat ze bang zijn van vreemdelingen
• ik vorig jaar de trein naar Mechelen moest nemen en ik te horen kreeg dat het daar toch gevaarlijk was om alleen rond te lopen met al die vreemdelingen
• ik van mensen die zelf al maanden aan de dop zitten hoor dat de vreemden hun werk afpakken, om drie dagen later in een andere situatie van diezelfde mensen te horen dat ze allemaal te lui zijn om te werken
• ik hoor dat mensen niet naar Gent mogen gaan studeren omdat het er te gevaarlijk is met al die bruine
• mensen die het Vlaams Belang op hun beide knietjes willen danken als ze deuralarmpjes in de bus komen steken, want ze kunnen zichzelf en hun bange kroost gratis en veur niet beschermen tegen criminelen
• mensen die het doodnormaal vinden dat Turken en Marokkanen niet binnengelaten worden in hun discotheek, enkel en alleen op basis van hun nationaliteit

Ik krijg daarvan goesting om te bleiten, ja. En zeker als ik denk dat er elke dag meer kinderen worden opgevoed met waarden als complete onverdraagzaamheid, angst, discriminatie en een gevoel van superioriteit tegenover mensen met een andere huidskleur. En dat dat nooit eerder zo dicht bij mij is gebeurd.

Als mensen zich in deze uitspraken en wereldbeelden herkennen, dan kan dat heel goed zijn.
Ik hoop dat u zich schaamt, en diep. (vooral omdat de kans groot is dat u het na de laatste update plots minder erg vindt dat er een vrouw en een kindje doodgeschoten zijn, en u bij Joe Van Holsbeeck de eerste was om te roepen)

de verbouw-hoax

Take it from me: alle romantische verhalen over met je liefje een bouwvallig huisje kopen en dat gezellig verbouwen terwijl je malkander liefdevol met likjes verf bespat zijn uitgevonden door mensen die nog geen verbouwing zouden herkennen als er ÈÈn voor hun neus stond. Het zijn vuile trucjes die gestimuleerd worden door makelaars en fabrikanten van verfborstels om zoveel mogelijk bouwvallige huisjes te verkopen, en meer ook niet. Als ik van u was zou ik de raad van iemand die er al van in september in zit niet al te vluchtig in de wind slaan: verbouwen, dat steekt bij momenten serieus tegen.

Je mag immers nog overlopend van de goede bedoelingen aan een hele resem werken beginnen, steevast bots je op de ondoordringbare muur die "werkmannen from hell" heet. Het betreft een zeer apart soort muur waar je in je leven beter niet al te veel mee in contact komt wil je niet razendsnel oud worden. Stuk voor stuk zien de werkmannen from hell eruit alsof ze de laatste jaren in een afgelegen bos tussen de wolven hebben doorgebracht en hun communicatieve vaardigheden zijn daar dan ook naar: verder dan wat akelig gebrom, gefrons en geknik komt een gemiddelde werkman doorgaans niet. Je schrikt je dan ook compleet rot als ze tijdens het werk onverstoord en loeihard meezingen met Marco Borsato, articulerend en al.

Ze hebben allemaal een gsm the size of a wheel aan hun broeksriem hangen, en toch slagen bouwvakkers erin om dagen van de aardbol te verdwijnen op momenten dat ze normaal gezien in je huis aan het werk hadden moeten zijn. Geen werkman die dat vreemd vindt van zichzelf. Als het beetje planning dat er was compleet in rook is opgegaan duiken ze plots doodleuk weer op met de binnensmondse boodschap dat ze vandaag, drie weken na de beloofde datum, langskomen. Jammer genoeg staat er die dag al een andere grommende werkman in je huis die ook al twee weken te laat is, en aangezien werkman ÈÈn enkel NU en NU alleen je naam op de planning heeft staan verdwijnt hij opnieuw naar zijn donkere bos. De volgende keer dat je een teken van leven van de werkman zult krijgen zal drie weken later zijn, als je je met de moed der wanhoop zit af te vragen hoe het komt dat je huis nog steeds niet te onderscheiden is van een stofferige krater uit W.O.I.

Op dit moment zit onze chapper al een dag of vier in het bos, is onze loodgieter van de ene dag op de andere gestopt met werken wegens rugpijn, en heb ik tonnen andere fijne anekdotes die ik zeker eens aan mijn kleinkinderen moet vertellen voor ze het in hun hoofd steken om een huis te gaan verbouwen.

Ik durf wedden dat we er later zo hard mee gaan kunnen lachen dat een dodelijke asthma-aanval onvermijdelijk zal zijn.

evolution of dance

Het was dit of bloggen over mijn immense snotvalling. En believe you me, het is een redelijk vieze snotvalling.

de VT4-omroepster ate my balls

U zult mij niet vertellen dat ik de enige was die zich gisteren heeft drukgemaakt over het feit dat de VT4-omroepster heel de pointe van de LOST-aflevering al in de aankondiging had gestoken.

Blondine van het moment: "Suun ies zwenger. Vreemd, went ze kon niet zwenger worden. Ies ze vreemdgegaan, of ies er iets vreemds gaande op het eiland?"

Geweldig is dat, als je weet dat Sun maar zwanger bleek in de laatste tien minuten van LOST, en het allemaal veel fijner was geweest als ik dat nog niet had geweten.

Rees bij ons dan weer de vraag: omroepsters, waarvoor zijn die eigenlijk nodig? En vooral: is dat iets typische Vlaams? Ik kan me geen Nederlandse of Franse missen voor de geest halen die hun mond voorbijpraten voor elk programma, eigenlijk.

movies

Welke film kun je niet genoeg zien? Waarom?

Le Fabuleux Destin d'AmÈlie Poulain. Ik ben weg van de vertelstijl, de sfeer van de film, de wondermooie personages en de positieve boodschap die overal tussendoor sluimert. En dan heb ik het nog niet gehad over de soundtrack en de ontroerende slotscËne. Maar ik ben dan ook compleet zot van AmÈlie, dus stop mij nu voor het te laat is.

Eternal Sunshine of the Spotless Mind en Memento zou ik ook wel kunnen blijven bekijken, denk ik.

Welke film heb jij in tegenstelling tot de rest van deze planeet nog nooit gezien?

The Goonies, The Matrix, de Stars Wars fielmen (al blijkt uit de comments dat die rest van de wereld nog redelijk meevalt).

Welke acteur of actrice kan voor jou niks verkeerd doen?

Audrey Tautou en nu dajt zegt Johnny Depp, inderdaad. Sinds "Charlie and the Chocolate Factory" nog meer dan ooit. Oe, en Aidan Quinn. (l)

Wat is de laatste film die je in de bioscoop hebt gezien? Any good?

Iets met cowboys en hankypanky in de bergen. Ik vond hem zeer mooi en ontroerend, ja.

Als je leven verfilmd zou worden, wie mag jou dan spelen?

Weinig origineel blijkbaar, maar heel doordacht: Kate Winslet, zoals ze is in Eternal Sunshine. Ze is zo gewoon en toch zo indrukwekkend dat ik wel zeker weet dat ze dat goed zou doen.

Kenzo, de neurotische huismops

Youri's ouders zijn op weekend, en aangezien ik vanmorgen al vroeg wakker was was ik de eerste die oog in oog kwam te staan met Kenzo, de neurotische huismops.

Het moet gezegd: Kenzo de neurotische huismops is een redelijk clever ding. Alles dat hij aan looks en enthousiasme moet inboeten (de hond van mijn ouders is like honderd keer mooier, enthousiasmer, en ook liever) haalt hij op door trukjes te doen die Youri en de rest van het gezin hem door de jaren hebben aangeleerd. Zo kan hij indien gevraagd eigenpotig een openstaande deur dichtdoen, gaat hij een beertje halen als je om een beertje vraagt, een oude schoen als je om een oude schoen vraagt, en ja hoor, zelfs een (plastieken) worst als je om een worst vraagt. Daarnaast kan hij ook blaffen op commando, pootjes geven en geweldig zagen.

Neurotisch gelijk zot is hij. En totaal pavloviaans ingesteld.
Toen ik vanmorgen nietsvermoedend de woonkamer inkwam werd mij razendsnel duidelijk gemaakt dat hij vanalles van mij verwachtte waar ik absoluut geen weet van had. Eerst werd ik half besprongen, waarop hij zich ook nog eens ostentatief begon uit te rekken tegen mijn knie, daarna werd ik resoluut richting tuin geduwd voor het obligatoire ochtendplasje, na het ochtendplasje een duw richting waar de koekjes staan, en toen hij een koekje had gekregen had ik een contente hond verwacht die in de zetel zou liggen slapen, maar zijn geduw en gehijg maakten duidelijk dat mijn taak nog niet gedaan was.

Hij wilde nog iets.
Na vijf minuten duw- en trekwerk kreeg ik door dat ik zijn rollebol moest vullen met friskies, zodat hij het ding all over de woonkamer kon duwen en alle friskies kon opsloeberen. Zo geschiedde.
Nadat de volledige inhoud van de rollebol opgesloeberd was was het nog niet voldoende, apparently.
Een kwartier aan een stuk probeerde Kenzo de neurotische mops mij vanalles te tonen, te vertellen en duidelijk te maken door tegen me aan te springen en de deurposten naar de vaantjes te scharten.
Ik snapte er geen reet van. Maar Kenzo, hij deed neurotisch voort.

Bijna had ik mezelf of Kenzo uit het raam van de bungalow gesmeten, toen Youri mij kwam redden door te vertellen dat ik iets vergeten was. Het zoek-de-brokjes-spelletje. Hij zou met Kenzo naar buiten gaan, en ik moest een tiental hondenbrokjes verstoppen over heel het huis. Die el Kenzo dan weer opsloeberen zou. Ik heb het nog gedaan ook.

Dat ik daar zelf niet was opgekomen, om fucking kwart na negen 's morgens.

Even dimmen

Gisteren als twee oermensen een half uur staan drukken op schakelaars om te zien hoe mooi de lichtjes in ons huis aangingen.

Dimmen.
Uitschakelen.
Alle dimmers apart uitschakelen.
Alle dimmers samen aandimmen.
Kijken naar de verse stopcontacten en gelukzalig zuchten.

Wij hebben compleet nieuwe elektriciteit over de hele crib en we zijn daar zo blij mee als kleine kinderen.

Nog een paar weekendjes geduld, en we kunnen er gewoonweg in!

Spektakel gegarandeerd!

lilith en de keihomo's

Ik slenterde met een karretje vol boeken achter me aan van gang naar gang, nog vers blij om het koopje dat ik net had gedaan. Vier scrapbookboeken waar je normaal makkelijk honderd euro voor neertelt in je boekentrolley laten verdwijnen voor een euro of tien, dat noem ik pas een boekenfestijn.Verblind door blijheid was ik zo maar een gang in gelopen, niet bewust van enige rubriek of stijl. Toen ik plots het bord "MEDISCH EN NEW AGE" voor me zag opdoemen was het eigenlijk al te laat: ik stond tot aan mijn knieÎn in de chakra's, iedereen dacht dat ik zo iemand was en ik schaamde me dood.

Na een korte inspectie bleek ik de enige in de gang te zijn zonder slunsekleren en teenringen, en ik durfde wedden dat de andere New Agers mij een dikke vette faker vonden en naar elkaar snoven als ik even niet keek. Ik moest zo snel mogelijk uit de gang weg geraken wilde ik niet aangeklampt worden door een druÔde, kaballah-monnik of door friggin' Maria Duval, en liefst voor youri of mijn broer in de gaten kregen dat ik ¸berhaupt ooit in de esoterische gang was geweest. Ik werd nog liever doodgevonden met de Da Vinci Code in mijn handen.

Beslist trok ik aan mijn boekenkarretje, zette mijn meest onzweverige stap in en probeerde me niet te laten afleiden door boeken als "Praktisch pendelen voor beginners" en "Helende bloesem- en kleurenkaartjes". Ik was er bijna, toen ik in een bottleneck terechtkwam veroorzaakt door een groepje van vier naar patchouli ruikende sandaaldragers die elkaar duidelijk in het geniep aan het helen waren. Wilde ik niet met mijn boekentrolley over hun uit principe ongepedicuurde tenen rijden dan kon ik niet anders dan wachten. En dat deed ik.

Gedurende drie minuten die wel uren leken werd ik ondergedompeld in mindblowing enthousiasme over een pakket helende keien dat te koop werd aangeboden aan wat blijkbaar idioot weinig was voor zoveel heling in zo weinig keien. Ik stond erbij en staarde naar twee langharige mannen die met de seconde homoseksueler begonnen te doen over desbetreffende keien en er zelfs over aaiden. Ik verwacht van mannen dat ze, als ze dan toch iets moeten doen met keien, die het liefst vervoeren met een grote camion terwijl hun bilspleet zichtbaar is en al.

Ik kuchte.
Ik kuchte als in "hallooow homo's, ik moet langs met mijn trolley".
De keienhomo's keken me aan, legden hun keitjes in hun trolley en gingen aan de kant. Op een wel zeer verdacht homoseksuele manier, vond ik.

Snelsnel rende ik de volgende gang in met mijn trolley, weg van de oorkaarsen en wierrookstokjes, en nooit eerder klonk "WETENSCHAP EN COMPUTER" zo zoet.

ik, projectenmadam

Ik zal nooit het meeste hotdogs opeten in ÈÈn uur tijd, als snelste over de eindmeet gaan bij de marathon van New-York of onmenselijk ver springen, en daar heb ik me ook zo ongeveer bij neergelegd. Toch is er ÈÈn talent waarvoor ik bijna zeker de geschiedenisboeken zal ingaan: geen levend wezen vindt meer leuke projectjes uit dan ik. In "het aanzien van de eenentwintigste eeuw" hebben ze een pagina voor mij gereserveerd onder de ronkende titel "de vrouw met de honderdduizend leuke ideetjes. Per dag." En daar sta ik dan naast, gefotografeerd met een brede grijns en een duim richting lucht, "That's me!" all over mijn voorhoofd geschreven.

MAAR HET IS DAN OOK WAAR!

Mijn aangeboren creatiedrang is zo overdreven dat ik heel de dag door met geniale ideeÎn op de proppen kom. Als het van mij afhangt zou ik constant dingen maken, of schrijven, of breien, of scrappen, of aan elkaar plakken tot het een mooi geheel vormt, enzovoort. EÈn probleem houdt mij nog weg van wereldroem: een extreem korte attention span die ervoor zorgt dat ik elk ideetje na een minuut of zevenentwintig weer beu ben en ten gevolge nooit iets afmaak. Daarnaast krijg ik meestal tijdens mijn al overdreven enthousiaste start een nog genialer idee, waardoor ik wel moet stoppen om dat wat beter uit te werken. Ook dat genialer idee raakt meestal nooit af.

Zijn de laatste maanden een lauwe dood gestorven: het receptenboekje waarin ik al mijn favoriete recepten zou bijhouden plus een foto van het zelf klaargemaakte gerecht, met onderverdelingen en al. Een knalroze, zelfgebreide sjaal. Een digitaal GLEEEDI-scrapbook met foto's in van mezelf, volledig gemaakt in Illustrator. Een excell-file met maandtargets in. Een fotoproject. Een lieveheersbeestje in kruisjessteek. Een amazon-wishlist die ik devoot zou bijhouden. Een circle journal. Een nieuwe website. Een briefwisseling met mijn vriendin. Een spectaculaire re¸nie met alles erop en eraan. Een database met nostalgische filmpjes, foto's en geluidsfragmenten. Ik heb een geweldig idee voor een boek, maar ik besef ook hoe lang een boek schrijven duurt. Langer dan zevenentwintig minuten, in elk geval. Kut is dat.

De dag dat ik ooit iets werkelijk af zal maken zal het zwaar rocken, dat weet ik nu al.
Het zou mij alleen verbazen als die dag er ooit komt.

eeeey, big spendah!

All is quiet on the cribian front, maar ik heb het dan ook geweldig druk.

Weekendjes en bij momenten feestdagen doorwerken zo druk! Ik weet het, complete and utter madness, maar ik weet wel zeker dat men mij aan de hemelpoort rijkelijk zal belonen voor zoveel arbeidsethos en plichtsgetrouw getokkel op mijn keyboard.

En aangezien dat hoogst waarschijnlijk nog wel even duurt ga ik deze week gewoon schandalig veel moolah uitgeven op Èn het boekenfestijn, Èn het scrapbookweekend.

Dit alles volledig ter compensatie van het feit dat ik nu achter mijn mac zit in plaats van op een zonovergoten terras met een Lipton Ice Tea binnen handbereik.

onverwachte overeenkomsten

Toen ik Youri drie jaar geleden leerde kennen vond ik hem oke op basis van een aantal overeenkomsten. Ik wist dat hij zo ongeveer hetzelfde gevoel voor humor had als ik, ik wist dat hij over de meeste zaken geen al te verschillend wereldbeeld had, en we kwamen van in het prille begin zo goed overeen dat we plots met een relatie zaten.

Ik had echter nooit kunnen vermoeden dat:

• Youri net als ik kramp krijgt van saaie interieurs, en even zot is van onze muur in shocking green als ik
• Youri net zoveel van fifties retro houdt als ikzelf, en zijn leven zou geven voor zetels uit een diner
• we allebei zodanige neurden zijn dat we het 's avonds plots doodleuk kunnen hebben over nieuwe websites en fijne applicaties, zonder verpinken en alles
• Youri zo iemand is die er niet mee inzit om 's avonds impulsief naar de kust te rijden om iets te gaan eten op de dijk
• we allebei even enthousiast kunnen zijn over het vinden van een retro-console op de rommelmarkt
• hij even graag foto's neemt als ik, en de aankoop van een camera niet als een overbodige luxe beschouwt
• hetzelfde geldt voor computers en mp3-spelers en anything snufje

Het enige waar we maar niet in kunnen overeenkomen is mijn Vitaya-obsessie en zijn idolatrie concerning Top Gear.

what's in a name?

Ben je tevreden over je voornaam? Indien niet: welke voornaam vind je beter bij jezelf passen?

Ik ben niet onverdeeld tevreden over de naam "Kelly", omdat ik vind dat ze niet bij mij past, en het dÈ naam bij uitstek geworden is om je marginale kleine te geven. *vettig Ledebergs accent* "Kelly, Kimberly en Kevin, beetse stilder!" (echt gebeurd) Toch kan ik mijn ouders niets kwalijk nemen want ik ben vernoemd naar een personage uit Charlie's Angels, en als je dan toch een angel moet zijn, dan zijn dat nog redelijk oke angels, vind ik. Had ik zelf kunnen kiezen, dan was ik misschien wel een lilith, maar hoogst waarschijnlijk ook niet.

Hoe zou je je kinderen noemen? Indien je al kinderen hebt: hoe heten ze en waarom?

De namen van mijn eerstgeborenen staan al helemaal vast, en die verklap ik liever nog niet, kwestie van de blogpost hieromtrent verrassend te houden. Tweede keuzes zijn Stien, Yssa, Jorun en Noor voor een meisje, en geen enkele naam voor een jongen aangezien ik al zeven jaar heb moeten denken voor ik ÈÈn jongensnaam mooi vond. En die is mijn eerste keuze, en dus gehaaim!
Ik hou ook wel van simpele jongensnamen als Tom, Sam en Bram, anders.

Van welk soort voornamen vind je dat ze strafbaar zouden moeten zijn?

Dingen als Kyttana, Kyano, Tayana, Shari en Tabitha, en opzettelijk (hoop ik) verkeerd geschreven namen als Tjilsie en Aschley.

Wat zijn de vreemdste namen die je in je omgeving al hebt gehoord?

Boom en Beer, Yagud, de zusjes Adelheid en Kunegonde, en Eli Peeters, die in mijn school LO gaf. Het verhaal van Anais klopt dus, en hij was ook nog eens de broer van die oudere madam die meespeelde in de eerste reeks van Big Brother.

Hoe heten je grootouders?
Wilfried en Raymonde.
DanÔel en Christiana. (al weet mijn grootmoeder dat zelf nog maar vijf jaar. Ze dacht altijd dat ze Christiane heette, tot ik haar paspoort aan een iets naderdere inspectie onderwierp)