asperges

Deze middag moesten we voor het eerst na mijn operatie ergens gaan eten.

Ik koos een fancy brasserie omdat een fancy brasserie these days zowat de enige kans is op een gezond voorgerechtje. En zelfs een voorgerechtje is op dit moment nog iets te hoog gegrepen. Mijn metgezellen bestelden steak met frietjes, ik koos voor een peperduur voorgerecht met garnaaltjes, gepocheerd ei en asperges, ook al vind ik asperges zowat de meest voze groenten uit het groot groentenboek. Ik had simpelweg geen andere keuze: alle andere voorgerechten bevatten allemaal dingen die ik mijn maag nog niet mag aandoen, drie weken na de operatie. Pasta bijvoorbeeld, of steak, of rauwkost of brood. Of nog een ander soort pasta.

Toen mijn voorgerecht op tafel belandde was ik compleet uitgehongerd. Ik stortte me op de zeebrugse garnaaltjes alsof mijn leven ervan af hing, en dat gedurende de volledige dertig seconden voor mijn maag vol zat. (tegenwoordig duurt het maken van mijn eten zowat honderd keer langer dan het werkelijke opeten ervan) Ik probeerde er nog een beetje ei en asperges bij te duwen voor de show, maar niets aan te doen: alles was vol.

Vijf minuten later waren mijn metgezellen nog steeds aan het smullen. Ik keek naar mijn bord en zag dat er welgeteld niets uit verdwenen was, en dus probeerde ik de asperges een beetje anders op het bord te leggen zodat het geheel er een stuk aangeroerder uit zag. Het hielp amper. Ik at nog drie garnaaltjes en een stukje ei, en kreeg het gevoel alsof ik een volledig kalf had opgepeuzeld. Ik kon echt niet meer.

"Heeft het gesmaakt?" vroeg de ober toen hij mijn bordje kwam ophalen.
"Ja hoor", zei ik.
"Ik vraag het omdat er nog zoveel op uw bord ligt". De ober keek me een beetje bezorgd aan.
"Ik had niet zoveel honger", verontschuldigde ik mezelf.

En ik zag hem gewoon denken: "weer anorexia".

lang haar is tha bomb

Een paar maanden geleden was ik helemaal in de war aangaande de toekomst van mijn haar.

Het was een moeilijke, beenharde periode waarin keuzes gemaakt moesten worden. En snel, want haar groeit voor je het weet en als je dan net liever kort had gehad dan ben je eigenlijk al verloren. Youri vond dat ik het maar eens moest laten groeien, mijn haar, want in al die tijd dat we samen waren had ik nog nooit lang haar gehad, en hij vond dat ik er leuk uitzag op oude foto's waarop ik net wel erg lang haar had. Ik vond dat nogal een pedofiele gedachte, want lang haar is voor kleine meisjes of oude tovenaars, niet voor volwassen carriËrevrouwen met een missie.

Maar goed, de liefde van de man gaat door de haarwortel en ik besloot om een effort te doen en het voor de grap nog eens te laten groeien. EÈn probleem: ik haat lang haar. Eens mijn haar begint te groeien doe ik er niks meer mee behalve het laten groeien, eigenlijk. Ik heb zodanig veel haar dat het meer dan een dag duurt voor het volledig droog is, en ik ben te lui om een haardroger boven te halen want daarmee duurt het nog een uur voor de vochtigheidsgraad enigzins is gedaald. Als ik lang haar heb ga ik ook nooit naar de kapper omdat hij het dan weer korter maakt, en dat past niet in mijn concept van laten groeien. Resultaat: na een tijd is mijn haar zodanig dik en vormeloos dat ik het constant in een staart doe om het maar niet in mijn weg te laten hangen. Als het niet zo goofy zou zijn, ik zou het wegmoffelen onder een klakke van de Chicago Bulls.

Een paar weken geleden was ik dat hele spelletje zodanig beu dat ik geen andere optie zag dan het weer te laten afknippen. Maar toen dacht ik: stel dat ik een massa kilo's afval, zou het dan niet geweldig zijn om daar van dat fantastisch lang haar bij te hebben? Het antwoord was ja. En ik had al lang haar, nu enkel nog fantastisch. Zo kwam het dat ik op een blauwe woensdag bij een oude kapper terechtkwam (de eerste die ik had kunnen vinden na mijn ingeving) die mij helemaal begreep, zijn job fantastisch goed kende en mij liet beloven dat ik vanaf dat moment op regelmatige basis bij hem langs zou gaan. Zo en alleen zo zou ik van mijn lang haar gaan houden, want lang haar moet je regelmatig in model knippen, aldus de oude wijze kapper.

En kijk, ik ben zowaar na jaren weer eens gelukkig met mijn lang haar.
Er zit een leuk kleur in, het valt niet als een pudding in elkaar en ik draag het meer los dan ever.
En het beste van al: voor volgende week staat er "KAPPER!!!!" in mijn agenda, en dat is dan nog maar zes weken geleden. Waarmee ik mijn gemiddelde van ÈÈn keer op een jaar zowaar optrek naar ongeziene hoogtes en een toekomst als PantËne-ambassadrice zou kunnen ambiÎren ware het niet dat mijn billen nog steeds even dik zijn als mijn haar.

Misschien toch eerst eens naar Dove bellen.

blogukkie

Zwangerschappen volgen in blogland vind ik persoonlijk altijd leuk, maar aangezien ik Lien en Koen van sunnymoon.be ook nog eens zeer fijne mensen vind surfte ik al enkele dagen vol spanning naar hun blog. En ja hoor, vanmorgen vulde het geboortenieuws de rss-lezer: ukkiemoon blijkt een uit de kluiten gewassen meisje te zijn van meer dan vier kilo en half, en gaat vanaf nu door het leven als AnaÔs.

Tales from the crib wenst mamamoon en papamoon dan ook alle succes van de wereld.

Hoera!

de thuisploeg

De kogel is door de kerk: wij gaan dit jaar niet op vakantie.

U denkt waarschijnlijk: tuurlijk gaan ze niet op vakantie, ze hebben net een huis gekocht en verbouwd, die rakkers. Maar laat ik hier even zeer duidelijk over zijn: nooit van zijn leven zou een huis verbouwen ons van een vakantie kunnen afhouden. Ik verbouw nog liever maar de helft van het huis dan dat ik niet op reis kan gaan, eerlijk gezegd. En dit jaar was een vakantie meer dan verdiend, als je bedenkt dat elk weekend in verbouwingen en kruiwagens met platte banden is opgegaan. Het heeft ook niks met mijn operatie te maken, en ook niet met het feit dat mijn werkgever mij heeft buitengebonjourd omdat ik niet in Oost-Vlaanderen wilde gaan part-timen, neen zelfs dat niet.

Het enige dat ons er van kan weerhouden om dit jaar richting Lissabon te trekken (want dat was het initiÎle plan) is het vooruitzicht op een nog grotere reis volgend jaar. Echt een knaller van een reis, die ons veel geld zal kosten maar waar we eigenlijk al wel een tijdje tegenaan zitten te dromen. "Florida", zeggen we dan tegen elkaar en we zuchten zo ostentatief dat we weten dat het het waard zal zijn, een jaar wachten met op vakantie gaan. Ook al weten we dat de kans groot is dat onze auto het tegen dan begeeft en we als ons opgespaarde geld daaraan zullen moeten uitgeven, haha! Toch gaan we naar Florida volgend jaar. Dan wordt het maar elke dag dertig kilometer fietsen naar het werk, en dertig kilometer terug.

In the mean time ben ik op zoek naar positieve punten wat thuisblijven betreft.
Ik heb al:

• geen wachtrijen trotseren in Zaventem
• niet paniekerig moeten doen omdat ik zeker ben dat ik iets ben vergeten, maar WAT?!!
• geen turbulentie
• belgische zomers
• geen hartverscheurende taferelen aan het ontbijtbuffet wegens te kleine bordjes en te veel lekkers

En u, blijft u ook thuis?
(of kunt u op zijn minst even faken?)

wonen

De Manic Monday van deze week gaat over droomhuizen.

Als je kon kiezen, koos je dan:

een nieuwbouwhuis, een ouder huis of een appartement, en waarom?

Ondanks het feit dat er heel wat verbouwingswerken bij kunnen komen: zonder twijfel een oud huis. Ik ben nog nooit een nieuwbouw tegengekomen die even gezellig en warm is als een opgekallefaterd huis van een eeuw oud. Ik krijg trouwens de kriebels van steriele nieuwbouwvilla's die allemaal van even weinig originaliteit en creativiteit getuigen.

een huis in de stad of op het platteland, en waarom?

Als ik ouder ben zou ik graag een beetje meer op de buiten wonen, maar op dit moment is het nog handig om niet al te ver van de bewoonde wereld te wonen. Aan de buitenrand van de stad is dus goed op dit moment.

in welk huis woon je nu? Wat zijn de beste eigenschappen van het huis? Wat de slechtste?

Een rijhuis van een kleine eeuw oud, met hoge plafonds, dubbele deuren en houten vloeren. Dit zijn meteen ook de beste eigenschappen, samen met de oppervlakte. Minpunten: de kleine badkamer waar geen uitbreidingsmogelijkheden aan zijn, gebrek aan bergruimte en de grootte van het tuintje. Ik ben zotcontent dat ik ¸berhaupt buitenkan na twee jaar appartement, maar voor kindjes of een hond is het echt wel een beetje te klein.

als je zou verhuizen, welke features moeten er dan zeker aanwezig zijn in het nieuwe huis?

Een grote tuin waarin je naakt kunt rondlopen zonder gezien te worden. :aah: Niet dat ik een naaktloper ben, maar ik ben wel op mijn privacy gesteld (zei zij die elke dag over haar privÈ-leven vertelt op internet). Veel licht en nog ergens een kamer over bij wijze van crafts room. En houten vloeren, allemaal houten vloeren.

welke stijl zou je kiezen wat interieurdecoratie betreft? Kies je voor minimalisme of gezellige drukte, of iets anders? *wijst*

Ik kan niet tegen huizen die eruit zien alsof er al jaren niemand in leeft, en waar alles een vaste plaats heeft en er geen HUMO op de salontafel mag liggen. Doe maar druk met een volle salontafel. Ik hou ook van stijlvol maar met een serieuze knipoog, leuke kleurtjes op onverwachte plaatsen, bijvoorbeeld.

[GLEEEDI2006] dood aan de puree

Beste lichaam,

je blijft me verbazen. Toen ik je voor de operatie volledig liet doorlichten was ik ervan overtuigd dat je zo goed als gesneuveld zou zijn na jaren van overgewicht. Wat bleek? Je was nog steeds gezond en wel, ondanks alles. Op het internet las ik gruwelijke verhalen over mensen die na de operatie nog weken kotsmisselijk en belabberd waren, meer dood dan levend zelfs, en jij hebt het allemaal zo goed doorstaan. Twee weken na de operatie voel ik me zelfs totaal niet meer geopereerd, en belabberd ben ik zelfs in het ziekenhuis nooit echt geweest. Oke, opnieuw hele dagen werken zorgt ervoor dat ik 's avonds om negen uur afgemat in mijn bed moet kruipen, maar het feit dat ik het ¸berhaupt al kan maakt me blij, maakt me blij, maakt me blij!

Officieel mag ik je in deze fase bij voorkeur enkel voeden met gepureerd eten, maar je reageert zo goed op andere probeersels dat ik je al eens verse aardbeitjes durf geven in kleine stukjes, of een stukje gewone aardappel of zelfs zoetzure augurkjes, mijn nieuwe verslaving op heden. Dolblij was ik deze week toen bleek dat ook rijstkoeken met amÈricain totaal geen probleem voor je vormen, en dat je die dingen 's morgens, 's middags en 's avonds kunt eten. Zijn ook succesnummers: melbatoastjes met smeerkaas, apÈricubes, vitalinea platte kaas en cracottes met suikerloze aardbeienconfituur. Komt onderhand mijn en jouw oren uit: puree met vis, wegens te veel van hetzelfde in het begin.

Toch zijn we niet altijd even goede vrienden. Dinsdag gingen de draadjes eruit en toen heb je me toch even doen afzien door de dingen die niet meer tegen trokken weer te doen tegentrekken. Ik heb zes littekentjes van nog geen centimeter als herinnering aan deze mooie periode, maar de kans is zeer groot dat die binnen enkele maanden niet eens meer met het blote oog te zien zullen zijn. We zijn ook soms slechte vrienden omdat ik zo geweldig ongeduldig ben. Ik voel dat mijn broeken en t-shirts losser beginnen te zitten, en dan wil ik ze zo snel mogelijk zo los dat ze van mijn gat en borsten vallen. Vorige week ging je bij wijze van tegenreactie op zoveel ongeduld ook nog eens volledig in spaarstand, waardoor ik plots tweehonderd gram was bijgekomen in plaats van af, klootzak. Het spel dat ik daar rond heb gemaakt is eigenlijk belachelijk als ik bedenk dat ik vroeger tweehonderd gram bijkwam door naar een zakje chips te gluren, bijvoorbeeld, maar toch was ik enigzins triest dat ik na zo weinig eten nog steeds bijkwam.

Gelukkig kan ik melden dat het nu plots weer goed en snel gaat: het tussenresultaat is een verlies van 7,7 kg sinds de operatie (in 16 dagen dus) en min 10,7 kg tot mijn hoogste gewicht. Niet slecht, beste lichaam, niet slecht at all.

Veel liefs,

lilith

Tijd voor de vraagjes!

Je wordt snel misselijk? Hoe zit dat dan met medicijnen? Mag je bepaalde medicijnen niet meer nemen?

De misselijkheid is ondertussen over, gelukkig, en was waarschijnlijk nog een nawee van de operatie. Wat medicijnen betreft, daar zijn dokters het niet altijd over eens. Volgens de enen wordt er minder van opgenomen in het lichaam (net zoals dat met eten is), volgens de anderen is dat niet het geval. Het hangt van medicijn tot medicijn af, wat me eraan doet denken dat ik toch nog eens serieus navraag moet doen wat betreft anticonceptiepillen.

En gezien jij ook uitkijkt naar een hele hoop dingen (zie post 16 juni) kan jij dan gewoon overkop gaan in een achtbaan? Ik zou het nu nog niet onmiddellijk proberen omdat ik nog maar zo kort geopereerd ben, maar binnen een week of vier moet dat zeker weer lukken. Op dit moment voel ik soms zelfs mijn maag heen en weer bewegen als youri te kort remt met de auto, maar het kunnen ook waanvoorstellingen zijn om meer aandacht te krijgen, natuurlijk.

Een operatie ondergaan om daarna ook nog op je eten te moeten letten? Nog meer zelfs? Is dat de overtreffende trap van "nu moet ik wel gemotiveerd zijn want anders...? of mis ik iets? Ik bedoel maar: Als je voor zo'n operatie een suiker- en vetvrij dieet zou volgen, zou je dan ook niet vrij drastisch vermageren?

Het klopt: door de operatie kan ik maar weinig eten (mijn maag is niet groter dan een klein ei, naar het schijnt), en ik verdraag ook geen ongezond voedsel meer waar veel suiker of vet in zit. Van wat ik wel nog eet worden niet alle calorieÎn meer opgenomen.
Het is dus niet zo dat ik even snel zou vermageren mocht ik een suikervrij dieet hebben gevolgd zonder operatie, want dan zou mijn lichaam nog wel alles opnemen, maar het klopt dat ik dan ook zou vermageren, ja. Ik heb me laten opereren omdat ik dat simpelweg geen leven lang volhou. Neem het aan van iemand die in haar leven al flink wat heeft gedieet: het is een stuk makkelijker vol te houden als je na drie lepeltjes eten meer dan genoeg hebt gegeten dan als je met een lege maag van tafel moet. Het is ook een stuk makkelijker om van ongezond eten af te blijven als je weet dat je er ziek van zult worden. Mijn drang naar zoet en vettig is zelfs zo goed als onbestaande op dit moment.
Er bestaan ook operaties waarbij je evenveel of zelfs meer kan eten dan voor de operatie en toch even veel afvalt als ik zal doen. PatiÎnten hebben dan wel last van immense diarree en serieuze vitaminetekorten (zoals Margriet Hermans, bijvoorbeeld). Ik koos voor mijn operatie omdat ik gezond wil leven, en nu heb ik geen andere keuze dan gezonde voeding. Het is dus zeker niet de gemakkelijkste oplossing wat een operatie betreft, maar in mijn ogen wel de gezondste.

Nog vragen? Vuur maar af! Antwoorden opnieuw in de volgende GLEEEDI-post.

"aaaaargh", huilden de voetzolen

Vandaag zal de geschiedenis ingaan als de tweede dag in teenslipper hell.

Ik had mezelf een week gegund om van het braderietrauma te bekomen, en in die week heb ik compleet in de boosheid volhard en gesloten schoenen gedragen. Met warme zwetende voeten riep ik meermaals "eat this, kloteteenslippers van mijn voeten" naar de maan. Het was een mooie week zonder blaren of opengereten teentjes, en toch snakten mijn voeten naar frivole openheid en zon op mijn tenen. Daar moest na een week iets aan gedaan worden. Ik nam mijn missie serieus en trok vandaag richting schoenwinkels op zoek naar iets draagbaars, zomers en vooral draagbaars, en dus geen teenslipper. Aja.

Ik heb veel schoenen gevonden die ik leuk vond, maar allemaal waren het potverdrietjes teenslippers. Ik heb een compleet idiote obsessie met teenslippers. Mijn hart schreeuwt "jaaaaaah" maar mijn hoofd zegt "neen". Het is als samenblijven met de man die je elke avond tot moes klopt: ik weet dat teenslippers slecht voor me zijn, en toch heb ik ze nodig, en dan vooral die fantastische met drie bloemetjes op die ik vandaag in een etalage spotte.

Mijn hoofd heeft het een beetje gehaald van mijn hart.
In plaats van de schoenwinkel stapte ik een apotheek binnen en ik kocht er "compeed"-pleisters tegen blaren. De deal was dat ik eerst mijn oude teenslippers nog een kans zou geven, en als mijn voeten het trauma te boven zouden zijn zou ik die compleet fantastische bloemekesslippers kopen. Klinkt goed, non?

Bij wijze van klein testje legde ik een compeed tussen mijn tenen en droeg ik mijn teenslippers toen Youri en ik net te voet een terrasje gingen plegen. Het ging goed, man! Het ging geweldig! Ik voelde geen zweempje zeer tussen mijn tenen, dankzij de pleisters. Maar halverwege de tocht kon ik niet langer ontkennen dat de onderkant van mijn voeten compleet in brand stond van de wrijving. En pijn dat dat deed! Met blaren en alles! Aaaaargh. Bij elke stap zetten de kloteslippers hun tandjes in mijn voetzolen, en om een lang verhaal kort te maken: het ging niet meer.

Heb ik even geluk dat ik een voorziend lief heb die het vorige trauma ook maar half te boven is gekomen, want Youri diepte zo maar eventjes mijn oude vertrouwde baskets op uit zijn rugzak, en zo zijn we toch nog zonder al te grote brokken thuisgeraakt. Ik mank me te pletter op dit moment, maar met de teentjes alles oke! Ik hoop van harte dat ik op schema zit.

generic crap

Ik zat tegenover mijn huisdokter en hoorde mezelf geamuseerd lachen om een zin die ik maar voor de helft had begrepen, en ik kon mezelf wel een saflet op mijn bakkes verkopen. De zin ging over de werking van de ziekenkas in dit land, en hoe oubollig, achterlijk en vooral duur die werking was. Wist ik wel hoe duur, eigenlijk??

(euhm, neen)

Zeer duur, zo bleek uit het vervolg van het verhaal dat wel eeuwen leek te duren.

Ik had kunnen zeggen dat het me geen reet interesseert hoe duur een ziekenkas is in vergelijking met wat men uitspaart door de generische geneesmiddelen, maar neen, dat deed ik niet. Integendeel: ik diepte ÈÈn van mijn meest complexe gelaatsuitdrukkingen op om de dokter toch maar het gevoel te geven dat hij zonet het interessantste feit in jaren had verteld: een mengeling van opperste verbazing en monkelend "zo zul je het altijd zien" glimlach werd zijn deel.

Er volgde een nieuwe stroom oninteressante parlÈ die maar niet wilde stoppen. Ik lachtte weer mijn verbaasd lachje en zei crap als "goh, het probleem is dat gewone mensen dat niet weten, zo'n dingen",alsof ik dat immens hartverscheurend vond, terwijl ik enkel zo snel mogelijk naar huis wilde en pokkejaloers was op die gewone mensen die nu in hun zetel zaten zonder doortaterende dokter. Maar mijn dokter, die had ondertussen een zielsverwant in mij gevonden die luisterde naar zijn verhaaltjes, en nog geÔnteresseerd was ook. Nog even en hij zou me inviteren op een gespreksavond over de CM en de bond Moyson, met een vakbondsafgevaardigde als moderator.

Ik haat het als ik dat doe.
En ik doe het all the frigging time.
Ik ben echt veel te beleefd opgevoed, en daardoor kom ik altijd in situaties terecht waarbij mensen totale crap over mij uitgieten en ik overkom als de meest geÔnteresseerde toehoorder ooit. Nog even en ik begin notities te nemen, zo erg fake ik. Uuuuren heb ik al geluisterd naar saaie mensen die over saaie dingen vertellen waarmee ik niets te maken wil hebben, maar ik vind het te pijnlijk om te zeggen dat ik liever zou hebben dat ze zwijgen. Dat ze beter zouden stoppen als ze geen kick in ze balls willen krijgen.

Het is vooral verontrustend omdat ik er volgens mezelf absoluut niet uit zie als iemand die bij nachte nadenkt over de werking van de ziekenbond en het RIZIV, autobanden of zekeringen. En ik mag dan wel een extreem goede faker zijn in mijn eigen nadeel, toch vraag ik me vaak af hoe mensen met zo bitter weinig mensenkennis erin slagen om toch gewoon mee te draaien in deze maatschappij en al. En daarover praat dan weer niemand met mij, ook al vind ik zo'n vragen wel interessant.

Dat is jammer, maar ik sla er mezelf wel weer door.

Move on.

evaluatie

Het is vandaag een week geleden dat ik uit het ziekenhuis ben weggevlucht en met Youri ons nieuwste huisje ben gaan bewonen. Tijd voor een evaluatie! (ik had er foto's willen bijzetten, ware het niet dat ons foto-kabeltje onvindbaar ligt te wezen in een verhuisdoos...)

Het eerste wat ons opviel is dat het echt een groot huis is. Als Youri in de kelder zit en ik op zolder dan duurt het ages voor we elkaar terugvinden. Dat was nooit het geval in ons appartement, waar we altijd in elkaar's face zaten. Grote huizen zijn oke, volgens ons.

Ik ben compleet weg van onze master bedroom, die ook al een stuk groter is dan onze vorige. Ik had een beetje gevreesd dat de knalrode muur ervoor zou zorgen dat ik elke nacht met bloeddoorlopen ogen onder mijn kussen zou duiken, maar niks is minder waar. Het rood maakt de kamer zelfs zeer gezellig en cosy, en samen met de authentieke houten vloer is het bijna niet echt. Jammer dat ik elke nacht door dertig muggen word leeggezogen de laatste nachten, of ik zou compleet euforisch doen over hoe de slaapkamer (en meteen ook de enige zo goed als afgewerkte kamer van het huis) eruitziet.

De rest van het huis zit compleet in de fase "nog niet helemaal klaar". Dat heeft te maken met het feit dat de meeste dingen nog in dozen zitten, ik geen dozen mag heffen wil ik het risico niet lopen dat mijn darmen uit mijn wondjes worden geslingerd, en Youri het zodanig druk heeft met duizend en ÈÈn klusjes dat de arme jongen maar half weet waar zijn hoofd staat. Resultaat: onuitgepakte dozen die ons van everywhere aangrijnzen met hun kartonnen tandjes, rondslingerende houten planken die rekken zullen vormen in onze onafgewerkte keuken, en heel veel werk voor de boeg.

Het is nog maar een week, maar ik denk toch dat ik hier graag woon. Ik vind het geweldig dat ik na amper tien minuutjes wandelen op de Grote Markt van Ieper sta. Ik ben nog steeds smoorverliefd op mijn tuintje, ook al wordt het overwoekerd door onkruid, slakken en bijen. Het is hier een stuk rustiger dan ik had gevreesd, en als het helemaal afgewerkt zal zijn (in 2018) zal het redelijk deftig roeleren, dat zie je nu al. Geen vleugje incontinentieluier te bekennen in de wijde omgeving. En we hebben digitale televisie, draadloos internet en vreemde aansluitingen overal waarvan ik de functie alleen maar kan vermoeden. Rock on!

Volgende week komt Bill terug na een vakantie bij mijn oudjes die meer dan twee maanden heeft geduurd. Ik bereid me alvast voor op veel verward gejank en gezaag en meer haar in mijn interieur dan op de kat zelf. Dat wordt fun, hoi hoi!

doorgaans

Een redelijk snelle Manic Monday deze keer, waarbij zo veel en zo weinig uitleg mag gegeven worden als gewenst.

Wat bestel je doorgaans in:

de frituur?
de broodjeszaak?
het chinees restaurant?
het kapsalon? (antwoord met een kapsel, geen drankje..)
de pizzeria?

zoete overwinning

U herinnert zich vast nog het kuthuurderskoppel dat ons via het terugeisen van een deel van de waarborg arm probeerde te maken. Groot was onze vreugde toen wij net onze rekeningstand bekeken en de complete waarborg tot op het laatste centje terugbetaald zagen staan.

Er is geen enkele advocaat aan te pas gekomen, zelfs. Enkel een vakkundig opgestelde brief waarin werd gedreigd met huurdersbonden en rechtzaken en al. Ik heb het al gezegd en ik zeg het again: mensen die altijd direct ja zeggen zijn grote mutns. En ik ben zo gigantisch content dat het kuthuurderskoppel deze zomer geen terrasjes zal kunnen doen op onze zuurverdiende kosten, u kunt het niet geloven.

[GLEEEDI2006] the mission continues

In tijden dat ik nog gemotiveerd was vond ik de GLEEEDI2006-postjes altijd wel leuk om te schrijven. Het gaf me de kans om even terug te kijken op mijn week, en op die manier werden mijn gewone posts niet doordrenkt met misplaatst gezaag en gejuich over kilo's.

De afgelopen week heb ik een paar vragen gekregen over mijn gastric bypass-operatie, en aangezien ik het niet in elke post over mijn vorderingen wil hebben neem ik gewoon het GLEEEDI-systeem weer op. Vanaf nu weet u dus of u op zondag moet komen lezen of uw hoofd moet afwenden, want zondag wordt opnieuw GLEEEDI-dag. Het maakt best sense, hoor: ik probeer nog steeds gezonder te eten en leven in 2006 actually, maar dan met een omgelegde spijsvertering als ondersteuning.

Het is niet zo dat iemand met een gastric bypass alles kan eten en toch afvalt. Integendeel. Doordat een deel van mijn darmen omgeleid is kan ik bijvoorbeeld geen suiker meer verdragen en moet ik in de supermarkt op zoek naar varianten zonder toegevoegde suikers, een beetje zoals een diabeet moet leven, dus. Ook vet wordt moeilijk verdragen, waardoor ik uiteindelijk door mijn lichaam verplicht wordt word om gezonder te leven.

Doordat ik nog maar net geopereerd ben mag ik nog maar weinig dingen proberen, en daardoor is mijn dieet redelijk eentonig. 's Morgens twee beschuitjes met mager smeerkaas of ongesuikerde confituur, 's middags een half kopje gemixte soep met ÈÈn beschuitje, 's avonds een heel klein beetje puree met een heel klein beetje gemixte groentjes en een miniem stukje vis, dat ik ook nog eens erg goed moet kauwen en extreem traag moet eten. Ik doe mijn best, maar dat vind ik het allermoeilijkste na de operatie: traag eten. Tussendoor een half potje platte kaas of magere pudding. Fruit en rauwe groentjes zijn nog iets te moeilijk verteerbaar voor mijn maag, dus daar moet ik jammergenoeg nog even mee wachten.

Het grappige is dat ik ruimschoots toekom met een hoeveelheid eten die ik vroeger een extreem hongerdieet zou gevonden hebben. In mijn maag past tegenwoordig een klein glas fruitsap, en meer niet. Ik kan twee dagen eten van twee scheppen puree met een klein stukje zalm. Twee weken geleden had ik daarmee gelachen. Het is natuurlijk niet simpel om langs een hamburgerkraam te lopen en nog steeds te ruiken waarom je hamburgers zo lekker vond, maar mijn tripjes naar de weegschaal maken dat gevoel ruimschoots goed. Ik weeg al zes kilo vierhonderd gram minder dan op de operatiedag, en ik ben al tien kilo lichter dan mijn hoogste gewicht enkele maanden geleden. Stiekem zou ik op een knop willen duwen en direct slank de zomer in willen gaan, maar de gedachte dat het mits wat geduld echt en blijvend naar beneden zal gaan is op zich al spannend genoeg.

Eventuele vragen en opmerkingen worden opgespaard voor next week's GLEEEDI.

dingen die ik me wel eens afvraag (deel 5)

Nadat ik vandaag veel te overmoedig richting Ieperse braderie was getrokken met mijn funky teenslippers aan en na vijftien minuten half huilend een "shoes in the box" ben ingestrompeld om iets te vinden dat mijn tenen niet bij elke stap in tweeÎn kliefde stelde ik mezelf mijmerend enkele vragen:

beste alomvertegenwoordigde vrouwen met teenslippers, hoge en minder hoge hakken, muiltjes met riempjes die mijn tenen tot bloedenstoe zouden openschuren, snijdende kuitriempjes en schoenen waarin jullie voeten bijna rechtop staan, hoe doen jullie het?

Ik zie jullie met megahakken en samengeduwde teentjes over kasseien en festivalterreinen lopen terwijl ik al last krijg van mijn voeten met gewone all stars, en ik denk: dat kan niet! En toch zeker niet zonder zeventien plakkers! Hoe lang hebben jullie moeten trainen op dergelijke huzarenstukjes waar ik zo van onder de indruk ben dat een staande ovatie niet misplaatst is? Hoeveel bloederige blaren zijn eraan te pas gekomen? En wat voor watje vinden jullie mij, die al jaren hiel- en riempjesloos door het leven gaat en al kajiet bij het dragen van simpele teenslippers?

Hakken zijn persoonlijk mijn ding niet, maar in mijn ogen doen jullie zo'n ongelooflijke dingen dat het wel lijkt alsof jullie van een compleet andere planeet komen, met gevoelloze voeten en een stalen karakter als het op mooi zijn aankomt.

Moge hakkendragend Vlaanderen en Nederland mij verlichten in de comments.
Jullie zijn helden.

dingen waar ik ten zeerste naar uitkijk

In willekeurige volgorde:

• weer rond kunnen lopen en springen zonder te moeten denken dat ik nog maar net geopereerd ben
• op mijn buik slapen
• funky botten kopen die wÈl rond mijn enkels passen
• zwemmen in zee, zwembad en plas
• mijn scrapbookkamer
• opnieuw gaan sporten
• een rok of kleed dragen, eindelijk
• voor het eerst naar een medisch onderzoek gaan zonder overgewicht
• de eerste barbecue in ons tuintje
• rommel- en avondmarkten afstruinen om te lachen met burberry en andere marginale obsessies van het moment

Kijken jullie nog uit naar dingen?

[GBS] all madness on a stick

Een week geleden zat ik nu in het ziekenhuis en had ik net een weerzinwekkend drankje naar binnengewerkt dat ervoor moest zorgen dat mijn darmen zouden geleegd worden, en boy, did they. Ik wist dat mijn leven vanaf dan betrekkelijk anders zou worden, maar ik kon me alleen nog niet echt voorstellen hoe het dan zou zijn.

Sinds ik thuis ben is het vooral zoeken naar dingen die ik wel of niet kan eten, want dat is voor iedereen anders, naar 't schijnt. Zie de gruwelverhalen over kotsen van melk , bananen of vol-au-vent. Ik ben een hele slechte kotser, en ik ben dus als de dood om iets te eten waar ik van zou moeten overgeven. Of om te snel te eten, met hetzelfde resultaat. Ik eet ook niks meer met toegevoegde suikers en lees alle labels grondig om een dumping te voorkomen.

Op dit moment eet ik echt heel weinig, als ik het even optel, en dat is te zien op de weegschaal. In vijf dagen tijd ben ik al zes kilo afgevallen, en dat is niet eens iets abnormaals na een gastric bypass. Ik leef op beschuiten en cracotten met magere smeerkaas, gemixte soep die mijn mama heeft gemaakt en appelsap. Ik doe ook gemiddeld een kwartier over een klein beschuitje, om u maar eens een gedacht te geven. Mijn hoofdmaaltijden bestaan uit een klein beetje puree met een klein beetje gepureerde en gestoomde groentjes. Dat gaat allemaal goed, en ik ben van plan om vanavond wat gepureerde vis erbij te proberen.

Ik heb eigenlijk ook zo goed als geen honger meer, wat een vreemde gewaarwording is. Hell, het zou wel eens kunnen dat ik binnenkort nog eens vergeet te eten, en dat is mij nog nooit overkomen.
Minpunten op dit moment? Dat ik er heel bleek en bijna doorzichtig uitzie, met donkere wallen onder mijn ogen. Dat vind ik zelf toch, mijn naasten vinden dat erg meevallen maar ik verdenk hen ervan om onder ÈÈn hoedje te spelen met elkaar om mij gerust te stellen. Ik krijg het ook erg snel koud, maar dat blijkt normaal te zijn: mijn lichaam verbrandt op dit moment zodanig veel calorieÎn dat er niet genoeg over blijft om mijn temperatuur op peil te houden, or somethin' somethin'. Ook dat moet binnen enkele maanden beter worden. Veur de rest ben ik nog heel snel moe, maar ook erg content dat alles achter de rug is en ik het beter heb doorstaan dan ik vooraf dacht.

Ik wacht nog een paar weken met cijfers, broekfoto's en statistieken, maar ik hou jullie zeker op de hoogte, hastn.

old farts

Ik heb maag- en urinesondes overleefd, en ik kan u verzekeren dat vooral het verwijderen van de eerste sonde niet bepaald een herinnering is voor rond het haardvuur met een pak pringles in de aanslag. Ik heb kleine schuurwondes aan mijn rug en nek door bij uitermate hoge temperaturen pogingen te doen om mij te verleggen zonder de wondjes aan mijn buik open te rijten. Ik ben kotsmisselijk en kortademig geweest doordat een verpleegster mij veel te snel rechtop heeft laten zitten in een ziekenhuisstoel. Ik heb in vijf nachten hooguit vier uur geslapen, wat een absoluut dieptepunt in mijn relatie met Morpheus was: zelfs op het folkfestival van Dranouter sliep ik meer.

Bovenstaande ongemakken vielen allemaal nog mee in vergelijking met mijn encounters met twee vrouwen van middelbare leeftijd die mij in de loop van vijf dagen als roommate werden toegewezen. Als er ÈÈn reden was dat ik op dag vijf overwoog om uit het raam van de vierde verdieping te springen, dan gaan alle credits naar hen.

De eerste dag van opname maakte ik kennis met L., een praatziek mens van 74 dat geopereerd was aan een navelbreuk. Naar eigen zeggen was ze content dat die "knurfte" eindelijk weg was, waarop ze meermaals blazend over haar navelstreek wreef alsof ik zo beter zou snappen wat een knurfte was all about. Het was een mooi begin van een relatie waarvoor ik binnen enkele maanden waarschijnlijk in therapie zal moeten gaan.

Het probleem met oudere vrouwen is dat ze geen seconde kunnen zwijgen. Dat komt doordat ze luidop denken, en van omstaanders verwachten dat zij luidop met hen meegaan in dat warrige denktreintje. Ik ben meer iemand die veel denkt, en in vergelijking met oudere vrouwen immens weinig zegt. Het verschil is dat ik enige vorm van kwaliteitscontrole uitvoer op mijn woorden, en L. dus niet. Als een gemiddeld vrouw zevenduizend woorden op een dag zegt, dan trok L. het nationaal gemiddelde al omhoog enkel met de meldingen van dingen waar ze niet meer tegenkon na haar twee hartaanvallen. (parfum, lawaai, kinderen, het geritsel van kranten, televisie, dieetvoeding, warmte, koude, zeep, bezoekers, geen bezoekers, die verpleegster wel maar de andere niet, ziekenhuisbrood, ...)

Hoewel ze beweerde niet tegen lawaai te kunnen heeft ze vier dagen tegen me aangetetterd als een mitraillette die afging. Ik ben niet zo'n smalltalker als ik net mijn maag heb laten halveren, en dus kreeg ik constant uitingen van medelijden op mijn bord: "Je bent niet in je haak, hÈ, Kellytjen. Ik zie dadde. Ik zie dat rap, zo'n dingn. Gij wilt dat niet gewet'n en, maar ik zien dadde." Binnensmonds riep ik alle vloeken die ik kende op L. af, in de hoop dat ze eindelijk eens drie seconden zou stoppen met babbelen. Het heeft niet mogen zijn, en toen ze op mijn vierde ziekenhuisdag uit het ziekenhuis ontslagen werd en er zowaar bijna een emotioneel moment van probeerde te maken ("achter vier doagn zijde toch al een beetse an malkander gehecht hÈ kellytjen") was ik zo blij dat ik wel kon huilen. Rust, allesoverheersende rust!

Twee uur later zwaaide een ambulancier de kamerdeur open om een bed binnen te rijden waarop de zeer hardhorige B. lag, een meer dan waardige opvolger voor L. Even oud, ook een navelbreuk, even babbelziek maar tien keer geschifter. Na amper twee uur in dezelfde kamer begon ik L. bijna al te missen. Als kiespijn, MOEWAHAHA! (6)

Nog meer dan L. was B. compleet geobsedeerd door het laten van winden. Nog zoiets: blijkbaar bestaat er een regel dat alle elementaire beleefdheid wegvalt eens de ziekenhuisgrens binnen, zodat iedereen zomaar mag beginnen keiharde scheten laten in het bijzijn van anderen, en dagen mag vullen met erover te vertellen. B. was bij haar vorige ziekenhuisopname drie dagen langer moeten blijven omdat ze geen "winden kon maken", en dus probeerde ze de komende anderhalve dag in mijn gezelschap te ruften alsof haar leven ervan af hing. En het spijt mij stijf, maar op vragen als "Ej gij al vele wienden kun'n loat'n?" kan ik niet anders dan gedegouteerd staren. Ik ben een vrouw, ik laat geen winden. En als ik er al zou laten zou ik zeker geen behoefte hebben om erover te praten met iemand die geen andere ambitie in het leven heeft dan de grootste, knallendste wind te laten het moment dat de verpleegsters binnenkomen met het middagmaal, om toch maar naar huis te mogen gaan.

Ook fijn: hoe B. van mijn laatste ziekenhuisnacht een hel heeft gemaakt door enkel te willen slapen met het TL-licht aan en om de vijf minuten luid te roepen "IS DAD EEN MACHINE DIE BUIT'N AANSLAAT?!!!" *lilith schrikt zich een aap* "IK GELOVE DAT REGENT!!!" *hartstilstand nummer twee* "IK EN BIJNA EEN WINDE KUN'N LOSN!!!" *begraaft hoofd in kussens en hoopt op verlossing die nooit gekomen is*

Een verzoening tussen mij en de bejaardencommunity is enkel nog mogelijk als ze mij al hun geld geven. En zelfs dan vrees ik er immens hard voor.

Ik maak het goed, yes yes

Ik ben niet alleen geopereerd, ik blog ook nog eens vanuit onze nieuwe crib waarin we deze avond voor de eerste keer zullen slapen en alles. Van nieuwe plotwendingen gesproken, maat!

Om het kort te houden (de langere versie krijgen jullie morgen ofzo): vijf dagen kliniek is niet alles bij dagen van dertig graden, de operatie zelf viel uiteindelijk beter mee dan ik had gevreesd, ik ben sinds de operatiedag al vier (!) kilo tweehonderd gram afgevallen (reactie van mama lilith: "ey, ik moet daar een maand serieus voor regimen! :aah:") en u moet mij echt beloven dat u mij een stamp in mijn strakke derriËre geeft als ik het ooit nog eens in mijn hoofd haal om een tweepersoonskamer te vragen met optie ruftende bejaarden. Het moet een beetje serieus blijven ook, nietwaar. :)

Welkom terug, ikzelf!

lilith maakt het goed

Deze morgen vertrok lilith om acht uur richting operatiezaal om rond ÈÈn uur al terug op haar kamer te arriveren. Zeer moe, dat wel, maar van postoperatieve misselijkheid had ze weinig last. Daarnet werd ze verlost van haar maagsonde, en morgen mag ze zelfs al de gangen onveilig maken op haar verplichte wandeling. Juicht!

Youri

fat chick goes zen

De afgelopen dagen is er een vreemd soort rust over mij nedergedaald. Ik lees op internet dat heel wat mensen de dagen voor hun gastric bypass onder de kalmeermiddelen doorbrengen, stijf en misselijk van de zenuwen. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat het weken geleden is dat ik nog zo geweldig heb geslapen en me zo immens kalm heb gevoeld. Ik verwacht elke dag dat de zenuwen door mijn keel zullen beginnen gieren, maar er gebeurt niks. Ik sta op, eet een boterhammetje en ga helemaal rustig en beheerst mijn dag tegemoet.

Ik denk dat de gedachte aan een leven zonder gewicht dat steeds omhoog gaat en niet meer naar beneden wil het haalt van de gedachte aan een niet bepaald fijne operatie. Mijn altijd sluimerende paniek om dat gewicht is weg, en het is ongelooflijk wat dat met een mens kan doen. Ik begin zelfs al weer plannen te maken om dingen te doen waarvan ik nu maar besef dat ik ze niet meer deed (of nooit heb gedaan) omdat ik me niet goed voelde. Een midweek naar centerparcs gaan met mijn lief uit complete nostalgie, bijvoorbeeld, en daar in badpak wildwaterbanen trotseren zonder aan mijn billen te denken. Diepzeeduiken. In zee zwemmen. Ik ben een waterrat die zichzelf de laatste tien jaar constant elk waterplezier heeft ontzegd, uit schaamte voor hoe ik er in badpak uitzie. U kunt niet geloven hoe triest ik word van die gedachte, maar ze is helemaal waar.

Dat ik de volgende dagen waarschijnlijk best wel pijn zal hebben en het allemaal niet om over naar huis te schrijven zal zijn kan mij weinig schelen bij de gedachte aan wat er daarna komt. Ik wil weer impulsief naar een surprise bedrijfs/familie-activiteit vertrekken zonder te denken dat het iets zal zijn waar ik als freak zal uitkomen, omdat ik niet in de duik/paintball/karting-benodigdheden zal passen met mijn dik gat. Het zijn domme details, maar opgeteld hebben ze mij dikwijls slagen verkocht.

Voor de goede orde: vanavond word ik om 16 uur in het ziekenhuis verwacht, alwaar ik nog bezoek krijg van de chirurg, de anesthesist en de kinesist, die mij zal leren hoe ik best kan ademen na de operatie om zo weinig mogelijk pijn te hebben. Daarna krijg ik nog iets zeer vies te drinken om mijn darmen leeg te maken, en dan in mijn bedde, op naar de grote dag.

Morgen word ik geopereerd, hopelijk in de loop van de voormiddag. De eerste twee dagen daarna zal ik niets mogen drinken noch eten, om daarna te beginnen met kleine slokjes water die mijn maag zo goed als direct gaan vullen, het schijnt. Na een paar dagen mag ik overschakelen op vloeibare en gepureerde voeding zonder suiker, en dat voor de komende weken. :aah: Als alles naar wens verloopt ben ik dinsdag weer thuis.

Gaat dat hier een beetje gaan zo, zonder manic monday en al?

motiverend

Verhuizen en in dezelfde periode een serieuze operatie moeten ondergaan mag dan wel niet altijd de ideale situatie zijn, toch zorgt het voor leuke combinaties. Toen ik deze namiddag al mijn kleren in de versgemaakte kleerkast aan het leggen was, bijvoorbeeld. Meer dan twintig broeken in zes verschillende maten, een massa truien en t-shirts in wel honderd kleurtjes liggen ondertussen in drie mooie stapeltjes te wachten: nu, heel binnenkort en volgend jaar.

lilith is een hypochonder

Het verbaast mij hoe kalm ik blijf onder het feit dat mijn maag binnenkort voor een groot deel wordt afgekoppeld en een stuk van mijn darmen voorgoed bij het groot huisvuil wordt gezet.

Ik ben de laatste jaren nogal hyper geworden over mijn gezondheid, namelijk. Onderzoeken mogen dan wel uitwijzen dat vrouwen om de tien minuten aan seks denken, ik denk om de tien minuten aan kanker.
Ik geef de schuld aan alle verhaaltjes die ik in mijn grootmoeder's Libelle-collectie heb gelezen, bij voorkeur die met ronkende tussenkopjes als "de ene dag was ik gezond, en de volgende dag had ik lymfeklierkanker en ging ik op zeer pijnlijke wijze dood". Na het lezen van dergelijke stukjes word ik me plots zo bewust van mijn klieren dat ik ze namen begin te geven en ze doe beloven dat ze geen tumoren zullen ontwikkelen als ik even niet kijk. Tegen klieren met een tumor zeg ik neen.

Ik mag dan wel nergens pijn hebben en op het eerste zicht niks mankeren, toch ben ik er bij momenten rotsvast van overtuigd dat een sluimerende kanker ligt te wachten om ontdekt te worden. Ik ben dan ook als de dood voor onderzoeken, maar als ik onderzocht ben en weer blijkt dat ik kerngezond ben voel ik me alsof ik net genezen ben verklaard van teelbalkanker. Daar doe ik het in the end dan ook allemaal voor.

Op dit moment ben ik volledig geobsedeerd door een zeer klein bruin sproetje ter hoogte van mijn linkerpols. Huidkanker. Nadat mijn omgeving op mijn vraag naar het bruin stipje had gekeken luidde de diagnose gewoon "een sproetje", maar als ik echt zeker wilde zijn moest ik maar eens naar de huidarts gaan op de dag dat dat gratis was, een paar weken terug. Ik ben niet geweest uit angst dat hij me plots zeer ernstig doch compassievol zou aankijken en zou zeggen dat het kwaadaardig melanoompje al was uitgezaaid over mijn cardiovasculair systeem, en dat ik dra dit aardse bestaan zou moeten vaarwel zeggen. Sinds dat moment maak ik mezelf wijs dat het maar een sproetje is. En dat is het ook. EEN SPROETJE!

Ik heb zo'n dingen alleen als het over ziektes gaat hoor, voor de rest ben ik eigenlijk heel nonchalant en cool. Ik wou alleen dat ik niet thuis was geweest op de avond dat KOPPEN die reportage uitzond over mensen bij wie de verdoving niet werkte, zodat ze drie uur aan een stuk vlijmscherpe messen in hun buik hebben gevoeld. En ze riepen wel, maar hun stem werkte niet meer, en dus bleven de chirurgen maar steken en snijden en ploeteren en boren. Ik kan met moeite wachten tot vrijdag!

toyzZz

Wat was je lievelingsspeelgoed?

Ik was zot van mijn Nintendo, en ik beschouw de dag dat ik en mijn broer er eindelijk ÈÈn kregen na maanden zagen nog steeds als ÈÈn van de gelukkigste van mijn leven.. Ook fantastisch tof: een enorme Play-doh- doos met "de keuken" als thema, waarmee je hele gerechten in plastecine kon namaken. Vooral de spaghettidraaier vond ik subliemer dan subliem. Het was evenwel alleen maar leuk in de periode voor de Play-doh in een bruine vormeloze massa met haar in veranderde. Toen was het compleet over met de pret. :(

Welk stuk speelgoed heb je altijd gewild, maar nooit gekregen?

Ik wilde graag "Klikt het?", het gezelschapsspel met het roze en blauwe instrumentje waarmee je kon weten of het klikte met je tegenspeler. Nooit gekregen. Ook de "droomtelefoon" en "iedereen kan winkelen" stonden erg hoog op mijn lijstje van dingen waar ik niet zonder kon leven, maar het heeft nooit mogen zijn.

Welk hedendaags speelgoed zou in jouw kindertijd helemaal jouw ding geweest zijn?

Van die beesten die precies echt leven. Fur real friends ofzo. Bij voorkeur de pandabeer die er keilief uitziet.

Van welk speelgoed heb jij nooit de fun ingezien?

Van die petieterige dingetjes als Polly Pocket enzo. Ook mini-wasmachines en strijkijzers zijn nooit echt mijn ding geweest. Ik heb er nooit van gedroomd om huissloof te worden.

Speel je nog soms gezelschapsspelletjes? Welke?

Ik speel graag Trivial Pursuit en Kolonisten van Catan. Het ene win ik zo goed als altijd, het andere kan ik onmogelijk winnen als Youri mee doet.

dumping

Als je een gastric bypass-operatie ondergaat dan kan het wel eens dat je last krijgt van het "dumping-syndroom". Het is mogelijk dat je na het eten van suikers en vette of zoute voeding plots last krijgt van misselijkheid, een versnelde hartslag, zweten en kramp, alleen is het moeilijk te voorspellen op welke voedingsstoffen je slecht reageert. Dat betekent dus dat de eerste weken na de operatie vooral bestaan uit eten uittesten om te zien hoe je lichaam erop reageert. Sommige mensen krijgen nooit last van het dumping-syndroom, anderen hebben het bij yoghurt, maar niet bij frietjes, sommigen kunnen nooit nog chinees eten terwijl anderen er absoluut geen problemen mee hebben, enzovoort enzoverder.

Ik heb de afgelopen weken dus een paar "laatste keren" gehad, want je weet maar nooit natuurlijk. De laatste keer frietjes van de frituur, een laatste keer chinees, nog ÈÈn keer pitta, ... Morgenavond zijn we uitgenodigd bij mijn ouders voor mijn eerste barbeque van het jaar, met als excuus dat het misschien mijn laatste in lange tijd is. Ik hoop natuurlijk dat ik enkel dumperig word van spruiten, rode kool, gestoofd witloof en bloedworst, maar ik ben de laatste om te ontkennen dat het hele syndroom op dit moment nog mooi meegenomen is.

fire on the nile

Als u niet weet wat gedaan dit weekend heb ik een zeer fijne tip voor u.

Enkele weken geleden was ze een van mijn favoriete acts op het straattheaterfestival in Ieper, en dit weekend treedt ze op op de (overigens ook al zeer fijne) Sinksenfeesten in Kortrijk: Abigail Collins.

De act van deze Australisch- Britse madam heet "Fire on the Nile", en draait rond ene Madame Chou Chou die drie nietsvermoedende mannen uit het publiek haalt om ze op te leiden tot klassieke dansers voor de uitvoering van het liefdesverhaal "Anthony en Cleopatra". Wat volgt is soms hilarisch, soms gewoon heel goed gevonden en verrassend, maar boven alles is heel de act gewoon geweldig leuk om te zien.

Er zijn nog heel wat andere straat-acts, waaronder enkele die ik dit jaar al heb gezien, en als het weer een beetje mee zit belooft het alvast de moeite te worden in Kortrijk.

Ik kijk zelf alvast heel erg uit naar de jeugdrommelmarkt op zondag, want die is immens, supernostalgisch en je vindt er koffertjes van tsjilp de mus en poppetjes van de leden van Get Ready!
Rawk on!

Voor wie net als wijzelf niet rijk genoeg is om 35 euro neer te tellen voor de Millionaire Fair en op zoek is naar een zeer entertainend alternatief.

t minus 7 days

Voor ik aan een rondje losbarsten in teleurstelling begin: geweldig bedankt aan iedereen die gisteren de moeite heeft genomen om mij een mailtje te sturen of via de commentaren duidelijk te maken dat ze mij geen ongelooflijke tamzak vinden die te leeg is om gezond te eten, ofzo. Ik heb nog niet op iedereen kunnen antwoorden, maar dat wil in geen geval zeggen dat ik het niet enorm heb ge‰pprecieerd.

Aan alle mensen die zelf niet zo goed in hun vel zitten en een gastric bypass of andere operatie overwegen: ik ben gerust bereid om mijn verslag vanaf de operatie pretty gedetailleerd online te zetten, alleen ben ik er nog niet uit of tales from the crib de ideale plaats is voor gewichtstabellen en BMI-berekeningen. Ik weet dat dat boven alles de dingen waren die ik wilde weten van andere mensen die dergelijke operatie hebben ondergaan, en al sta ik niet te popelen om iedereen mijn startgewicht en graad van fatness mee te geven, ik snap dat het andere mensen evenveel kan helpen in hun beslissing als dat bepaalde verhalen en cijfers mij hebben geholpen. Wordt dus zeker nog vervolgd.

Ook grappig: gisteren heeft tales from the crib voor het eerst in de geschiedenis de kaap van de duizend hits per dag overschreden, het heeft dus wel iets gegeven, dat grijs stukje. Waarvoor dank ook, ik ga het zeker inkaderen om te tonen aan mijn kleinkinderen als ik in een oudemanhuis zit en nog maar drie hits per dag scoor via de way back machine.

En dan trek ik nu even het vat van totale teleurstelling open, als het niet geeft.

Alles was klaar om dit weekend te verhuizen. Het enige dat nog moest gebeuren was de loodgieter die het water en sanitair kwam aansluiten, en aangezien die kerel toevallig vorige week in verlof was zou hij dus zeker deze week komen. En als ik zeg zeker, dan was het ook zeker, want hij wist dat wij dit weekend zouden verhuizen. Heel de week heb ik met een knoop in mijn maag gelopen (waarom moet ik me dan eigenlijk nog laten opereren, zeg?! Wahahaa!) omdat ik die afspraken van stielmannen ken, maar hij had het zo erg beloofd dat het toch eigenlijk niet anders kon dan dat hij zou komen. Aangezien we hem maar niet hoorden hebben we vanmorgen zelf gebeld: hij komt dinsdag. Ja kijk, hij is nog bezig op een andere plekke en het gaat echt niet anders kunn'n.

Waaaaaargh! Dinsdag als in de dinsdag die niet meer in deze week valt. Wat is er gebeurd met afspraken die afspraken zijn, en waar je geen wiskundige formule op moet uitoefenen om te weten wanneer hij dan echt komt, joengne?!

Resultaat: we kunnen weer nog niet in ons huis gaan wonen, zodat mijn wilde plannen voor volgende week (nog een hele hoop verse groentjes in soep te laten veranderen zodat ik die na mijn operatie maar uit de diepvries te halen heb, bij voorbeeld) samen met een hoop andere dingen in het water dreigen te vallen. En ik zou toch graag al even in ons nieuw huis hebben geslapen voor ik geopereerd word, zodat het al enigzins bekend terrein is als ik uit het ziekenhuis kom.

Aber nein!

EÈn voordeel aan zoveel dingen aan je hoofd hebben: weinig tijd om te beseffen dat ik volgende week deze tijd al ergens lig te kwijlen op een operatietafel.

en dan nog dit

De laatste weken is gebleken dat ik veel beter kan zwijgen dan ik van mezelf dacht.

Ik heb jullie de momenten bespaard waarop ik met een krop in mijn keel in de wachtzaal van een ziekenhuis zat, de eerste keer alleen en de volgende keren met Youri aan mijn zijde om af en toe eens in mijn klamme hand te nijpen. Ik heb jullie de nachten vol lange gesprekken en twijfels bespaard, en ook het verslag van een volledige dag ziekenhuis inclusief maag, darm, long, lever, en nog tien andere onderzoeken, de ene al prettiger dan de andere. Hell, ik heb jullie zelfs niet lastiggevallen met het kick-ass verhaal over een camera die in mijn keel richting maag verdween en hoe stoer ik dat heb doorstaan zonder kotsen of flauwvallen.

Toen ik dan weer bijna flauwviel van de zenuwen omdat ik bang was dat ze na de onderzoeken allerhande vreemde ziektes zouden ontdekken ben ik bij jullie komen klagen over loodgieters en chapmannen, en dat hielp. Ik heb jullie niks verteld over de geweldige chirurg die altijd op al onze vragen heeft geantwoord, en ik ben hier maandagmorgen mijn blijdschap niet komen verkondigen over het feit dat ik ondanks mijn overgewicht nog steeds kerngezond uit de resultaten kom. Maar dat dat zo niet zal blijven staat op dit moment redelijk vast.

Ik heb om verschillende redenen gezwegen.
In den beginne wilde ik me zo weinig mogelijk laten beÔnvloeden door de hele resem positieve en negatieve verhalen die iedereen kent van iemand uit zijn omgeving. Ik wilde informatie die zo correct en droog mogelijk was, zodat ikzelf kon beslissen welke oplossing voor mij de beste was. Toen ik die informatie had heb ik het verteld aan de mensen die mij het beste kennen, zijnde mijn ouders en broer, mijn lief en mijn vriendin. Sinds het gesprek met de chirurg maandag weet ik dat alles wel heel dichtbij komt, en dus heb ik gisterenavond de knoop doorgehakt en het verteld aan de ouders van Youri. Gezien zij deze blog ook lezen wilde ik het hen eerst vertellen voor het hier werd gepublished. Nu dat gebeurd is mag heel de wereld wat mij betreft weten dat ik GLEEEDI2006 heb begraven en ervoor kies om volgende week vrijdag (9 juni, that is) een gastric bypass te ondergaan.

In de praktijk wil dat zeggen dat ik niet alleen een stuk minder zal kunnen eten, maar dat er ook nog eens een stuk minder calorieÎn van dat eten in mijn lichaam terecht zullen komen, met als resultaat dat ik redelijk snel en redelijk veel zal vermageren. Het is best een zware operatie, waarvoor ik vijf dagen in het ziekenhuis zal moeten blijven, en de beslissing om het te doen is dus over meer dan een paar nachten ijs gegaan. In plaats van een gemakkelijkheidsoplossing is het een van de lastigste beslissingen van mijn leven geworden, maar ik ben er voor mezelf uit dat ik dit wil doen wil mijn overgewicht niet de komende vijftig jaar (hoop ik) als een donkere wolk boven mijn fladderige persoonlijkheid hangen. En ik wil natuurlijk eindelijk ook eens gaan winkelen met een maat 38, dat spreekt voor zich.

Mensen die vragen hebben of dingen willen weten mogen mij gerust mailen of iets in de comments zetten, maar ik heb eerlijk gezegd geen zin om de komende dagen door te brengen met verantwoording af te leggen in het echte leven. De mensen die ik het persoonlijk heb verteld weten hoe alles zit, andere mensen zullen mij eventjes gerust moeten laten wat uitleg over gastric en andere bypassen betreft en het met het internet moeten doen. Ik ben van plan om vorderingen en zo hier wel een beetje te gaan bijhouden, maar geen nood: dit wordt geen gastric bypass-blogue.

Ow ja, en dit weekend verhuizen we ook nog eens, geloof ik, dus toch bijna goed geraden!