nachtelijke conversatie

We zijn dan wel al meer dan drie jaar samen, toch kunnen Youri en ik nog steeds compleet de slappe lach krijgen om onze verschillende dialecten. Het is wel zo dat onze uitspraak van woorden in die tijd meer en meer in elkaar is overgevloeid en ik Gullegems Iepers praat tegen Youri die mij dan antwoordt in Iepers Gullegems, maar sommige verschillen blijven echt te hilarisch voor woorden. Youri's uitspraak van het woord "horloge" bijvoorbeeld. Remember "zegt eki oe loat ist?" van het Hof van Commerce? Een beetje zo.

Ik had gisterenavond zo moeten lachen toen hij heel onschuldig iets over een horloge had gezegd dat ik niet wilde slapen voor ik het hem nog eens had horen uitspreken. Ik probeerde het wel te immiteren imiteren, maar volgens hem leek het niet eens op het origineel.

Lilith: "Komaan Youri, zeg het nog eens, dan ga ik stoppen."
Youri: "Neen, ik heb het al gezegd en ik ga het niet blijven zeggen."
Lilith: "Maar ik heb het niet goed verstaan. Komaan, nog ÈÈn keer en dan ga ik slapen."
Youri:" Je moet echt geen moeite meer doen, ik zeg het niet meer."

*stilte van enkele minuten*

Lilith (op zeer clevere wijze): "En als ik nu zou vragen hoe laat het is, wat zeg je dan?"

vul aan: zomerverslavingen

• slaatjes met tomaat, mozarella en veel Yoghurt-Knoflookdressing uit de Lidl
• koude aardappelen met bieslook
• Tˆnisteiner Citroen met ijsblokjes
• exotische vruchten als mango en ananas
• roze pompelmoes
• boursin saladeblokjes met knoflook
• fruitsla uit The Foodmaker
• koude pasta met provencaalse kruiden
• croque garni

lilith is de jan bardi van de schiftingsvragen

Ik was er vanmorgen speciaal een beetje vroeger voor opgestaan, dus toen de bel effectief rinkelde en de postbode mij een doos met mijn naam op in de pollekes drukte kon mijn geluk eventjes niet op. Ik ben gek op post en nog gekker op dozen, en sinds ik op maandelijkse basis een pizzadoos vol met het laatste nieuwe scrapbookmateriaal krijg toegestuurd uit Nederland begin ik al te kwijlen als de bel gaat.

Niets fijner dan een doos met flashy prullen ontvangen op een maandagmorgen, al komen dozen van amazon en tshirthell toch ook in de buurt van de fijnheid, moet ik toegeven. Als het maar uit een ander land komt, eigenlijk.

Deze maand is de doos gevuld met kleurrijk papier, letters in allerlei motieven en bloemetjes en brads en ribbons, en ik was nog maar net aan het nadenken geslagen over wat voor leuks ik er allemaal mee zou maken toen de bel nogmaals ging. Ik trok een wenkbrauw op en vroeg me af wie dat kon zijn op dat vroege uur, maar ik kon geen enkel ander antwoord bedenken dan "de postbode die iets vergeten is". Of erger nog: "de postbode die de pizzadoos terugeist omdat hij bevel heeft gekregen van de overheid". En ik was er juist al zo aan gehecht.

Ik deed de deur opnieuw open en stond oog in oog met een grote kartonnen doos, met daarachter een klein mannetje. "Alstublieft!", zei het mannetje, waarop hij de grote doos in mijn handen duwde en vertrok. Dit moest een vergissing zijn, want ik had helemaal niets besteld. En toch stond mijn naam op de doos, samen met een sticker van Douwe Egberts, of all things. Ik snapte er helemaal niks van, en sleurde de doos richting slaapkamer alwaar ik Youri (die ik er niet toe kan brengen om vroeger op te staan voor het in ontvangst nemen van mijn pizzadoos...) deel wilde laten uitmaken van the out of the box-experience.

Ik scheurde en trok, en toen ik de doos uiteindelijk opende zag ik dit:

Er zat een briefje bij:

Beste mevrouw lilith van talesfromthecrib,

PROFICIAT! U bent ÈÈn van de winnaars van de Flair-wedstrijd op internet. Zoals beloofd ontvangt u hierbij een sensationeel Douwe Egberts Senseo koffiepakket:
1 Philips Senseo-koffiezetapparaat
4 pakjes overheerlijke Senseo-koffie
4 exclusieve Senseo-kopjes

Ik neem eigenlijk zo goed als nooit deel aan internetwedstrijden, maar een paar weken geleden kwam ik een pagina tegen waarop alle Belgische internetwedstrijden vermeld stonden, en dan heb ik blijkbaar meegespeeld voor een Senseo, begod. En wij waren de laatste mensen van het land die nog geen Senseo hadden, omdat ik nu eenmaal geen koffie drink. Youri is nochtans compleet verslaafd aan de Senseo op zijn werk, dus alleen maar blije gezichten hier vanmorgen.

Het is al de tweede keer dat ik iets win met Flair, en dus heb ik blijkbaar een pretty goed idee wat de schiftingsvraag betreft. (hoeveel mensen zullen deelnemen aan deze wedstrijd?) Ik heb zo een donkerbruin vermoeden dat ik mezelf de komende maanden steenrijk zal wedstrijden, tot de kansspelencomissie mij in het snotje krijgt en alles in beslag komt nemen. Maar tegen dan zit ik natuurlijk al lang in het buitenland.

ceci n'est pas assez important

Ik ben me ervan bewust dat ik dankzij deze post al mijn franstalige lezers in ÈÈn klap kan kwijtspelen, en ik kan nu wel liegen dat me dat geen barst kan schelen maar dan lieg ik. Ik heb mijn franstalige fanbase met bloed zweet en tranen uitgebouwd met postjes over Parijs en AmÈlie Poulain en ik wil ze graag houden ook. (Salut les copains!) Al was het maar om ooit veel geld te slaan uit tweetalige reclame-inkomsten op tales from the crib, par exemple. Als een franstalige lezer u dus komt vragen om dit stukje te vertalen, niet doen! Het is het allemaal niet waard.

Maar seriously though, het begint me tegenwoordig toch een eindje de spuigaten uit te lopen met die arrogante Fransen! Ik woon op een boogscheut van de Franse grens, dicht genoeg om een tripje naar de Auchan niet als een vakantie te zien en ver genoeg om niet op dagelijkse basis overvallen te worden door iemand die eist dat ik alle Kappa-shirts in zijn sportzak van Le Coq Sportif prop. Ook dicht genoeg om te weten dat het fungehalte van het Noorden van Frankrijk af te meten valt aan het percentage Franse nummerplaten dat je hier op een doorsnee dag telt. Ik schrik me kapot als ik plots een Belgische wagen zie langsrijden hier, dus mijn gok is: overdreven weinig fungehalte.

Voor zo goed als alles steken de Fransen massaal de grens over. Steek je hoofd binnen in Floralux (want geen bloemen in Frankrijk), Dupon Zoo (want geen goede kwaliteit honden en katten in Frankrijk), Bellewaerde en Plopsaland (want geen pretparken in Frankrijk), het gemiddelde ziekenhuis, om het even welke louche dancing of garage, en de voertaal is Frans. Aan de kust is de kans tegenwoordig zelfs groot dat je in een doorsnee Koksijdse of Oostduinkerke tea-room je bestelling enkel in het Frans kan doen, wegens garÁons die geen idee hebben dat "cola" wel eens "coca" zou kunnen betekenen.

Vorige week nog zat ik in de wachtzaal van mijn chirurg in het ziekenhuis van Kortrijk toen de zoveelste Fransman zich aanmelde aan de receptie en meteen in het Frans begon te praten. Zonder zelfs ook maar moeite te doen om dat misschien iets trager of duidelijker te doen dan in zijn doorsnee Noordfranse habitat, of even bij de Vlaamse verpleegster te checken of ze toevallig ook Frans sprak. Net hetzelfde toen ik nog op een Nederlandstalige helpdesk werkte: geen enkele Fransman vindt het zelfs maar nodig om aan te kondigen dat hij geen enkele andere taal dan die van zijn land spreekt, en dat dat toch eigenlijk maar jammerlijk en een beetje dwaas is gezien hij op regelmatige basis naar een ander land moet bellen. Als ik naar Brussel moest bellen voor dezelfde job moest ik steden en landen verzetten om iemand aan de lijn te krijgen die al eens van het bestaan van Nederlands had afgehoord, en nooit ben ik ervan uitgegaan dat iedereen mijn taal per definitie sprak, al had het eigenlijk wel zo gehoord.

Nog irritanter: ik kan tegenwoordig geen drie stappen meer zetten in Ieper zonder dat er een auto met Franse nummerplaat stopt om me in het Frans te vragen waar "Les immeubles Crack" zijn. Er zijn dagen geweest dat ik alle moeite van de wereld deed om in mijn beste schoolfrans de weg te wijzen, maar de laatste tijd ben ik compleet gedegouteerd door hun arrogantie en lukt het me niet meer. Na enkele minuten uitleggen aan welke carrefours ze links en rechts moeten begint mijn frank steevast traagjes te vallen: dit klopt helemaal niet, dat ik moeite sta te doen in hun taal terwijl zij een probleem hebben in een ander land. Drie minuten later stuur ik ze met een boosaardige inwendige grijns compleet de verkeerde kant uit, richting autostrade en richting Halluin en Englos, terwijl ik ze met de Franse slag uitzwaai als een bezetene.

Het zijn die kleine multiculturele dingetjes die mijn hele journeej goed kunnen maken.

clowns to the left of me, jokers to the right

Ik begin het heel erg te hebben voor straattheater.

Het is een genre waar ik vroeger in een zo wijd mogelijke boog omheen liep, bang dat iemand me uit het publiek zou halen om enkele imaginaire tanden te trekken met een buitenproportionele tang of achter me aan te zitten met een injectiespuit gevuld met water. Ik heb straattheater jarenlang geassocieerd met clowns, en als ik ÈÈn ding haat dan zijn het wel clowns. En al helemaal als ze een beetje irritant met een waterspuit achter je aan komen lopen. Dan is het haat tot de tweede. Sinds Ieper elk jaar een straattheaterfestival heeft ben ik het allemaal eens van iets dichterbij en met iets minder vooroordelen gaan bekijken, en wat ik al vermoedde werd gisteren op het Straattheaterfestival van Lauwe nog maar eens bevestigd: straattheater kan pretty fantastisch zijn.

In de centrumstraat van Lauwe was het al leukigheid dat de klok sloeg. In een oude woonwagen kon je je toekomst laten voorspellen door een echte waarzegster, een eind verder stond je plots oog in oog met de vreemde wezens van Hybride Verte en rond het ijskraam van de geflipte Ijsco Ali was er dikke ambiance. Het massaal toegestroomde publiek viel van de ene verwondering in de andere: standbeelden die tot leven komen als je een cent in hun potje gooit, een levensechte giraffe die met haar kindje boven de hoofden van het publiek uitsteekt, twee gekke mannen met een beeldscherm als hoofd, het waren maar enkele van de acts die helemaal tot hun recht kwamen op een warme zomeravond als die van gisteren. Youri en ik vielen als een blok voor de act van "Kartje Kilo", als ik me niet vergis zowaar een Iepers gezelschap. Verkleed als bodyguards escorteerden zij doodgewone stervelingen uit het publiek als waren het echte celebrities, en ze deden dat op zo'n overtuigende wijze dat het geniaal was. Een simpel idee, maar zeer goed uitgevoerd, zo zien wij ze graag.

En niet alleen de acts zijn leuk: overal enkel lachende mensen, verwonderde kinder-en volwassengezichten en grote ogen. Ik word helemaal blij van straattheater. En even voor de duidelijkheid voor zij die net als ikzelf moeilijk te overtuigen zijn: ik heb van heel de avond geen enkele clown gezien, en dat koester ik. Check het out!

insomnia

Toen ik gisteren de gordijnen van onze slaapkamer dichttrok en in ons kokend hete bed ging liggen wachten tot Youri uit de badkamer zou komen kreeg ik het plots erg benauwd. De kamer was op een paar minieme streepjes straatverlichting na pikdonker, en ik moest al vlug de lakens van me afschoppen wilde ik niet verdrinken in mijn eigen zweet. Die twee gewaarwordingen waren voldoende om mijn hartslag naar omhoog te laten schieten en mezelf te bedekken met een allesoverheersend dekentje van angst en tristesse.

Als kind was ik doodsbang voor het donker en de nachten in het bijzonder, en dus sliep ik met het licht aan. Als bij nachte alle lichten achter de ramen uitgingen dan floepte het mijne aan, en pas dan kon ik slapen. Viel het licht 's nachts uit door een electriciteitspanne dan schoot ik wakker en huilde ik heel het huis bijeen, zodat er voor mijn ouders niks anders opzat dan heel de nacht bij een rillend kind te zitten met een zo fel mogelijk brandende kaars. En ik was geen drie jaar ofzo, ik was zeker negen.

Op een keer bracht mijn oma een nachtlampje mee uit het zuiden van Frankrijk, en aangezien ik mij op negenjarige leeftijd redelijk begon te schamen voor dat slapen met het licht aan en ik binnenkort op kamp moest met de Rode Valken gaf ik het een try. Hele nachten heb ik met grote, bloeddoorlopen ogen naar dat lampje gestaard tot mijn ogen gigantische champignons projecteerden op de muren van mijn slaapkamer. Maar het hielp uiteindelijk wel: na een paar weken was ik bijna blind en kon ik het aan om in het donker te slapen. De beste oplossing was: zo snel mogelijk in slaap proberen te vallen. Eens ik sliep had ik geen idee of het licht of donker was, en elke morgen was ik uitermate trots omdat ik mezelf weer door een donkere nacht had geslapen.

Het verhielp mijn slaapprobleem in elk seizoen, behalve de zomer. Zomernachten waren een ramp.

Mijn slaapkamer lag onder een plat dak, en het kon er in de zomer zo heet worden dat slapen simpelweg onmogelijk werd. Uren lag ik wakker in het donker met het gevoel dat mijn keel dichtgeknepen werd van de angst en ik de enige levende mens op aarde was die niet kon slapen. Soms was ik zo wanhopig dat ik stilletjes naar de badkamer liep om natte washandjes te gaan halen, en die hielpen wel eventjes tegen de warmte maar niet tegen slapeloosheid, en al helemaal niet tegen het allesoverheersende donker dat nog een uur of vier zou blijven hangen, op zijn minst. Ik heb me zelden zo alleen gevoeld als tijdens die afschuwelijke zomernachten. Heel de wereld sliep, behalve ikzelf. Als die slapeloosheid enkele nachten aanhield was ik al verdrietig als de avond dichterbij kwam, en wenste ik dat ik nooit meer zou moeten gaan slapen. En toch moest het, elke nacht opnieuw. Ik denk nog steeds met erg trieste gevoelens terug aan de nachten waarop ik elk kwartier zag voorbijgaan op mijn wekkerradio.

Mijn plots opkomende angst van gisterenavond bleek uiteindelijk voor niets geweest te zijn. Toen Youri frisgewassen naast mij in bed kroop ging mijn hartslag weer in normale stand en ben ik gewoon in slaap gevallen. Toen ik mijn ogen weer open deed was het tien uur en licht.

vakantie

Ik ben niet van plan om dit jaar een volledige blogvakantie te nemen, maar sinds vrijdag zijn wij vrolijk met congÈ en dus kan het hier wel eens heel rustig worden. Of heel druk, als ik zoveel stoere avonturen beleef dat ik ze wel moet komen vertellen, dat kan eventueel ook.

Wel met vakantie zijn GLEEEDI2006 en Manic Monday, simpelweg omdat het echt wel te heet is voor verplichte nummertjes. Geen nieuws is by the way enkel goed nieuws. En voor de rest heb ik enkel zon en fruitsla on my mind.

FEKANTIE!!!!8888!!!69

gastarbeiders

Youri en ik waren net druk bezig toen de bel rinkelde.
Ik zwaaide de deur open en stond oog in oog met wel twaalf jonge springers die me met een zwaar Limburgs accent uitlegden dat ze Fata Morgana aan het spelen waren en klusjes uitvoerden in ruil voor hapjes.

Hey, wij hadden klusjes, en heel veel hapjesoverschot, dus dat leek ons een fijne deal.

Even later vulde ons koertje zich met Limburgs gekakel van de bovenste plank, werd Youri aangesproken met "meneer" en werd ons barbecuestel schoongemaakt in ruil voor twee zakken chips en een pak tuc-koekjes voor op hun feestje vanavond. En het zouden geen Limburgers zijn mocht er niet eentje met het ijzersponsje in haar vinger hebben gesneden, waarna wij ons ontpopten tot ware verplegers en alles.

Na afloop sprak elk van de Kim Clijstersen dat we "ech heel fel bedang" waren.
En de barbecue, die is spotless ende clean.
Achteraf bekeken had ik er beter een paar aan de strijk gezet.

babyteentjes

We waren echt helemaal overtuigd dat onze nieuwste tante en nonkel-experience er eentje zou zijn met een jongetje in de hoofdrol, maar onze paranormale gaves zijn duidelijk nog niet volledig ontwikkeld. Youri en ik hebben er sinds vanmorgen nog een nichtje bij, dat Denika heet en waarvan ik nog geen lengte of gewicht ken omdat nonkels zo'n dingen nu eenmaal vergeten te vragen aan de telefoon.

Vanavond gaan we babyteentjes tellen.

Proficiat, Bjorn en Severine!

*schrapt twee namen van de barbecue-lijst*

bbq doop

Dit weekend hosten Youri en ik onze eerste barbecue ooit in ons nieuwe huis, en daarmee ook onze eerste barbecue ooit overal. Dit werd gisteren redelijk out of the blue beslist toen de weervrouw een waar topweekend aankondigde, en nu de eerste invitations de deur uitzijn kunnen we officieel niet meer terug. Zaterdagavond is de crib de place to be voor een Thank You Barbee for the Workers. (aka alle lieve mensen die hier duizend handen hebben komen toesteken tijdens de grote verbouwingswerken van 2006)

Het ware enigzins geruststellender geweest mochten Youri en ik ooit bij wijze van vakantiejob alle barbecues voor de speelpleinwerking verzorgd hebben, en iedereen ons nu nog steeds zou aanspreken met Grillie en Karote omwille van onze uitmuntendheid daarin, maar niets is minder waar. Mijn vakantiejobs vonden plaats in grijze fabrieken, en Youri heeft nog nooit een barbecue van zeer dichtbij gezien. Wij zijn absolute leken in het barbecuewezen.

Zodoende heb ik geen idee hoeveel groentjes je moet schoonmaken voor een man of tien/twaalf. En ik weet nu al dat ik er ofwel belachelijk te weinig of belachelijk te veel zal hebben. (bijna zeker de laatste optie, nu ik erover nadenk) Ik weet niet hoeveel kipfilet je nodig hebt om tien kippebrochetten te maken, en hoeveel paprika's om genoeg te hebben voor Èn de marinade, Èn voor op de stokjes.

Ik heb geen stokjes. Ik heb ook niet genoeg borden/stoelen/tafels/bestek/en al. Er zal dus nog een eind rondgereden moeten worden voor dat in orde komt. En het is zaterdag al. We hebben trouwens ook geen barbecuestel.

Toen ik bij mijn ouders ging bedelen om tafels en stoelen en borden en bestek had mijn vader een splendid idea: "Zou je het niet beter gewoon hier doen?" En inderdaad, alles staat daar al.

Maar neen, hier moeten we door. Ik wil dat dit huis een plek wordt waarover mensen zeggen: het is misschien een oud huis, maar je kan er toch geweldig fijne barbecues meemaken. Zaterdag wordt de testcase voor alle barbecues die hier nog ooit zullen volgen, en zij die erbij zullen zijn mogen zich alvast opmaken voor een uniek spektakel! Dat hopelijk niet eindigt met om chinees rijden en al het zwartgeblakerde vlees in de vuilnisbak kieperen. *kijkt ostentatief naar Grillie*

dixi

Zo goed als elke zichzelf respecterende zender heeft een klein dozijn reporters naar de festivalweides gestuurd om verslag uit te brengen van achter, voor en indien nodig zelfs naast de schermen van de zomerfestivals. Ik mag dan wel geen enkel festival op mijn agenda staan hebben dit jaar, toch hou ik oprecht van zomerfestivals. En dus blijf ik tegenwoordig al eens hangen bij de festivalspecials.

Het helpt dat ik door de jaren heen zo goed als al mijn minder leuke festivalervaringen met de mantel der liefde heb bedekt, en me alleen nog maar de fantastische momenten kan herinneren. Ik ben die ene keer vergeten dat een strontzatte festivalganger gat in de nacht vanboven op het tentje viel waarin ik lag te slapen. Ik heb het beeld gewist van een andere strontzatte festivalganger die op vijf centimeter van mij vandaan een volledige pitta uitkotste die eruitzag alsof hij nog niet gegeten was. Ik heb veel zien barfen op festivals, trouwens. Zeker meer dan gemiddeld. Maar ook dat ben ik bijna vergeten.

Toch is er ÈÈn minder fijne herinnering die ik nog jaren met me mee zal dragen: die aan de festivaltoiletten. Mijn ervaringen met festivaltoiletten zijn zo bedroevend slecht dat ik er enkel naartoe trek als de nood het allerhoogst is. De rijen mensen die er staan aan te schuiven met een schamele hoeveelheid wc-papier in hun handen doen de paniek bij mij steevast keihard toeslaan: gezien ik altijd maar op drie minuten van ìte laatî begin aan te schuiven mag het een waar mirakel heten dat daar nog nooit ongelukken van zijn gekomen.

Meer nog dan van het aanschuiven heb ik een absolute afkeer van de weeÎ bloemengeur die in de plastieken DIXI-saunaís hangt. Het geurtje werd een jaar of tien geleden geÔntroduceerd als oplossing voor de dampen van gistende uitwerpselen, en tot aan het einde der tijden zal ik de overweldigende chemische bloemenwalm associÎren met al het slechte van de wereld. Kokend hete DIXI-toiletten die verstopt zitten, bijvoorbeeld. Het hendeltje waaraan je moet trekken om alles in een poel van verderf te laten plonzen. Of die keer dat mijn vriendin bij het naar buiten stappen iets warms voelde lopen langs haar been, en het menselijke uitwerpselen bleken te zijn. Van iemand anders. Dat ook nog.

Dat ze daar maar eens een festivalspecial aan wijden.

Heeft u zo nog fijne herinneringen aan Dixi of andere toiletten?

het andere geslacht

Wat vind jij het mooiste lichaamsdeel van het andere geslacht?

Ik heb iets met nek en schouders, maar ook gewoon voor blinkende ogen en leuk haar.

Welke eigenschappen vind je belangrijk bij het andere geslacht?

Humor, relativeringsvermogen, nieuwsgierigheid en de mogelijkheid om zich op een kinderlijke manier over dingen te verbazen, intelligentie, een gezonde dosis nonchalance en net genoeg zelfvertrouwen om net niet arrogant te zijn. En mannelijkheid. Ik heb het niet voor vrouwelijke mannen.

Waarop knap je onmiddellijk af?

Domheid. Een gebrek aan enthousiasme. Domme grapjes. Macho-gedrag ‡ la ik lees de krant en jij doet de afwas, want ik ben de man en jij bent de vrouw.

Welke celebrity belichaamt jouw idee van schoonheid bij het andere geslacht?

Dieter Coppens. Brad Pitt (om het eens in een huizenhoog clichÈ te smijten, maar hey, het zij zo) en ik vind Jake Gyllenhaal bij momenten ook best fijn om naar te kijken, yes.

Welke celebrity belichaamt jouw idee van schoonheid bij hetzelfde geslacht?

Audrey Tautou, Kate Winslet en Evangeline Lilly, bijvoorbeeld. En Kelly van Pomme en Kelly. (l)

Links naar foto's mogen, maar hou er rekening mee dat ik urls eerst moet goedkeuren wegens de oorlog tegen spam. Ik probeer dat telkens zo snel mogelijk te doen. Succes!

[GLEEEDI2006] good vibrations

Vrijdag was het vier weken geleden dat ik onder het mes ging. Had ik geweten dat alles zo goed zou meevallen dan had ik veel minder lang over de operatie getwijfeld. Toch lees ik nog elke dag gruwelverhalen van mensen die maanden aan een stuk overgeven bij alles dat ze eten, zich zwak en lusteloos voelen, constant diarree hebben en daardoor maar weinig sociaal leven overhouden. Ik denk dat ik tot op dit moment mag zeggen dat ik dan enorm veel geluk heb gehad. Ik voel me fantastisch.

De chirurg had me gezegd dat ik tegen mijn eerste controlebezoek tussen de tien ‡ vijftien kilogram zou vermagerd zijn. Woensdag is dat controlebezoek zover, en volgens mijn weegschaal ben ik op dit moment negen kilo vijfhonderd gram kwijt sinds de operatie. Als ik de kwaliteit van mijn dagen overschouw dan ben ik heel erg gelukkig met dat resultaat. Mijn gevoel van misselijkheid na sommige maaltijden is bijna verwaarloosbaar geworden. Als ik ergens heen ga voorzien supermarkten prima in mijn suikervrije behoeften. En ook op restaurant heb ik al wat meer mogelijkheden. Ik voel me niet alleen al een pak slanker, ik kan ook weer fruit eten ondertussen, en groentjes, en rijst en pasta, en nog heel wat andere dingen die ik graag eet. In kinderporties, dat wel, maar dat vind ik helemaal niet erg.

Ik voel me al weer zodanig goed in mijn vel dat ik niet kan wachten om te gaan sporten. Woensdag vraag ik het na bij de dokter, en als hij akkoord gaat zal ik zeer binnenkort weer in de fitnesszaal terug te vinden zijn alwaar iedereen zich zal afvragen wie die strakke vrouw met die stralende glimlach is. Iek duus!
Om op de vraag van malder te antwoorden: ja, ik ben best bang voor flabberende armen en drillende bovenbenen. Ook al valt dat naar verluid best mee als je zo jong bent als ik, toch wil ik het verval door sporten zoveel mogelijk beperken. Het is wel zo dat ik, toen ik drie jaar geleden ook erg veel ben afgevallen, zo goed als geen vel overhad. Mocht het toch allemaal te veel gaan doorhangen dan betaalt de ziekenkas ÈÈn operatie terug. Je kan kiezen tussen borsten, buik en billen, zelfs. Maar ik sta er echt niet voor te springen om daarvoor onder het mes te gaan. Zwemmen en pumpen zullen het voor mij moeten doen, maar ik zie de uitdaging wel zitten, zo.

Sara vroeg of ik ooit liposuctie heb overwogen. Neen, om verschillende redenen. Ik ben niet iemand die er al lang mee in haar hoofd zat om zich te laten opereren. Een operatie was iets dat ik zag als opgeven, en ik heb heel lang op eigen kracht geprobeerd om af te vallen. Doordat ik nog een pak kilo's was bijgekomen door te stoppen met roken en die er ook al niet meer met manieren afkreeg ben ik beginnen nadenken over een operatie, maar doordat mijn overgewicht op dat moment al te hoog lag heb ik nooit liposuctie overwogen. Zoals iemand in de comments zei: je zuigt geen zestig kilogram vet weg. Voor mij ging het ook om gezondheid, niet zo zeer om schoonheidsoverwegingen. Al geef ik wel toe dat het fijn is om weer in kleinere en gangbare maten te passen.

Vanavond probeer ik voor het eerst kip uit in een zelfgemaakte gyros. Als dat lukt dan is dat mijn startschot om weer vaker achter de potten plaats te nemen en een hele reeks magere recepten uit te proberen. Ik mag dan wel niet veel meer kunnen eten, ik ben wel nog altijd gek op koken.

marktvakantie

Geen leukere manier van wakkerworden dan op zaterdagmorgen naar de markt gaan, vind ik sinds kort.

Nu we er te voet heen kunnen begint het zelfs al een gewoonte te worden (voor zover je van een gewoonte kunt spreken na vier weken): rond een uur of tien trekken wij hier de deur achter ons dicht om in het zonnetje om vers voedsel te wandelen. Youri met een rugzak om alle zakjes in te steken, ik met een schoudertas die zo vol brol zit dat ik een excuus heb om niet met zakjes te moeten sleuren.

Het mag dan wel een verzamelplaats voor bejaarde klootzakken zijn, toch heeft de markt mijn hartjen gestolen. Ik vind het leuk om marktkramers te horen vragen of er een beetje appelmoes bij dat gebraden kippetje (dat goed ruikt maat) moet. Hoe attent en meelevend! Ik voel me op een franse markt als ik langs het kraampje van de olijvenman slenter en dat zo traag mogelijk doe om zoveel mogelijk knoflookgeuren op te snuiven. Soms krijg je out of the blue een hompje paterskaas onder je neus geduwd van de kaasboer waarbij je camembert gaat kopen, en in het viskraam is er zodanig veel keuze dat je hoofd ervan gaat duizelen. Gelukkig heb je nummertje 78 en zitten ze nog maar aan 46. Aan het fruit-en groentenkraam verbazen wij ons dan weer over het volume waarmee groentenboeren allerhande vreemde praat uitslaan. "Ier se madamtje: twee kilo ceriezen all inclusief!" bijvoorbeeld. Tegen niemand in het bijzonder: "Mien framboozetjes, mien freesjes, mien abrikoosjes!", en bij het bestellen van vier tomaten steevast "wadde, vier kiloos tomatn? Oe es da nu meuglik dakik da were verkeerd verstonne" *vette marktkramerswink*
Ge moet er toch maar opkomen!

Eens thuis ben ik helemaal in de sfeer om allemaal lekkere dingen te maken met de verse producten die we ons net hebben aangeschaft.

De markt van Ieper is altijd een beetje vakantie, zowaar.
En het beats de Delhaize every time.

bits and pieces

• ik heb vannacht gedroomd van Henk Rijckaert, maar toen wist ik natuurlijk nog niet dat hij sjakosjen droeg
• ik weet eindelijk hoe ik mijn favoriet fruit moet snijden
• ik vind het nieuwe liedje van Pink leuk
• doordat ik me een week misrekend heb zit ik nu te werken in mijn verlof
• op 24 juli verschijnt mijn eerste column
• ik ben verslaafd aan "Animal Cops San Francisco" op Animal Planet
• ik moet er evenwel vaak om huilen
• al ons onkruid is overleden :(
• mijn broer heeft gisteren een negermongooltje gezien
• Bill komt eind volgende week weer bij ons wonen
• photoboot is het beste programma ever!!

papepaaiebellen

Ik heb oorbellen gekocht.

Geen kleine subtiele steentjes, maar hangers. Geen gouden hangertjes van zeventigduizend frank, maar ÈÈn paar zwarte plastieken sterren, en ÈÈn paar witte plastieken bloemen. De dingen waren leuk genoeg om een twaalfjarige periode zonder hangende oorbellen te doorbreken met ÈÈn genadeslag. Ik moet alleen nog even mijn naturel terugvinden wat het draaien van mijn hoofd met hangende oorbellen betreft, maar ook dat komt ÈÈn dezer dagen vast goed.

Jaren geleden, meerbepaald in het derde leerjaar, draaide zo goed als mijn hele bestaan een dikke week rond hangende oorbellen. Klasgenootje Gwendy had aan het begin van de week de klas betreden met de meest gigantische bellen aan haar oren, en het enige dat wij, meisjes van acht, vanaf dat moment nog konden denken was: "Ik wil ook zo'n oorbellen die zij heeft". Het was eind de jaren tachtig, en de oorbellen waren er dan ook naar: houten cirkels met een gat in het midden, beschilderd met blauwe verf, en ergens daarop een papegaai en heel wat verschillende fruitsoorten als kersen en banaan. (het zijn niet de oorbellen op de foto, maar my oh my, herinnert u zich deze nog?)

De oorbellen kwamen van het lokale snoepwinkeltje op de hoek, en Bea van het snoepwinkeltje wist niet wat haar overkwam toen haar business plots overrompeld werd door achtjarige meisjes die ook van die blauwe oorbellen met bananen wilden. Ze kostten iets van een honderd frank per paar, en het kostte mij dan weer heel wat gezaag om ze van mijn ouders te krijgen. Toen ik ze uiteindelijk ging halen was ik de koning te rijk: ik had net als wel negen andere klasgenootjes papegaaienoorbellen, maat! Onze speelplaats leek wel die scËne uit Koko Flanel, zonder jasjes en met papegaaien. Plus dat wij er allemaal uitzagen als kindhoeren. Maar wij vonden dat niet erg, integendeel, wij vonden dat tof!

Er was eigenlijk maar ÈÈn nadeel aan de oorbellen: het waren knijpers, geen stekers. En hout is een zware stofatie voor achtjarige oorlelletjes, ik kan het u verzekeren. We hebben het met zijn allen een goede week volgehouden om onze oortjes te laten platvermassacreren voor de schoonheid, en toen hebben we de houten cirkels massaal ingewisseld voor plakkerige gelkuiven die na ÈÈn uur al de strijd met de zwaartekracht verloren. Ook schone tijden gepasseerd, die keer.

laatstes

Wie is de laatste persoon die je hebt gesproken aan de telefoon?

Waarover ging het gesprek?

Wat is de laatste website die je hiervoor hebt bezocht?

Wat staat er op de laatste foto die je genomen hebt?

Wat is het laatste dat je gekocht hebt?

[GLEEEDI2006] suiker O.D.

Drie weken na de operatie ondertussen, en mijn leven begint weer op zijn normale plooi te komen. Het draait niet allemaal meer om de volgende maaltijd en hoe ik die zal doorkomen, integendeel: eten begint zelfs iets te worden dat ik doe omdat ik moet, niet omdat ik er zoveel zin in heb.

Ik heb de puree achter me gelaten en begin meer en meer met vanalles te experimenteren. Zolang ik traag eet en goed kauw kan dat geen kwaad. Pasta lukt me zonder problemen, net als tomaten, en voor volgende week staat er een kippenworstje op het menu. Benieuwd wat dat zal geven. Verder wil ik zo snel mogelijk weer beginnen met het eten van fruit, want dat mis ik nog veel meer dan al het ongezond eten samen. Ik zou moorden voor fruitsla.

Wel twee keer iets vreemds meegemaakt deze week. Toen ik bij wijze van ontbijt een beschuitje met suikerloze confituur wilde eten voelde ik na ÈÈn hap hoe mijn keel zich langzaam begon te sluiten, als zou ik stikken. Ik nam nog een hap, en opnieuw datzelfde gevoel, waardoor ik echt gigantisch mijn best moest doen om het doorgeslikt te krijgen. Bij het eten van erwtjes en worteltjes uit een bokaal exact hetzelfde zeer beangstigende gevoel gekregen, zodat ik onmiddellijk moest stoppen met eten. Wat bleek? Bij het checken van de labels merkte ik dat er bij zowel de beschuiten als de erwtjes en worteltjes suiker toegevoegd was. Ik vind het zeer vreemd dat mijn lichaam dat al na ÈÈn keer slikken weet, en zo in het verweer gaat. EÈn ding is zeker: er werd geen tegenspraak geduld. Het was of stikken, of met onmiddellijke ingang stoppen met eten...

Het afvallen gaat het ene moment beter dan het andere, maar dat komt doordat ik elke dag vol hoop op de weegschaal spring, en dat is dom. De meeste dagen gebeurt er namelijk niets, en aangezien ik me compleet blind staar op succesverhalen van andere GBP'ers die vijftien kilo afvallen op tien dagen ben ik dan alleen maar dik teleurgesteld. Als ik dan kijk over de drie weken dat ik geopereerd ben dan moet ik wel toegeven dat een verlies van bijna negen kilo eigenlijk een fantastisch resultaat is dat ik nooit had kunnen bereiken zonder operatie. Conclusie? EÈn keer per week op de weegschaal, lilith, en niet drie keer per dag...

Het leukste is dat iedereen plots begint te zien dat ik afgevallen ben. En dan bedoel ik ook echt iedereen. De laatste stoppen-met-rokenvetrollen zijn inmiddels al weer verdwenen, en ook in mijn gezicht is er al een opvallend verschil. Ik voel me in elk geval al een stuk slanker dan drie weken geleden, en dat is al heel wat om de zomer mee te beginnen. Youri heeft gisteren een paar foto's genomen aan het strand, en ook daar zie ik al een heel verschil op. Ik kan daar werkelijk zeer gelukkig van worden.

De vragen van deze week:

hoeveel kilo wil je er eigenlijk af en hoeveel kost zo'n operatie eigenlijk?

Toen ik de eerste keer informeerde voor een operatie wilde ik vooral niet meer bijkomen, en zou ik al zeer content geweest zijn met een gewichtsverlies van twintig kilogram ofzo. Nu ik er meer over weet en de mogelijkheden ken weet ik dat je zo'n 70 ‡ 80 procent van je overgewicht kan verliezen met deze operatie. In mijn geval zou dit neerkomen op een verlies van (schrik niet) zo'n vijftig kilogram. Als ik daarna nog meer wil vermageren (om al mijn overgewicht kwijt te raken) dan kan ik dat door een dieet aan te houden en intensief te sporten, bijvoorbeeld.
De precieze kosten van zo'n operatie ken ik niet, maar ik word zo goed als alles vergoed omdat ik een BMI heb dat hoog genoeg is om aan te tonen dat ik binnen dit en enkele jaren serieuze gezondheidsrisico's zou lopen mocht het zo blijven.

hoe groot ben je eigenlijk? Ik vind dat je er op je foto's helemaal niet te dik uitziet. Heb je echt ongezond overwicht of zit het ook gedeeltelijk in je hoofd? en is het gewicht dat je kwijt kan met gewoon te diÎten, of is dat ¸berhaupt niet mogelijk?

Ik ben 1m65 en heb echt ongezond veel kilo's te veel. Een kilo of zestig om precies te zijn. Wat die foto's betreft: het is een groot (fotografisch, maar ook gezondheids-)voordeel om peervormig dik te zijn. Mijn bovenlichaam is een stuk smaller dan mijn onderlichaam, en zo goed als al mijn overgewicht zit in mijn bovenbenen en billen. Het is de gezondste manier van dik zijn volgens mijn chirurg, al is dik zijn natuurlijk nooit gezond, maar het is niet zo dat mijn organen in het vet zwemmen, bijvoorbeeld, en ik heb ook geen dikke maag of buik die op mijn knieÎn hangt. Ik ben zelfs redelijk smal in die regionen.

Nog een voordeel: ik zie er niet uit als iemand met zestig kilo overgewicht. Ik weeg veel zwaarder dan mensen denken. De mensen die wel weten wat ik weeg (mijn lief, mama en broer, bijvoorbeeld) schrikken zich meestal een ongeluk als ze het cijfer horen, en gezien een beetje rekenvaardigheid jullie al een heel eind kan brengen jullie misschien ook. Het zit in de familie: het gewicht van mijn moeder (die helemaal niet zo zwaar is als ik) ligt ook een stuk hoger dan om het eender wie haar zou schatten. Wij troosten ons met het feit dat we waarschijnlijk zware beenderen hebben ofzo. :)

Ik kon het echt niet meer opbrengen om zestig kilo af te vallen, al heb ik het de laatste twee jaar wel geprobeerd, met wisselend succes. De gedachte aan jaren streng moeten diÎten zonder garantie dat ik die kilo's er ook af zou kunnen houden was op een bepaald moment gewoon veel te overweldigend voor een klein meisje als ikzelf.

Nog vragen? Ik sta helemaal open!

[mijlpaaltje nummer 1] bustehouders

"Ey, dat spel is ier veel te groot" riep ik compleet verbaasd richting mijn moeder die trouw aan mijn paskotje had postgevat. Ik keek nog eens in de spiegel, enkel om te zien dat de net aangepaste Hunkemˆller-bh inderdaad overal veel te groot was. Mijn moeder is er altijd gere bij als er iets te lachen valt met mij, en dus snukte ze het gordijn open om mijn borsten te bekijken en er heel erg om te moeten lachen. Nogal een chance dat mijn borsten zowat mijn enige lichaamsdelen zijn waarover ik geen complexen heb.

Maar goed, dit moest een foutje zijn en dus trok ik een ander klaarliggend stukje textiel aan in dezelfde maat. Weer veel te groot, man! Toen ik dit meldde aan mijn moeder met de mededeling dat de uitstekende stukjes stof mij er deden uitzien als Madonna in de tijd van haar tjoepen-bh kon deze laatste niet anders dan al bij de eerste aanblik van mijn tjoep-borsten in huilen van het lachen uitbarsten. Jaja, het was weer dikke ambiance in de Hunkemˆller.

U moet weten dat ik mijn bh's doorgaans altijd in winkels moet kopen waar honderd euro per stuk een koopje is, simpelweg omdat mijn borsten compleet buiten gemiddelde Hunkemˆller-proporties vallen. Neen heren, geen foto's deze keer. Maar wel een eerste mijlpaal: ik heb gisteren twee bh's gekocht die niet alleen een cupmaat, maar ook zo'n twintig centimeter minder in omtrek waren dan de vorige keer dat ik een bh heb gekocht, en dat voor 31 euries samen. Voor die prijs kan ik bij mijn bh-verdeler voor freaks nog geen halve baleine kopen!

"Raak maar al gewoon aan dingen die te groot zijn", sprak mijn moeder, en ik werd er zowaar een beetje emotioneel van, toch.