papepaaiebellen

Ik heb oorbellen gekocht.

Geen kleine subtiele steentjes, maar hangers. Geen gouden hangertjes van zeventigduizend frank, maar ÈÈn paar zwarte plastieken sterren, en ÈÈn paar witte plastieken bloemen. De dingen waren leuk genoeg om een twaalfjarige periode zonder hangende oorbellen te doorbreken met ÈÈn genadeslag. Ik moet alleen nog even mijn naturel terugvinden wat het draaien van mijn hoofd met hangende oorbellen betreft, maar ook dat komt ÈÈn dezer dagen vast goed.

Jaren geleden, meerbepaald in het derde leerjaar, draaide zo goed als mijn hele bestaan een dikke week rond hangende oorbellen. Klasgenootje Gwendy had aan het begin van de week de klas betreden met de meest gigantische bellen aan haar oren, en het enige dat wij, meisjes van acht, vanaf dat moment nog konden denken was: "Ik wil ook zo'n oorbellen die zij heeft". Het was eind de jaren tachtig, en de oorbellen waren er dan ook naar: houten cirkels met een gat in het midden, beschilderd met blauwe verf, en ergens daarop een papegaai en heel wat verschillende fruitsoorten als kersen en banaan. (het zijn niet de oorbellen op de foto, maar my oh my, herinnert u zich deze nog?)

De oorbellen kwamen van het lokale snoepwinkeltje op de hoek, en Bea van het snoepwinkeltje wist niet wat haar overkwam toen haar business plots overrompeld werd door achtjarige meisjes die ook van die blauwe oorbellen met bananen wilden. Ze kostten iets van een honderd frank per paar, en het kostte mij dan weer heel wat gezaag om ze van mijn ouders te krijgen. Toen ik ze uiteindelijk ging halen was ik de koning te rijk: ik had net als wel negen andere klasgenootjes papegaaienoorbellen, maat! Onze speelplaats leek wel die scËne uit Koko Flanel, zonder jasjes en met papegaaien. Plus dat wij er allemaal uitzagen als kindhoeren. Maar wij vonden dat niet erg, integendeel, wij vonden dat tof!

Er was eigenlijk maar ÈÈn nadeel aan de oorbellen: het waren knijpers, geen stekers. En hout is een zware stofatie voor achtjarige oorlelletjes, ik kan het u verzekeren. We hebben het met zijn allen een goede week volgehouden om onze oortjes te laten platvermassacreren voor de schoonheid, en toen hebben we de houten cirkels massaal ingewisseld voor plakkerige gelkuiven die na ÈÈn uur al de strijd met de zwaartekracht verloren. Ook schone tijden gepasseerd, die keer.