en van je hema hema hema hema ho

Van alle stickertjes die ik de afgelopen maanden als scrapbookverslaafde heb verzameld zijn de stickertjes die ik voor mijn verjaardag van J. heb gekregen op dit moment mijn allerfavorietste. Bloemen, vlinders, zilveren doodle-slingers, allemaal even cool en allemaal even niet-truttig. En allemaal van de HEMA. Ook de rol plakband en de stempels die ik voor mijn verjaardag heb gekregen zijn helemaal geweldig, en ook al allemaal van de HEMA. En ook de allercoolste fluogroene met felblauwe plastieken mand die zowat het middelpunt van mijn scrap-armoire vormt komt van de HEMA. Ik was al zo gelukkig toen ik hem zag staan, en toen ze me aan de kassa vertelden dat het die dag ook nog eens min vijftig procent was op retecoole plastieken manden was ik zo content dat ik de kassamevrouw wel had kunnen kussen. En nu nog steeds: telkens als ik naar mijn blauw met groene mand kijk word ik even heel erg gelukkig.

Ik ben helemaal verzot op de HEMA.

Ik hoef nog maar drie stappen in de winkel te zetten en ik word al omvergeslagen door dingen die ik allemaal wel wil. Knalgroene tuinkabouters, zeepklei, zakjes met vreemd snoep en salmiakkogels, opbergdingen in alle kleuren van de regenboog, vingerverf, stempeltjes, kinderchampagne en dingen om op je lichaam en gezicht te smeren, allemaal in ÈÈn winkel en allemaal even aantrekkelijk om naar te kijken. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik helemaal enthousiast word van de HEMA-experience. Zelfs op een slechte dag trekken de washandjes van Jip en Janneke mij er weer doorheen.

Heel soms krijg ik hetzelfde gevoel als het Kruidvat plots een week hartige Sultana-koeken begint te verkopen, of scrapbookpakketjes voor geen geld, maar nooit voel ik me zo compleet gelukkig en geborgen als in de HEMA. Geen moment. Als ik zou kunnen, ik zou in de HEMA gaan wonen, mannen.

Soms vraag ik me af of ik een probleem heb.

de kangoeroerekening

Weinig tijd om te bloggen vandaag, maar nooit te weinig tijd om niet obsceen nostalgisch te doen als de gelegenheid zich voordoet.

Herinnert u zich de geweldige dingen uit dit filmpje nog?

Edit: even voor de duidelijkheid. Ik ben natuurlijk al te oud om een echte samson-fan te zijn, ik had het meer voor Ome Willem en andere dingen op den Olland.

Mensen die daar meer van willen (en ook Sledge Hammer! En de Snorkels!) kunnen gaan kijken op de site van yasin.

Geen dank!

the ienterweb

Wat zou je liever opgeven: je televisie- of je internetaansluiting?

Wat was je eerste internetervaring? Herinner je je de eerste website nog die je ooit bezocht?

Waarvoor zou je het internet niet meer kunnen missen?

Welke websites bezoek je elke dag minstens ÈÈn keer?

Wat heb je het laatste online gekocht?

Hou er rekening mee dat ik links eerst moet goedkeuren, en dat ik dat zo snel mogelijk zal proberen te doen.

Have fun.

[GLEEEDI2006] een sok en een tennisbal

Weinig GLEEEDI-updates de laatste tijd, simpelweg omdat er eigenlijk weinig te vertellen valt.

Het spannende is er een beetje af nu ik zo onderhand weet wat ik wel of niet mag eten om me geen dumping op de nek te halen. Mijn leven lijkt weer als twee druppels water op dat van voor de operatie, met als enige verschil dat ik nog maar zeer weinig eet, en daardoor op het gemakje aan het afvallen ben. En dat ik me niet meer compleet belabberd voel over hoe ik eruit zie, en zelfs complimentjes krijg en blikken van verbazing van mensen die mij al eventjes niet meer hebben gezien.

Ik heb even uitgerekend dat ik, als ik aan dit tempo doorga, tegen nieuwjaar om en bij de 35 kilo zal afgevallen zijn. Als ik niet plots op een gigantisch plateau terechtkom, that is, maar daar kriep ik dan wel weer over. Min vijfendertig kilo, het zou fijn zijn. Het zou nog te dik zijn, maar niet meer "hey, look at that lard ass!"-dik.

Ik laat het op dit moment allemaal een beetje gebeuren. Ik wacht met de wintercollectie induiken omdat ik weet dat ik binnen een maand of twee al weer een kilo of acht minder zal wegen. Ik pas af en toe eens ÈÈn van mijn oude broeken en verbaas me over het feit dat ik er weer zonder problemen en sleuren en trekken in kan. Ik lees voor het eerst modebladen met de gedachte dat ik binnenkort misschien ook al die leuke nieuwigheden aankan, in plaats van aan de zijlijn toe te kijken. Ik maak plannen om volgend jaar op vakantie naar wildwaterparken te trekken en zelfs te zwemmen, wel heb je ooit! En als het allemaal ooit werkelijkheid wordt dan zal mijn operatie het allergrootste cadeau zijn dat ik ooit aan mezelf heb gegeven.

Het enige waar ik lately een beetje mee begin in te zitten is de berichten van andere GBP-ers die na het verlies van al hun kilo's doodleuk vertellen hoe erg hun borsten zijn gaan hangen. In mijn fantasie heb ik binnen zestig kilo een geweldig lijf met fantastische borsten, geen hangende theezakken. Ik besef wel dat ik er nooit zal uitzien als iemand die al heel haar leven een maat 38 heeft, maar hangborsten? Ik ben vijfentwintig, begod! Toen mijn ex-collega die ongeveer dezelfde leeftijd heeft als ik en zo'n 67 kilogram is afgevallen deze week dan ook nog eens haar borsten beschreef als "een sok met een tennisbal in" heb ik twee nachten niet geslapen. Youri overweegt om alle websites die met gastric bypassen te maken hebben te blokkeren, en gelijk heeft hij. Als het zo zit moet ik het ook allemaal niet meer weten, eigenlijk.

(eindelijk) gelezen: komt een vrouw bij de dokter

Als je een boek op twee avonden uitleest, dan is het of een heel goed boek, of een heel dun boek. En dat viel mee: 317 pagina's, om precies te zijn. Van het moment dat de postbode het hier op de mat gooide (ik moest het bij bol.com bestellen omdat ik het in BelgiÎ nergens meer kon vinden, schande!) werd ik compleet meegesleurd in het verhaal van Stijn en Carmen, een hip koppel dertigers dat af te rekenen krijgt met terminale borstkanker. Dat de schrijver zelf zijn vrouw op 36-jarige leeftijd moest afgeven aan kanker maakt het allemaal nog iets heftiger, maar nooit laat hij zich verleiden tot makkelijk sentiment of klefheid.

Integendeel: Kluun mag dan wel de kritiek hebben gekregen dat "Komt een vrouw bij de dokter" geen hoogstaande literatuur is, ik vond zijn schrijfstijl en rauwe aanpak een absolute verademing. Het zorgde ervoor dat ik het boek maar niet weg kon leggen, en als ik het had weggelegd kon ik met moeite wachten om het weer op te pakken. Zelden zo snel een paar personages gaan appreciÎren als die in dit boek, ook. Want ook al gaat Stijn keihard vreemd achter de rug van een vrouw die ligt weg te kankeren, toch kun je hem geen absolute klootzak vinden. En ondanks alles is het meer een overwinning van de liefde dan van kanker, ook al gaat ze op het einde keihard dood.

Op de achterflap noemt ene Linda (waarvan ik vermoed dat het Linda De Mol is) het "het mooiste boek ooit geschreven over een vrouw die sterft". Ik heb geen idee of dat waar is, ik lees de laatste jaren echt te weinig om zo'n uitspraken te doen, maar ik weet dat ik nog maar zelden heb gehuild om een boek. Ik weet zelfs niet of ik het ooit echt heb gedaan voor ik dit boek las. Misschien wel vaak geslikt, maar echt janken? Ik denk het niet.

Toen ik gisterenavond de laatste bladzijde om had geslagen had ik mijn huilschade van jaren ruimschoots ingehaald. Dit weekend gaat het boek naar mijn moeder voor een verplichte leessessie, en daarna zal ik het nog wel een paar keer aanraden.

Lezen dus: Komt een vrouw bij de dokter van Kluun.

En kom hier dan even vertellen wat je ervan vond.

van milestone

"Mevrouw lilith?"

Ik keek op uit mijn Story van vier maanden geleden en recht in de ogen van een dokterachtig type.

"U mag even met me meelopen."

Onder het oog van een vijftal bejaarde wachtenden stapte ik de wachtzaal uit, in het kielzog van het dokterachtige type dat achteraf maar een assistent bleek te zijn. Doodjammer, want toen de witte deur van de echte dokter openzwaaide stond ik oog in oog met een man die duidelijk iets beters te doen had de dag dat de sympathieke koppen uitgedeeld werden. Oude en norse ogen keken me aan vanuit een gerimpeld hoofd, en ik bedacht me dat de assistent gewoon een lokmiddel was geweest om me het kamertje binnen te krijgen. Als de echte dokter me was komen ophalen zou ik samen met de rest van de wachtzaal gegarandeerd in blinde paniek uit elkaar zijn gestoven.

"Mevrouw lilith?"
Ik knikte.
De dokter zette een leesbril op die hem in ÈÈn twee drie nog norser maakte en begon de brief te lezen die voor hem lag. De brief ging over mij en mijn hoge bloeddruk. Ik probeerde er de sfeer wat in te houden door naar mijn schoenen te staren, maar de stilte zoog alle ambiance uit mijn lijf en leden. Ik mocht vooral niet zenuwachtig worden. Ik moest bewijzen dat mijn hart helemaal in orde was, en mijn bloeddruk enkel hoog was geweest omdat de vorige controledokter mij doodzenuwachtig had gekregen met zijn al even misplaatste norsigheid.

De dokter keek op van de brief.
"U mag plaatsnemen op de weegschaal."
Als een depressief kalf dat naar de slachtbank werd gebracht wandelde ik richting weegschaal.
De assistent kwam erbij staan met een stagiaire, kwestie van maar genoeg mensen op de hoogte te brengen van mijn lichaamsgewicht. Het cijfer kwam aan als een mokerslag. De stagiaire noteerde het op een blad, en ik beelde me in hoe ze in haar stageverslag mijn gewicht als voorbeeld zou gebruiken voor het probleem van obesitas in deze wereld. Morbide obesitas, om precies te zijn.

Ik was zo van slag dat ik me het cardiogram en de bloeddrukmeting niet eens meer kan herinneren. Als een dikke zombie liep ik de ziekenhuisgang weer in met een brief in mijn handen, niet wetend of ik moest huilen uit schaamte of uit absolute wanhoop.

Dat was een klein jaar geleden. En dat allemaal om te zeggen dat ik vanmorgen exact twintig kilo minder woog dan toen bij de dokter. Zo slecht als ik me toen voelde, zo fantastisch voelde ik me vanmorgen. En dat gevoel pakken ze me de volgende vierentwintig uur alvast niet meer af.

goochelen met google (part deux)

Jaja, beste lezertjes, ik had het beloofd.
Dit is deeltje twee van goochelen met Google, en deze keer gaan we na hoeveel woordjes we in het zoekbalkje kunnen tikken zonder het internet te laten ontploffen!

een recept van een gerecht van Malta

ik ben de domste van de klas kan er niets aan doen het is gewoon zo
en toch denk ik dat die van rowling nog dommer was.

een verhaal over piraten en prinsessen om af te drukken

ik hou van jou in alle tale
Behalve het nederlands, duidelijk.

het liedje van kate ryan (maar je moet het kunnen beluisteren)
Die haakjes, dat moet ik ook eens proberen.

iemand die alleen de wereld rond fietse van ieper

een mooier gezicht maken op een foto bv mijn neus veranderen
altijd geestig, verduidelijken aan de hand van een voorbeeld.

lieven heerst beestjes

Voor de rest krijg ik eigenlijk vooral vuilaards op mijn blog.

over zigt gratis sex

bekende tepels vlaanderen

mooi girls

fucking dikke billen op de foto

negerinnen met penis

En veruit most disturbing of all:

ik sloeg steeds harder op mijn moeders dikke tieten

Fijne wereld, dat internet.

goochelen met google

Jaja, Google, het is toch nog niet voor iedereen even evident, zo blijkt maar weer. Het is altijd een ware openbaring om te zien hoe mensen worstelen met zoektermen en zo uiteindelijk op mijn blog of all places uitkomen. Ik zou alle teleurgestelden die een negerin met dikke borsten zoeken geen eten willen geven, in elk geval. Om er toch nog iets positiefs van te maken: een overzicht van wat de google-whizkids zoal uit hun botten hebben geslagen de laatste weken!

Veel vragen weer:

Weinig echte zoekwoorden ook.
Sommige vragen zijn heel onschuldig.

ik moet van de juffrouw iets over typen mag dat
Als de juffrouw het zegt mag dat.
op welke dag is her kermis
Volgens bepaalde berichten kan dat zeker niet elke dag zijn, maar meer weet ik er ook niet van.
welk land probeerde het Eurovisiesongfestival te winnen met het nummer "We are the winners"?
Letland? Litouwen? Misschien ff Google bellen.
welke voornaam past bij mijn achternaam?
Luc
wat kan ik met stoofvlees maken?
Vooral stoofvlees, denk ik.
wat weet ik over pasta?
Ik weet het niet. Ken ik u?
waarover de zevende boek van rowling verteld
over de doodgang van de harry potter

Sommige vragen zijn ook een beetje vreemd.

wie is het mooiste meisje van de wereld ik wil er een foto van zien
Bijvoorbeeld.
welke vrouwen hebben de dikste kont?
Altijd fijn om weten dat je maar op de achtste plaats in de google-ranglijst staat op dat vlak.
hoe moet je een perfecte kusser worden?
waar kan je het loch ness het beste zien?
Ik gok in de buurt van Loch Ness.
Is dat normaal een mand die graag naar zijn penis kijkt?
In elk geval normaler dan een mand die bevestiging zoekt op een zoekmachine, beste burger.
ik wil zelfmoord, tips, minst pijnlijk
:/

Morgen, deel twee, met vieze woordjes en lieven heerst beestjes! (l)

rommel

Al zo lang als ik me kan herinneren is er elk jaar een grote rommelmarkt in de wijk waar mijn ouders wonen. Het is altijd op zondag, en altijd rond mijn verjaardag, en aangezien mijn verjaardag dit jaar op een zondag viel ziet u het al aankomen: de rommelmarkt was op mijn verjaardag! Ik vind rommelmarkten altijd leuk, dus zat ik er al een paar weken zo'n beetje naar uit te kijken als ware het mijn eigen kleine verjaardagsuitstapje. Niks geen zatte manieren en dansen op tafels vol lijntjes coke op mijn verjaardag, mijn thrilling hoogtepunt is een rommelmarkt in een compleet boerengat in de westhoek. Als je vijfentwintig bent moet je durven toegeven dat je misschien wel nooit dat compleet geflipte feestbeest uit je tienerdromen bent geworden, maar dat je toch soms eens een pluchen beestje op de kop hebt kunnen tikken voor veertig cent. Yeah.

De goede moed zakte me echter al snel in mijn (niet bij een vijfentwintigjarige passende) schoenen toen ik effectief het terrein van de rommelmarkt betrad. Correct me if I'm wrong, maar in mijn herinneringen stonden de kraampjes op rommelmarkten tegen elkaar in plaats van gemiddeld zo'n tien meter uit elkaar. Geloof me: de fun is er snel af bij "half meter kraampje- tien meter voetpad-half meter kraampje-elf meter voetpad- drie meter kraam met zigeunertruien- twintig meter voetpad". Her en der zag ik zelfs marktkramers die hun boeltje al aan het opkramen waren, en het was nog niet eens middag! In onzen tijd stonden de rommelaars van 's morgens vijf uur tot 's avonds zes uur paraat, begod! Altijd klaar voor een praatje en een batje, niets was teveel. Ook dat is duidelijk verleden tijd. EÈn keer te lang met je ogen knipperen en de rommelmarkt is al weer voorbij. "De mensen zijn gewoon ulder kot niet meer uit te krijgen om op mijn verjaardag op de rommelmarkt te komen staan, godvermiljaarde", was het enige dat ik kon denken terwijl ik snel van kraampje naar kraampje beende om toch nog iets van rommel tot mij te nemen.

Mochten de kraampjes dan ook nog eens vol leuke seventies lampen, meli-prullaria en fifties juke-boxen gestaan hebben, het zou mijn hartepijn draaglijker hebben gemaakt, maar zoals u al kunt raden was zelfs dat niet het geval. Ik zag oerlelijke klokken die eruitzagen alsof er iemand hout op had gekotst voor 150 euro. Urbanusstrips voor 2,50 euro, ofte honderd frank. Meer dan we er in den tijd voor betaalden in het boekenwinkeltje, en dat terwijl zowel Urbanus als Willy Linthout nog leven. Brokken van stereo-installaties met cassettespelers voor 100 (!) euro. Honderden potjes om yoghurt mee te maken. Waarom zou ik yoghurt willen maken als ik het kan kopen, in potjes, voor twintig cent?! Ik haat yoghurt! CD's van Hitclub 94 voor VIJF euro. Meerdere malen uitte ik net iets te luid mijn ongenoegen over deze trieste, intrieste praktijken die mijn ooit zo geliefde rommelindustrie naar de knoppen aan het helpen zijn. Op mijn verjaardag, dat ook nog.

Rommelmarkten zijn bucht geworden, dat is duidelijk.
En naar het schijnt is funky staan dansen op tafels ook niet meer wat het geweest is.

terug naar school

Laten we afspreken dat we met school "middelbare school" bedoelen, omdat de kans groot is dat de meesten die effectief hebben afgemaakt. *kijkt naar niemand in het bijzonder*

Ging je graag naar school? Waarom wel of niet?

Ik ging over het algemeen graag naar school. Dankzij al mijn maten was naar school gaan zo'n beetje hetzelfde als op cafÈ zitten, maar dan zonder bier. Ik vond het over het algemeen helemaal geweldig, ook al deed ik weinig en was ik al content als ik op het einde van het jaar iets kon terugvinden dat op een cursus leek op de bodem van mijn rugzak. Het was allemaal zo belangrijk niet.

Wat was je lievelingsvak op school?

Nederlands, voor het schrijven en de opstellen, en Engels.

Wat was je minst favoriete vak op school?

Wiskunde! Ik was een complete idioot als het op cijfers aankwam, en dus werd ik vaak naar voor geroepen om op het bord oefeningen op te lossen. Ik kon makkelijk een uurtje in beslag nemen met dwaas naar een vergelijking te staren.

Wat zat er allemaal in je pennezak op een doorsnee schooldag?

Pennen en stylo's in alle mogelijke kleuren, proppen papier en stukjes gom die nog niet weggeschoten waren richting slachtoffers. :roll:

Wat heb je gedaan op je "honderd/vijftig dagen"?

De nacht ervoor veel te zwaar uitgeweest, niet geslapen en mij daarna de rest van de dag beklaagd dat ik niet bij thuiskomst in mijn bedde gekropen was. Ik was verkleed in een punker omdat dat zo afgesproken was, en na een hele dag tegen de slaap te hebben gevochten moest ik ook nog eens fuiven. Na een gigantische ruzie met mijn beste maat op desbetreffende fuif ben ik in mijn bed gekropen, wensend dat ik gewoon 's morgens in mijn bed was gekropen en de dag aan me had laten voorbijgaan. Zelden hebben dagen zo hard gesuckt als mijn honderd dagen, actually. :)

een kwarteeuw lilith

"We hebben een twee. Wat doen we daar mee? Maken we daar twintig van?"
"Jaja Walter, twintig!"
"En willen we nog een dobbelsteen?"
"Jaja, jaja. Laat maar komen Grietje!"
WOOHEI!
"Een vijf! Het is een vijf!"
"Ik ga stoppen Walter."

Waarmee ik wil zeggen, lilith wordt vandaag vijfentwintig en dat mag de wereld geweten hebben.

Gelukkige verjaardag, Biebie!

Youri

Update: heel erg bedankt voor alle wensen en kaartjes, mijn picturemate, de scrapbookpakketten, het scrapbookboek, de opbergdingetjes voor in mijn scrapbookkamer en de knalroze bubblegum-bureaustoel, ook al voor in de scrapbookkamer. Jullie zijn te goed. :)

hatelijke cijfers

Nagedacht over wat ik deze avond eens zou eten: minstens een paar uur
Bezig geweest met het voorbereiden van een gezonde, voedzame ratatouille: een half uur
Gezonde ratatouille laten opstaan en sudderen: een uur
Aantal happen voor ik een onverklaarbare maagpijn kreeg en niet meer kon bewegen: drie

Aantal minuten kronkelend op bed gelegen om een pijnloze houding te vinden: dertig

Aantal dagen die ik zou kunnen doorkomen met de portie ratatouille: minstens tien.

En ik weet nog steeds niet wat de boosdoener was.

the ultimate guide to scrapbooking

De laatste weken hebben meerdere mensen mij via mail of deze website vragen gesteld over scrapbooken, en dus lijkt het mij geen slecht idee om die vragen hier gewoon compleet in het openbaar te beantwoorden, en van de gelegenheid gebruik te maken om nog eens een guide te maken. Wie geen enkele ambitie heeft om iets bij te leren over foto-albums versieren mag nu al stoppen met lezen. Het is het niet waard. Deze post is bedoeld voor mensen die er wel zin in hebben.

Scrapbooken is niets meer en niets minder dan het creatief invullen van foto-albums. In Amerika bestaat de hobby al meer dan tien jaar, later werd het ook in Nederland populair en de laatste jaren was ook BelgiÎ in iets mindere mate aan de beurt. Ik heb deze namiddag zelfs een scrapbookhoekje ontdekt in 'de Club'. De hoofdbedoeling van scrapbooken is om herinneringen en verhalen te koppelen aan je foto's, zo dat toekomstige generaties meer te zien krijgen dan enkel beelden die hen niet veel zeggen. In Amerika wordt vooral gescrapt om het levensverhaal van de maker door te geven aan kinderen en kleinkinderen. Mensen worden aangemoedigd om dagelijkse "details" en rituelen te scrappen, omdat die meestal interessantere verhalen opleveren dan foto's van huwelijken en communies. Ook pagina's over voorwerpen leveren leuke dingen op.

Bijvoorbeeld:

The orange pot
Snapshots (of our life)
*the desk*
I collect smiles

Het leuke aan scrapbooken is dat je helemaal zelf kunt kiezen hoe je het invult. Sommigen vinden het belangrijk dat de pagina origineel is, of veel verschillende hobbytechnieken gebruikt (schilderen, stempelen, tekenen, digitale technieken, vlechten, embossen, ... op een scrapbookpagina kan zo goed als alles), ik vind het persoonlijk het belangrijkste dat een pagina een verhaal vertelt dat niet te zien is op de foto's. Bij een foto van een communicant kan je twee kanten uit: je kan ofwel vertellen wat iedereen ziet (Jan doet zijn communie, hij draagt een blauwe broek en een wit hemd, en speelt op de schommel), of je kan het verhaal achter de foto vertellen. Dat Jan al weken op voorhand zenuwachtig was voor zijn communie. Dat hij heel graag een bepaald videospel wilde. Dat het een ramp was om zijn communiekleren te gaan kopen omdat hij liever op de glijbaan wilde. Die dingen zullen binnen twintig jaar veel meer vertellen over Jan dan dat hij een blauwe broek aanhad op zijn communie. En dat wil ik registeren.

Praktisch:

Papier:

Scrapbooken gebeurt op verschillende formaten, maar de standaardmaat van scrapbookpapier is 12 x 12 inch ofte 30,5 cm op 30,5 cm. Er wordt ook gescrapt op A4-formaat of kleiner. Ik scrap meestal op 12 x 12, maar mijn Book of Me is een gewoon A4-schrift met ringen.

Er zijn twee soorten papier: Cardstock en Patterned Paper. Cardstock is effen, iets dikker papier dat te koop is in alle denkbare kleuren en tinten. Patterned Paper bestaat in duizenden prints en patronen. Een goede google-zoekopdracht zal duidelijk maken dat er geweldig veel firma's en fabrikanten bestaan, maar wat Cardstock betreft prefereer ik samen met de rest van de scrapbookwereld Bazzill, en mijn favoriete maker van patterned paper is Scenic Route.

Albums:

Het heeft niet veel nut om een hoop losse pagina's te hebben rondslingeren, en dus bestaat er zoiets als scrapbook-albums. Dit zijn albums op 12x12-formaat met hoesjes in waar je de pagina's gewoon kunt inschuiven. Ook die bestaan in duizend verschillende soorten, soms zelfs te koop in het Kruidvat, jawel. Ik ben persoonlijk zeer content van mijn KI Memories-album.

Embellishments:

zijn versieringen en bestaan in honderdduizend soorten, van stickers tot sterren in chipboard (karton) tot bloemetjes en parels.

Waar te koop?

Kijk eens op de website van hobbyselect, ze hebben een winkel in Kortrijk en Destelbergen en ze zijn zeer gespecialiseerd in scrapbooken. Vooral dochter Vicky kent er alles van, en zij geeft ook scrapbookcursussen waarvan ik enkel de beginnerscursus heb gevolgd vorig jaar. Op maandag is er "clubavond" waarop allemaal scrappers samenkomen om te scrappen dus. Ik ben er ooit een keer naartoe geweest voor een artikel, en het zag er best gezellig uit.
Als je geen scrapbookwinkel in je buurt hebt kan je bijvoorbeeld bij piens terecht om online je hart op te halen.

Ook fijn:

Scrap kits! Maandelijkse abonnementen op pizzadozen vol scrapbookmateriaal. Ik ben op een hele leuke geabonneerd en krijg elke maand een paar bladen cardstock, patterned paper en embellishments toegestuurd. Ik vind dat geestig. (y)

GeÔnteresseerd?

De beste plek om te beginnen is de website van two peas in a bucket. In hun gallery kan je massa's inspiratie opdoen, en ook de rest van de website is quite geestig om te bekijken.

Indien nog vragen die ik vergeten te beantwoorden ben: roep maar.

de vier seizoenen

Terwijl de helft van ons inkomen in juli nog opging aan gekoelde drankjes, exotisch fruit en barbequehapjes moet ik mezelf tegenhouden om de laatste weken niet te beginnen snakken naar mandarijnen, koppen warme soep en hutsepot. Ik hou mezelf voor dat het weer wel weer beter wordt, het is per slot van rekening nog maar midden augustus, maar misschien wil ik wel niet dat het beter wordt. Misschien ben ik in mijn hart al wel klaar voor herfst.

Ik weet niet van welk seizoen ik het meeste houd. Iets in mij roept heel hard "Zomer!!!", en inderdaad, ik hou heel erg van het gevoel van zon op mijn huid, van 's avonds nog laat buiten kunnen zitten en van de goede vibrations die horen bij allerhande zomerse uitstapjes. De zomer kan mij heel erg deugd doen. Maar daarnet zat ik in mijn scrapbookkamer, en toen ik door de grote ramen zag dat de regen met bakken uit de hemel begon te kletsen werd ik plots overspoeld met een gevoel van winterse behaaglijkheid. Toen ik begon te denken aan alle evenementen die ik in de krant had aangekondigd voor vandaag, en hoe ik lekkers knus binnen zat en de organisatoren jammerlijk niet voelde ik me nog beter, zelfs.

Ik hou wel van dikke truien en warme sjaals, en lange wandelingen waarbij de onderkant van je broekspijpen helemaal nat en bruin worden. Ik drink graag soep als mijn handen koud zijn, en ik vind werkelijk niets behaaglijker dan uitgeregend thuiskomen, mijn pyjama aandoen en heel de avond onder mijn donsdeken in de zetel zitten, terwijl de regen zachtjes op het zolderraam tikt. 't Ritme van de eenzaamheid. Tudutudu.

Er is zoveel om naar uit te kijken, als je er even over nadenkt: in september beginnen de nieuwe afleveringen van Lost, bijvoorbeeld. (Kan mij de zomer eigenlijk nog schelen, ik wil weten wat Libby daar juist deed in dat laatste shot van de vorige episode, man!) Vergeet ananas en mango, straks zijn er weer mandarijntjes en hele pakken speculoos. Gl¸hwein und jenever. Kerstmarkten en ijspistes. In de herfst en winter die komt zal ik ook nog eens zo hard afvallen dat ik dikke wintertruien zal moeten kopen om mijn knokige polsjes erin te verbergen. Ik zal nog zo weinig vetpercentage hebben dat ik me zal moeten behelpen met kersepitkussentjes en warmwaterkruiken om mijn lichaamstemperatuur te stabiliseren, o wee. En als ik door de sneeuw wandel zal ik het horen knasperen onder mijn botjes, en ik zal weten dat het goed is. Ik zie het op een manier wel zitten, ja.

Wat is jullie favoriete seizoen, eigenlijk?

de vijf

Welke vijf dingen heb je altijd in je koelkast zitten?

tomaten (al ben ik bijna zeker dat iemand zal komen zeggen dat tomaten NOOOIT maar dan ook NOOIT in de frigo bewaard mogen worden, ik doe het lekker toch), cola light, (buffel)mozzarella (wij zijn compleet verslaafd wij), andalousesaus en boter met zeezout.

Welke vijf dingen heb je altijd bij je als je je huis verlaat?

Mijn gsm, mijn portefeuille, mijn Freddy Maertens moleskine-agenda, een zakdoek en minstens twintig balpennen.

Welke vijf dingen moet je in de loop van deze week doen?

Een krantje vullen, een afspraak maken met een kapper (:aah:), mijn ziektebriefjes van een jaar ver naar de ziekenkas brengen, op date gaan met mijn beste vriendin die ik al weer een paar maand niet heb gezien (shame on me!) en mijn verjaardag vieren.

Met welke vijf dingen wil je gedaan hebben voor je dertigste? (voor oudere lezers, voor je volgende voordeur..)

Ik wil in Florida geweest zijn, mijn rijbewijs halen, een gezond BMI hebben, volledig zelfstandig zijn en beginnen denken aan het op de wereld zetten van mijn eerste kind. Dankzij "Over Leven" van gisteren ben ik nogal zenuwachtig aan het worden over het feit dat ik elke maand minder vruchtbaar aan het worden ben. Klotetelevisie.

Welke vijf voorwerpen staan er momenteel op je wishlist? (kopen of krijgen)

Fuck me botjes, een nieuwe broek, een scanner, een datumstempel en een kick-ass nieuw kapsel.

[GLEEEDI2006] the one with the personal trainer

Juicht allen, want mijn lichaam is er op de valreep nog in geslaagd om mij te geven waar ik al een paar weken naar snak: een gewichtsverlies van exact vijftien kilogram. Ik vind het nog steeds ellendig traag, om eerlijk te zijn. Als ik naar mezelf kijk in de spiegel dan zie ik wel een verschil, maar ik ben natuurlijk nog steeds gewoon dik. Komt daar dan nog eens bij dat ik op sommige plaatsen sneller vermager dan op andere, waardoor ik aan mijn heupen plots een inkeping heb die tien centimeter verder weer verandert in een ronding. Met kleren aan is er niets van te merken, maar ik kan wel uren naar het lachertje kijken dat mijn naakte lichaam aan het worden is. En het zal er hopelijk de komende maanden niet op verbeteren.

Wat ik wel merk is dat ik meer afval als ik bijvoorbeeld de vorige dag een fikse strandwandeling heb gemaakt. En dus moet ik toegeven wat ik in mijn hoofd al een paar weken aan het verdringen ben: ik zou hoogst waarschijnlijk een stuk sneller vermageren als ik weer zou gaan fitnessen bij personal trainer Jehan. Ik ben in den tijd gestopt met gaan omdat ik midden in de verbouwingswerken geen tijd had om even een uurtje te gaan crosstrainen, en toen de verbouwingswerken semi-klaar waren heb ik me laten opereren.

Als ik heel eerlijk ben is er nog een reden dat ik gestopt ben met gaan: personal trainer Jehan zelf. In de maanden die volgden op onze inschrijving in het fitnesscentrum maakten wij dieper kennis met deze manspersoon, en ik moet toegeven dat hij niet bepaald een kerel is die ik zou uitnodigen op al mijn feestjes. Jehan is een beetje van het type "ik maak indruk op mijn publiek door te pas en te onpas weetjes uit de EOS van vorige maand te declameren", en ook nog "als ik een moeilijk woordje kan gebruiken zal ik dat in geen geval laten". Het gebeurde vaker en vaker dat mamie en ik vanop de hometrainer ongevraagd moesten aanhoren hoe het broeikaseffect precies in elkaar stak, of wat holistische geneeskunde precies inhoudt. Zelden fietsten wij zo hard als die keren, en toch slaagden we er niet in om hem van ons af te schudden. Na een half uur van wetenschappelijk gekletsmajoor verliet hij zijn plekje tussen onze twee hometrainers met een blik van "Hey, dit lichaam is meer dan enkel spieren, dames!", waarop hij een bandana rond zijn kalende hoofd bond en spinning begon te geven.

Toen ik afhaakte bleef mijn moeder evenwel devoot minstens drie keer per week naar het fitnesscentrum trekken. Jehan bleef maar polsen wanneer ik terug zou komen fitnessen en hoe het kwam dat ik al zo lang afwezig was, en dus maakte mamie er zich vanaf met het geweldige smoesje dat ik geopereerd was aan mijn darmen, wat in wezen waar was. Klein probleempje: toen Jehan de week die volgde opnieuw informeerde naar de operatie en mamie per abuis vertelde over mijn maagoperatie viel ze door de mand. Gevolg: een compleet verbolgen Jehan verliet hoofdschuddend de zaal toen hij bij de vraag of "ik toch geen maagverkleining had laten doen zekers?" een "ja" als antwoord kreeg.

Kijk, ik ben mij ervan bewust dat maagverkleiningen bij het grote publiek zeer uiteenlopende reacties uitlokken, en ik kan dat ergens wel snappen want ik heb dergelijke operaties vroeger ook zwaar veroordeeld. Vroeger, toen ik er nog van overtuigd was dat ik mijn gewichtsverlies zou kunnen houden en voor de rest van mijn leven gezond en slank zou zijn. En natuurlijk snap ik dat personal trainers er rotsvast in geloven dat beweging de oplossing is van alle kwaad. Maar als dat kwaad zestig kilo overtollig vet is is dat toch een ander paar mouwen, heb ik gemerkt toen ik maanden aan een stuk zo hard mijn best heb staan doen op al Jehan zijn fitnessapparaten. Ik heb zeer hard geloofd dat ik met sporten en op mijn eten letten het tij zou doen keren, maar dat is me blijkbaar niet gelukt. So be it, denk ik dan.

Ondanks het feit dat ik hier direct dertig dingen kan opnoemen die me tegenhouden om weer te gaan sporten (de kostprijs, de personal trainer, dat ik er in de winter met de fiets naartoe moet, de vragen, de confronterende spiegels, ...) wil ik tegen september weer in een mallotig pakje op de hometrainer zitten.

Ik hoop dat God me de kracht geeft.

aanwijzingen dat het al een paar dagen mijn dagjes niet zijn

• ik raak maar niet van mijn snotvalling af
• negentig procent van de weinige energie in mijn lichaam gaat op aan niezen
• ik snuit aan een zodanig tempo dat mijn wasmachine het aantal zakdoeken niet aankan
• ik heb zowaar een nietweggaand puistje op mijn rechterwang dat me mateloos irriteert
• ik heb gisteren tot drie uur 's middags in pyjama rondgelopen en er niet eens van genoten
• voor de tweede week op rij ben ik nog geen kilo afgevallen, zodat ik nog steeds geen vijftien kilo in mijn linkerbalk kan zetten
• mijn haar is een ramp
• de ene helft van mijn broeken is veel te groot en de andere helft is veel te klein, en dus heb ik niets om aan te doen :aah:
• Niets!

Om de negatieve spiraal te doorbreken heb ik mijn keuken opgeruimd, alles klaargezet om een grote pot fruitsla met kersen te maken en plannen gemaakt om straks in een random winkelstraat mijn frustraties van me af te slenteren.

Prettig weekend!

gadgets are a girl's best friend

Overgelukkig liep ik gisteren de Auchan uit met een grote doos in mijn armen. Met een smile die makkelijk van oor tot oor ging legde ik de doos op de achterbank van de auto, en verdrukte ik de gedachte om er even over te strelen. In de doos niets minder dan mijn zelfuitgeroepen verjaardagscadeautje: de Epson Picturemate 500.

De afgelopen weken heb ik, verstandige consument zijnde, de ene review na de andere gelezen, en op basis van die reviews was het klaar als een klontje: ik kon niet verder leven zonder de Epson Picturemate 500. Mijn voornemen om hem te vragen als kerstcadeautje veranderde plots in het geniale idee om hem voor mijn verjaardag te kopen, lichtjes ondersteund door een paar rijksdaalders van mijn ouders en grootouders. Toen ik ook nog eens op internet zag dat Auchan een korting van 50 euro gaf op mijn uitverkoren fotoprinter ging het plots snel: gisteren, zijnde tien dagen voor mijn verjaardag, printte mijn Epson Picturemate zijn eerste foto af. De kwaliteit overtrof mijn wildste verwachtingen, en de volgende uren heb ik verschillende malen gelukzalig gezucht om zoveel technologisch vernuft.

Ik bevind me momenteel nog in dezelfde roes als toen ik drie jaar geleden mijn iPod kreeg, of een paar maanden geleden nog mijn macbook. Diamanten zeggen mij dan weer niets, wegens te weinig knopjes en geen USB-aansluiting, vermoed ik.

Allez, bekijk hem, is hij niet de schattigste broodrooster look-a-like die jullie ooit hebben gezien?

c(r)ook

Meestal doet televisie mij niet bijster veel meer, maar als er ÈÈn televisie-onderdeel is waar ik compleet van door het lint dreig te gaan is het de "huis aan huis"-kok in "Duizend zonnen en garnalen" wel. Voor wie het nog niet heeft gezien: het concept is dat een kok bij een gewone medemens aanbelt en iets maakt met de voedingsmiddelen die hij in de koelkast aantreft. Leuk idee, tot zover geen enkel probleem, en ik hou dan ook nog eens van kookprogramma's dus ik ben de potentiÎle doelgroep. Ware het niet dat het onderdeel complete bedriegerij is, en het er zo vingerdik opligt dat ik er niet naar kan kijken zonder op een bepaald moment te overwegen om mijn hoofd tegen de muur te slaan, ik zou het waarschijnlijk nog graag zien ook.

Altijd voltrekt zich hetzelfde lieflijke tafereeltje. De kok belt aan, stelt zich voor en zegt dat hij wil koken met wat er in de koelkast zit. Als er een televisiekok aan mijn deur zou staan met die melding zou je de wanhoop en paniek van mijn gezicht af zien druipen, terwijl ik angstvallig zou proberen te verbergen dat er mijn hoofd zich vult met vragen als: "heb ik die verslensde krop sla van twee weken geleden al in de groentencontainer gesmeten?", "staat dat potje beschimmelde frambozen niet helemaal vooraan in de frigo?" en "ziet mijn keuken er niet uit alsof er juist een groentencontainer in tot ontploffing is gekomen?!". Maar bij de deuropenende huisvrouwen niets van dat: zij gidsen de televisiekok altijd richting hun blinkende toonzaalkeuken alsof ze niks anders verwacht hadden dan dat er wel eens een televisiekok zou kunnen aanbellen.

Het ergerlijkste is als de televisiekok de koelkast opentrekt en die koelkast er zonder uitzondering uitziet alsof ze ingedeeld is volgens de eeuwenoude regels van feng shui. Nooit zit er een potje teveel of te weinig in, en altijd staat alles helemaal klaar om een te gek exotisch gerecht te maken.
Televisiekok tegen oervlaamse Rita: "Aha mevrouw, ik zie dat u hier TOEVALLIG alles hebt klaarliggen om een lekker creools kippetje te maken". Uit de koelkasten van vrouwen die als twee druppels water op mijn oma lijken worden zongedroogde tomaten en buffelmozarella opgediept alsof het niets is. Even later vallen dezelfde vrouwen compleet door de mand als ze verkondigen dat ze dat eigenlijk nooit maken en meer het vlees-groenten-patatten-type zijn. "Waarom heb je het dan in je koelkast zitten, trut?, pleeg ik dan wel eens naar de televisie te roepen.

Als de televisiekok ook maar enigzins ballen aan zijn lijf heeft komt hij hier morgen aanbellen om te koken, en zal hij iets maken met verslensde sla, beschimmelde frambozen en een zakje met nog een klein overschotje gruyËre-kaas. En als hij nog wat tijd overheeft mag hij mijn keuken opkuisen ook.

this hair is in danger

Et voila, het is weer zover.

De tijd van het jaar is aangebroken waarin ik mijn haar zo kots maar dan ook werkelijk kotsbeu ben dat er maatregelen dienen te volgen, wil ik mezelf niet van een brug boven de A19 afgooien. Bij vorige momenten als deze heb ik appelblauwzeegroene vlechten in mijn haar laten leggen (1998), mijn lange haar in ÈÈn trek kort laten knippen door een baardige kapper die ik nooit eerder had gezien (1999), mijn haar langs ÈÈn kant laten groeien en langs de andere kant hyperkort laten knippen (2000), mijn haar weer laten groeien (2001), mijn haar weer afgeknipt en het achtereenvolgens knalrood, oranjeros en pikzwart geverfd. Toen mijn liefste vorig jaar opmerkte dat ik er eigenlijk wel appetijtelijk uitzag op oude foto's waarop ik lang haar heb ging het hek weer van de dam en besliste ik om het dan maar weer appetijtelijk te laten groeien. So far voor mijzelf en mijn beÔnvloedbaarheid.

Het ging even goed, maar toen kwam het tweede bezoek bij de geniale oude kapper en daar ging het mis. De geniale kapper was er niet, en dus knipte de vrouw van de geniale kapper mijn haar. In kapsalons doen ze altijd alsof dat de normaalste zaak van de wereld is, maar ik had helemaal geen vertrouwen in deze mevrouw die aan mijn haar zat te frunniken, ik wilde de geniale oude kapper. Dat ik dat niet durfde zeggen uit angst dat de vrouw zou beginnen huilen dat ik haar niet goed genoeg vond en dat iedereen altijd de geniale oude kapper wilde en zij nochtans ook goed kon kappen maar nooit de kans kreeg maakte het alleen nog maar erger. Hoewel ik haar met handen en voeten enkele hippe accenten had proberen uit te leggen die mijn coupe helemaal tha bomb zouden maken stapte ik buiten met een flauw afkooksel van wat ik eigenlijk wilde.

Een flauw afkooksel dat in de begindagen nog redelijk in orde te krijgen was, maar na een week al begon uit te zakken en nu het punt heeft bereikt dat ik elke morgen met de moed der wanhoop drie weerbarstige pieken achter mijn oren probeer te plakken met een kwak haarschuim. In mijn agenda staat al een week "kapper!!!", maar ik zie het niet meer zitten om een afspraak te maken met de geniale oude kapper. De geniale oude kapper is wel degelijk, maar ik vind mijn lange haar toch te doorsnee. Dit goddelijke lichaam verdient meer dan doorsnee. Als ik naar funky kappers ga knippen ze mijn haar dan weer altijd zodanig "het nieuwste van het nieuwste in Parijs" dat degelijke kappers de volgende twintig afspraken nodig hebben om het zuchtend en puffend weer een beetje op haar te doen lijken, dus ook daar niets dan twijfel.

Een jaar heb ik gespaard om mijn haar zo lang te krijgen zoals het nu is, en ik zit weer in een zodanig allesoverheersende vlaag van zinsverbijstering dat ik domme dingen ga doen, ik voel het. Ik geef mezelf drie maanden met kort haar voor ik het weer lang wil. Dat suckt wel, eigenlijk. Dat suckt bij nader inzien mateloos.

geloof

Ben je gelovig? Welke godsdienst volgde je op school?

Ik ben een complete atheist. Ik heb godsdienst gevolgd tot in het zesde leerjaar, en na mijn plechtige communie heb ik zedenleer gevolgd.

Ben je bijgelovig? Op welke manier?

Absoluut niet. Ik hou geen hout vast en ik heb geen problemen met ladders of zwarte katten.

Geloof je in buitenaards leven?

Ik geloof dat er ergens wel organismen zijn die op leven lijken, ik geloof niet in aliens en UFO's tot ik ze zelf heb gezien.

Geloof je in horoscopen? Komt je persoonlijkheid overeen met je sterrenbeeld?

Ook al niet. Ik heb al vijf jaar zeer bewust elke horoscoop in de boekjes overgeslagen. Ik ben een leeuw en heb dat wel altijd het coolste sterrenbeeld gevonden om te hebben, wegens leiderscapaciteiten en trots enzo. Maar het blijft crap. :)

Ben je van plan om je kinderen te laten dopen? Waarom wel of niet?

Nooit. Ik val nog liever dood dan dat ik mijn kinderen laat inwijden in een soort sekte met compleet achterhaalde gedachten en een onverdraagzame instelling. Ik ben daar nogal een moeilijke in, trouwens. Ik wil ook niet dat mijn kinderen katholiek onderwijs volgen later, of communies doen, en als ik al eens naar een kerk moet weiger ik kruis- en andere tekens te maken of hosties te eten. Ik zal ook nooit trouwen, en al helemaal niet voor de kerk.

Niet dat ik geen respect heb voor geloof, integendeel. Veel zelfs. Ik vind het bewonderenswaardig dat mensen in een god kunnen geloven, ik vind het enkel van heel weinig respect voor dat geloof getuigen om er enkel gebruik van te maken uit gewoonte. Kindjes laten dopen en trouwen in de kerk als je anders nooit naar de mis gaat vind ik compleet onbegrijpelijk, eigenlijk.

Als mijn kinderen toch gelovig blijken te zijn kunnen ze zich nog steeds laten dopen, al zou ik het persoonlijk moeilijk hebben mocht mijn kind in een god of bovenaardse macht geloven. Het strookt in elk geval niet met de opvoeding en het wereldbeeld dat ik voor hen in mijn hoofd heb.

Ik vind volwassenendopen zoals bij de getuigen van Jehova een stuk meer sense maken, mocht het toch nodig zijn.

[GLEEEDI2006]langzaam maar zeker, en vooral langzaam

Het is maar hoe je de dingen bekijkt. Het getal in de linkerbalk, bijvoorbeeld. Daaruit blijkt dat ik veertien kilo afgevallen ben in minder dan twee maanden, zeventien kilo sinds mijn hoogste gewicht. Mensen spreken me erover aan, dat dat wel zeer snel is, en dat is het ook als je weet dat ik ooit negen maand heb gedaan over het dubbele. Maar dat was met bloed, zweet en een paar tranen, deze keer is het met magen doorsnijden en darmen binnenstebuiten koppelen geweest. Als je dat weet, dan is het een feit dat ik betrekkelijk traag afval. In vergelijking met de meeste GBP-ers die de eerste maanden razendsnel afvallen hobbel ik maar een beetje achter het peloton aan.

Ik ken de cijfers en ik zie de grafieken, en hoewel ik mezelf had beloofd om de weegschaal mijn humeur niet meer te laten bepalen had ik het toch even moeilijk toen er deze week met moeite vijfhonderd gram af was. Als ik het omdraai is het goed, want weer afgevallen, wahei! Maar rond mij hoor ik hoe mensen die twee weken na mij geopereerd werden al bijna vijfentwintig kilogram zijn afgevallen, en het steekt soms. Het verschil tussen vijfentwintig kilo en veertien is het verschil tussen winkelen in de Brooklyn en winkelen in de MS. Tussen winkelen in de gewone H&M of enkel in de drie rekken van de "Big is Beautiful" (my ass!). Ik weet dat het nog wel komt, maar als je al vijfentwintig jaar wacht dan kunnen een paar maanden er soms teveel aan zijn.

Maar het is maar hoe je het bekijkt, natuurlijk. In vergelijking met de GBP-ers die zeer snel afvallen ben ik door de operatie en de herstelperiode gesparteld. Ik ging na twee weken al weer werken, terwijl sommigen maanden thuis zijn wegens compleet verzwakt. Ik heb nog geen enkele keer overgegeven, anderen kunnen de eerste maanden niets binnenhouden, zelfs geen glas water. Ik heb vorige week zelfs al chinees gegeten, en ook al had ik genoeg na twee kippenblokjes en drie lepeltjes rijst, het heeft me gesmaakt en ik had achteraf nergens last van.

Hoe zwaarder je bent, hoe langer het duurt voor gewichtsverlies opvalt, maar nu ben ik zover dat iedereen die ik ontmoet het opmerkt. Dat is fijn, maar soms weet ik niet goed hoe ik ermee moet omgaan. Ja inderdaad, ik ben afgevallen, maar ik weet niet of ik daar wel de credits voor verdien zoals dat vroeger het geval was en ik echt trots kon zijn over elke kilo minder. Feliciteer mijn chirurg ervoor, denk ik dan. Onzin, volgens Youri. Ik moet er wel mijn hoofd bijhouden en beseffen dat ik geen suiker of vet meer mag eten. Jahaa, maar ik kan niet meer anders, zeg ik dan. En daar heb ik zelf voor gekozen, en dus verdien ik credits, vindt Youri. Youri is oke.

Voor de rest niks dan positieve gevoelens en gewaarwordingen, trouwens: mijn broeken van voor de operatie vallen van mijn gat, ik pas weer in de broeken van meer dan een jaar terug, ik heb opvallend veel plaats over in de cinemazeteltjes en nog een kilo of drie en ik pas weer in de grootste maat in de Mexx. Toch wat truitjes en t-shirts betreft, over broeken maak ik me nog lang geen illusies. Maar als je weet dat ik een half jaar geleden de wanhoop nabij was omdat ik geen oplossing meer zag voor mijn probleem dan kun je je wel voorstellen dat zo'n dingen deugd doen.

Toen we vanmorgen aan het wakkerworden waren vroeg Youri of ik er nog steeds geen spijt van had, en mijn "neen" kon niet volmondiger zijn. Hij vond het ook fantastisch, dat ik de triestheid over mijn gewicht al van me had afgeschud en dat wanhopige van een paar maanden voor de operatie kwijt was. En meer moet dat eigenlijk niet zijn. Op naar de min vijftien, dan maar weer.

youri de afhotser

Sinds gisteren ben ik weer aan het werk.

Aangezien zo goed als al mijn journalistieke activiteiten zich thuis achter mijn macbook afspelen en Youri nog verlof heeft tot maandag regel ik het zo'n beetje dat het voelt alsof ik een beetje verlof heb en toch een beetje werk. Het komt erop neer dat ik om half acht 's morgens uit ons bed sneak om in alle stilte een paar artikels te typen voor hij rond een uur of tien uit datzelfde bed komt gerold. Dan ontbijten we, waarna ik weer artikels begin te typen. De afspraak is dat ik werk tot rond de middag, en daarna weer met verlof ga tot de volgende morgen. Vanaf de middag sta ik helemaal ter beschikking van mijn liefste en zijn te gekke plannetjes.

Het probleem is dat ik vaak nogal moeilijk uit mijn kot te krijgen ben. Eens ik ergens ben aangekomen ben ik de gelukkigste mens van de wereld, maar voor iemand me zover krijgt om effectief te vertrekken moet die zich door een bos van flauwe excuses worstelen. Ik heb geen idee hoe dat komt. Op een doordeweekse verlofdag heb ik weinig problemen met gezellig thuis blijven en een boekje lezen, een beetje surfen, wat receptjes voor pestopastasalade (wat bieden jullie er zo voor?) in mijn splinternieuwe en fantastische macgourmet-software tokkelen, een uurtje scrappen en dan nog een boekje lezen. Ik ben daar nogal gemakkelijk in. Dank aan god dat hij mij samenbracht met de immer trippende Youri, of ik maakte zoveel mee als de bewoners van huize winterrust in Vlamertinge. En dat is een rusthuis, geen te gekke Club Med, voor de zekerheid.

Voor Youri staat vakantie gelijk aan veel doen en daarbij het halve land afhotsen, en dus zou het deze namiddag een tripje naar Brugge worden. Ik vind Brugge oke, ik heb alleen problemen met het feit dat je eerst een heel eind moet rijden voor je er bent, en daarna een heel eind terug voor je er niet meer bent. En ik moet niet eens zelf rijden, ik moet enkel in de passagierszetel zitten wachten tot we er zijn. Of spannender nog: tot er een zelfmoordvogel door onze voorruit komt gevlogen. En dat moment kan niet meer ver weg zijn, ik zweer het u. But hey, toen we deze namiddag uiteindelijk na een leuke wandeling met leuke winkels en een leuk restaurantje in het leuke Brugge in de gietende regen richting parking aan het hollen waren kon ik niet anders dan toegeven dat het geestig was geweest en alles.

Toen ik daarnet aan mijn moeder vertelde dat we voor een uurtje of drie naar Brugge geweest waren keek ze me aan alsof ik net gezegd had dat ik achter een zak aardappelen was gefietst naar Bombay. Dat hele eind rijden, zomaar, voor Brugge?! Dat we dat zagen zitten, zo.

Het was een geruststelling om te horen dat ik geen extreem luie tripper ben, maar het resultaat van een hardnekkig huismus-gen dat niet van plan is om zich eerstdaags door de ruit van een trippend koppeltje te boren. *neuriet the circle of life*

lilith en de fuck me botjes

Toen Youri en ik vorige week aan stonden te schuiven aan de kassa van de bioscoop betrapte ik mezelf erop dat ik constant naar mooie vrouwen zat te gluren. Niet dat ze me ook maar enigzins seksueel opwonden, maar nu ik voor het eerst in mijn leven kans maak om iets te worden dat enigzins in de buurt van slank komt ben ik geobsedeerd door vrouwen die van die fantastische "een stuk- over-de-knie"-rokken dragen.

Laten we een koe even een koe noemen: ik had die rokken ook moeten dragen. Net zoals die topjes en die hypercoole fuck-me-botjes waar ik mijn kuiten nog niet ingewrongen zou krijgen met een wc-ontstopper. Ik heb daar evenveel recht op als elke andere fijne madam. Want maak u vooral geen illusies: als ik op dit moment al een kledingstijl heb (wat ik ten zeerste durf aan te vechten) dan is die niet het resultaat van mijn smaak, maar van het feit dat ik al jarenlang gevangen zit in het lichaam van een dikke vrouw.

De laatste honderd jaar heb ik kleren gekocht omdat ze pasten, niet omdat ik ze helemaal geweldig vond. Ook niet omdat ze zo "mij" waren. Meestal gewoon omdat ze het beste waren dat ik in de fucking MS-Mode kon vinden zonder dat er "Ik haal mijn omabroeken in de fucking MS-Mode ik" vanaf knalde. Daarbij heb ik hele kledingscategorieÎn staalhard links laten liggen omdat ik me ervan bewust was dat het geen zicht zou zijn, of omdat de dingen simpelweg niet aangepast waren aan mijn voluptueuze rondingen.

Botten dus, wegens zoveel leer nodig om rond mijn kuiten te passen dat IndiÎ mij een proces zou aandoen. Alles met spaghettibandjes, wegens armen die aan alles doen denken, behalve aan spaghetti. (Of heel misschien: "amai, die eet veel spaghetti") Rokken, wegens een achterwerk dat doet vermoeden dat ik er een eiken kast onder probeer naar buiten te smokkelen. Hielen wegens voeten die mijn lichaamsgewicht dertig kilo geleden al kotsbeu waren.

Maar nu val ik dus aan een gezapig tempo af. Mijn kleren worden te groot en ik pas weer in broeken van meer dan een jaar geleden. Ik heb uitzicht op de kleren die ik al heel mijn leven fantastisch vind, en ik zal ze dragen ook. Mensen zullen vinden dat ik veranderd ben omdat ik van broekenmens naar rokkenmens ben gegaan, terwijl ik eigenlijk al heel mijn leven een rokkenmens ben die vast zit in het lichaam van iemand die de broek wel moet dragen. Binnen dit en een jaar hou ik een grote kleerkastverbranding en vliegen als mijn saaie zwarte broeken en truien ÈÈn voor ÈÈn op de brandstapel. Kleur, zwierigheid en fuck-me-botjes, dat zal het worden! Ik vraag me alleen af of mijn laatste nieuwe tshirthell-aanwinst nog in dat plaatje past.

van lijstje

Gedaan:

• vroeg opgestaan om broerlief en vriendin veilig naar Lille Europe te brengen, alwaar zij hun TGV naar Parijs konden nemen
• broerlief en vriendin geÎscorteerd naar Lille Flandres, toen bleek dat desbetreffende TGV eigenlijk vertrok in Lille Flandres en dus niet in Lille Europe
• mijn papa en mama gerustgesteld via de telefoon: hij was al in het juiste station, al de rest was aan hem
• een frans fruitslaatje gaan eten ergens
• er toch een beetje mee ingezeten dat hij zijn trein zou missen/de verkeerde trein zou nemen/aan de verkeerde halte zou uitstappen
• opgelucht gereageerd toen uit een smsje bleek dat ze al in hun hotel waren en dat "drie kilometer verder was dan verwacht, maar er rijden bussen (y)"
• een scrapbookalbum gekocht in Loisirs et CrÈation in Euralille
• thuisgekomen en een wasje gedraaid
• een overheerlijke pestopastasalade met zongedroogde tomaatjes gemaakt naar het fantastische recept van liesbet van appelblauwzeegroen, en dat as we speak laten afkoelen voor vanavond
• begonnen aan mijn volgende column, terwijl ik de eerste nog steeds niet zelf heb gezien en er toch al van heb gehoord

Nog te doen:

• met de nieuwe HUMO richting warm bad vertrekken
• strijken :(
• gaan solliciteren (terwijl ik weinig zin heb en vergeten ben hoe het moet)
• overheerlijke pestopastasalade eten

En morgen weer beginnen werken.
Dat is minder, vlinder(s).