Wat zag ons oog daarnet in het Kortrijkse stadscentrum? Ze hebben zowaar twee hoofden van fellow-bloggers aan de affichemuur geplakt!
Herkenden wij:
De freaq van de freaqshow, begod!
Ons aller tomadde, die trouwens zaterdagavond met Bulls on Parade op het 3009-feestje in Deinze staat.
Mijn lief en ik staan zaterdagavond ook op dat feestje, als u ons kan vinden mag u er eentje trakteren op de verdraagzaamheid en de liefde!
Een piratenschip dat door de ruimte vaart, Kung Fu Gorilla vechters, Emanuelle tussen de kannibalen en een vrouw die haar enorme borsten gebruikt als dodelijke wapens. De ingrediÎnten van een geweldig avondje uit, you say? Het zou wel eens kunnen kloppen, want een jaar of vier geleden was dit slechts een greep uit de hilarische filmfragmenten die Jan Verheyen ons voorschotelde in de Kinepolis van Kortrijk.
Tijdens de jaren die volgden keek ik smachtend uit naar een volgende editie, maar die leek er maar niet te komen. Tot we eergisteren in de Kinepolis plots een poster zagen uithangen: "De nacht van de wansmaak- The Final Chapter" komt er zowaar aan, in een cinema near you!
Ik citeer uit de meegegriste flyer:
Het is te doen in Gent, Kortrijk, Brussel, Leuven, Hasselt, Antwerpen en Brugge, ergens tussen 13 oktober en 2 november, en als ik u was zou ik maar snel maken dat ik aan kaartjes geraak.
De onze zijn alvast gereserveerd.
"En dan gaan we aan de deur een uitsparing laten voor een mat. En daar komt ook een trapje voor, zodat het niet kan binnenregenen. Het parket komt zowiezo al twee centimeter hoger, dus moeten de andere deuren een stuk korter" zegt Youri tegen zijn vader, die tot mijn grote verbazing knikt en het lijkt te begrijpen.
Ik begrijp nooit iets van zo'n verbouwingspraat.
Dat komt omdat ik me niets kan inbeelden dat ik nog niet heb gezien, en al helemaal niet als het op dingen aankomt waar ik totaal geen verstand van heb. Terwijl Youri en zijn vader het zich allemaal perfect kunnen inbeelden en eventuele problemen dus al in dat mentale beeld aan het oplossen zijn kan ik me met de beste wil van de wereld niet voorstellen hoe er een mat in mijn parket zal komen. Hoe dat er dan zal uitzien. Waar dat trapje zal liggen en hoe dat dan zit met die centimeters. Om van die korte deuren nog niet te spreken.
Hetzelfde met plannen van de architect en tekeningen waarop ik zou moeten zien waar de sauna van mijn schoonouders nu precies komt. Altijd staat iedereen heftig te knikken en voorstellen te doen, terwijl ik na een kwartier nog geen badkamer in het plan zie.
Maar ik heb het opgegeven.
Ik heb ontdekt dat het juist heel spannend is om bij alles te knikken en te doen alsof je het snapt, in plaats van dingen proberen te begrijpen. Gisterenavond kwamen we binnen in onze woonkamer, en er lag al een beetje parket en een uitsparing voor een mat. Daarachter een trapje. En het was mooi, en totaal niet wat ik me de eerste keer wazig had voorgesteld, maar dat was waarschijnlijk maar goed ook.
Als je je niks kan inbeelden is elke dag een verrassing.
Daar trek ik me aan op.
Kijk, ik heb me al minstens dertien jaar over alles heengezet. Waarschijnlijk zelfs nog iets langer.
Er kwam gewoon een dag dat ik wist: dit zal niets worden. We moeten verder.
Al die tijd heb ik niet meer over hem gedroomd, is hij niet speciaal veel in mijn gedachten opgedoken tijdens een doordeweekse dag en gisteren kwam hij zelfs niet bij me op toen ik nadacht over een geoorloofde one night stand. (Johnny Depp, dacht ik toen.) Hij valt me de laatste jaren ook minder hard op, ook al geef ik graag toe dat ik nog steeds vind dat hij een leuk hoofd heeft en het goed kan uitleggen enzo. Hij heeft nog altijd mijn sympathie niet verloren ook niet.
Maar potverdorie, ik wist zo zeker dat het achter mij lag, ik was er echt helemaal van overtuigd.
Waarom voelt het dan aan alsof mijn kinderhart doorboord wordt met honderdduizend dolken als ik dit lees?
WAAROM?! :aah:
Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?
Aan wie of wat heb je een grondige hekel?
Hoe ziet je persoonlijke hemel eruit?
Wat lijkt jou de hel?
Als je carte blanche zou krijgen van je partner, met wie wil je dan een one night stand beleven? Nationaal en internationaal.
Ik heb een lastige week gehad.
Toen ik gisterenavond thuis kwam was ik zodanig kapot dat ik het eerste half uur bekaf op mijn bed heb gelegen om te bekomen, met meer goesting om eens goed te bleiten dan om hartelijk te lachen. Mijn nek en schouders zo hard van de spanning dat het helemaal doorstraalde naar mijn hoofd en zelfs naar mijn tanden. Vreemd.
En toch ben ik zeer content. Content dat ik eindelijk het werk kan doen dat ik zo graag doe. Niet meer helpdesken of dingen proberen te slijten via de telefoon, neen: echt schrijven, en niets anders dan dat. En omdat ik iemand ben die altijd heel veel dingen tegelijk wil doen maak ik het mezelf daarbij niet altijd makkelijk. Er zijn niet alleen mijn wekelijkse vaste opdrachten die telkens weer van nul beginnen, maar ook nieuwe opdrachtgevers waarvoor ik geweldig hard mijn best wil doen en andere opdrachten die al een tijdje vaststonden en waarvan de deadline toevallig net samenvalt met artikels die veel werk vragen. En dus typ ik en typ ik tot mijn vingers beginnen te verkrampen, test ik vanalles en nog wat uit, regel ik interviews en plan ik ondertussen al mijn artikels voor de week die komt. En vraag ik me af wanneer ik eindelijk eens ga kunnen verderdoen aan mijn boek, waarvan de plot wel in mijn hoofd zit maar niets verder geraakt dan hoofdstuk drie wegens geen tijd.
Een gemiddelde bouwvakker zal het wel een pak zwaarder hebben dan ik achter mijn bureau, daar ben ik me ten zeerste van bewust, maar er zijn momenten dat ik zodanig veel geschreven en nagedacht heb dat mijn hoofd bijna overkolkt van de ideetjes en de zinnen, en dat ik 's avonds in mijn bed nog zodanig in die wervelwind zit dat dat hoofd per sÈ wil verderwerken maar mijn lichaam weigert.
Zo'n week is het zowat geweest.
Zotcontent ben ik, maar doodop.
Now bring me them parkeej! :aah:
Frustrerend is het: ik volg zo goed als niks op tv, en meestal zie ik pas dat er iets leuks is geweest als het al lang voorbij is. Daar heb ik vandaag iets aan gedaan: ik heb mezelf een fluogroen stiftje aangeschaft dat vanaf heden door het leven gaat als het "televisiestiftje". Het systeem is simpel en tegelijkertijd geniaal: als de nieuwe HUMO in de bus valt zal ik mij vanaf nu een kwartiertje bezighouden met het doorspitten van het televisiekatern, op zoek naar leuke programma's. Elk programma dat mij zwaar de moeite lijkt krijgt een groene kleur, en dat wil zeggen dat we of vollen bak gaan kijken, of onze digicorder in gang gaan steken.
Gedaan met avonden zonder iets op tv, vanaf nu kijken wij hier alleen nog maar naar vet coole programma's.
Staan al aangestipt voor volgende week:
Extras zou ik eigenlijk ook moeten checken, maar ik krijg misschien binnenkort eens de DVD's te leen.
Ik zeg alreeds "Hoezee, hoezee, voor het stiftje van de teevee!", en ik ben nog maar begonnen. Appaus!
Ik geloof dat het de komende dagen echt niks meer wordt met desbetreffende weblog. Of het zou moeten zijn dat iemand zin heeft om mijn rubriek Ieper-Poperinge te komen vullen, mijn column af te werken, al onze meubels uit de living te verhuizen, een halve dag bij ons thuis te komen wachten tot de mannen van de verwarming goesting hebben om te komen, drie grote tijdschriftartikels van een paar pagina's te komen typen, een aangetekende brief te gaan halen (jaha, again, gelachen dat ik heb toen ik hem gisteren op de mat zag liggen, maat!), mijn huishouden te doen, morgenavond naar een zangfeest te gaan voor nog een artikel en in mijn plaats te gaan spreken op een scrapbookavond volgende week. En ergens daartussen moet die persoon ook nog eens warme beenhesp gaan eten en een beurs bezoeken.
Als ik zo iemand vind zal ik misschien nog eens een heftiger avontuur beleven dan "ik zat aan mijn computer en firefox blokkeerde lijk".
Als ik niemand vind dan zou het hier de komende dagen wel eens akelig stil kunnen worden.
De Manic Monday van deze week gaat over humor, haha!
Ben je makkelijk aan het lachen te krijgen? Wanneer en waarom had je voor het laatst de slappe lach?
Ik lach niet zo heel makkelijk om films of stand up comedians ofzo. Ik zie mezelf altijd als een moeilijk publiek, maar als je me mee hebt dan heb je me ook helemaal mee en dan moet ik heel hard lachen, ja. Mijn laatste slappe lach was een paar dagen geleden, omdat ik bij het voorlezen van een brief aan Youri per ongeluk "merufjouw" in plaats van Mejuffrouw zei. Hilariteit alom!
Van welke humor hou jij het meeste? (woordspelingen, situatiehumor, moppen, practical jokes, slapstick,...?)
Ik hou van veel dingen. Nieuwslezers die zich verspreken, bijvoorbeeld. Ik kon echt niet meer toen de sportcommentator zei dat de zesde etappie gewonnen was door Petacchi. :D
Ik hou ook van domme dingen als mensen die vallen en andere homevideo-toestanden. Ook Britse droge humor vind ik zeer te pruimen.
Om welke (scene uit een) film of televisieserie heb jij echt heel hard moeten lachen?
Elk stukje waarin David Brent dat lachje met zijn tanden zo doet in The Office. The Office is ge-ni-aal!
Zo goed als alles van In de Gloria, met als enkele favorieten "De Woudloper", "Krets in keel", "Groet aan de zon" en "De Stok" en "Burenruzie". (w'ebn ze weer verdiend)
Tijdens melige buien moet ik ook wel lachen met The Naked Gun en andere dommigheden, eerlijk gezegd.
Wie kan jou altijd aan het lachen brengen?
Gunter Lamoot. De man kan mij aan het lachen krijgen zonder iets te doen. En mijn broer heeft ook zijn betere momenten, bijwijlen.
Om welk internetfilmpje ga jij altijd weer plat? (meerdere antwoorden mogelijk)
Ook al heb ik het al duizend keer gezien: de katten-compilatie. Ook super: de bush-imitator en Pablo Francisco
Naar boven, meerbepaald.
Een paar dagen geleden kregen we tot onze grote verbazing een brief van onze parketman. In de brief een niet mis te verstane boodschap: op maandag 25 september vatten de werken in onze woning aan, die als resultaat zullen hebben dat onze woonkamer helemaal massief geparketeerd zal zijn na een grote week van hard labeur. Aangezien wij hadden verwacht dat het nog minstens een maand zou duren voor de werken zouden beginnen schrokken wij even hard, waarna wij ijverig telefoontjes begonnen te plegen.
Of Bill nog eens op vakantie mocht bij mijn ouders. Tuurlijk. Of de vaders en schoonbroers dit weekend tijd hadden om een handje te komen toesteken bij de werken die nog moesten gebeuren voor het parket er ligt. Ook dat was geen probleem. Of wij eventueel volgende week af en toe eens onze voetjes onder tafel mochten komen schuiven, wegens geen access meer tot de keuken. Mocht ook.
En dus zijn wij vandaag begonnen met heel ons hebben en houden opnieuw uit onze woonkamer naar boven te verhuizen, alwaar wij de slaap- en scrapbookkamer zullen innemen voor de tijd dat het duurt. Ik heb even overwogen om mijn Dranoutertentje naast ons bed op te slaan voor de ultieme campeerexperience, maar ik vond mijn piketjes niet meer.
Maar parket hastn! Massief, amazing, kamerbreed parket! (l)
Ik heb het de laatste tijd tot mijn spijt veel te druk om te scrapbooken, wat niet wegneemt dat ik nog af en toe eens naar scrapsites surf om inspiratie op te doen voor koude winteravonden. Uit mailtjes heb ik ondertussen al begrepen dat sommigen onder mijn dierbaar lezerspubliek ondertussen ook beginnen scrappen zijn, en omdat een beetje inspiratie nooit kwaad kan: een greep uit mijn favoriete scrap-pagina's van de afgelopen weken! Doe er iets constructiefs mee! (en u weet toch dat u op de reepjes moet klikken, right?)
Door hkthompson.
Door Debbi T.
Door nisafiin.
Door elsiecake.
Door Cheryl Manz.
Ik kan serieus jaloers zijn op zo'n dingen, ja.
Natuurlijk, ik had jullie nog niet verteld wat er in de aangetekende brief from hell zat.
Ik werd vorige week zo krankjorem van het gokken wat er in de aangetekende brief kon zitten dat ik het vrijdagnamiddag niet meer hield. Ik moest en zou voor vijf uur in het postkantoor in de Diksmuidsestraat geraken om de brief te gaan afhalen en mijn lot, dat zich op dat moment zwaar zou ontplooien, gedwee te ondergaan. En zo geschiedde.
Om vijf voor vijf stapte ik het postkantoor binnen met het kaartje dat postbode Christophe in mijn bus had gegooid en dat al een week in mijn gezicht stond te grijnzen. Een man van een jaar of vijftig nam het kaartje en ging even in een ijzeren kast rommelen op zoek naar de brief. Toen hij terugkwam met een enveloppe probeerde ik zo snel mogelijk te zien wie de afzender was, in de hoop dat het wederom iets belachelijks zou zijn als vorige keer met Sufjan Stevens. De man legde een bruine, ernstige omslag in het schuifsysteempje en toen zag ik dat het helemaal geen lachertje zou zijn.
"DIENST AANGIFTE BTW" stond er. Of iets dat er op lijkt, weet ik veel hoe die dingen heten.
Ik tekende een papiertje zodat ik niet kon ontkennen dat ik deze brief had gezien, greep de bruine omslag en liep beteuterd naar de auto waarin Youri op me zat te wachten. Dit was niet goed.
"Ik moet helemaal geen stemmen gaan tellen", zei ik, terwijl ik een scheur maakte in de bruine omslag en er een brief uitpulkte die eruit zag alsof hij met een typmachine was getypt in de jaren zestig. Dan weet je dat het menens is, op een manier.
Ik begon de brief te lezen en al snel werd duidelijk dat ik iets belangrijks was vergeten te doen en als ik er niet voor zorgde dat dat belangrijks op 15 september op zijn bureau lag dan zou ik een boete van "20000 belgische frank (500 euro) moeten betalen". Aaaaargh! Ik snapte er evenveel van als ik normaal snap van BTW en boekhouding, maar ik was alvast niet van plan om 20000 frank op te hoesten en dat op iemand's ijzeren oostblokbureau naast zijn typmachine te gaan leggen. Wat niet wegnam dat de brief alles was wat ik gevreesd had: ik had iets verkeerd gedaan waar ik geen letter van snapte, en het zou mij zwaar veel geld kosten.
Volgens mijn boekhoudster is het allemaal een misverstand en moet ik helemaal niks op die kerel zijn bureau gaan leggen en is hij gewoon verkeerd geÔnformeerd. Ik heb geen idee of dat klopt, maar de volgende nacht werd onze ruit ingeslagen. Met de mannen van de BTW valt niet te messen, dat is duidelijk.
Een jaar, een maand en drieÎntwintig dagen. Ik moest even met mijn ogen knipperen om het te geloven, maar zo lang is het werkelijk geleden dat Youri en ik nog iets hebben ondernomen dat enigzins op een reis/paar dagen weg lijkt. Als je bedenkt dat we ook nog eens meer dan de helft van dat jaar bezig geweest zijn om van een huis een ruÔne te maken en daar dan weer een huis van, dan zat het er eigenlijk een beetje aan te komen: wij moeten er geloven we eventjes uit.
Van de verschillende opties in ons achterhoofd (een paar dagen Amsterdam, kerstshoppen in London of misschien zelfs een weekend naar Berlijn) gaat mijn voorkeur uit naar dat ene ideetje dat helemaal niet bij de andere ideetjes past. Ook al is dat ideetje zo fout als maar kan zijn.
We're talking dÈ vakantiebestemming van mijn kindertijd.
We gingen er zo vaak heen dat we op den duur blindelings het vaste stramien volgden. Op maandagochtend vertrekken voor een rit van een paar uur, met als eeuwige constante de immense pot versgemaakte spaghettisaus die tussen mijn broer en ik op de achterbank stond. De eerste avond in onze bungalow was namelijk ALTIJD spaghetti-avond, en dat alleen al was iets om naar uit te kijken. Wie dat vreemd vindt heeft mijn mama's spaghettisaus nog niet geproefd, punt.
Tijdens de rit toverde ons mama om de zoveel tijd een flesje cola of iets van snoep uit haar tas, meestal om ons een beetje af te leiden van ons aller papa die ondertussen al een paar keer was misreden en zijn best deed om niet verpletterd te worden door een Hollandse vrachtwagen op een weg waar we eigenlijk niet moesten zijn. In die tijd was een GPS nog even onwerkelijk als films op een schijfje.
Misselijk van cola, snoepjes en spanning kwamen we aan op onze bestemming, en bij het oprijden van de parking vergaapten we ons aan de witte krulletters die een mythische naam vormden uit het gamma "De Vossemeren", "Het Meerdal", "De Huttenheugte", en mijn all time favorite "Het Heijderbos". De rest van de midweek werd gevuld met zodanig veel zwemmen dat ons lichaam voor 70 procent uit chloorwater bestond, films bekijken op de twee verschillende filmkanalen (!), de centen die we van onze meme hadden gekregen gaan opdoen in de Winkel Van Sinkel en van en naar het Parc Plaza fietsen met onze gehuurde fietsjes. Te gek was het!
Wie in de doos foto's uit mijn kindertijd duikt ziet mij opgroeien in Centerparcs. Ik sjees telkens een jaartje ouder uit de waterglijbanen, ik sta telkens puberender op de obligatoire foto op ons terras achter de bungalow, en op de laatste foto's heb ik zelfs al iets dat serieus op borsten lijkt. Toen ik jaren later in de doos foto's uit Youri's kindertijd dook bleek hij ook opgegroeid te zijn in Centerparcs, in dezelfde parken als ik. Het enige verschil waren die borsten, die had hij nooit gekregen.
Ik ben er bijna vijftien jaar niet meer geweest, denk ik. Lang genoeg om de herinnering aan dikke Duitsers met haar op hun rug van mijn netvlies te krijgen, en om de gedachte aan een midweekje Centerparcs te hullen in een gigantische verblindende wolk nostalgie.
Of die dik genoeg is om gewoon te "Boeke boeke boeke, baai de receptie!", dat zullen de komende dagen moeten uitwijzen.
Waar was jij toen je hoorde dat er een vliegtuig in het WTC gevlogen was?
Ik was nog niet lang afgestudeerd en werkloos, en ik zat net op mijn favoriete internetforum toen iemand een topic opende waarin stond dat we onze tv op CNN moesten zetten, want dat er een vliegtuig in ÈÈn van de WTC-torens gevlogen was. Ik zette de tv op CNN, en toen ik een minuut of tien later het tweede vliegtuig zag inslaan dacht ik niet eens aan aanslagen, maar aan radars die kapot waren ofzo... Toen de berichten binnenkwamen van de crash op het Pentagon werd het allemaal onwerkelijk, en toen ben ik rond beginnen surfen om te zien wat de rest van de wereld ervan vond.
Wat kan je je nog herinneren van de rest van die dag?
Ik herinner me dat mijn moeder rond vijf uur thuiskwam van haar werk, en toen ik de deur opendeed waren we helemaal "HEB JE AL GEZIEN WAT ER GEBEURD IS????" en toen hebben we de rest van de dag naar CNN gekeken. Het rare was dat mijn vader (die beroepsmilitair is) juist op maneouvres was in ÈÈn of ander afgelegen bos, en hij de eerste beelden pas dagen later heeft gezien. Hij had echt geen idee dat heel de wereld al dagen in shock was.
Hoe zag je leven er vijf jaar geleden uit in vergelijking met nu?
Ik had geen werk, ik woonde nog thuis en ik had geen lief. Nu schrijf ik en heb ik een huis gekocht met iemand die ik vijf jaar geleden enkel kende als ÈÈn van de vele nicknames van op internet.
Hou je sinds die dag meer rekening met het risico van aanslagen in je dagelijks leven? Wat als je op reis vertrekt?
Ik kan niet ontkennen dat ik me minder op mijn gemak voel in de metro van Parijs of London dan vroeger, maar ik doe heel hard mijn best om er niet mee bezig te zijn. Ik wil mijn vakanties niet laten vergallen door angst, en dat lukt meestal wel. In mijn dagelijks leven hou ik er absoluut geen rekening mee.
Geloof je dat de aanslagen gebeurd zijn zoals in de media werd omschreven, of zit er volgens jou iets meer achter?
Ik geloof niet in complottheorieÎn als was er geen vliegtuig in het Pentagon, enzo. Ik geloof ook niet dat Bush erachter zit. Het zal dus wel niet veel schelen met wat in de media is verschenen de eerste dagen na de ramp.
Ik ben net wakkergeschoten en ik ben me nog volop aan het afvragen waarom ook al weer als de bel gaat. Ik kijk op onze wekkerradio: 02:15. Dat is een vreemd uur om aan te bellen. Zatlappen die belletje trek doen, denk ik nog, en dan gaat de bel opnieuw. En nog eens. Dringender nu. Iemand heeft duidelijk iets van ons nodig.
Ik spring uit bed op zoek naar het eerste het beste topje, en terwijl Youri zegt dat hij wel zal opendoen zie ik door het raam een politiecombi staan. "Fuck", denk ik. Als ik de trap naar beneden loop overloop ik waar mijn ouders zijn (Turkije), en waar mijn broer zijn avond mee zou vullen (redelijk vroeg gaan slapen, hij moest vanmorgen werken). Als ik de deur openzwaai en oog in oog sta met twee armen der wet verwacht ik slecht nieuws.
"Is deze auto van u?" vraagt de ene agent.
De zilvergrijze bolide die voor ons huis staat is inderdaad van ons. Ik voel de spanning een beetje wegvloeien. Hij is niet begonnen met te vragen of ik familie ben van iemand in het bijzonder.
"U zou best eventjes komen kijken, mevrouw".
Toen ik ging kijken zag ik dit:
En zo kwam het dat wij vannacht om half drie een verklaring zaten af te leggen in onze woonkamer.
En ons zaten af te vragen of wij vijanden hadden. Niet direct. En wat het dan wel kon zijn?
Iemand die niet houdt van zilvergrijze bolides? Iemand die gewoon voor de sport in de eerste de beste auto een hamertje slingert? Iemand die problemen heeft met ons postertje van "Zonder haat straat?" Een brommer die ertegen is gevlogen en weg is gereden? Werkelijk geen idee.
Er zijn al betere manieren geweest om het weekend te beginnen, dat klopt.
De negatieve lilith in mij denkt: "nu weer dat verdriet".
De positieve lilith in mij vindt het een meevaller: met het voorspelde mooie weer van de komende dagen rij je toch best met de ramen open.
Prettig weekend!
Dag vijf in mijn scrapbookproject. Aldus ook de vijfde dag waarop ik rondloop met een camera rond mijn nek en een hele pak invulblaadjes in mijn handtas, niet van plan om ook maar ÈÈn detail over het hoofd te zien. Als ik ÈÈn week in mijn leven moet opslaan voor het nageslacht dan wil ik dat hij goed opgeslagen wordt, verdorie. Ik wil dat mijn nageslacht in 2065 mijn boek bekijkt en denkt "amai, dat was me ook nog een beetje een coole, bomma Ieper! Meloenen eten aan de computer en al!"
Het probleem is dat ik per ongeluk net een week gekozen heb waarin ik zo goed als tachtig procent van de tijd teksten zit te typen achter mijn computer, zodat de kans groot is dat mijn kleinkinderen mij een geweldige nerd gaan vinden. Genre: "Ei bomma, vertel nog een keer over windows 95!"
Kwestie van aan te tonen dat ik in mijn tijd ook wel eens onder de mensen kwam ben ik gisterennamiddag dan maar zwaar gaan shoppen.
Ik vind het een leuke oefening: elke dag stilstaan bij "observaties", "maaltijden", "appreciaties" en "werk", en foto's nemen om dat stilstaan te illustreren. Na vijf dagen tekenen er zich al duidelijke lijnen af. En aangezien ik nog maar weinig foto's heb gedeeld, een greep uit mijn week.
OBSERVATIES:
MAALTIJDEN:
APPRECIATIES:
Ik bespaar jullie mijn onderdeel "werk" wegens zeer saai om titels te lezen.
Tot zover slechts een greep uit mijn notities. Hebben jullie nu niet het gevoel dat jullie mij kweetnie hoeveel beter kennen? Dat we wel eens vrienden zouden kunnen worden nu, en dat ik toch ook maar redelijk gewoon ben gebleven ondanks alles? Is het niet amazing? Nu gullie!
Ik heb het opvallend druk de afgelopen weken. Na het verlof had ik me voorgenomen om er weer volledig in te vliegen, en boy, ik ben er niet naast gevlogen ook niet. Ik ben constant met meerdere artikels tegelijk bezig, met de meest uiteenlopende onderwerpen als Metallica Tribute Nights, couchsurfing, sociale websites, Oostenrijkse tirolerfeesten en tentoonstellingen bij wijnboeren. Ondertussen ben ik mijn gastric bypass-verhaal aan het neerpennen voor een vrouwentijdschrift en werk ik aan artikelvoorstellen voor een ander tijdschrift waar ik heel graag dingen voor zou willen doen. Het ziet er naar uit dat ik dat binnenkort misschien zal mogen ook. Geweldig is dat!
Toen mijn gsm daarnet polyfonisch van zijn oren begon te maken en ik aan de andere kant van de lijn te horen kreeg dat mijn laatste column op zeer enthousiaste reacties onthaald is en zelfs in het Frans wordt vertaald moest ik even keihard grijnzen. Het besef kwam hard aan: ik doe wat ik het allerliefste doe en zelfs voor gratis zou doen, en mensen willen mij daar werkelijk voor betalen.
Soms kan ik het nog allemaal zo moeilijk bevatten.
(PS: die column in het Frans wordt mij ÈÈn dezer dagen toegestuurd. Ik plaats hier dan wel even een scan van lilith a la franÁaise. Tiehie.)
Al sinds ik niet meer onder moeder's vleugels woon heb ik een grondige hekel aan officiÎle documenten die ik per post bezorgd krijg. Daarvoor had ik dat waarschijnlijk ook al, maar aangezien ik er toen nooit mee in contact kwam heb ik dat gevoel jaren aan een stuk fijntjes weten te negeren. Reeds twee jaar en half is die schone tijd verstreken.
Ik heb nogal de neiging om alle post die er te serieus uitziet ongeopend te laten rondslingeren in mijn huis in de hoop dat de omslagen plots zullen vanishen into thin air. Nooit is zo'n zakelijke brief goed nieuws: of je moet totaal onverwacht veel geld betalen voor ÈÈn of andere belasting, of je moet iets doen, of je hebt iets niet gedaan en daar zul je keihard voor boeten. Ik ben er niet aan. Youri had gehoopt dat mijn struisvogelpolitiek jegens serieuze brieven zou veranderen na het ongelukkige voorval waarbij ik bijna 600 euro aan belastinggeld ongeopend bij het oud papier had gezet, maar neen hoor: liever geen brief dan wel een brief. U mag drie keer raden wie bij ons thuis de rekeningen betaalt.
Erger, veeeeel erger nog dan een serieuze postbrief vind ik een aangetekende brief. Een gewone brief is niets bij een aangetekende brief. Om de ÈÈn of andere reden sla ik elke keer compleet in paniek als er een kaartje op de mat ligt waarin staat dat postbode Christophe bij mij aan de deur is geweest met een aangetekende zending. Ik associeer aangetekende brieven altijd met heel erge dingen, te erg voor gewone brieven. Ik val ten prooi aan doemscenario's waarbij ik Èn mijn werk kwijt ben, en de staat een boete moet betalen van 7658,8 euro wegens het vergeten binnenbrengen van "Pinkeltje en de gouden pen" in 1989 in de bib van V., Èn aangeklaagd wordt voor fraude Èn meineed, allemaal tegelijkertijd. Als ik niet onmiddellijk naar de post kan gaan om mijn aangetekende brief op te halen drijf ik Youri tot wanhoop door om de vijf minuten te vragen wat er in de brief zou kunnen staan. Iets belangrijks! Iets ergs! Iets heel ergs dat mijn leven compleet naar de vaantjes zal helpen! O NEEEEEEEN!!!!
Als ik dan uiteindelijk trillend in het postkantoor sta en men mij de aangetekende brief overhandigt dan blijken het kaartjes voor Sufjan Stevens te zijn. Schaamtelijk.
Toen ik deze avond thuiskwam lag er een kaartje op de mat.
Aangetekende zending gemist.
En ik heb nergens nog kaartjes voor besteld.
Mijn leven is officieel naar de vaantjes en het ziet er naar uit dat ik maar zaterdag zal weten waarom.
Welke persoon zou je ooit nog willen ontmoeten? Waarom?
Welke overleden persoon had je graag willen ontmoeten? Waarom?
Heb je ooit ÈÈn van je idolen ontmoet? Hoe was dat?
Als je een wereldster zou kunnen zijn, wie kies je dan? Waarom?
Als je zelf beroemd zou zijn, om welke reden dan het liefst?
PS: Mochten jullie al maanden rondlopen met vragen die jullie graag eens in de Manic Monday zouden zien, mail ze naar lilith@fromfrats.com. Mijn inspiratie blijkt niet oneindig te zijn, bij nader inzien.
Als ik vanaf morgen de hele dag door mijn camera in het gezicht van iedereen en nog een paar duw, dan is dat voor mijn nieuwste projectje. Mijn nieuwste projectje dat helemaal geÔnspireerd is op de "a week in the life"-workshops van Ali Edwards, waarvan dit een voorbeeld is. Ik zeg wel "geÔnspireerd", want ik vind de lay-outs en de albums waarmee gewerkt wordt voor dit project niet meteen oogstrelend. Dat kan dus wat mij betreft beter, maar het idee is helemaal mijn ding.
Ik begin morgenochtend vanaf het moment dat ik de eerste slapers uit mijn ogen wrijf en de bedoeling is om deze willekeurige week in mijn leven zo gedetailleerd mogelijk weer te geven, met extra aandacht voor dingen waar anders geen foto's van genomen worden. Via de eerste link in deze post kun je ook een paar notitieblaadjes downloaden, die ik elke avond devoot zal invullen, en als ik alle foto's en notities heb op zondag kan ik beginnen aan het boek. God, wat ben ik een complete sucker voor dit soort dingen.
Wil ik er zeker in:
>> LOST op maandagvond
>> mijn ochtendrituelen (lees: of juichend, of grommend van de weegschaal springen. Deze week was het grommend)
>> het tripje naar het warenhuis
>> de boeken die ik aan het lezen ben
>> de artikels die ik deze week moet afkrijgen
>> goede en slechte haardagen
>> de mensen die ik zie
>> dingen die me hebben geÔrriteerd/blij hebben gemaakt
>> leuke mails (jahaa, als u een beetje voortmaakt komt u er misschien nog in)
Und so weiter. Het gaat leuk worden, denk ik.
Ik zie het nu al volledig zitten. Als er dus een meer dan gemiddeld aantal foto's op Flickr wordt gepleurd tussen nu en zondag, dan is dat gewoon omdat ik het wil delen.
Op het moment dat de halve wereld aan het pronken was met gloednieuwe Bikkembergsrugzakken stond ik in de meest deprimerende ruimte van het Westelijke halfrond naar een prikklok te staren. Naast de prikklok in kwestie allemaal bruine deprimerende prikklokkaarten met eronder "IN", en aan de andere kant ook al bruine deprimerende prikklokkaarten met eronder "UIT". De namen op de kaarten waren erop getikt, niet geprint. Ik ademde in en ontwaarde een geur die me deed denken aan oude kartonnen dozen. Dat kon kloppen, want de overheersende kleur in dit gebouw dat zo hard een hoofdrol had kunnen vertolken in "De collega"s" was kartonnendoosbruin.
"Kunk jen elp'n?" vroeg iemand.
Een man met een zwarte walrussnor en een grote bril had gespot dat ik niet binnen dit lifesucking plaatje pastte, en terwijl hij me van boven tot beneden stond te checken bedacht ik me dat mijn knalrode schoudertas wellicht het eerste gekleurde voorwerp was dat men hier sinds lange tijd had gezien. Toen ik hem op mijn beurt begon te checken merkte ik dat de man een kostuum droeg dat al zwaar gedateerd was toen de Herald of Free Enterprise zonk. De deur achter hem zwaaide open en een snelle blik in de ruimte waar hij net was uitgestapt vertelde dat dergelijke eighties couture hier meer regel dan uitzondering was. Eighties Couture als in bureaumensenkloffies, niet als in LA Gear en Fido Dido-shirtjes, jammerlijk genoeg. Eighties Couture die wonderwel blende met de mix van grijze kantoormeubelen en koffieplekken op het gespikkelde witte plafond.
Ik antwoordde dat ik een afspraak had om negen uur (en in 2006, dacht ik erbij) en ik werd meegetroond naar een ruimte die volgestouwd stond met ijzeren oostblokkasten in de tinten kaki en donkergrijs. Ergens tussen de kasten stonden vier ijzeren platen opgesteld, en daartussen stonden vier bruine lederen stoelen. Dit moest wel de allertriestigste geÔmproviseerde wachtkamer zijn waarin ik ooit had moeten wachten. Soms liep er even iemand langs die er al even grijs uitzag als de kasten. Niemand lachtte lachte. Het kon maar een paar minuten meer duren voor ene Willy mij een anekdote zou komen vertellen over de harde winter waarin hij ervoor had gezorgd dat de verwarmingsbuizen van dit gebouw niet waren gesprongen.
Ik hoorde mijn naam en verdween in een bruine kamer. Toen het hele gesprek over dingen die ik toch niet snap afgelopen was heb ik nog zeker een uur nodig gehad om alle depressieve gevoelens die mijn ziel kakibruin hadden gemaakt van me af te gooien. Kleur had ik nodig, en fruitsla en etalages met zachte wintersjaals. En HEMA!
De Tales from the Crib Raider-prijs voor de meest back to the future-instelling die ik dit jaar vanbinnen heb gezien gaat dan ook naar de RVA. Proficiat!