humeur

dingen waarvan mijn humeur onder nul zakt

• een vrolijk lachend varkentje op de achterkant van een vrachtwagen vol op elkaar geperste minder vrolijke varkentjes
• het gevoel dat iedereen vakantie heeft behalve ik
• een platgereden kat in de zijberm
• een weegschaal die spelletjes met ondergetekende speelt
• een hele mand strijk die me heel de avond aan heeft zitten staren

dingen die alles toch weer goed maken

• de nieuwste CD van Damien Rice
• het plannen van onze reis naar Florida
• nog een duwtje, en dan een midweek Centerparcs
• Joe Speedboot
• dat de kans bestaat dat dit vanavond op de mat ligt

competitie

Toen we naar de jaarlijkse quiz van mijn vader's werk aan het rijden waren had ik het al een beetje lacherig gezegd tegen Youri. Dat we gingen om te winnen, en voor niets anders. Dat de hoofdprijs dus eigenlijk al binnen was, als het ware.

Toen we na de eerste ronde van de quiz op de eerste plaats stonden werd pas echt duidelijk hoe erg ik dat had gemeend. Bij elke vraag die we al dan niet correct beantwoordden begon het competitiegevoel harder door mijn aderen te stromen. Ondergetekende, die nergens competitief in is en met gemak en zonder verpinken om het even welk spelletje verliest verandert namelijk in een geweldige strever als het op wedstrijden aankomt waarbij je dingen moet weten. Dan gaat het bij mij om eergevoel, en dan moet je oppassen.

Toen we ook nog eens de twee ronde wonnen kwam daar ook nog eens adrenaline bij. Ik ga nog liever dood dan mezelf te laten kennen als het aankomt op algemene kennis. En ik ging nog liever drie keer dood dan dat de mannen van de "pyama boys" onze eerste plaats nog zouden afnemen. Het was begonnen als een spelletje, maar toen het ernaar uitzag dat we ook de derde ronde en daarmee de hele quiz konden winnen was het dat voor mij al lang niet meer. Ik ging er zodanig in op dat ik al tien minuten een balpen op zenuwslopende wijze aan en uit zat te klikken zonder het zelf door te hebben. Dan weet je het wel.

Het was retespannend tot op het einde.
"In welke straat wonen The Simpsons?" vroeg de quizmaster.
Ik zag mijn hele leven aan me voorbijtrekken want ik kon er niet opkomen, en het moest rap gaan en alles.
Toen gaven Youri en mijn broer tegelijkertijd het verlossende en correcte antwoord, en even later viel het doek over de jaarlijkse quiz.

Onder het oog van de pisnijdige jaloerse militairen van de "pyama boys" en ploegen met namen als "al togheter" werd door de microfoon afgeroepen dat niemand minder dan ikzelf samen met mijn ouders, broer en lief de regerende kampioen kazernekwissen ben. Dat hoort u goed. De overwinningsroes daalde zo hard en allesverblindend over mij neder dat ik keihard "STREVER!" naar me zelf zou hebben geroepen en met nootjes achter mijn hoofd had gesmeten als ik iemand anders was geweest.

Maar dat was ik dus niet, dus zie ik absoluut geen probleem.

restjes

Aangezien zaterdag boodschappendag is en ik niets had gepland voor deze middag sloeg ik aan het restjeskoken. Het is een discipline waarvan ik wou dat ik het vaker deed, want dan zouden er geen hele containers voedsel weggegooid moeten worden omdat mijn maag maar een derde aankan van wat een normale eter binnenspeelt. Als er ooit ergens cursussen restjeskoken gegeven worden, u roept!

Vanmiddag vond ik tot mijn grote geluk nog een tomaat, een blikje tv-worstjes en wat pasta in de keuken, en dat was net voldoende om een snelle maaltijd te maken met tomaat, tv-worstjes en pasta.

Toen het geheel klaar was en ik van mijn uitvindsel proefde werd ik helemaal teruggeschoten naar een plaats hier ver vandaan, beter gekend als schoolreizen in de jaren negentig. Ik had dit gerecht helemaal niet uitgevonden, dit was het potje dat ik altijd van mijn mama meekreeg als het schoolreis was en waar alle andere kindjes die gewoon saaie boterhammen meekregen zo jaloers naar keken. Bij elk hapje kwamen meer details terug van de achterzaaltjes van pretparken en musea waarop we op houten banken het "lunchpakket" mochten nuttigen, zoals het was aangekondigd in de brief die we vooraf naar huis hadden meegekregen. 12u: lunchpakket. 13: tochtje op de Noordzee met boot. 13:30: kotsen in de toiletten van de Noordzeeboot.

En u? Kreeg u boterhammetjes of slaatjes mee van de mama?

neen

Dertig meter ver was ik, en ik had al zes keer neen gezegd. Eén keer om de vijf meter.

Neen, ik heb geen minuutje.
Neen, ik heb geen zin om even met u mee te lopen om een handtekening te zetten.
Neen, ik koop geen boeken en cd's. IK HAAT BOEKEN EN CD'S! De brandstapel op met die ONDINGEN.
Neen, ik ben niet van zin om 50 cent te betalen voor de slechtste versie die ik al OOIT van Redemption Song heb gehoord.
Neen, ik hoef geen folder.
Neen, ik heb geen zin om even een paar vraagjes te beantwoorden over mobiel telefoneren.
Neen, ik voel niet de behoefte om even met u van gedachten te wisselen over sweat shops.
Neen, en het interesseert mij niet dat het echt niet lang gaat duren.

Als een bambi die in een groep bloeddorstige jagers gegooid was liep ik door de Veldstraat. Overal hoopvolle blikken van mensen die allemaal iets van mij wilden, liefst al mijn geld en een handtekening of zevenendertig. Kijk, ik ben heus sociaal geëngageerd tijdens mijn betere momenten, en ik geef zelfs aan goede doelen, elke maand en al, maar na vijf minuten in de Veldstraat is mijn sociaal engagement zo diep in mijn botten gezakt dat ik de eerste de beste arts zonder vakantie die mijn weg kruist zou omver duwen van colére.

NIET TIJDENS MIJN QUALITY TIME.
NEEN.
Nog één keer en ik zal iemand pijn moeten doen.
EN IK MEEN HET.

and I quote

"Geachte lilith van tales from the crib,

Wij danken u voor uw boeking bij Center Parcs, waarbij u waarlijks een koopje hebt gedaan!

Met plezier bevestigen wij u de gegevens van uw komend verblijf.

Dankzij uw aangeboren geduld heeft u zo maar eventjes een last-minute weten te scoren voor minder dan de helft van de prijs die wij u er normaal voor uit uw zakken zouden kloppen. U bent er ons toch wel eentje, lilith van tales from the crib! Er waren evenwel geen VIP-cottages meer, maar dat zal uw pret wel niet drukken.

We kijken ernaar uit om u bij Center Parcs te verwelkomen.

Wij wensen u alvast een fantastisch verblijf!

The Centerparcs people."

herfstwakkerheid

Ik slaap de laatste nachten slecht.

Terwijl ik anders als een blok in slaap val wordt het nu precies niet rustig in mijn hoofd. Ik hoor allerhande vreemde geluidjes in ons huis en in de tuin, moet om de vijf minuten aan vanalles en nog wat denken en ik ben bijna zeker dat ik vorige nacht op die manier het wereldrecord woelen verpulverd heb. Als ik me 's morgens verontschuldig bij Youri voor alweer een lastige nacht blijkt dat hij dan weer zo fantastisch geslapen heeft dat hij niets van mijn lastigheid heeft gemerkt.

Gelukkig heb ik de dagen nog om dat in te halen.
Als ik moe ben ben ik lastig. Het is iets dat erbij hoort. Pak mij mijn slaap af en ik bekijk de wereld door een inktzwarte bril. Als ik moe ben vul ik mijn dagen bij voorkeur met zagen over vanalles en nog wat. En doordat ik moe ben en mijn hoofd vol mist lijkt te zitten durf ik zelfs zagen dat ik honger heb als ik nog aan het knabbelen ben op een sneetje brood, bijvoorbeeld. Zagen om te zagen, dat doe ik, en ik veronderstel dat ik daar wel ergens deugd van heb.

De afgelopen uren heb ik al gezaagd over krampen in mijn rechterkuit, honger, geen honger, dat ik zoveel werk heb, dat ik moe ben, dat mijn agenda deze week zo vol zit, dat ik moe ben, dat het koud is, dat mijn werk nooit af zal raken, dat ik zou willen slapen en dat de mandarijntjes veel te snel op zijn.

Het zal niemand verbazen dat mijn liefste vanavond weer compleet afgemat en uitgeput in bed zal kruipen, naast een klaarwakkere ikzelf. Dat het schone tijden zijn, aglijk!

snorrebaard

Soms vind ik op youtube iets dat me zo nostalgisch maakt dat ik het bijna niet meer aankan.

Okay, de kwaliteit is niet dat, en deze intro is ellenlang en bibberig, maar ik wilde dit al zo lang terugzien dat ik het even met jullie wil delen.

Wie hier niet compleet week van wordt heeft geen hart!

Edit: en wie dit ook niet leuk vindt heeft een ijskoude penis.

warm en knus

Dagen in onze slaapkamer gewoond: 28 (!)
Dagen nodig gehad om alles weer naar beneden te verhuizen: anderhalf
Klusjes en klussen die nu het parket er ligt nog op ons wachten: zeer veel
Keren dat we deze namiddag al hebben uitgeroepen hoe warm en knus dat dat hier is met al dat parket en die vlammetjes in de haard en alles: zeker vijftig

Of het het waard is geweest? Amai nog nie.
Parket is de beste uitvinding ooit.
Na mandarijntjes, dan toch.

linkies van de week

Het is weer tijd voor een greep uit de dingen die mij deze week hebben gecharmeerd/verbaasd op het wereldwijde web. Enjoy!

Gallery of Demonic Tots and Deeply Disturbing Cuisine
Sommige afbeeldingen zijn zo disturbing dat je er spontaan anorexia van zou opdoen.

Cat on treadmill.
Op het einde wordt het zelfs een beetje ontroerend.

Little people- a tiny street art project
Check vooral de kleine potloodventer. (l)

Creative advertising that makes you look twice
Niet alle reclame is voorspelbaar en cliché, zo blijkt.

Jesuswouldbeashamedofyou.com
Alsof de demonic tots nog niet disturbing genoeg waren.

ennih.be
Leer het dialect van lilith! Met dank aan Carree.

gossie, lilith staat in een glossy

Ja hoor beste lezertjes, het moment is aangebroken. Een dear diary moment, als het ware.

Kijk eens. Kijk eens heel goed.

Werkten mee aan dit nummer. Eerste lijntje, laatste naam.

Regionale glossies had ik al meerdere keren achter de rug, en nationaal gazettepapier ook, maar dit is toch echt wel mijn eerste nationaal glossy-moment! Het is eigenlijk slechts een voorproefje, want vanaf volgende maand zult u mij pas echt vollen bak tegenkomen in de Netwerk met vanalles en nog wat, maar toch.

Ow, en nog iets.
Vergeet u vanaf 27 oktober de Elle België niet uit te checken voor mijn eerste Elle-pagina's? Ook daar zult u de komende maanden nog van mij horen, naar het schijnt.

Waar is die kerel met de champagne, potverdrie?

dat gelurk ook altijd

Ik zit een beetje met iets.

Mensen die bloggen zullen het fenomeen wel kennen: je bent nog maar net begonnen met het vertellen van een fantastische anekdote, of je wordt zo goed als onmiddellijk onderbroken met "Aja, dat heb ik gelezen op je blog". Niets aan te doen, zo'n dingen gebeuren als je de helft van je leven op internet zet. Als ik mensen al een lange tijd niet meer heb gezien ben ik altijd diegene die gretig de vragen stelt, omdat ik niets over de afgelopen maanden van mijn gesprekspartner afweet, en zij dan weer alles over de mijne. Ik neem het er zo'n beetje bij, en ik vind het best grappig dat mensen mijn blog überhaupt zo devoot volgen en lezen.

Tot zover geen probleem.

In de loop der jaren heb ik met veel mensen gewerkt en schoolgelopen, en ben ik die mensen door veranderde werkomstandigheden soms een beetje uit het oog verloren. Soms gebeurt het dat ik zit te mijmeren over hoe het met hen zou zijn, wat het leven ondertussen op hun pad zou gegooid hebben en dat het toch fijn zou zijn om nog eens de banden aan te halen, al was het maar uit een soort nostalgie naar lang vervlogen tijden. En heel soms vraag ik me dan af of die mensen zich ook soms afvragen hoe het met mij zou zijn. En dat we zoveel bij te praten zouden hebben en alles, als we elkaar ooit terug zouden zien.

Vanmiddag kreeg ik telefoon van een ex-collega uit een bedrijf waarvoor ik een jaar of drie geleden werkte. De technieker van dat bedrijf (lees: iemand waarvan ik me wel vaker heb afgevraagd hoe het met hem zou zijn) had iets op mijn blog gelezen en dat aan haar verteld, en daar wilde ze me even over spreken. Oke goed, we zouden daar wel even voor afspreken. Alleen.. ik had geen idee dat de teksten die ik hier schrijf door de technieker gelezen worden, en dat hij dus waarschijnlijk helemaal niet zo nieuwsgierig is naar mijn wedervaren als ik naar de zijne van de laatste jaren. Hij weet waarschijnlijk alles al. Net als een goede vriend van in het middelbaar die ook al mijn blog leest, volgens mijn vriendin. Via via geraken alle mythische figuren uit mijn verleden blijkbaar aan deze URL, en ik heb er een dubbel gevoel bij. Ik vind het geweldig dat mensen die ik al jaren niet meer gezien mij nog volgen, ook al weet ik niet wie dat precies doet en wie niet. Alleen: als je iemands dagelijkse avonturen gewoon online kan lezen, heb je dan nog die zin en nieuwsgierigheid om iemand überhaupt terug te zien in het echt, na zo'n lange tijd?

Er zijn zoveel mensen die ik graag één van de komende maanden of jaren bij wijze van reünie had teruggezien om hen volledig uit te horen over vanalles, en nu blijkt dat enkelen van hen niets verrassends van mij zullen vernemen op die momenten. Zo'n bevreemdende gedachte, maat.

Dus, dit is een oproep. Al wie dit leest, en mij in het echt kent doordat we ooit samen op school hebben gezeten of gewerkt hebben: dropt een keer een line my way. Het mag ook via mail als de comment box te beangstigend is, maar ik wil wel eens weten welk vlees ik in de kuip heb eigenlijk. En of jullie wel ooit nog eens pinten met mij willen gaan drinken nu het verrassingseffect weg is.

marathon

Met enige vertraging keken wij gisterenavond naar Marathon, het programma dat het voorbereidingsjaar toont van zes gewone, niet bepaald sportieve mensen die volgende maand zullen deelnemen aan de marathon van New York. Eén van die gewone mensen is Koen Fillet, die al sinds het begin zijn voorbereidingen bijhoudt op zijn blog Van 0 naar 42 km. Ik heb zijn blog sporadisch gelezen, maar nu ik de eerste aflevering heb gezien heb ik me voorgenomen om eens zwaar in Koen's archieven te duiken.

Razend interessant vind ik het. Misschien omdat ook ik er maar niet in slaag om mijn lichaam weer tot sportieve inspanningen te bewegen. Misschien omdat ik nooit een fysieke conditie heb gehad om over naar huis te schrijven. Maar vooral omdat die zes mensen het aandurven om zo'n geweldige uitdaging aan te gaan voor het oog van de camera. Omdat ze hun vet durven laten opmeten terwijl iedereen kijkt, bijvoorbeeld, en niet te beroerd zijn om ondanks hun onsportiviteit toch gewoon vol goede moed te beginnen. Sterk vind ik dat!

Zo sterk dat ik na afloop tot mijn dierbare zei: "Wij moeten écht gaan sporten."
Voor het eerst zei ik "wij", en niet "ik". Youri mag er dan wel uitzien als iemand die af en toe eens een driepuntertje scoort, Lord knows dat zijn sportiviteit zich ook maar beperkt tot van en naar de keuken lopen om een zak Lays met Pickles. En dat moet beter kunnen. En gezonder.

Fitnessen zie ik even niet zitten wegens duur, en ik heb al een dure hobby met papier en schaartjes enzo. Niet dat het risico groot is dat ik fitnessen snel als "hobby" zou bestempelen, bij nader inzien. Mijn vader is dan weer gisteren begonnen met zo'n Start to Run-programma, en het klinkt wel goed, maar het lijkt me geen goed idee om te beginnen lopen op koude en natte winteravonden. Ik prikkelde mijn hersenen op zoek naar iets sportiefs dat ik wel graag zou doen, en toen wist ik het plots: zwemmen! Ik ben gek op zwemmen. Nu ik mijn lichaam weer toonbaar genoeg vind om in een badpak rond te hotsen is het moment gekomen om de waterrat in mij wat baantjes te laten trekken, en ook Youri heeft al toegezegd. Dit weekend ga ik op zoek naar een aerodynamisch badkostuumtje, en volgende week wil ik me er aan wagen.

En u? Bent u nog van zin om eens uit uw luie zetel te komen 's avonds?

domestiek

Als ik u was zou ik er toch eventjes niet naast juichen, want na drie weken en een sjieke is het dan zo ver: ons kamerbreed massief eikenhouten parket is zo klaar als een klontje!

Dat wil niet alleen zeggen dat onze woonkamer er werkelijk fenomenaal goed uitziet qua bevloering, maar ook dat ik vanaf dit eigenste moment geen excuus meer heb voor het feit dat ons huis nog steeds meer op een werf dan op een knusse cocoon lijkt. "Het wordt zo onderhand tijd om van ons huis een thuis te maken!", riep de domestric goddess in mij, waarna ze in haar handen klapte en zichzelf een gekartelde schort aanmat.

Ik wandelde de dure interieurzaak uit met de twee goedkoopste zwarte kandelaars die ik er kon vinden, en even later kocht ik in de Blokker goedkopere versies van andere dingen die ik er had gezien. Ik zag het al helemaal voor me: onze marmeren haard, en dan daarop zwarte kandelaars en vazen met zwarte steentjes in en alles. Kinky, yet knus!

Alleen: toen ik de zwarte kandelaars net op het plaatsje van mijn dromen zette en de vaas met steentjes had gevuld was het toch nog niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Er was iets te kort. De geur van koekjes in de oven. Een zwarte kader met een coole foto die ik elke week zou veranderen. Een boeketje bloemen in een leuke vaas. Theelichtjes in mooie houdertjes.

"Hey", dacht ik. "Ik had bloemetjes." Als ik niet vergeten was dat ze in een keuken stonden waar ik niet bij kon om ze water te geven had ik nu nog steeds bloemetjes. Ik heb een kader, ik heb alleen geen enkel idee in welke doos hij zit en of hij wel in de kinky yet knusse stijl past. Ik mag geen koekjes meer eten, maar ik heb wel theelichthouders die ooit funky waren toen ze nog niet vol roet en kaarsevet hingen. Ergens, in een stoffige doos op zolder liggen ze waarschijnlijk nog steeds, onbruikbaar geworden door slecht onderhoud en mijn vergetelheid. En die vaas had ik ook, ware het niet dat ik hem drie jaar geleden een half uur na aankoop kapot heb geslagen met een fles cola en nadien nooit meer aan een vaas heb gedacht. Ik zal wel betere dingen te doen gehad hebben.

Hoe doen andere mensen dat? Mijn moeder heeft dozen waaruit ze alleen maar domestic goodies hoeft op te diepen naargelang de tijd van het jaar. Halloween, kerst, pasen, ze heeft de meest geweldige decoratieve ensembles in allerhande kleurencombinaties. Ik heb twee zwarte kandelaars, een vaas met zwarte steentjes en een attention span die zo kort is dat ik maar tien minuten per jaar besef dat ik toch wat beter mijn best zal moeten doen als ik ooit de huiselijke godin wil worden die ik in mijn hoofd heb.

Gelukkig ben ik dat morgen al lang weer vergeten.

crash

Het zat er al een paar dagen aan te komen, en gisterenavond gebeurde het: ziek en met de moed der wanhoop heb ik met mijn dierbaarste Prison Break uitgekeken, om dan te crashen als geen ander. Vanmorgen bleken de gevolgen van die crash zelfs nog serieuzer dan verwacht. Dat komt ervan als je tijdens een drukke week alle signalen negeert die erop wijzen dat je keel toch echt wel serieus ontstoken en rasperig aan het worden is, dat warm en koud zich toch zeer snel afwisselen en dat het niet normaal is als je stem op die van Rod Steward begint te lijken.

Dit weekend heb ik nochtans bewezen dat je veel dingen kan ondernemen ondanks een knalrode keel met witte vlekken op. Ik heb een paar dingen voor de eerste keer gedaan, zoals een rok gedragen (!), botten tot aan mijn knieën gekocht die zomaar eventjes rond mijn kuiten passen (!) en zelf een mini-album gemaakt met boekbinderslijm tijdens een scrapbookklas van zeven uur(!). De foto's volgen als het boekje afgewerkt is. Ik heb ook voor het eerst "All women have periods" gezien, een voorlichtingsfilmpje voor mentaal gehandicapte meisjes waarin menstruatiebloed (work your charm, Google!) werd voorgesteld als ketchup. Met dank aan Jan Verheyen en zijn wansmakelijke nacht.

Maar nu heb ik het beste dus wel gehad. Mijn keel is zo fluorescerend rood geworden dat alle stieren uit de buurt aan mijn voordeur staan, mijn stemgeluid is zo goed als onbestaande en ik heb er ook nog hoestbuien, hoofdpijn, koorts en een snotvalling bijgekregen.

Ik sla vandaag dus maar over, als 't niet geeft.

cédric

Ik heb Cédric nooit echt gekend, wel vaak zijn pad gekruist omdat hij naar hetzelfde winkeltje ging als ik in die tijd. Een mooie vrolijke jongen, met donkere blinkende ogen en een leuke lach, maar kaal. Ziek ook, ook al zag je dat doorgaans niet. Maar Cédric had kanker, dat hadden we allemaal kunnen zien in de Kom op Tegen Kanker-reportage waarin hij de hoofdrol speelde en die van hem een beetje een plaatselijke BV had gemaakt. Uit die reportage sprak heel veel hoop, Cédric zou het halen.
De slag kwam hard aan toen bleek dat hij dat niet deed. Cédric stierf aan kanker toen hij net achttien jaar geworden was, en hij liet daarbij een stad achter die even heel erg aangeslagen was door de dood van één jongen.

Begin deze week moest ik door een persbericht weer even aan hem denken. Aan hoe hij ondanks zijn ziekte altijd zo'n positieve indruk op mij naliet. Tien jaar na zijn dood komt er een tentoonstelling die een hommage aan Cédric brengt. In het persbericht las ik dat zijn moeder vertelde dat Cédric ooit zei dat er geen dag was die hij niet had willen overdoen. Ik had die positiviteit dus niet gedroomd.

Ik stuurde een mailtje naar de mama van Cédric, met de vraag of zij mij iets van beeldmateriaal kon bezorgen om bij het aankondigend krantenartikel te plaatsen. Ik kreeg een mailtje terug dat ze niet over digitale beelden beschikte (toen Cédric stierf was digitaal nog de toekomst, bedacht ik me), maar haar best zou doen om enkele foto's in te scannen.

Toen de mail daarnet binnenrolde met een grote foto van Cédric met haar, en twee kleintjes van een duidelijk zieke kale Cédric was ik er echt weer even helemaal niet goed van. Dat die jongen voor eeuwig en altijd achttien jaar is gebleven, en dat de rest is blijven draaien. Sommige dingen blijven ook tien jaar na datum helemaal oneerlijk.

what a difference 4 months make (nu ook met klikbare foto!)

Het is ondertussen vier maanden geleden dat ik de operatie heb ondergaan waar ik zo bang voor was. De operatie die ik jaren heb uitgesteld, tot het echt niet meer verder kon. Tot ik aan mezelf moest toegeven dat ik niet zo gelukkig en zorgeloos meer was als ik mezelf al een hele tijd wijsmaakte.

En kijk, hoewel ik het niet altijd uitschreeuw en mensen misschien zelfs vinden dat ik er niet meer veel over vertel: ik ben zeer content. U kunt het niet geloven. Ik ben content omdat alles zo vlot verlopen is en alles zo goed mee is gevallen qua pijn en ongemakken. Ik ben content omdat ik nog steeds op restaurant kan gaan (ook al zijn de porties die ik binnenspeel miniem), omdat ik weer kan meeëten met de pot en omdat dat minder eten me veel beter bevalt dan ik had gevreesd. Maar boven alles ben ik content omdat ik me weer beter voel in mijn vel, niet meer bang hoef te zijn dat rieten stoelen niet rond mijn derrière passen en beetje bij beetje weer de lilith word die ik een paar jaar geleden ben kwijtgespeeld.

Ik was euforisch toen ik vanmorgen weer in mijn lievelingsbroek geraakte, een maat 44 uit de Etam dan nog wel. Niet dat elke 44 mij nu past, zeer verre van, maar deze 44 past weer! Om te huilen van contentement en opluchting, zo'n dingen. Net als de gedachte dat er elke week iets afgaat, ondertussen al bijna 25 kilo sinds de operatie, en dat ik na de winter mijn dikke truien zal kunnen afspelen zonder beschaamd te zijn over hoe het lichaam eronder eruitziet. Je moet vijfentwintig jaar zwaar met je gewicht hebben gesukkeld om te beseffen hoe fantastisch zo'n vooruitzicht is, denk ik.

Ik weet dat veel mensen die tales from the crib lezen na al mijn verhalen wel eens verschillen willen zien. Maar ik sta niet te springen om foto's te tonen van hoe ik eruitzag toen ik op mijn hoogste gewicht ooit zat, eigenlijk. Ik schaam me kapot als ik dat dikke hoofd zie en dat pafferig gezicht, en ik meen het.

En toch wil ik het, bij wijze van viermaandelijkse celebratie, voor één keer wel doen. Bij wijze van closure:

Ik vijf dagen na de operatie, en ik vanmorgen, vers uit bad.

Volgende keer: foto's van mijn volledig goddelijk lichaam! Als ik durf.

Update: doordat tftc van server veranderd is zijn er enkele comments verdwenen en is de foto niet aanklikbaar. Maar er wordt aan gewerkt. :)

lilith kickt af

Moe dat ik ben.

Sinds een paar weken gilt het stemmetje in mijn hoofd onophoudelijk dat ik dringend vakantie nodig heb, en die gilletjes zouden wel eens kunnen kloppen. Eigenlijk wil ik gewoon slapen, als het even kan een volledige week, en daarna vol energie opstaan, mijn tanden poetsen en de hele wereld aankunnen. Bij voorkeur met een fris briesje door mijn haren.

Volgens Youri doe ik het mezelf aan.

Na een drukke werkdag heb ik nogal de gewoonte om iets te eten en daarna weer doodleuk achter mijn macbook plaats te nemen om werkmailtjes te beantwoorden en bestanden door te sturen naar wie die nog van mij nodig heeft. Het is het risico dat je loopt als je van thuis uit kan werken, dat je werkdag niet gauw stopt, ook niet in het weekend. Het is meestal mijn bedoeling niet om nog door te werken, maar ik betrap mezelf erop dat ik gewoon nog steeds met mijn werk bezig ben als andere mensen al lang de knop hebben omgedraaid.

Gisteren heb ik een staalharde beslissing genomen. Ik ga afkicken!

Ik weet nu al dat het niet bepaald simpel zal zijn, maar het is de bedoeling dat de macbook na mijn werk in een hoek van de kamer vliegt en daar niet meer uitkomt tot de volgende ochtend. Ik wil leukere dingen doen met mijn avonden dan op een toetsenbord tokkelen. Gisteren heb ik zowaar gelezen en televisie gekeken als normale mensen, en niet vanachter mijn schermpje. Het leek 1996 wel! En vanavond ga ik me creatief bezighouden en misschien wel nog meer lezen. In een boek!

Als ik dit een week volhoud zonder te schuimbekken dan is het ergste achter de rug.

Ik ga er deugd van hebben, geloof ik.

haaruitval

Begin vorige week is het begonnen.

Overal waar ik ga laat ik een spoor van lange, roodgeverfde haren achter. EÈn keer mijn haar kammen, en de borstel zit er vol van, net als de witte badkamervloer. Ik had gehoopt dat het aan mij zou voorbijgaan, maar ook ik ben het slachtoffer van serieuze haaruitval.

Het is een bijwerking van de gastric bypass, en het heeft niets te maken met enige tekorten aan vitamines, maar wel met snel afvallen. Dan gebeurt er iets in je haarwortel waardoor haar veel makkelijker loslaat. De enen hebben er erg veel last van, anderen dan weer niet. Aangezien ik al vier maand geopereerd ben dacht ik bij de laatste groep te horen, maar niets blijkt nu minder waar.

Ik heb het geluk zeer veel en dik haar te hebben, zodat het niet opvalt dat het met bossen uitvalt. Toch voel ik me elke morgen zoals een kankerpatiÎnt zich moet voelen na chemotherapie. Het dwarrelt gewoon op mijn schouders naar beneden, en dat is akelig.

En toch. Ik zou heel veel haar willen opgeven als ik me ondertussen blijf voelen zoals ik me nu voel. Elke dag slanker, en beter in mijn vel. Die haaruitval is iets tijdelijks, dat goede gevoel hopelijk niet.

linky winky

Man, wat gebeurt er hier weinig de laatste tijd! Waar is de tijd van het snel op de bal jumpen bleben? Om bij te bleiten is het. Minstens!

Aangezien ik tegenwoordig voor mijn werk het internet mag afvlooien kom ik een hoop dingen tegen die de uiteindelijke selectie niet halen, maar wel geestig genoeg zijn voor een wekelijkse linkdump.

Het is niet veel, maar het is iets.

Hotel bed jumping.
Bij het zien van deze site kwam ik tot het besef dat ik al veel te lang niet meer op een bed heb gesprongen, wat gezien mijn lichaamsgewicht en het feit dat wij een lattenbodem hebben misschien maar goed is ook. Maar zie ze springen, die hastn, zie ze gaan!

Top Ten Stock Photography Cliches
Good job, ace. Youíve saved the company again.

The Official Record Store Cats
Met als absolute favorieten Wonder-loving Marvin en Hyper Huggles.

It's a wonderful internet
Pretty cool ding met trekdingen en al.

The Elsewhere Dance
Als hij zo springt met zijn knieÎn. Ik kan er nog altijd niet van slapen.

Spiral Photo Gallery
Wohow! En ook mo gow.

Play-doh Cologne Spray
Deze cologne rockt my world, en ik zoek mensen die er ook ÈÈn willen zodat we het in groten getale kunnen bestellen, maar ook de rest van deze site is meer dan de moeite. Zo'n sjieke dingen, man. Zo'n sjieke dingen!

Knock yourselves out, o almighty nerden die alles al jaren geleden hebben gezien! Dit is een fijne rubriek and you can't take that away from meej!

hij leve lang, hoera, hoera!

Het valt blijkbaar niet mee om vandaag jarig te zijn: niet alleen is ons favoriete Mexicaans restaurant gesloten op dinsdag en woensdag, ze spelen de film die we als alternatiefje wilden gaan bekijken ook nog eens alleen maar in Antwerpen en Brussel. Oplossing: vanavond gaan we lekker toch naar de bioscoop, en morgen gaan we Mexicanen. Zo duurt werelddierendag (en de verjaardag van de sjiekste kerel ooit) dit jaar gewoon twee dagen.

Gefeliciteerd met je zevenentwintigste (!), schattebol!

flowers in the bedroom

We wonen nog steeds boven.

Elke avond als we moe maar voldaan van ons werk thuiskomen hangt er een met potlood geschreven briefje aan de deurpost om ons op de hoogte te houden van de evolutie van ons parket. En dat evolueert blijkbaar trager dan de parketman ons een paar maanden geleden had voorspeld.

Nu pas kan ik me helemaal voorstellen hoe die kindjes van Bloemen op zolder zich gevoeld moeten hebben, daar op hun zoldertje. Wij worden al meer dan een week wakker in onze slaapkamer, ontbijten in onze slaapkamer, komen 's avonds thuis in onze slaapkamer alwaar we televisie kijken en uiteindelijk weer slapen, om de volgende morgen op identiek dezelfde plaats wakker te worden. Aangezien we niet in onze keuken kunnen en dus ook niet aan onze koelkast leven we van broodstokjes gedipt in smeerkaas, appels en Gouda kaas, en warme maaltijden bij mensen die ons een warm hart toedragen.

Uit de laatste berichten van parketman hebben wij begrepen dat het parket vrijdag klaar zal zijn, maar we hebben geen idee of dat wil zeggen dat we vrijdag weer normaal mogen beginnen doen of niet. Ik ben nog niet zo ver dat ik briefjes begin terug te schrijven, dus tasten we volledig in het duister in deze.

EÈn ding is zeker: als ik iets ben vergeten weg te gooien uit koelkast of keuken zal het ondertussen zo'n gigantische en schimmelachtige proporties aangenomen hebben dat het met gemak de wereld kan overnemen. Ik ken mensen die voor minder hun slaap zouden laten.

computers

"Wat is dat?!" vroeg mijn opa verbaasd toen ik een wit blinkend vierkant uit mijn tas opdiepte. Toen ik het vierkant openplooide en een scherm en keyboard tevoorschijn toverde krabde hij even in zijn grijze haar. Wat in hemelsnaam was dat?

Ik probeerde het met zijn ogen te bekijken, en inderdaad: in het interieur van mijn grootouders leek mijn macbook wel een buitenaards object. Ik had hem meegebracht om de foto's van ons parket te tonen, zonder er echt bij stil te staan dat dit niet meteen een alledaags gebeuren was.

Al snel stonden mijn grootouders over mijn schouders mee te kijken. Waarom stond er een appel op mijn scherm? Was dat nu eigenlijk hetzelfde als een computer? Wat deed ik met mijn vingers op dat kleine vierkantje? Ze zagen geen pijltje. Of er daar ook internet inzat. Mijn oma vertelde met gepaste trots hoe ze bij de vorige verkiezingen op zo'n ding was gaan stemmen, en hoe gemakkelijk dat was. Mijn oma, die net nog aan mijn moeder had gevraagd wat "soulmate" wilde zeggen, wist zelfs dat dit een laptop heette. Mijn opa had geen idee.

Ik toonde de foto's van ons parket, en ze vonden het fantastisch. En toen kwam ik met mijn piËce de rÈsistance: photo booth! Hilariteit alom toen we met z'n allen op het scherm van het witte vierkant verschenen, dat kunt u zich wel voorstellen.

Toen mijn moeder naar huis vertrok vroeg mijn oma wat ze eigenlijk met haar oude computer zou doen, nu ze van plan was om binnenkort een nieuwe te kopen. En of ze die eventueel zouden mogen hebben. Voor de fun zo. Ik kan alvast niet wachten om mijn meme met een muis te zien werken.

the end of zombie shakespeare

Het blijkt geen onuitputtelijke bron te zijn, die Manic Monday-vraagjes. Omdat het risico nu wel heel groot wordt dat ik op een bepaald moment naar jullie lievelingskleur zal beginnen vragen gaan we er stillekesaan een eind aan breien. Het is zeer mooi en interessant en verhelderend geweest, maar het is bijna op.

Bij speciale evenementen en gelegenheden kunnen er wel nog eens een paar vraagjes verschijnen. Zoals vandaag bijvoorbeeld.

Ben je naar 0110 geweest?
Wat vond je van het initiatief?
Vind je zo'n evenementen belangrijk/nuttig/...? Waarom wel of niet?

Go!

verdraagzaam weekend in de blogosfeer

Vergeet blogribben of blog.coms, de feestjes voor de verdraagzaamheid van dit weekend waren de plekken bij uitstek om bloggers tegen het lijf te lopen.

Wie kan zeggen dat hij op twee dagen tijd Èn een Dewinteriaanse monobrauw heeft gekregen van Henk Rijckaert (drie sterren in De Morgen), Èn shoulders heeft gerubd met i. van kerygma.be, Èn onderonsjes heeft gedeeld met ishku van ishku.be en liesbet van appelblauwzeegroen, Èn tomadde van agressief heeft zien doen met Bulls on Parade? Alsof dat nog niet genoeg was qua ultieme nerdy natte droom zagen wij vandaag ook nog eens Michel Vuijlsteke lopen in de verte, inclusief fotocamera en dochter Zelie.

En dat allemaal zonder wiki of mensen die malkander met hun url aanspraken!
Het kan dus werkelijk toch.