I promise myself

Hij weet het waarschijnlijk niet, maar ik ben nogal een fan van freaqs beloftentornooi, een soort veertigpuntenplan vol goede voornemens. Het is een understatement om te zeggen dat ik op tijd en stond wel een lijstje kan appreciëren, en ook goede voornemens zijn mijn dada. Dat hoeft niet zozeer rond kerst en nieuw te zijn, trouwens. Ik kan op elk moment van elk jaar wel tien dingen opnoemen die ik liever anders zou zien, doen of organiseren, alleen ben ik gezegend met een attention span die ervoor zorgt dat ik bij nummertje tien al weer vergeten ben wat nummer één was, en wat ik er ook weer zo belangrijk aan vond. U kent het. Hoop ik. Ergens diep vanbinnen.

Anyway, ook ik heb het zwaar gehad met 2006, en dan boven alles omdat 2006 het eerste jaar is geweest waarin ik heb beseft hoe belangrijk gezondheid is. Niet zozeer bij mezelf, wel bij mensen die ik het zeer hard gun maar die het blijkbaar toch niet gegund zijn, en dat besef, beste vrienden, is een pretty damn sucky besef dat ik niemand al te rap toewens. Vooral omdat je zelf niet veel meer kan doen dan toekijken en hopen dat het beter wordt.

Met voornemens kan je wel dingen doen, en dus heb ik er ter compensatie een hele hoop. Velen zullen niet uitgevoerd worden, maar als het er maar een paar zijn dan ben ik al een heel gelukkig mens. Laten we beginnen met de eerste vijve, shall we?

Ik wil zeer graag:

• meer boeken lezen: dit jaar was op dat vlak een serieuze inhaalbeweging, maar ik wil nog meer en nog beter. Ik wil de boeken lezen die ik eigenlijk al had moeten gelezen hebben, plus nog een hele hoop meer. Ik wil het allemaal wat beter volgen en vaker in een boek duiken in plaats van achter een computerscherm. Ik weet dat ik het kan, ik weet het gewoon.
• wat meer door het leven huppelen: in plaats van mij druk te maken over rekeningen en werk en domme mensen met domme meningen die er voor mij niet eens toe zouden mogen doen. En aangetekende brieven die tickets voor Sufjan Stevens blijken te zijn. En ook nog: ik moet eens stoppen met mij druk te maken over dingen die voor hetzelfde geld helemaal niet gaan gebeuren. Verspilde energie is slechte energie, lilith!
• geen perfecte huisvrouw worden: nink. Ik ben tot het besef gekomen dat ik dat mezelf alleen maar heb laten aanpraten door kuiszieke collega's die als enige doel in hun leven hebben om een proper huis te hebben. Collega's die als enige gespreksonderwerp kuisen en kuisen hebben, en niets liever doen dan reclameren over de kuisvrouwen om duidelijk te maken hoe hygiënisch verantwoord zij wel zijn. Weetwel, van het soort dat koffie gaat drinken bij haar vriendinnen om achteraf tegen andere mensen te vertellen dat er twee centimeter stof op de tv lag. Awel, ik doe niet meer mee, zie. Ik heb andere ambities in mijn leven die er zeker weten voor zullen zorgen dat mijn ruiten zeer vaak niet binnen de vooropgestelde termijn gekuist zullen zijn, and you know what? Het interesseert mij niet. Zo, dat is eruit.
• de contacten met mensen wat beter onderhouden: want ik geef het toe, ik suck. You know who you are, mensen die soms maanden moeten wachten op enig teken van leven, dat dan nog vaak een teken is om een beloofde afspraak te verplaatsen. Dat kan beter, en dus beloof ik mezelf en jullie volgend jaar meer spontane zaterdagnamiddagdates en avondjes met spaghetti en martini.
• werk en vrije tijd meer uit elkaar houden. Het zou goud waard zijn voor mijn gemoedsrust als een weekend echt een weekend was en ik mijzelf helemaal zou kunnen vrijwaren van opduikende gedachten over werk en dringende deadlines waar ik beter aan zou werken. Hetzelfde geldt voor avonden. Tijd voor een tweede poging "computerloos door het leven" tijdens de vrije tijd, dunkt mij.

Wordt vervolgd!

loket 65+

Als ik in de wachtrij van loket 1 (identiteitskaarten en pensioenen) ga staan haal ik de gemiddelde leeftijd meteen met decennia naar beneden. Een man met een grijze baard en een donkere bril mompelt iets tegen de oudere dame voor hem, en het blijkt niet bepaald positief gemompel te zijn. Ik ontwaar "godverdomme" en "beter twee loketten opendoen in plaats van met ons belastinggeld dwoaze dingn te doen". De vrouw voor hem knikt alsof haar leven ervan afhangt, en er ontspint zich een gesprek waarin steeds meer wachtenden op leeftijd zich mengen. Ondertussen loopt een kleine zestiger met een rood hoofd zenuwachtig heen en weer terwijl hij inwendig vloekt dat hij niet heel den dag heeft. Als hij uiteindelijk plots wegstuift met de woorden dat het niet met hem zal zijn gaat het volume van het spreekkoor weer omhoog.

"Ge moet godverdomme tijd en ze om naar ier te koomn".
"Eén loketje, allez kom, u is da nu toch mogelijk?!"
"En ge moe nie peizen da ze uwen pasport al direct meegeven, zenne. Ze doen u twee keer nafte verrijden veur niet!"
"En die codes, voe wadde es dad'eigentlik nodig? Kekik geen codes nodig."
"Es da nu nog normoal dat dat zo lange duurt voor een pas?"

Als de loketbediende navraag doet blijken de klagers stuk voor stuk al jaren op pensioen. Dezelfde mensen die om acht uur staan te drummen aan de Delhaize om als eerste binnen te zijn staan om negen uur te puffen en te klagen aan loket 1 van mijn stadhuis dat ze geen tijd hebben om vijf minuten op hun pas te wachten.

Kan iemand mij vertellen wat die hastn dan de rest van hun dag doen om zo opgejaagd te zijn zo vroeg in den ochtend?

everything I ate: de echte ontknoping

En kijk, het is mij toch gelukt.

Echt representatief was deze week echter niet wat eten betreft.

Ten eerste was het de eerste week in lang dat chips tijdens de week verbannen werd in ons huis, en alle tussendoortjes gekocht werden op basis van gezondheid. En het was toch lekker: zoetzure augurkjes, kaas, kerstomaatjes en hier en daar een stukje fruit, een mens heeft daar deugd van. In het weekend mochten we wel een klein bakkie chips, en het heeft gesmaakt.

Tweede opvallendheid is dat we veel van hetzelfde hebben gegeten. Dinsdagavond aten we bij Youri's ouders omdat we 's avonds nog een cinemaken hebben gedaan, en toevallig stond er krak hetzelfde op het menu als bij ons de dag erna. Twee keer kip met mosterd en wijnsaus dus. Nog eens een dag later was het tijd voor een gehaktschotel met paprika's en mozarella, en aangezien Youri de dag erna ziek en met koorts in bed lag heb ik me de moeite niet getroost om nog eens een hele menu te koken voor mezelf. Resultaat: weer gehaktschotel voor mij, restjes.

Er waren ook drukke dagen waarop ik weinig anders heb gegeten dan nootjes. Slecht bezig soms, ik.

En last but not least: staar u vooral niet blind op de porties. Ik mag mijn bord dan wel uit gewoonte nog altijd goed vullen, vaak geef ik de strijd al na een derde op. Het is een gewoonte die er moeilijk uitgaat bij mij. Veel honger, veel eten, aldus mijn hoofd.

Maar goed:

Everything I ate, dus.

[eindejaarsmondays] Muziek

En dan nu: de verrassing! Naar aanleiding van de eindejaarsperiode maken de Manic Mondays een kleine comeback, namelijk, en daarbij gaan we op zoek naar uw mening over het afgelopen jaar. Deze week mag u een mondje komen meeleuteren over muziek.

Wat vond u de drie beste nummers van 2006?
Wie was voor u dé muzikale ontdekking van het jaar?
Wat was het beste optreden dat u dit jaar heeft gezien?
Wat was de beste CD van het jaar?
Welk nummer wilt u na dit jaar nooit meer horen?

everything I ate- de ontknoping

Zoow, de week is zo goed als voorbij en ik ben niet van plan om nog veel te eten vandaag. En eerlijk is eerlijk: hoe leuk het idee ook was, ik ben content dat het fotograferen gedaan is. De laatste dagen had ik het zo druk dat ik het een paar keer bijna vergeten was, en daarnet heb ik mijn laatste avondmaal nog eens dunnetjes moeten overdoen om toch nog een foto te hebben. De tweede versie heb ik aan de big yellow dog geserveerd, die daar zeer blij mee was.

Klein probleem evenwel: ik heb een zeer drukke dag achter de rug die vooral in het teken stond van een scrapbookworkshop door een Amerikoander uit Salt Lake City, en het ziet er niet naar uit dat ik morgen veel tijd ga hebben om adem te halen ook niet wegens interviews en retestrakke deadlines.

De collage komt er dus wel, maar u zult eventjes geduld moeten hebben. Om dat goed te maken is er morgen een klein verrassingetje. Stay tuned!

Hoera hoera hoera!

• Henk zit zo maar even in de finale van Cameretten!
• Ik pas weer in mijn "magerste" broek
• Mijn gewicht gaat na een frustrerend plateautje eindelijk weer naar beneden
• Ik heb vannacht beslist dat ik mijn haar wederom zwart ga kleuren
• Ik heb vrede gesloten met mijn nieuwe gsm, en ik begin hem stiekem zelfs een beetje leuk te vinden
• Ik kan al twee kerstcadeautjes uit mijn "to buy"-lijstje schrappen, en het is nog maar november
• Wat mij dan weer geïnspireerd heeft om mijn firefox te verkerstmissen
• Zeven pagina's van mijn hand in de Netwerk van deze maand, hastn. Zeven!
• Ik ga nu sebiets winterjashunten. Watch me now.

the story of the big yellow dog

Ik herinner mij een dag uit mijn jeugd waarop er door mijn ouders buitenproportioneel veel gekibbeld, gezaagd en gefret werd. Ze waren het duidelijk oneens over een bepaald sujet, en ze waren dat opvallend veel net buiten het bereik van kinderoortjes. Heel de dag hoorde ik gesis uit de garage komen, zware discussies vanachter een gesloten keukendeur en "neen neen neen" (mijn moeder) uit het verste hoekje van onze achtertuin. Elke keer dat ik onopvallend en in het passeren wilde opvangen waarover de ruzie ging werd het plots zeer stil.

Toen ik erover ging informeren kreeg ik van mijn moeder te horen dat ik al helemaal niet mocht weten waarover het ging, want dat ik zeker partij voor mijn vader zou kiezen en ze het dan helemaal niet meer zou kunnen halen. Een opmerking die insloeg als een bom. U moet weten dat het verre van mijn gewoonte was om tijdens mijn puberteit ooit partij voor mijn vader te kiezen (over mijn dood ende vermorzeld lijk), en die uitspraak mijn nieuwsgierigheid alleen maar aanwakkerde. Mijn vader en ik, die samen dezelfde mening deelden, sterker nog, zouden samenspannen tegen mijn moeder? Laat mij niet lachen!

's Avonds reden mijn ouders om onbekende redenen weg, volgens mijn moeder gewoon om eens iets te gaan bekijken en niets meer, en nog geen uur later stonden ze terug in de woonkamer. In de armen van mijn moeder een klein maar enthousiast hondje met een pluimstaart die maar niet wilde stoppen met kwispelen. Mijn vader had gewonnen.

Het was een mooi heldenverhaal ook: de hond van de kuisvrouw op het werk van mijn vader, midden in een scheiding, niemand wilde hem nog, mijn vader's hart brak toen hij hoorde over het beestje dat naar het asiel zou gebracht worden. En het gezaag begon. Waarvoor eeuwig dankbaar, in the end.

Ondanks het feit dat Piki (yes, I know) met zijn Pekinezige gestalte niet eens van ver leek op de honden die door mijn dromen dartelden (Newfoundlanders, labradors, Sint-Bernards, Mastino's en alles wat lomp is en even groot als de gemiddelde koe) ontpopte hij zich tot het meest speelse en enthousiaste beest ooit. In niets leek hij op de lelijke mormels waarmee Reddy Demey de zeedijk van Oostende terroriseert, Piki is de mooiste en coolste Pekinees van het westelijk halfrond, dat weet ik wel zeker.

De laatste maanden valt het mij plots op hoe oud hij is geworden. Wat me eraan herinnert dat ik hetzelfde aantal jaren bijgekregen heb sinds de dag van die ruzie, al is het bij hem erger omdat het allemaal maal zeven moet. Hij ziet minder goed, heeft soms last van zijn rug waardoor hij alle moeite van de wereld moet doen om nog in de zetel te kunnen springen, verliest zijn tanden en verandert beetje bij beetje in een oude grijze hond. Maar wel nog steeds de meest fantastische en vrolijke oude grijze hond van de wereld. Doe het hem maar eens na.

voedselfotografie

Dag drie van het "Everything I ate"-project.
Enkele bevindingen:

• Mijn ontbijt is elke morgen hetzelfde, en there's only so many ways om een beschuit met boter en suikervrije confituur te fotograferen
• Het kunstlicht in mijn bureau is hel als je deftige foto's van een stuk fruit probeert te maken
• In de cinema kan je dan weer coole effectjes bereiken met Nacho's en kaas (van mijn liefste, niet van mij!)
• Gisterenavond heb ik zwaar gefaald. Toen ik besefte dat ik het avondeten bij mijn schoonouders was vergeten te fotograferen heb ik even oprecht gepanikeerd, om dan te beseffen dat wij deze week toevallig nog eens hetzelfde op het menu staan hebben. Een beetje zeuren, dat moet kunnen in deze. Toch?
• Mijn eetpatroon zou vast spannender en uitgebreider geweest zijn mocht dit project er voor mijn gastric bypass geweest zijn. En er zouden zeker meer snickers en andere ongezonde lekkernijen voorbijgekomen zijn.

Maar voor de rest gaat het goed.
En van gullie?

rouwproces

Ik ben zwaar aan het treuren.

Na een paar moeilijke weken heeft mijn gsm het in de nacht van zondag op maandag begeven. Ik lag in bed na te denken over dokter Tancredi en het lot dat haar zou wachten indien zij nog in leven bleek, en toen stootte het ding een vreemdsoortig bliepje uit in de nacht. Mijn hart stond stil, ik wist direct dat er iets niet in de haak was, en toen ik keek was het al te laat: schielijk overleden aan batterijkanker. Geen leven meer in te krijgen.

Ik voelde intuitief dat ik weer een Sony Ericsson wilde, en eigenlijk stiekem dezelfde als mijn dode exemplaar. Dat had me erop moeten wijzen dat het misschien nog te vroeg was. Men koopt bij voorkeur geen nieuwe puppy als het huis nog naar kanker ruikt, vind ik. Maar de wereld heeft mij jaren geleden wijsgemaakt dat ik niet zonder mobiele telefoon kan, en toen we een paar minuten voor sluitingstijd een lokale telefoonwinkel binnenstapten koos ik een funky exemplaar dat als twee druppels water op de mijne leek, maar dan de volgende versie: eentje waarmee ik in Amerika zou kunnen bellen, en terwijl foto's nemen en video's draaien. Bijna was ik helemaal enthousiast geworden van mijn aankoop, maar thuisgekomen legde ik het ding aan en stortte ik zo goed als in.

Alles is mis.
Ik vind het fantastische beltoontje niet terug van mijn vorige gsm.
Alleen lelijke negermuziek-mp3tjes die in de verste verte niet bellen.
Maximum zes mp3tjes, en allemaal even lelijk.
De interface lijkt van heel ver op mijn oude, maar dan in een kleuterachtige windows-look-a-like versie.
Ik vind niet hoe ik mijn kaart kan opladen via mijn gsm.
Al mijn opgespaarde smsjes (waaronder het eerste dat youri mij ooit stuurde! *crowd grijpt naar zakdoek*) zijn verdwenen.
De screensavers zijn lelijk.

Een gigantische vergissing was het.
Volgens mijn moeder is dat normaal, en was zij zodanig teleurgesteld in haar nieuwe gsm dat ze er bijna weer mee naar de winkel was gegaan. "Het is gewoon even wennen", zei ze, "Nu vind ik mijn nieuwe gsm helemaal geweldig!".

En toch.
Het verandert niks aan het feit dat mijn hart nog nooit zo polyfonisch heeft gehuild als vandaag.

just another day at the office >>>>>>

De eerste voedselfoto is binnen, al ging het fotograferen net iets beter dan het binnenspelen ervan.

Geen honger. Het is een telkens terugkerend fenomeen dat opduikt op de eerste dag na een paar dagen vakantie. Het voelt als de spanning die je hebt als je op schoolreis mag vertrekken, gemengd met de adrenaline die politie-agenten moeten voelen als ze de deur openstampen van een kamer waar wel eens een ontbindend lijk van een paar maanden ver zou kunnen liggen. Allez, zo stel ik me dat gevoel toch voor.

Er zijn de mailtjes die zich een week opgestapeld hebben.
De to-do lijstjes die imponerend lang zijn geworden omdat je alles zo'n beetje hebt uitgesteld tot na het verlof.
De opdrachten die je vlak voor het verlof hebt afgewerkt, zodat je nu alles weer van nul moet opstarten.
De frisse ideetjes die zo'n week verlof met zich mee hebben gebracht.
En zoveel goede voornemens dat het wel Nieuwjaar lijkt.

Ik zal meer bloggen.
Ik zal mijn inbox proper houden.
Ik zal beginnen aan mijn lijstje met potentiële kerstcadeautjes.
Ik zal minder chips eten en meer gezonde tussendoortjes. (dat staat ook beter op de foto, vind ik)

Ik zie het zitten!

P.S.: Mensen die meedoen met "Everything I ate" kunnen misschien iets hebben aan deze Flickr Mosaic Maker: klikt. Ik heb hem zelf nog niet geprobeerd, kunnen de hippe kids die dat wel gedaan hebben laten weten of het iets is?

Everything I ate

Het is een beetje laat dag, maar ik heb net een keileuk project ontdekt op het zeer fijne Becks & Posh.
Vanaf morgenochtend bij het ontwaken tot het in bed kruipen op zondagavond gaan heel wat mensen al het eten dat ze tot zich nemen eerst fotograferen. Het is de bedoeling dat je er op het einde van de week een vet coole collage van maakt. En dat je niks overslaat: ALLES dat je binnenspeelt moet de foto op!

Ik vind het een geweldig idee, en ik ga dus gewoon meedoen.

En dat zou de rest van blogland ook moeten doen, vind ik.
Wie doet mee, wie doet mee?
Zeg het hier benee! (en laad binst uw camera al gereed op)

huiselijk aangelegd

Ik zat zo te denken, toen ik net de groenten aan het schillen en choppen was voor de royale stoemp die nu op mijn keramische kookplaat staat te pruttelen: eigenlijk feitelijk, als het journalistieke vuur is gedoofd en ik mijn ambitie om de wereld te veroveren heb opgeborgen, zou ik wel huismoeder willen zijn.

Ik zie het helemaal voor me: een stuk of vijf kinders, een huizeken in het Heuvelland, en ik die elke dag voor magistraal lekkere stoofpotjes zorg met verse groenten uit mijn tuintje tegen dat de papa thuiskomt. Ik zou zo hard een huis hebben waar het altijd naar cake en verse soep ruikt, waar ik tijd heb om een klaptje te doen met de facteur en onderwijl te checken hoe het met mijn azalea's zit.

En waar je in elke kamer razendsnel en draadloos kan surfen, want het moet wel een beetje redelijk blijven, natuurlijk.

dingen die ik vroeger niet deed, en nu wel

• zwemmen
• oorringen dragen
• aan de lopende band nieuwe recepten uittesten
• elke week bloemen kopen voor mezelf
• boeken uitlezen
• kleedjes dragen
• mezelf opwarmen aan de haard
• blij zijn met een potje acrylverf
• in dingen passen

de eenderetestrakke brievenrevolutie

Hoe erg je lichaam zich ook in een allesoverheersende staat van vakantiestemming bevindt, bij thuiskomst zijn er altijd een paar dingen die ervoor zorgen dat dat jubelige "en we gaan nog niet naar huis"-sfeertje rap zijn muil houdt en in een hoekje wil zitten huilen. In mijn geval waren dat het feit dat ik er geen rekening mee had gehouden dat je na je vakantie ook nog moet eten en drinken, een hele zak vol was waarvan ik wou dat ze asap geen was meer was en zoals gewoonlijk een paar goodies die de postbode (die ik met de dag een grotere klootzak begin te vinden) in onze brievenbus had gedropt.

Bij die goodies nog steeds geen Elsie Flannigan-boek, wat bij mij een vaag vermoeden doet rijzen dat het wel eens grandioos verloren zou kunnen geraakt zijn bij de poowst. *hart knakt tussen beide kamers in tweeën bij gedachte alleen al* In plaats van Elsie Flannigan werd ik getrakteerd op een hoopje onheilspellende van professionele briefhoofden voorziene omslagen, samengeteld en wel een bedrag van een half maandloon eisend, op te hoesten aan allerhande instanties waarvan ik zo keihard niet begrijp wat ze eigenlijk feitelijk voor mij doen. Het enige dat mij nog restte was met gebroken ogen "Aaaargh" roepen en panisch in de stoof staren. Bij wijze van wanhoopspoging ging ik in mijn lichaam op zoek naar het laatste beetje wildwaterbaan en eendjes voeren dat zich nog in mijn bloedbaan moest bevinden, maar ik heb het niet meer gevonden.

Edoch!

Tussen de getypte brieven die zeker weten allemaal uit het diepste hol van Satan werden verstuurd zat één stralend lichtpuntje, zijnde een handgeschreven brief van een echte mens. Kunt u zich herinneren wanneer u die voor het laatst kreeg, beste lezers? Van mij was het lijk zo lang geleden dat ik me niet meer kan herinneren van wie het was, ja echt. Wat mij dan weer deed denken aan alle ochtenden dat ik als twaalfjarige in onze brievenbus handgeschreven brieven vond uit alle werelddelen met ronkende zinnen die mijn pennenvriendjes mij in hun kinderhandschriftjes toevertrouwden. Die brieven maakten mij vrolijk, en ik geloof niet dat dat ooit in die mate is voorgevallen bij het ontvangen van een e-mail. De handgeschreven brief die ik gisteren las was dan ook de enige die op een maniere mijn grafdelvershumeur aankon, en ook dat kan geen toeval zijn.

Waarmee ik wil zeggen: als we het ontvangen van post weer enigzins leuk willen maken, dan moeten we allemaal weer gaan schrijven. Het is genoeg geweest met die smsjes en e-mails en al, zeg ik, vanaf nu gaan we ons weer met z'n allen trainen in mooie letters en geheime boodschappen die vervat zitten in de beginletters van elke zin. Want echt, als we het ooit weer zo leuk willen maken als vroeger dan gaan we het toch helemaal zelf moeten doen. Ik zeg kerstkaartjes die u schrijft om ze te schrijven in plaats van om één terug te krijgen waarop ook maar "gelukkig kerst van de familie Goeghebeur" staat. Ik zeg onverwachte brieven aan mensen uit vroeger tijden! Anonieme brieven die u verstopt in een boek van de bibliotheek! Op sjiek briefpapier en met coole postzegels zodat elke trip naar de brievenbus er eentje wordt waarbij het hart jubelt van nieuwsgierigheid in plaats van van pure doodsangst.

Doet u mee?
Ik zeg: DOET?! U?! MEE?!

(raaj teh nav etis po jim roov mets)

all's well that ends well

Franske heeft zijn Wendy binnengedraaid en vormt volgens dochter Céline nog steeds een gelukkig paar met laatsgenoemde. Tales from the crib wenst hen het allerbeste en bedankt Céline voor deze fijne inside informatie. :)

Wij zijn terug dan weer terug van vijf dagen chillen tussen eekhoorntjes en vliegenzwammen in een zo goed als verlaten Centerparcs waar het zo rustig was dat de Dalai Lama niet zou weten waar hij het heeft.

Ik heb mezelf voor het eerst in jaren publiekelijk in badpak vertoond en ik heb werkelijk geen enkele geshockeerde blik gezien, wat er dan weer voor zorgde dat ik blij ende tevree elke wildwaterbaan in mijn blikveld heb ingepalmd met mijn liefste.

We hebben gourmet laten deliveren.
De eendjes gevoederd met spaghetti en brood.
Gewezen naar allerhande vreemdsoortige boleten.
Ontbeten met zicht op een zich wonderbaarlijk voor ons uitstrekkend lake.

Het was bijna te mooi en ontspannend om waar te zijn.

Dan kom je helemaal kalm en zen thuis, en dan smijt dat klote interweb één woord in je gezicht: SPAM. Honderdduizend met een keer.

Maar het zal niet met ons zijn wi maat. *zwaait met ontspannen vuistje*

Update: en dan overloop je je rss-lijst en zie je dat je een hoop hilarische aanstellerij ivm een verkiezing hebt gemist. Twee dingen: mensen moeten dringend meer boleten checken en de eerste in het alfabet wint. Yeah! :)

snapshots

Ik ben altijd een beetje teleurgesteld als ik naar de foto's kijk die de laatste maanden in onze iPhoto-bibliotheek zijn terechtgekomen. Het zijn er niet alleen weinig voor ons doen, ze zijn ook redelijk standaard, eerder evenementfoto's dan zomaarfoto's. En ik hou niet van evenementfoto's.
Op mijn favoriete foto's staan dingen waar normale mensen geen foto's van nemen. Geen feestjes of partijtjes, maar een keuken die helemaal overhoop ligt of youri en ik die gezellig boeken zitten te lezen op een lome zondagnamiddag. Dat zijn de foto's die ik graag zie, en dat zijn de verhalen die ik wil vertellen.

Het totale gebrek aan dergelijke foto's was te wijten aan het gebrek aan een kleine camera. Onze Ixus begaf het een paar maanden geleden zomaar, en toen dachten we dat het ook wel zou gaan met onze 300 D. Een geweldige camera, dat wel, maar niet direct iets om dag in dag uit in je handtas mee te sleuren wil je niet ten prooi vallen aan accute vormen van schouderverlamming. En dus werd de camera minder en minder bovengehaald en lukte dat enkel nog op speciale evenementen als doopfeesten en fotoshoots van fotogenieke nichtjes.

Die misérie is eindelijk voorbij. Sinds enkele dagen worden er weer volle bak foto's genomen ten huize lilith. Het is weer een Ixus geworden, maar dan een nog veel coolere versie dan de vorige. En knopjes dat dat spel heeft, en face detection, en een image stabilizer en alles! Als u ons dus eventjes niet speurt: wij zijn foto's aan het nemen ergens. Van de domste dingen eerst, want we hebben 't één en 't ander in te halen, vaneigens.

twijfelaar

Jarenlang ben ik de grootste niet-twijfelaar van het continent geweest. Ik twijfelde zelden of nooit. Sommige mensen noemen zo'n instelling ook wel eens nonchalance, of soms zelfs slordigheid of nog iets ergers, maar ik hou ervan te denken dat ik het tegenovergestelde van een perfectionist ben. Ik ben een imperfectionist, en ik ben daar best tevreden mee omdat ik perfectionisten doorgaans een beetje gay vindt. Zei zij die samenwoont met de grootste perfectionist van de lage landen.

Dingen hoeven voor mij doorgaans niet foutloos. Ik hou wel van de charme van dingen met een hoek af, en aangezien ik meestal het geduld niet kan opbrengen om iets tot in de perfectie af te werken ben ik meestal al content als niet alle hoeken eraf zijn. Als ik perfectionisten zie zwoegen om perfecte resultaten te bereiken moet ik hoogstens eens vol medelijden glimlachen omdat ik dat niet in me heb, en het mezelf dus ook zo moeilijk niet hoef te maken.

En toen besliste ik op een blauwe maandag dat ik journalist wilde worden.

Probleem: als het over teksten gaat ben ik een complete perfectionistische dwangneuroot on speed. Niet met blogteksten, die zwier ik snelsnel en zonder omkijken online, maar wel met teksten die effectief op kweetnie oeveel exemplaren in boekjes gedrukt worden. Ik zou de snelste tekstschrijver ooit kunnen zijn, ware het niet dat ik mijn teksten een bazillion keer herlees, en dan nog eens en nog eens, voor ik het over mijn hart krijg om ze door te sturen naar de boekskes.

Ik sleur en trek aan elk woord tot het helemaal juist staat, en dan herlees ik en blijkt het toch nog net niet helemaal compleet juist te staan. En dan herlees ik het nog eens. En nog eens, om toch maar zeker te zijn. En ook al zegt Youri (die altijd de eerste lezing krijgt) twintig keer dat het goed is en leuk leest, nog ben ik ervan overtuigd dat het vast nog wel ergens niet lekker loopt, en dat iemand tijdens het lezen zijn neus zal optrekken en luid zal uitroepen: "welkn truttemie eeter dadier geskreevn?"

Een jeanette van een journalist ben ik, beste lezers, u kunt u dat niet inbeelden.

is it just me?

Men klikke.

• een flesje evian
• een concertticket voor Sufjan Stevens
• een flyer van andere concerten
• een fluostift, een rollerbal en een zwarte stylo
• een notitieboekje met ringen
• een geponste bloem waarop een knoop is genaaid
• mijn oproepbrief van de verkiezingen
• een moleskine reporter
• een moleskine agenda
• een appelblauwzeegroene haarspeld
• een witte haarrekker
• rexona deo
• mijn overvolle portefeuille
• een potje met veel witte knopen en één rode
• een sleutelbos
• mijn platte gsm
• vier mandarijntjes
• een boodschappenlijstje van vorig weekend
• twee zonnebrillen

Mind you dat ik hem onlangs nog heb uitgemest en u dus geen getuige hoeft te zijn van een verkruimelde ontbijtkoek die all over the place zat. Waarom de verkiezingsbrief het dan wel heeft overleefd beats me.

Hoe doen die vrouwen dat met handtassen de grootte van een zakdoek, denk ik dan.

even tussendoor

Volgens i. is onze RSS kapot, maar ikzelf en mijn lief ondervinden geen enkel probleem. Zijn er nog mensen die miserie hebben? Wees de wanhoop en zenuwinzinking niet langer nabij en laat een comment achter op de daarvoor voorziene plaats.

Indien niet leggen we allemaal samen voor een nieuw RSS-lezertje voor i.!

Update: het schijnt dus weer in orde te zijn voor gebruikers van bloglines. Wij danken i. voor de tussenkomst! :)

linkiewinkies, editie drie

De vangst van deze week is niet bepaald bijzonder vet, ik geef het toe, maar dat komt omdat ik veel heb getypt en weinig in het wilde weg heb gesurft. De keren dat ik dat wel deed kwam ik volgende leukigheden tegen:

The last photo I ever took contest
Ik hou van de stier.

Funny cat jump
Aaah, katten, daar kan ik dus tot tranen toe mee blijven lachen.

De honderd bangelijkste scenes uit films volgens Retrocrush
Ik hou van lijstjes, en ik hou van Retrocrush. Wat wil een mens nog meer?

Deceiving pictures
Twee keer kijken is oke.

Best haircut of the year.
Trouw met mij, o vreemde man.

En natuurlijk:
het lachende kindje.
Doodsbang word ik ervan, maar ook wel week en vertederd en giechelig.

't Amusement!

zaterdag vs zondag

Een paar jaar terug was de zondag één van mijn minst favoriete dagen van de week. En dat vooral omdat het de dag voor maandag was, en ik hem meestal maar half beleefde omdat ik maar rond de middag met een hardnekkig katergevoel uit bed rolde. Zondag, dat was een mottige dag, in tegenstelling tot het fantastische van een zaterdag. Zaterdag had het veelbelovende van het begin van het weekend, én de winkels waren open. Zaterdag was de beste dag ooit.

Maar dat was vroeger.

Tegenwoordig is zaterdag een dag waarop zo van hot naar her wordt gevlogen dat het niet eens meer veelbelovend aanvoelt, laat staan als weekend. Zaterdag is de dag waarin alles moet worden geduwd dat tijdens de week niet kon wegens tijdsgebrek, wat wil zeggen dat ik op zaterdag meer onderweg ben dan iets anders. Zaterdag is de dag van het ellenlange to do-lijstje.

Als je weet dat zondag dan weer de dag is van ontbijt met versgebakken pistoleetjes en onder een dekentje voor de haard zitten met een warmwaterkruik en een boek bij de hand dan begin ik toch serieus te twijfelen. Volgens mij is zondag alleen maar mottig tot je de vijfentwintig gepasseerd bent.

dit is geen na-foto

Ik had het beloofd, en aangezien het vanmorgen niet regende heb ik mijzelf laten vastleggen op de gevoelige plaat. Ondanks een slechte haardag, geen goesting om schoenen aan te doen en het feit dat de voor tijdens verbouwingen is genomen en ik daarom vol stof hang, allemaal voor jullie, beste lezers.

Volgens mijn chirurg zijn mijn verwachtingen te groot, maar ik ben vastberaden: ik wil nog eens vijfentwintig kilo afvallen, desnoods op eigen kracht en met bloed, zweet en tranen. Geloof me vrij: ik ben al zeer content met het behaalde resultaat (min 29 kilo sinds mijn hoogste gewicht), maar nu ik dichter bij andere mogelijkheden kom (lees: mezelf te pletter kopen aan kledij die past (l) )heb ik geen zin om het al op te geven. De chirurg voorspelt dan weer dat ik nog een kilo of tien, maximum vijftien zal afvallen, maar als dat niet het geval is (and I quote) mag ik hem ook niet dooddoen.

Dat zullen we dan wel zien, zeg ik.

de broek van wendy

Het zal mijn credibility in the hood wel niet bepaald opkrikken, maar het valt ook niet meer te ontkennen: ik ben een die-hard fan van "Wie wordt de man van Wendy", het programma waarin Wendy Van Wanten op zoek gaat naar een potentiële bedpartner. Ik mag dan wel grote ogen getrokken hebben toen ik het "concept" voor de eerste keer hoorde, het levert wel bijzonder entertainende televisie op. Zo entertainend dat ik met trots kan vertellen dat ik nog geen enkele aflevering van Wendy's zoektocht heb gemist.

In den beginne keken we omdat mannen die duidelijk hun penis niet in bedwang kunnen houden terwijl een camera alles vastlegt voor het nageslacht nu eenmaal ons idee is van een fijn avondje voor de buis. Vijftigjarige maagden die met geile blikken in de struiken duiken op zoek naar bloemetjes om hun cadeautje voor Wendy mee te versieren, veertigers die het hart van Wendy wilden veroveren door te beginnen bleiten omdat "ze ook een hondjen adn gelijk prutsken, en het is overleden, Wendy, en ge kunt daar toch zo aan geëcht zijn", en haar daarom verrasten met een oerlelijke koffiekop met een nog lelijkere malthezer op. Wendy bleef bij elk cadeautje en slijmerig complimentje dat alleen bedoeld was om haar zo snel mogelijk te mogen bepotelen haar galante en aimabele zelf, wat door de wanhopige meute dan weer werd begrepen als "keure hebben".

Drie "raadgevers" (Wendy's homoseksuele vriend die dringend zijn kapper een proces moet aan doen, haar oudere vriendin die denigrerende opmerkingen maakt als de mannen de wc niet proper hebben gehouden en haar oudste zoon aka hij die het ook geen twee keer zou moeten vragen, ware ik niet verzeild in een mooie en fijne relatie met mijn lief) nomineren elke week drie manspersonen, en Wendy stuurt er eentje naar huis. Wat volgt zijn donderslagen bij heldere hemel en mannen die elkaar knuffelen en besnotteren en lieve briefjes achterlaten op elkaars kussens om hen te bedanken voor de "levenslange vriendschap". Aaah.

Maar ik ben er zot van! Nu blijkt dat mijn favoriet van in het begin (Patrick aka hij die verbazingwekkend goed op prins Laurent lijkt) bij de laatste drie is, maar waarschijnlijk toch geen keure zal hebben, supporter ik voor Franske. Franske mag van mij in Wendy haar broek geraken, en iedereen mag het weten! Yeah!

secret santa

Ik geef zeer graag cadeautjes en ik was in de lagere school helemaal weg van de kerstboompluk (zeker die keer dat ik van Macha Dombrecht een zak spekken kreeg van wel 50 frank!), dus toen ze op het Nederlands scrapbookforum waarvan ik lid ben een Secret Santa organiseerden schreef ik me direct in.

En nu is het dus officieel gestart: deze namiddag kreeg ik de naam en het adres van een ander lid, en die mag ik nu platbombarderen met goodies. In ruil krijg ik van iemand anders cadeautjes terug.

Er zijn een paar regeltjes:

* iedereen geeft voor minstens 15 euro ongeopend scrapbookmateriaal
* iedereen voegt een zelfgemaakt cadeautje toe
* wie wil mag allerhande dingen toevoegen en zo genereus zijn als hij zelf wil. Chocolaatjes, snoepjes, het mag dus allemaal.
* het cadeautje moet zo mooi mogelijk versierd worden zodat de ontvanger gek wordt van nieuwsgierigheid

We moeten onze pakjes ten laatste op 1 december opsturen, en dan moet iedereen wachten tot 25 december (!) om het te openen. Volgens Youri lukt dat me nooit, en hij zou wel eens gelijk kunnen hebben, maar ik kan goed faken. Anywayz: dan hebben we vijf dagen om te raden wie onze Secret Santa was, en daarna mag iedereen het verklappen.

Ik zie zo'n dingen altijd veel te zwaar zitten.
Waarom is er eigenlijk nooit eens kerstboompluk in de blogosfeer, hastn?
'Tis immers the season to be jolly.
Wollen kousen kopen voor Michel Vuylsteke en al, neen?