rouwproces

Ik ben zwaar aan het treuren.

Na een paar moeilijke weken heeft mijn gsm het in de nacht van zondag op maandag begeven. Ik lag in bed na te denken over dokter Tancredi en het lot dat haar zou wachten indien zij nog in leven bleek, en toen stootte het ding een vreemdsoortig bliepje uit in de nacht. Mijn hart stond stil, ik wist direct dat er iets niet in de haak was, en toen ik keek was het al te laat: schielijk overleden aan batterijkanker. Geen leven meer in te krijgen.

Ik voelde intuitief dat ik weer een Sony Ericsson wilde, en eigenlijk stiekem dezelfde als mijn dode exemplaar. Dat had me erop moeten wijzen dat het misschien nog te vroeg was. Men koopt bij voorkeur geen nieuwe puppy als het huis nog naar kanker ruikt, vind ik. Maar de wereld heeft mij jaren geleden wijsgemaakt dat ik niet zonder mobiele telefoon kan, en toen we een paar minuten voor sluitingstijd een lokale telefoonwinkel binnenstapten koos ik een funky exemplaar dat als twee druppels water op de mijne leek, maar dan de volgende versie: eentje waarmee ik in Amerika zou kunnen bellen, en terwijl foto's nemen en video's draaien. Bijna was ik helemaal enthousiast geworden van mijn aankoop, maar thuisgekomen legde ik het ding aan en stortte ik zo goed als in.

Alles is mis.
Ik vind het fantastische beltoontje niet terug van mijn vorige gsm.
Alleen lelijke negermuziek-mp3tjes die in de verste verte niet bellen.
Maximum zes mp3tjes, en allemaal even lelijk.
De interface lijkt van heel ver op mijn oude, maar dan in een kleuterachtige windows-look-a-like versie.
Ik vind niet hoe ik mijn kaart kan opladen via mijn gsm.
Al mijn opgespaarde smsjes (waaronder het eerste dat youri mij ooit stuurde! *crowd grijpt naar zakdoek*) zijn verdwenen.
De screensavers zijn lelijk.

Een gigantische vergissing was het.
Volgens mijn moeder is dat normaal, en was zij zodanig teleurgesteld in haar nieuwe gsm dat ze er bijna weer mee naar de winkel was gegaan. "Het is gewoon even wennen", zei ze, "Nu vind ik mijn nieuwe gsm helemaal geweldig!".

En toch.
Het verandert niks aan het feit dat mijn hart nog nooit zo polyfonisch heeft gehuild als vandaag.