droogkast

Uren heb ik al voor mijn droogkast gestaan, wachtend tot het lichtje eindelijk van knipperend groen (bezig) naar groen (klaar) verspringt. Mijn droogkast is daar namelijk compleet onduidelijk in: de lichtjes verspringen van hoog naar laag aan een gestaag tempo, maar eens op het laagste punt aangekomen blijft het lichtje nog een eeuwigheid knipperen.

Telkens laat ik me keihard vangen aan de droogkast. Dan denk ik dat hij bijna klaar is omdat het laagste lichtje ontstoken is, en dan begint de eeuwigheid. De eeuwigheid die ik vul met staan kijken naar de droogkast, weer weglopen omdat het te lang duurt, toch nog maar eens tien minuten staan kijken naar het knipperende lichtje, en dan weer opgeven, zevenentwintig keer na elkaar. En ondertussen wordt mijn strijkijzer koud en mijn zin in strijken met de minuut lauwer.

Het huishouden, ik word daar werkelijk compleet agressief van.

zelfportretteken trek

Ien gooide mij het zelfportretstokje toe. In tegenstelling tot andere bloggers deed ik niks met een klamboe of photoshop, maar ging ik deze namiddag samen met mijn broer loos in de badkamerafdeling van de stock in Woesten, bij mijn gezinsleden sinds jaar en dag bekend als de stockiwoestn.

De stock in Woesten dus, alwaar ze nog VTM-Amedees verkopen en daar zonder zeveren 21 euro voor uit uw zakken zouden slaan. Wat zou Serge Gobin daarvan zeggen, denk ik dan.

Ik ben de linkse, die bij nader inzien zo scheel kijkt als de gemiddelde rietmus.

*gooit het stokje naar ishku, tomadde en jochen, en is te leeg om te linken*

dag van de poëzie

Want dat is het vandaag. En dan kan iemand die van mooie woorden houdt niet achterblijven qua "plaats eens een gedicht op je blog".

Ik kies ook dit jaar weer voor Bart Moeyaert.

Kwijt

Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
Hoe ruim ik op
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil?
Dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.
Nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang gevonden bent
door wie je liever ziet.
Dan zal ik kunnen rusten.
Anders niet.

-Bart Moeyaert

Dag, vrienden.

sneeuw

Toen Youri vanmorgen aan ons bed kwam staan om enthousiast te vertellen dat het gesneeuwd had wist ik dat ik goed gekozen had, in den tijd. Ik ben er immers van overtuigd dat ik nooit zou kunnen samenleven met iemand die niet van sneeuw houdt.

Ik zou ook niet kunnen samenleven met iemand die na vijf minuten sneeuwval op de stoep staat om al die fantastische sneeuw weg te vegen in de goot, in plaats van om erin te gaan spelen. Ook geen optie: mensen die door de sneeuw wandelen met een lang gezicht en een paraplu boven hun hoofd.

Hoe mensen omgaan met sneeuw zegt zo veel over hoe mensen zijn, vind ik.
En Youri en ik, wij blonken in ons vel, vanmorgen vroeg.

zwaar confronterend nieuwsbericht

Om eens een stukje uit de krant te citeren:

Ben ik de enige die zich een baby voorstelt bij het lezen van het stuk "de in 1990 geboren.."? Een kleuter, hooguit. Als mensen die in de jaren negentig geboren zijn al moorden beginnen te plegen, dan pas weet je dat je een oude doos aan het worden bent, vind ik.

chemo

In kankerland zijn er twee soorten dagen. Gewone dagen, en chemodagen. Bij wijze van geluk bij een ongeluk zijn er veel minder chemodagen dan gewone dagen, maar chemodagen tellen wel makkelijk voor vier.

Een chemodag, dat is aankomen in het ziekenhuis als het nog donker is, en in alle stilte beginnen aan een zware dag vol buisjes, tubetjes en baxters. Dat is tot half elf op van de zenuwen zijn omdat de bloeduitslagen niet binnenkomen, en het dus niet eens zeker is of de rotzooi die chemo is wel zal MOGEN toegediend worden. Dan maar de tijd vullen met het lezen van kankerboekjes vol interviews met Phara De Aguire en andere bekende kankerpatiënten. Want ja, ook kankerland heeft een eigen tijdschrijft, al had ik dat liever helemaal niet geweten als ik had kunnen kiezen. Chemodag is tegelijk heel hard hopen dat de chemokuur wel en ook weer niet zal kunnen doorgaan. Wel omdat het de enige manier is om de kanker een klap te verkopen, niet omdat het ook de rest van je lichaam een serieuze pandoering bezorgt. Die pandoering kwam er uiteindelijk kort voor de middag. Razendsnel in de vorm van een doorzichtige baxter met een onheilspellende naam op.

Het is nog niet eens vier uur en ik kan maar met moeite mijn ogen openhouden.
En dan ben ik nog maar een doodgewone toeschouwer.

de huilbaby, deel twee

Dingen die ik me vannacht heb zitten afvragen:

• Zou het helpen als ik kussens/matrassen/de gordijnen in mijn oren prop?
• Hoeveel kost het om een baby op miraculeuze wijze te laten verdwijnen?
• Wat kosten huizen tegenwoordig in een babyloze buurt?
• Bestaan er geen halsbandjes die hoge signalen uitsturen zodat huilbaby's niet meer huilen?
• Wat is er in godsnaam aan de hand met de huilbaby?
• Hoeveel kost valium, en hoe krijg ik het in de huilbaby?
• Hoeveel eierdozen zouden er nodig zijn om onze kamer geluidsdicht te maken?
• Hoe lang huilt een huilbaby?
• Zou ik mijn ritme veranderen zodat ik werk tijdens de huilsessies en slaap als de huilbaby niet huilt? Zit er ritme in een huilbaby?
• Wat als deze huilbaby wordt opgevolgd door nog een huilbaby? Hoe lang huilen twee huilbaby's?
• Kun je een postnatale depressie krijgen door naast een huilbaby te wonen?

Echt geweldig dadde, kinders.

the rooi bottekes saga, the end

De afgelopen weken heb ik ze allemaal afgelopen. De Avance, de Shoes in the Box, de Brantano, de Verduyn, de Ken, de Mach 3, de Mano, de New Paris Londres, de Berca, en gisteren ook nog eens de Torfs, de France Arno en nog wel een stuk of wat andere schoenwinkels erachteraan. In mijn kielzog een bewonderenswaardig geduldige Youri, die mij ondertussen al zo vaak "het zijn geen zulke" had horen zeggen dat het niet meer te tellen viel op de vingers van alle winkelmeisjes van alle bezochte schoenwinkels samen. Eerlijk is eerlijk: als de rollen omgekeerd waren en ik Youri was en Youri mij, dan was ik hem uit pure frustratie en ongeduld zeker al te lijf gegaan met een vlijmscherpe pumphak. Maar niet Youri. Youri zegt dingen als "je gaat er wel eens vinden, lilith".

En vinden deed ik ze.

Gisteren rond een uur of vijf in de winkelstraat van Oostende, meerbepaald. Blij dat ik was: omdat de bottekes die tot op dat moment alleen in mijn hoofd hadden bestaan werkelijk door iemand gemaakt waren. Omdat schoenwinkel Maury ze had ingekocht en op ooghoogte in hun etalage had geplaatst, for me to see. Omdat Youri het glansrijke moment zou mogen meemaken dat ik ze kocht, na al die weken achter mijn gat lopen, en omdat hij zou inzien dat ik geen lastige schoenenkoopster was, maar iemand die kan wachten op het juiste moment en het juiste paar geweldige rooi bottekes. Omdat het model even perfect was als de kleur. Geen bordeauxrood of rozerood, maar knalrood met een ronde top en een goede hiel. Snakkend naar adem zei ik tegen Youri dat ik me ervan bewust was dat de bottekes van mijn dromen niet bepaald goedkoop waren, maar dat dit wel DE BOTTEKES VAN MIJN DROMEN waren. En hoeveel keer kom je die tegen in je leven? Eén keer? Twee? Sommige mensen waarschijnlijk nooit!

Een half uur later liep ik met een lip tot op de grond door de winkelstraat van Oostende. Zonder de bottekes van mijn dromen. Mijn droom was bloederig aan stukken geslagen door een kutverkoopster en de boodschap dat ze die "enkellaarsjes" enkel nog in maatje 38 hadden, alle andere waren onmiddellijk uitverkocht. Even had ik overwogen om ze toch te kopen en mijn slagschepen maat veertig met eeuwenoude chinese inbindtechnieken in te snoeren, maar ik koos uiteindelijk voor plan B: de winkel uitstappen en twintig minuten aan een stuk kwade dingen roepen over bottekes en voor het ongeluk geboren en kutverkoopsters en altijd hetzelfde! Wat een mooi moment had moeten worden was veranderd in een complete anticlimax zonder bottekes. Op de weg naar huis was ik er zo het hart van in dat mijn maag aanvoelde alsof iemand er een houten klomp tegen had gegooid.

"Maar hey", doorbrak Youri de oorverdovende stilte in de zilvergrijze bolide. "Als je morgen nu eens naar een andere Maury zou bellen om te kijken of ze ze daar niet meer hebben?" Ik knipperde even met mijn wimpers. Geniaal was het! Ik vond het het beste idee dat ik de laatste jaren had gehoord. Ik had hem wel kunnen zoenen, zo fenomenaal fantastisch vond ik Youri op dat moment, en dat kwam goed uit want hij is al een paar jaar mijn leaf, en die mag je zoenen zoveel als je wil.

Bij thuiskomst ging ik aan de slag met blaadjes en opzoekingswerken en stylo's, en rond een uur of negen kon ik wel gillen van de spanning omdat ik alle telefoonnummers van alle Maury's van het land had verzameld, klaar om mijn zoektocht naar de rooi bottekes voor eens en voor altijd af te ronden. Ik was er zo klaar voor. Het zou me lukken, en ik zou zeer binnenkort door het leven gaan als het meisje met de extreem geweldige rooi bottekes.

Maar dan kende ik mezelf nog niet.

"Youri?" fluisterde ik gisterenavond, toen we al eventjes in bed lagen.
"Ja?", klonk het van aan de andere kant van ons bed.
"Ik ga ze toch niet kopen geloof ik, de bottekes."
"Ik heb eigenlijk al een paar botten, en het zijn ook goede."
Toen werd het even stil in onze slaapkamer.

Dat die jongen mij nog niet vermoord heeft in mijn slaap, ik snap er werkelijk geen snars van.

de huilbaby

We hadden in den tijd niet alleen geluk dat we dit huis vonden, we hadden ook nog eens chance met onze buren. Ik vond onze buren van in het prille begin helemaal geweldig omwille van drie redenen: ze waren niet gepensioneerd, ze stonken niet naar opgedroogde urine en de jongen van het burenkoppel was jaren mijn favoriete bartender van het Ieperse uitgaansleven geweest. Zijn huidig lief was ook een toffe, vooral omdat ze geweldig goed kon zingen en er in de zomer ofwel wondermooie versies van fijne liedjes uit hun tuintje het onze kwamen inwaaien, ofwel geluiden van vrolijke barbecues met drank en spelen. Zo'n buren heb ik graag, zie.

De shock was toen ook groot toen er na een maand of drie plots een "TE HUUR"-bordje aan het raam van J. en F. (de coole buren die wij ondertussen bij naam en toenaam kenden) hing. En neeneeneen, het lag niet aan ons, ze hadden al een paar maanden geleden een huis gekocht een eindje verderop en nu liep het huurcontract af. Toen de verhuiswagen uiteindelijk vertrok met J. en F. heb ik toch even geslikt, moet u weten. Het had er even zo rooskleurig uitgezien qua buren, en ik of all people weet hoe belangrijk dat is.

Enter de tweede nieuwe buren, een paar weken later. Ik noem ze ook wel eens "de muttens van buren", omwille van het feit dat ze allebei wegduiken als ik "goeiemiddag" zeg bij een toevallig encounter, en ook omwille van de fluit. Eén van de twee buren, die by the way even oud zijn als wij, speelt uren aan een stuk fluit. En die uren, beste lezers, die lijken na een tijdje wel dagen. Ik zeg er niks van, ik heb een "Zonder haat-straat"-sign aan mijn ruit hangen, maar een fluit, begod. En alsof dat nog niet genoeg is bleken onze nieuwe buren ook zangers te zijn, maar dan in groep en des avonds, en nogal katholiek geïnspireerd. Om een lang verhaal kort te maken: de kans is groot dat er deze zomer geen barbecuegeluiden naar onze tuin overwaaien, maar orgeldeuntjes en wierookdampen. Het kan verkeren.

Anderhalve week geleden stopte het geluid van de fluit plots. En een paar dagen later werd dat geluid compleet out of the blue vervangen door een nog veel erger geluid: het gehuil van een pasgeboren baby. :aah: Wij snappen er geen reet van, want de buurvrouw ziet er zo onbevlekt uit als geen ander, en het was ons nooit opgevallen dat ze zwanger was, maar het zijn natuurlijk onze zakens niet ofzo. Maar toch. Sinds dat moment maken wij elke nacht door onze dunne muren mee hoe het voelt om opgescheept te zitten met een huilbaby. Het coole is echter dat wij mogen blijven liggen, hoe hard de WEEEEEEEEEEE's ook klinken. Ons voortplantingsplan is er van de weeromstuit weer een paar jaar door opgeschoven. En het lag al bijna tegen de pensioengerechtigde leeftijd, moet u weten..

zelden zo iets fantastisch gezien:

Ik zit al een kwartier vertederd te wijzen en geluidjes te produceren die niet voor publicatie vatbaar zijn:

pandacam!

de wondere wereld van lilith in vijf weetjes

1. Ik ben toegetreden tot een scrapbook design team. Een scrapbook design team waarover ik op dit moment eigenlijk niet zo ongelooflijk veel kan en mag vertellen, maar dit dus wel. Ik, een scrapbook designer. :aah:

2. Vorige week ben ik voor het eerst compleet geschrokken van mijn reflectie in een etalageraam. Ik zag iemand op me afkomen, en toen bleek dat ik het zelf was heb ik wel vijf minuten staan staren naar mijn zwaar geminderde rondingen. Mijn hoofd kan duidelijk nog niet mee, en mijn kleerkast nog veel minder.

3. Ik ben wanhopig op zoek naar rode botjes. Maar dan heel specifieke rode botjes die, als ik ze ooit zou vinden, zeker 200 euro gaan kosten. Rode botjes, leer ze mij niet kennen!

4. Ik heb de laatste weken zoveel bijgeleerd over kanker dat ik er hele blogs mee zou kunnen vullen. Maar om het met de woorden van mijn huisdokter te zeggen: "Een mens weet best zo weinig mogelijk over kanker", en gelijk heeft hij.

5. Ik ben al heel de week aan het overwegen om de dvd-box van Terug naar Oosterdonk te gaan halen met de bon uit de HUMO. Aber: wij kopen al een hele tijd geen deeveedeets meer omdat we ze toch nooit bekijken. Wat nu gedaan? Ik wil meester Moens nog eens "de nieve laimstok" horen zeggen, hastn.

En met u? Alles kits?

hit me with your rariteitenstick

Een paar weken geleden kreeg ik van iemand het rariteitenstokje toegegooid, maar aangezien ik toen weinig tijd had en daarna weinig zin wegens slecht nieuws zijn mijn antwoorden altijd half en half op unpublished blijven staan. Nu heel de blogosfeer het stokje heeft ingevuld acht ik het moment gekomen om u ook eens kennis te laten maken met mijn rare kantjes. Want ja, die heb ik echt!

• Ik was vroeger een teletext-verslaafde. Lang voor het internet bestond kende ik alle coole pagina's op Nederland en BBC uit mijn hoofd, en ging ik die elke dag minstens een keer bekijken. Ook nu nog ken ik de belangrijkste pagina-nummers van verschillende zenders uit mijn hoofd, ook al gebruik ik teletext nooit meer sinds ik internet heb.
• Ik ben gefascineerd door begraafplaatsen. Als ik op vakantie ben in een vreemd land dan moet ik er een plaatselijke begraafplaats bezoeken. Punt.
• Ik haat het om mensen tegen het lijf te lopen in winkels. Ik ben dan ook diegene die wegduikt als ik u van aan de andere kant van de rayon mijn kant zie uitkomen. Niet dat ik u niet graag heb of uw tote niet kan zien, maar ik haat de obligatoire winkelpraatjes waarbij je heel snel moet improviseren en ook nog eens de andere mensen ophoudt. Ik haat het dat die praatjes soms eeuwig blijven duren omdat niemand weet hoe ze af te ronden. Ik ga het liefst naar supermarkten die zo ver mogelijk van mijn huis liggen, omdat de kans dat ik iemand tegen het lijf loop op die manier comfortabel klein wordt.
• Ik bel elke dag minstens één keer met mijn moeder. Vaak nog meer. Dat is ooit begonnen tijdens de examens toen ik op kot zat, en serieus blijven meegaan. Ook als ik in het buitenland zit, trouwens. Ook als zij in het buitenland zit, trouwens.
• Ik heb tot mijn tiende geslapen met het licht aan. Ik was doodsbang in het donker en een klein nachtlichtje was niet voldoende, het moest vollen bak aan blijven liggen. U kunt zich niet voorstellen hoe compleet in paniek ik was als de elektriciteit 's nachts plots uitviel. Nu ben ik absoluut niet meer bang voor donker en vind ik het zelfs leuk.
• Toen mijn vriendjes en ik een jaar of veertien waren vonden we niks coolers dan in onze armen snijden met breekmesjes. Niet op een zelfdestructieve depressieve manier, maar eerder bij gebrek aan andere zottigheden. Op mijn linkerarm staan nog steeds gekerfde bloemetjes en initialen, die gelukkig maar goed zichtbaar worden als ik erg gebruind ben.

Als er nog iemand op deze aardkloot rondloopt die het nog niet heeft ingevuld: gaat uw gang!

wortelstoemp

Sinds enkele weken spendeer ik veel meer tijd dan anders in mijn ouderlijk huis, en bij dat huis hoort dankzij mijn vader sinds jaar en dag een mix van Radio 1 en Radio 2 West-Vlaanderen. Toegegeven: het is voor een Studio Brussel-luisteraar als ik wat wennen aan het belerend stemgeluid van Maggie Van Herreweghe, die ik soms uit puur ongenoegen Maggie Van Erreweete noem omdat ik nu eenmaal niet meer kan doen. En ja, als "Rode Rozen in de Sneeuw" voor de zoveelste keer uit de boxen slijmt mis ik de vetgeile plaatjes van Peter Van De Veire extreem hard, maar Radio 2, dat voelt voor mij toch ook een beetje als thuiskomen. Thuiskomen bij mijn meme in de keuken, meerbepaald, alwaar het kleine transistorradiootje vastgeroest staat op Radio 2 West-Vlaanderen en de klanken van "Het Koekoeksnest" en "Somers en Verschueren" zich al eeuwen vermengen met de geur van versgebakken koekebrood.

Eén Radio 2-stem beroert mijn gevoelige snaar zo hard dat ik er bijna van in katzwijm val, en toch heb ik moeten opzoeken hoe de man achter de stem heet. Dirk De Prins, zo blijkt, ofte: de man die zijn volk via het programma "Bistro en Co" zo smakelijk over eten vertelt dat het kwijl in het rond spat. Of het nu over een Luikse salade of een kwartelhoentje gaat, als Dirk De Prins over eten begint dan krijg ik goesting. Veel goesting. (die goesting gaat evenwel snel over als je 's mans naam op Google Images intikt, but still)

Toen hij het vorige week over wortelstoemp had kreeg ik zo veel goesting dat ik alle dagen die erop volgden aan wortelstoemp dacht, en hoe lekker dat is met een stukje braadworst. Vooral als je zo een putteken in de stoemp maakt en daar een beetje saus in giet. Geen enkel gerecht in El Bulli kan aan wortelstoemp met braadworst, zeg ik. Om maar te zeggen dat ik er binnen dit en vijftien minuutjes ga eten en dat ik er zo bijzonder hard op verlekkerd ben. Met dank aan Dirk De Prins en de beenhouwer van Wijnegem Shopping Center.

schaamteloze linkdump uit nostalgische overwegingen

Kijkt, ik ben helemaal te vinden voor elk initiatief dat ervoor zorgt dat ik weer met mijn hoofd in de schoolbanken beland, inclusief gelukspoppetjes aan mijn pijpetuitje en platgeduwde bananen in mijn rugzak. Ik ga dus één dezer op zoek naar klasfoto's om in te scannen, en als u dat ook zou doen dan zou dit wel eens een heel leuke community kunnen worden. Ik wens het de makers en mezelf in elk geval toe.

www.schoolbord.be

Als ik in alle vroegte al twee klasgenootjes heb teruggevonden, dan kunt u dat namelijk ook, niewaar.