man bijt snor

Daarnet, toen ik even aan het bekomen was van het jumpen door gebiologeerd en ook een beetje verliefd naar Ramsey Nasr te staren vroeg ik me iets af. Is Ramsey Nasr waarlijks de enige man met een snor die ik aantrekkelijk vind? En dan heb ik het niet over een paar verloren stoppels, maar een waarachtige snor, zowaar.

Zijn er nog aantrekkelijke mannen met snorren?
En heeft u daar foto's van ter demonstratie?
Misschien geef ik in ruil mijn basisreceptje mee voor vanille-cupcakes, zelfs!

Bedankt alvast, hoor.

Update na een snelle blik op 'Friends': Tom Selleck, in a way. Maar het moet gezegd dat hij er waarschijnlijk beter uitziet zonder.

ceci n'est pas un foodblogue

De chili con carne dus. Nog even meegeven dat wij hem net met vier man hebben verorberd, en de meute was enthousiast.

Ingrediënten

400 gram gehakt
1 grote ui
1 rode paprika
1 groene paprika
2 teentjes knoflook
1 blik gepelde tomaten
1 blik rode bonen in chili (uit de Delhaize, in dit geval)
1 eetlepel chilipoeder
1 theelepel cayennepeper
1 theelepel komijnpoeder
1 scheutje worcestershiresaus
1 blikje tomatenpuree

Bereidingswijze

Maak de verse groenten schoon en snijd ze in blokjes.
Verhit olie in een cocotte of iets anders dat niet van plan is om uw gehakt te doen aanbranden. Doe er het gehakt bij. Roer het gehakt om tot het rul is en de rauwe kleur verloren heeft. Dit gaat goed door met een vork te prakken. Doe er de blokjes paprika bij,de ui, knoflook en specerijen. Fruit door tot de paprika zacht is. Doe er tomatenpuree en een scheutje worcestershiresaus bij. Roer door, laat goed sudderen, giet er dan de uitgelekte rode bonen bij (gebruik nog wat van de chilisaus om wat smaak bij te geven) en de tomaten uit blik. Verwarm goed, proef, doe er zout en peper naar smaak bij, en wat je eventueel nog mist aan smaak. Laat het een dag trekken voor nog meer smaak.

Lekker met rijst, Country Potatoes van McCain of brood.
Tip: ook betrekkelijk subliem met een beetje zure room.

En nu ik toch semi-culinair aan het wauwelen ben: ik heb vandaag mijn eerste cupcakes OOIT gemaakt! En dat was er jammergenoeg aan te zien ook. De cakejes zelf zagen er best goed uit, het probleem lag bij het aanbrengen van 'the icing on the cake'.

Als iemand mij kan vertellen hoe je dat doet zonder dat het geheel eruit ziet alsof er een serieuze laag bird poop op ligt, mijn comments zijn uw comments!

Maar lekker zijn ze naar het schijnt wel, icing en alles.
Later deze week poging twee!

ik ben een maker

Het begint stilaan duidelijker en duidelijker te worden. Als ik mij niet honderd procent voel, zoals de laatste maanden wel vaker gebeurt, dan moet ik iets maken. Ik wist dat niet van mezelf. Ik heb mezelf nooit gezien als iemand die zonodig dingen moet maken om content te zijn. Tot nu.

Er waren de chocoladetaarten waar ik zelf wel niet van kon eten, maar anderen met veel plezier wel. Er was de Gentse waterzooi die ik twee weken geleden out of the blue op tafel toverde, voor het eerst in mijn leven. De scrapbookpagina's die maar blijven komen, en die de laatste tijd vaak iets te persoonlijk zijn om op het internet te gooien. Ik heb ingewikkelde minestronesoepen gemaakt uit de boeken van Nigella Lawson, met zoveel ingrediënten dat je er een klein legioen hongerigen een week mee kon sussen. Ik heb getekend en geschilderd en ik wil eens aan de cupcakes beginnen, binnenkort. Iets breien zou ook leutig zijn, bij nader inzien.

Vanmiddag heb ik voor het eerst chili con carne gemaakt. Volgens het boekje moet het een dag trekken, maar ik verzeker u: als het morgenavond nog lekkerder is dan toen ik vandaag even proefde, dan zullen we met z'n allen uit elkaar spatten van genot. Mochten er nog makers in de zaal zitten dan post ik een dezer wel eens mijn zelfsamengestelde recept, geïnspireerd op Nigella, twee internetrecepten en het kookboek van de Weight Watchers. Maar als u een echte maker bent dan mengt u mijn versie vast weer met twee andere versies. Leer mij uzelf niet kennen.

It has arrived

Het slechte nieuws is dat de douane mij indeed ferm bij mijn dingen heeft gehad. En dat zou best grappig zijn als het de enige zeverij van vandaag was. Serieus, kan iemand mij nog eens vertellen hoe het voelt om ook eens goed nieuws te krijgen, for a change? Dat moet toch zo ongeveer *telt op vingers* duizend jaar geleden zijn, dat.

published!

Sla er het eerste het beste Amerikaanse scrapbookmessageboard maar eens op na: 'being published' is zowat het hoogste dat een scrapbooker kan bereiken daaro. Being published betekent zoveel als met een lay-out in een boekje komen, en sommige vrouwmenschen zouden er echt hun kinderen voor opeten. Een rare plek, dat scrapbookwereldje.

Hemmingway, ik was er niet echt mee bezig, met 'being published', vooral omdat ik voor mijn werk al genoeg gepublished wordt en alles, maar kijkt:

Youri en ik, met ons dwaas totement paginagroot in de boeksjes.
Ik moet daar eens goed om grinniken, soms.

nieuwe telg

Luna van maanisch.com maakt al een tijdje Ploesiepoesies, geweldig koddige en aaibare pluchen poesjes in de meest geschifte kleurencombinaties. Ze zijn er ondertussen in drie soorten, de poesies, maar allemaal even leuk. En dus had ik er al een tijdje eentje op mijn wenslijstje staan. Aaibaar en zelfgemaakt, het is een combinatie waarvoor je me altijd mag wakkermaken, of het zou moeten zijn dat er een dronken marginaal met een gebreide versie van Albert Motard naast mijn nachtkastje staat. Dan evenwel liever niet.

Over naar gisterenavond.

Ik zit een beetje voor me uit te staren in de zetel omdat ik net voor de zoveelste keer slecht nieuws heb gekregen. Netwerk stopt ermee. Wat meteen wil zeggen dat mijn carrière als Netwerk-redactrice ook stopt, en ik alle ideetjes en artikels die ik nog in mijn hoofd heb voor onbepaalde tijd mag opbergen. Geen geld meer. Niet voor Netwerk, en dus ook niet voor mij. Het is nooit leuk nieuws, maar na de afgelopen zware maanden is het net zo'n nieuws dat ervoor zorgt dat ik even compleet wazig begin te zien. En dan gaat de bel.

En dan steekt de buurman een pakje uit Amsterdam in Youri's handen, en dan blijkt daar ook nog eens mijn naam op te staan. Aandachtige lezers, ik zie u al raden, en waarschijnlijk correct ook: sinds dat moment fleurt Lex (ploesiepoesie 30) ons interieur op. En hij is echt fantastisch, vinden Youri en ikzelf. Volgens het bijgeleverde boekje is zijn lievelingsliedje Lucky Star van Madonna, houdt hij van stand up comedy en wil hij ooit zijn eigen ster op de Hollywood Boulevard. Net als ik dus. En het mag vreemd klinken, maar sinds Lex gearriveerd is is mijn wazigheid weg. En het werkt aanstekelijk, want iedereen die Lex al heeft gezien wordt ineens een stuk vrolijker. Behalve Bill, die vindt Lex maar een poser.

de doos is er nog steeds niet

Elke middag vraag ik hem aan de telefoon of de doos er al is, en elke middag heeft hij me al moeten teleurstellen. De doos is er nog niet. Maar morgen misschien wel. En anders vast wel de dag erna.

Ik had het kunnen weten toen ik besliste om mijn scrapbookmateriaal voortaan in Amerika te bestellen. Het was al zo moeilijk om te wachten op een pakketje uit Nederland, maar Amerika, dat is nog eens zoveel verder. En dus ook langer. Ik dacht dat de gedachte aan de prijzen die er een stuk lager liggen mijn ongeduld positief zou beïnvloeden, maar niets blijkt minder waar. Doordat alles goedkoper is in Amerika heb ik gewoon meer gekocht, en dus verlang ik nog harder naar het moment dat de doos er is. Maar de doos is er dus nog niet.

'Misschien komt hij wel met de boot', zei ik tegen Youri, die mij aankeek alsof ik een beetje achterlijk was.
'Het kan toch geen veertien dagen duren met een vliegtuig?', verklaarde ik mijn gedachtegang nader.
Ik doorstond een uitleg over verdeelpunten en binnenland en buitenland, maar zelfs daarna kon Youri me niet zeggen of de doos er deze week al zou zijn of niet. Het enige dat ik weet is dat de doos op 6 februari vertrokken is in Middleton, Wisconsin. En dat hij er nog steeds niet is.

Is dat eigenlijk wel normaal voor een gemiddelde doos uit Middleton, Wisconsin, beste lezers? Of begint u deze akelige wending al even verdacht te vinden als ik?

hoe cool is de catalog card generator?!

Zo cool, vint.

haast ende spoed

Dat je de tijd een beetje uit het oog bent verloren en je plots merkt dat je je zult moeten haasten.
Dat het op zo'n moment een fantastisch idee lijkt om je tanden te poetsen terwijl je in de slaapkamer op zoek gaat naar een jeansbroek.
Dat je door dit geweldige idee bijzonder opgelucht en met een mond vol tandpasta in de slaapkamer aankomt, voor de kleerkast plaatsneemt, en dan plots geweldig hard moet niezen.

Dat is pas een doldwaas avontuur.

dingen die je niet weet als je niet vaak in een ziekenhuis komt

Ziekenhuizen zijn vreemde plaatsen.

Telkens als ik door de lange ziekenhuisgang wandel verwonder ik me over het feit dat het ziekenhuis er al langer staat dan ik leef, en dat er al even lang mensen door dezelfde gang wandelen als ik. Soms jubelig van de kraamkliniekchampagne, vaak ook omdat het leven hen onverwacht deze gang heeft ingedreven. Net zoals bij mij. Tot een paar maanden geleden was een ziekenhuis alleen een woord, nu is het een heel universum met gangen waarin ik al een tijd niet meer verdwaal en gewoontes die me blijven verbazen.

Wist u dat er zoiets bestaat als ziekenhuisrages? Bij het personeel van het ziekenhuis waar ik kom woedt een allesoverheersende crocs-rage. Wie heden ten dage nog in witte klompen door de blinkende gangen wandelt wordt door de in-crowd met een scheve blik bekeken, want wit schoeisel is in de ziekenhuisgangen compleet not done. En of het nu om de kuisploeg, de stagiairtjes of het verplegend personeel gaat, stuk voor stuk proberen ze elkaar de loef af te steken met de meest fluorescerende plastieken strandsandaaltjes. Een boom van een kerel met een volle baard en felblauwe geperforeerde sletsjes: check. Felroze crocs die uren aan een stuk zenuwachtig door een gang hollen: check. Een gesprek tussen een paar knallend groene crocs en de iets soberdere donkerblauwe versie: check. Ik heb het al allemaal meegemaakt.

Dokters en chirurgen dragen dan weer nog steeds zwarte blinkende schoenen om zich van het felgekleurde plebs te onderscheiden. Mocht dit in de nabije toekomst veranderen laat ik het jullie zeker en vast weten.

arnon, begod

Ik hou van lezen, en toch ben ik een slechte lezer.

Mijn verhouding met boeken is zelfs redelijk moeilijk, vind ik.
Ik hou, net als bij films, niet van middelmatigheid. Daardoor zie ik maar heel weinig films (een vijftal per jaar, misschien), maar meestal wel erg goede. En ik begin aan erg veel boeken, maar ik lees er maar weinig uit. Na twee hoofdstukken weet ik doorgaans genoeg, en dat is meestal dat ik het niet kan opbrengen om tijd te steken in het verhaal, omdat het mij niet genoeg pakt, of verwondert, of meesleept.

Als mijn aandacht verslapt ben ik verloren. Ik kan niet blijven lezen als ik niet overloop van nieuwsgierigheid of bewondering om het talent van de schrijver. Ik kan een boek ook niet laten liggen: ofwel lees ik het in een paar dagen uit, ofwel lees ik het nooit uit. Om de week eens een hoofdstukje lezen is helemaal niet weggelegd voor een lezer als ik, want na een week is mijn aandacht zodanig slap geworden dat ik niet meer warm te krijgen ben.

Het resultaat is dat ik honderden boeken een beetje heb gelezen.
En heel soms eens een boek helemaal. Die boeken, die zijn dan zo speciaal dat ze mij meer dan driehonderd pagina's aan een stuk zo hard hebben weten te boeien dat ik het einde heb bereikt. Een groter compliment kan een schrijver niet krijgen, denk ik: dat iemand met zo weinig geduld als ik zijn boek heeft kunnen uitlezen. Daar kan geen Pulitzer tegen op.

Ik had het de afgelopen maanden met Joe Speedboot van Tommy Wieringa, dat ik waarlijk heb verslonden. En ook bij Komt een vrouw bij de dokter van Kluun kon ik met de beste wil van de wereld niet meer stoppen met lezen.

En nu heb ik het weer met Tirza van Arnon Grunberg. Soms moet ik me door heel wat crappy eerste hoofdstukken worstelen, maar het gevoel van nog meer dan honderd pagina's te gaan hebben in een werkelijk fantastisch boek is heel wat waard. En daarna moet ik dringend mijn laatste Harry Potters uitlezen, en liefst nog voor iemand mij komt vertellen hoe het allemaal afloopt.

Nog tips, anders?

kuisziek

Met voorsprong het meest trieste stukje televisie dat ik deze week heb gezien: de kuiszieke vrouwen in Man Bijt Hond, deze avond. Drie huisvrouwen werden gefilmd terwijl ze manisch hun kast stonden af te kuisen. Enkele uitspraken die ik even met u wil delen:

"Ik stofzuig elke dag drie keer: 's morgens, 's middags en 's avonds, en als er een beetje vuiligheid uit de kachel gevallen is, ja dan nog een keer."
Reporter: En waarom doet u dat?
*verbaasde blik om domme vraag*: "veur d'hyhiëne. :/"

"Sommige mensen in de straat gaan soms drie keer in de week weg". *gedegouteerde blik*"Wanneer dat die dan unne kuis doen, ik weet het niet. Drie keer weggaan in de week? Ik heb daar geen tijd voor, ik zou nooit door mijne kuis geraken." *trotse blik*

"Ik kuis mijn ramen elke week een keer vanbinnen en een keer vanbuiten."

"Als ik 21 uur per week heb gekuist dan is dat een week waarin ik erg weinig heb gekuist. Ik kuis elke dag minstens drie uur, en dan nog eens de vrijdag of de zaterdag een hele dag."

"Ik weet niet wanneer de andere mensen ier in de straat unne kuis doen ze. Oftwel kuisen die 's nachts, ofwel kuisen die nie." *smetzieke blik in de camera*

Er is een tijd geweest dat ik me enigzins ongemakkelijk zou hebben gevoeld omdat ik nog niet van ver in de buurt kom van eenentwintig uur kuisen per week (! :aah:), maar daarnet heb ik simpelweg naar de televisie gestaard en mij afgevraagd hoe erg een mens zijn leven kan verspillen. Aan kuisen dan nog, en niet eens aan den drank of het spel of andere leuke dingen. Ik ben in elk geval goed op weg om geen perfecte huisvrouw te worden, en daar ben ik plots erg blij om.

(Het meest leutige stukje televisie dat ik deze week heb gezien was dan weer "IN UW GAT!" van Wim Helsen, ook al in Man Bijt Hond. Het is maar om te zeggen.)

de leeftijd van mijn hart

Ik ben altijd de laatste om mee te doen aan medische experimentjes, vooral omdat ik mijn gewicht pas vrij durf te geven als ik driehonderd procent zeker ben dat niemand het achteraf kan tracken via de cookies van mijn pc. Ik ben ook doodsbang voor hackers die het cijfer zouden doorverkopen aan de gazetten en andere al dan niet internationale nieuwsdragers. Sinds ik weet dat je dankzij een simpel rekenoefeningetje dat ik zelf niet snap aan de hand van mijn BMI en een inschatting van mijn lengte ook aan mijn gewicht kan geraken kan ik niet meer door donkere straatjes lopen zonder om de drie seconden psyched over mijn schouder te kijken. Ik ben dus nogal anal wat mijn gewicht betreft. En dat is het minste dat je ervan kan zeggen.

Als andere kindjes bij wijze van biologie-vraagstukje even op de weegschaal moesten gaan staan was dat leuk voor de statistieken, als ik erop ging staan hielp ik twintig jaar schoolstatistieken naar de vaantjes. Ik ben er dus niet aan, aan medische testjes en onderzoeken, zelfs niet als ze leuk bedoeld zijn voor de massa. Zoals dat berekenen hoe oud je hart is van Becel. Ik had er al wel van gehoord bij Peter van de radio, maar ik had werkelijk niet de behoefte om te vernemen dat mijn hart nog ouder is dan hoe ik me de laatste tijd soms voel. Uiteindelijk was het mijn broer die mij kon overtuigen, door zonder schaamte te zeggen dat zijn hart drie jaar ouder was dan hijzelf. Als hij dat durfde, dan ik toch ook.

En zo hebben we mijn taille gemeten, heb ik mijn gewicht durven ingeven met enige trots in plaats van schaamte, heb ik in alle eerlijkheid ingevuld dat ik een zittend beroep en gat heb, en toen stond het er, zwart op wit. Mijn hart, beste lezers, is geen jaar ouder dan 18! Ikzelf ben 25. Ik wijt het geweldige resultaat aan mijn wespentaille en het ontbreken van vragen als "hoe oud voel je je?" (54), "wat is je favoriete tijdschrift van het moment?" (de Libelle) en "wat zijn je hobbies?" (koken en scrapbooken).

dag niet

Bleh.

Bleh is het perfecte woord om over deze dag, die compleet de mijne niet is, te draperen zodat ik hem niet meer moet zien. Zodat ik niet moet constateren dat ik me doodverveel maar nergens zin in heb. Dat ik niet wakker word van een bad waar ik anders als een nieuw mens zou uitstappen. Ik ben moe. Ik wil slapen maar ik vind het zonde van mijn zondag, ook al is het punt gekomen dat ik deze zondag *vul onwaarschijnlijk lelijk woord in* begin te vinden. Ik zou iets kunnen doen of maken, maar het is al op voorhand mislukt omdat de negatieve energie uit al mijn porieën stroomt. Non-fucking-stop.

Het is zo erg mijn dag niet dat ik mezelf bij wijze van ultieme Bridget Jones-troost in de zetel heb geploft met een kom suikervrije (!) ijskreem, en er toch ziek van geworden ben. Van een kom SUIKERVRIJ ijs. Dan moet het wel supererg je dag niet zijn, dunkt me.

hoe zou het met de gastric bypass zijn?

Vanmorgen ben ik drie keer op mijn weegschaal gesprongen, drie keer er af, en dan nog eens erop. Ik heb met mijn ogen geknipperd en in mijn arm genepen, en toen het cijfer echt waar bleek te zijn heb ik er een erg subtiel overwinningsgebaar tegenaan gesmeten. Toegegeven: mijn gewicht was de laatste weken niet meteen mijn grootste zorg, maar het is wel stilletjes en beetje bij beetje blijven zakken. Tot op een punt waar ik vanmorgen heel erg content mee was: min 39 kilogram, en in een gewichtsklasse die ik al jaren alleen nog maar van horen zeggen kende.

Ik krijg nog regelmatig mailtjes van mensen die via Google op oude gastric bypass-postjes zijn beland, en mij vragen of ik het opnieuw zou doen. Als ik terugdenk aan de lilith die acht maanden geleden compleet wanhopig naar zichzelf lag te kijken in een ziekenhuisbed dan kan ik niet anders dan "ja" zeggen. Ook al had die lilith zich toen totaal niet kunnen voorstellen dat ze niet onverdeeld gelukkig zou zijn op het moment dat er veertig kilogram af zou zijn. Om de simpele reden dat die lilith toen niet kon inschatten dat er plots kanker zou zijn, en chemodagen en niet-chemodagen, en andere zaken die een kilo meer of minder plots erg relativeren. Maar ik weet wel dat ik zonder gastric bypass nog een extra probleem zou hebben gehad dat er nu niet is: van stress werd ik heel snel dik. En van dik werd ik ongelukkig. Waardoor er weer extra stress kwam.

Ik heb er de eerste maanden na mijn operatie van gedroomd om in een maat 38 te passen en alle winkels leeg te kopen die ik tegenkwam op mijn slanke pad. Ik hoopte op een perfect slank en vrolijk leven zonder zorgen om vet en medische onderzoeken. En botjes die rond mijn enkels pasten en broeken die te groot werden in plaats van te klein. Maar dat mijn gewicht nu, tijdens minder makkelijke momenten, geen reden tot extra paniek en wanhoop meer is, daar ben ik uiteindelijk nog het meest gelukkig om.