nieuwe telg
Luna van maanisch.com maakt al een tijdje Ploesiepoesies, geweldig koddige en aaibare pluchen poesjes in de meest geschifte kleurencombinaties. Ze zijn er ondertussen in drie soorten, de poesies, maar allemaal even leuk. En dus had ik er al een tijdje eentje op mijn wenslijstje staan. Aaibaar en zelfgemaakt, het is een combinatie waarvoor je me altijd mag wakkermaken, of het zou moeten zijn dat er een dronken marginaal met een gebreide versie van Albert Motard naast mijn nachtkastje staat. Dan evenwel liever niet.
Over naar gisterenavond.
Ik zit een beetje voor me uit te staren in de zetel omdat ik net voor de zoveelste keer slecht nieuws heb gekregen. Netwerk stopt ermee. Wat meteen wil zeggen dat mijn carrière als Netwerk-redactrice ook stopt, en ik alle ideetjes en artikels die ik nog in mijn hoofd heb voor onbepaalde tijd mag opbergen. Geen geld meer. Niet voor Netwerk, en dus ook niet voor mij. Het is nooit leuk nieuws, maar na de afgelopen zware maanden is het net zo'n nieuws dat ervoor zorgt dat ik even compleet wazig begin te zien. En dan gaat de bel.
En dan steekt de buurman een pakje uit Amsterdam in Youri's handen, en dan blijkt daar ook nog eens mijn naam op te staan. Aandachtige lezers, ik zie u al raden, en waarschijnlijk correct ook: sinds dat moment fleurt Lex (ploesiepoesie 30) ons interieur op. En hij is echt fantastisch, vinden Youri en ikzelf. Volgens het bijgeleverde boekje is zijn lievelingsliedje Lucky Star van Madonna, houdt hij van stand up comedy en wil hij ooit zijn eigen ster op de Hollywood Boulevard. Net als ik dus. En het mag vreemd klinken, maar sinds Lex gearriveerd is is mijn wazigheid weg. En het werkt aanstekelijk, want iedereen die Lex al heeft gezien wordt ineens een stuk vrolijker. Behalve Bill, die vindt Lex maar een poser.
