Al drie jaar ben ik er dolenthousiast over, en al drie jaar zegt u achteraf: "Och, ik ben weer vergeten te gaan, lilith! Ach ach, hoe dom van mij. :("
Zodus, omdat het echt één van de fijnste weekends van het jaar is wat mij betreft, en omdat het mooi weer zal zijn:
Ik zal er zoals gewoonlijk weer erg veel zijn, en ik kan al weer niet wachten. En dat ik u dit jaar niet meer hoor zagen! En check Abigail Collins!
De derde week van mijn start to run-avontuur zit er bijna op, en ik zit helemaal in the zone. Het ene moment gaat het lopen beter dan het andere, maar ik zit wel al helemaal in het stramien van woensdag loopdag, vrijdag loopdag en zondag loopdag. Bij voorkeur 's morgens in de vroegte, want dan gaat het lopen een stuk beter dan na een dag waarop ik honderd keer "bleh, straks nog gaan lopen" heb kunnen zeggen tegen al die het horen wil.
Het is nochtans niet dat ik het niet graag doe. Vaak kijk ik zelfs uit naar mijn looples met Evy, al was het maar omdat het zo fijn is om in de vrije natuur rond te hossen en al, maar toch: old demons die hard. En sport is vies. En lastig. Mijn vijfentwintigjarige rotsvaste overtuiging brokkelt stukje bij beetje af, maar er is nog werk aan. Zeker als ik met een vermoeid hoofd mijn sportschoenen sta aan te trekken en daarbij inwendig zo hard op Evy zou willen slaan dat het niet goed zou aflopen. Maar ik kom er wel.
Over die natuur gesproken: wat is die soms zot mooi, sieg! Langs mijn looppaadje kom ik zoveel geweldige dingen tegen (watervogels die broeden tussen het riet! reigers! dikke vette ganzen! dode konijnen!) dat ik zou willen dat er een fotocamera ingebouwd zat in mijn rechteroog. Tussen al die mooie dingen (behalve het opengereten basic instinct-konijn dan) en op de beats van de muziek word ik soms zo zen dat ik bang ben om plots omhoog te gaan en niet meer beneden te geraken. Eens curieus wat Evy daar van zou zeggen.
In elk geval: les acht was de lastigste die ik al heb gelopen, maar het ging. Veel lopen en weinig wandelen, en dat ik dat heb gekunnen zonder opgeven en zonder doodvallen. Daar ben ik toch wel een beetje trots op, ja.
Wat je natuurlijk wel hebt bij al dat gestart to run is het feit dat je het allemaal alleen moet doen. Het geestige is dat heel wat bloggende medemensen de lente in hun hoofd hebben gekregen en ook zijn beginnen lopen. Omdat het erg fijn is om te zien of iemand anders even erg heeft gepuft op les zes als jijzelf:
Ann heeft zichzelf al van nul naar tien kilometer (!) gelopen, en zij heeft al haar lessen geweldig leuk bijgehouden. Isolde, Sabien, Nancy, joggymoon en Hooch zijn net begonnen, en ik heb iets horen waaien over ene tomadde die er ook algauw mee zal starten. Jochei voor dadde. En dan zijn er ook nog mijn vader, mijn schoonvader en mijn broer die mij hebben laten blijken dat ze ook bepaalde dingen aan het overwegen zijn met Evy.
Nog zotten?
De Youtube awards zijn uitgereikt, en hoewel ik de meeste filmpjes die in de prijzen zijn gevallen al had gezien was er eentje bij
1. waarvan dat niet het geval was
2. waarmee het zeer fijn de dag beginnen was
3. waardoor ik zo'n warm en fuzzy gevoel kreeg op allerhande vreemde plaatsen dat ik het wel moet delen
God knows dat ik gewoon een hippy in disguise ben.
Maar toch, hastn, maar toch.
Aha, wedden dat u al dacht dat ik niet meer liep? Niets is evenminder waar, beste sportvrienden, want ondertussen hebben Evy en ik reeds heel wat fijne momenten samen beleefd, en soms ook wat minder fijne momenten. Momenten waarop ik schoendiep wegzakte in vieze plassen terwijl de hagel putjes in mijn knalrode wangetjes sloeg en mijn iPod het bijna begaf onder al het water dat in mijn zakken klotste. Momenten waarop de wind zo hard waaide dat ik bijna achteruit begon te lopen zonder dat ik het goed doorhad, en nog bleef Evy zeggen dat ik opvallend goed bezig was. Het dieptepunt van de week kwam er toen Evy plots wegviel, en ik lichtjes in paniek raakte bij het besef dat de batterij van mijn iPod het begeven had. Daar stond ik dan, in the middle of nowhere, en niemand die me nog zei wat ik moest doen. Ik ben uiteindelijk naar huis gelopen terwijl ik mijn loopminuten timede op mijn gsm-timer. In een vorig leven had ik zeker opgegeven, maar zie mij nouw!
Toch moet ik toegeven dat het qua lopen niet helemaal mijn weekje was. Bij les vier en vijf ging het nog redelijk, maar ik heb mezelf echt naar les zes moeten slepen. Geen zin. Serieus overwogen om de les van vandaag morgen te gaan lopen, ook al zou ik mezelf dan beroven van twee opeenvolgende rustdagen. Ik ben uiteindelijk toch geweest, om al na twee minuten met lede ogen te zien dat er een gigantische wandeltocht met triljoenen wandelaars over mijn looppaadje aan het trekken was. En in plaats van keihard terug naar huis te lopen ben ik doorgegaan, dwars tegen de stroom in en alles. Eerst langs de recreatieve wandelvrienden, daarna langs de wandelaars die het zeer serieus opnamen en op hun eentje eeuwenoude wandelclubrecords probeerden te breken. En daar ging het mis. Om niet ten prooi te vallen aan het risico plots voorbij te worden gestoken door een overenthousiaste snelwandelaar ben ik sneller beginnen lopen. Dat ging even goed, maar toen was ik mijn tempo kwijt, en plots ook een stukje van mijn adem. Ondertussen zat Evy in mijn oortje te roepen dat we grenzen aan het verleggen waren, en amai nog nie.
Toen begonnen mijn benen plots te schreeuwen dat ze moe waren, vooral toen ik het gevoel had dat ik al een kwartier aan het lopen was en het pas anderhalve minuut bleek te zijn. Kwam daar nog eens bij dat ik tijdens deze les de ultieme bevestiging heb gekregen dat André Vermeulen de podcastmuziek heeft helpen uitkiezen (Fly on the wings of love om af te koelen is niet oke, André), en ik kan zeggen dat les zes het dieptepunt van mijn loopcarrière was. Maar ik heb wel alles uitgelopen. We zijn twee weken ver, en nu mag ik twee dagen rusten. Om daarna nog heel wat meer grenzen te verleggen, aldus Evy. Piehoew, zeg ik daarop.
Sportieve groeten!
Eerst en vooral, en om de vraag die op ieder's lippen ligt te branden te beantwoorden: ja, ik heb michel gezien, gesproken en heel misschien zelfs een beetje aangeraakt. Met dank aan i. die de drempel iet of wat verkleinde door mij desbetreffende michel bijna op een gouden platteauken te komen brengen, en mij ondertussen eindelijk eens te verduidelijken wie nu precies al die hastn van gentblogt zijn. En hoe dat nu juist zit met Henk zijn sjakosse. Merci, i.!
Er waren korte ontmoetingen met een ondernemer in Gent, een blogoloog, er was het moment dat ik Koen Fillet schaamteloos naar de toestand van zijn knie heb gevraagd (I know...) en ik heb ook kennis gemaakt met het vrouwelijke deel van de eskimo's en met Pietel en al. De langste meet und greet was weggelegd voor de de moonies, die ook op niet virtuele wijze zeer fijne en aimabele mensen blijken te zijn met wie het aangenaam op café naar Josse De Pauw staren is. Al ben ik niet helemaal zeker of Josse daar hetzelfde over dacht, en of hij überhaupt nog dacht, eigenlijk. Maar dat is een compleet ander verhaal.
En dan waren er nog de mensen die ik heb gespot van ver, maar waarmee ik niet aan de praat ben geraakt: eikebah en vriendje bijvoorbeeld, die er beiden erg goed uit zagen, vond ik zo. En Kathleen, die ik heel de avond heb zitten bestaren omdat ik er niet meer op kon komen van waar ik haar ook al weer kende. Een minuut of vijf geleden viel mijn frank, maar dat is dus wel ongeveer een dag te laat. Er waren ook de mensen waarvan ik niet wist dat ze er waren, en die ik aldoende niet heb herkend, ook al vind ik hun blog zeer fijn.
Ook grappig: ik ben gedurende de avond een paar keer toegeknikt door mensen die ik niet kon thuisbrengen (ik heb dan ook nog steeds mijn rijbewijs niet, moehaaha!), en die url's op de kaartjes waren te klein om dat goed te maken. Mocht u mij een onvriendelijk sujet vinden dat niet uitbundig genoeg heeft teruggeknikt: ik was niet altijd even zeker of het naar mij of naar iemand achter mij was. :aah: U mag nu uit de kast komen. Net als die kerel die op een bepaald moment over mijn buik is komen wrijven (!) voor een weddenschap. Wuk was dat all about, keirl?
Serieus, al die wasmachinereclames van "Ik had het nooit mogen wassen op zestig graaaden!" waarbij een madam een truitje omhoog houdt dat hevig gekrompen is, ik heb altijd gedacht dat dat om te lachen was. Dat die truitjeskrimping werd overdreven om het effect te verergeren, ofzo. Tot ik vanmorgen mijn lievelingstrui uit de wasmachine opdiepte en tot de constatering kwam dat
a. ik op een verkeerd knopje moet gedrukt hebben want
b. mijn tweejarig nichtje niet eens meer in mijn lievelingstrui zou passen
Iemand toevallig nog een achtmaander lopen die zich graag kleedt in kick-ass truien van oudere vrouwen die geen wasmachine kunnen bedienen? Neen?
Een hotelkamer, een televisie op CNN, chips op de bedden, en ergens daartussen drie mensen die diezelfde ochtend nog totale vreemden voor elkaar waren. In het echte leven dan, op het internet kenden ze elkaar al jaren.
De eerste nacht dat ik Youri kende hebben we samen met een homoseksuele internetkameraad zitten kijken naar het begin van de oorlog in Irak. In Disneyland Resort Parijs. De homoseksuele vriend en ik hadden allebei een serieus oogje op Youri, al op die eerste dag. En dus hebben we maar samen geslapen die nacht, de homoseksuele vriend en ikzelf. Youri had zijn kingsize bed voor hem alleen omdat de homoseksuele vriend en ik geen ballen genoeg aan ons lijf hadden om ervoor te vechten.
Dat is op zich al onwerkelijk genoeg, laat staan dat al die dolle avonturen al weer vier jaar geleden blijken te zijn. En dat ik uiteindelijk toch keihard met de buit ben gaan lopen. *wuift met een triomfantelijk vuistje naar de homoseksuele vriend*
Mijn looppaadje ligt, net als de crib, langs het kanaal Ieper-Diksmuide. Om te gaan lopen moet ik langs een stukje kanaal waar de boten aangemeerd liggen, en dat is mij elke keer een waar plezier voor het oog. Op nog geen twintig meter van mijn voordeur liggen echte ankers (rode), staat het vol roestige olievaten en het kan niet anders of er zal op een dag een stevig "ahoy!" weerklinken, gevolgd door zeemansliederen en het geluid van tegen elkaar knallende bierpullen.
Aan het begin (of eigenlijk het einde) van het kanaal liggen de plezierbootjes met ronkende namen als de Conny, de Ijsvogel en de Joswin (waarvan ik vermoed dat de eigenaars Josiane en Erwin heten. Of Jos en Winnie Mandela, dat kan bijvoorbeeld ook). Verder weg van de bewoonde wereld en dichter bij mijn looppaadje wordt het pas helemaal geestig. Daar liggen de boten die het daglicht niet mogen zien. Vuile vieze boten vol groene smurrie, vaak zonder naam, maar vast met een duizelingwekkend verhaal. Het kan ook dat ze wel een naam hebben, maar die is dan waarschijnlijk zo vadsig dat de bootsmannen hem je alleen vertellen als je er expliciet naar vraagt.
"Hé schipper, hoe heet jouw boot eigenlijk?"
"De schurftige penislul, aarrrr."(enzovoort, enzoverder)
Eén boot is zo roestig dat hij bijna niet eens meer op een boot lijkt. Het is het soort boot waarvan je verwacht dat er elk moment drie hevig stinkende chinezen op het dek zullen verschijnen, die je dan vertellen dat ze al zeven maanden non-stop op het kanaal Ieper-Diksmuide rondzwalpen op zoek naar de schat van Charlepoenje. Heel soms, als er ik langsloop, komt er onheilspellende rook uit de roestige schouw.
Zo ook vanmorgen.
Ik was zo gebiologeerd door mijn eigen visuals dat ik me les drie van Evy maar met moeite meer kan herinneren, maar ik weet wel nog dat het opnieuw goed ging. En dat Evy zei dat ik nu eens twee dagen mag rusten, in plaats van één. Wahey!
Terwijl het gisteren -op aanraden van Evy een rustdag- best meeviel met de spieren, viel het vanmorgen -volgens Evy een loopdag- helemaal niet mee. Alles trok tegen, zelfs op plaatsen waarvan ik niet eens wist dat er spieren zaten. Maar ik kon niet afhaken, toch niet al na één les, vond ik. Na een les of vier, dat zou nog gaan, maar dat ik nu al een les zou overslaan, daar zou ik bij mijn teerbemind blogpubliek toch niet mee durven afkomen.
Aangezien er vanavond spaghetti op het menu staat leek het me geen goed idee om daarna nog met een maag vol bolognaise naar de vaart te trekken, en dus deed ik het onmenselijke: ik trok mijn loopschoenen aan voor acht uur vanmorgen, plugde mijn iPod in en sleurde mezelf en mijn stramme spieren richting looppaadje. Aldaar sloeg de paniek mij al snel om het hart: blijkt dat mijn looppaadje voor hele horden scholieren rond acht uur 's morgens gewoon het fietspaadje naar school is. Ik zou mezelf en mijn lousy loopcapaciteiten dus moeten openbaren aan stoere zestienjarigen op fietsen, die waarschijnlijk zaten te wachten tot er iets hobbelends passeerde om gemene dingen te kunnen roepen.
Wapenfeit 1: ik heb me er gewoon overheen gezet en ben beginnen lopen alsof ik dat al heel mijn leven deed. Met een blik van "ik kom uit een lopersfamilie. This is what we do." En geen scholier die er vreemd van opkeek. Ik had moeten meedoen aan Witte Raven, ik.
Het fijne was dat mijn spierpijn al in de eerste minuut begon weg te ebben, en het van dan af plots stukken beter ging dan tijdens les 1. Ik had me voorgenomen om trager te lopen, en dat lukte. Na een minuut of twee had ik zelfs al iets gevonden dat op een tempo leek, meteen wapenfeit nummer twee. Wapenfeit nummer drie was dat ik extra heb gelet op mijn ademhaling, en ook dat loonde. Was ik twee dagen geleden al helemaal op toen ik twee minuten moest lopen, dan ging dat nu eigenlijk voor niets. En ook drie minuten ging zo vlot dat ik schrok toen Evy "eeeeeen stop!" deed. Ik heb stukjes wandelpad gezien waar ik nog nooit was geweest, inclusief reigers en paaslammetjes en vreemde eenden in de bijt, en het was fijn, zo voor dag en dauw. Les twee was voorbij voor ik het goed en wel door had, en dat is goed, want les één leek wel een eeuwigheid te duren.
Ik geloof dat dit wel eens een zeer belangrijke les kan geweest zijn. Als ik me vandaag weer zo belabberd had gevoeld als twee dagen geleden dan zou de handdoek zeer hard richting ring hebben gevlogen, maar het ging zoveel beter door trager te lopen dat ik zelfs al zin heb in les drie, ergens diep van binnen.
U zult het niet geloven, maar ik ben net gaan lopen met Evy Gruyaert. Dat is uitermate vreemd, want ik heb heuse trauma's opgelopen tijdens mijn middelbare schooljaren als het op lopen aankomt, en ik vind Evy Gruyaert een beetje een kalle. Maar ik heb in mijn hoofd gestoken dat ik stante pede wat moeite mag beginnen doen om gezonder te leven, en dan brengt een mens al eens vreemde offers.
Het zag er allemaal nog ongelooflijk sjiek uit toen ik de podcast in de iPod pleurde, maar eens ik mezelf in open lucht bevond en Evy mij werkelijk aanmaande om te beginnen lopen voelde ik mijn maag toch even keren. Ik keek nog even achterom om mij ervan te vergewissen dat er geen levende ziel te bespeuren was langs de vaart die op een meter of vijftig van de crib loopt, en weg was ik, hobbelend en schobbelend op zoek naar iets dat op "mijn eigen tempo" leek.
Ik kan u verzekeren: als je al vijftien jaar niet meer hebt gelopen dan heb je geen eigen tempo meer. Dan doe je maar iets. In mijn geval: veel te snel vertrekken en al na twee minuten puffen als een amechtig hangbuikvarken. Het zag er ook niet uit: ik vond niet hoe ik mijn armen het beste kon houden om er uit te zien als een professioneel jogger, mijn gat stak naar mijn mening te ver achteruit tijdens het lopen, en ik kon me plots helemaal niet meer herinneren hoe andere mensen eruit zien als ze lopen. Toen ik even mocht stoppen om te wandelen vroeg ik me serieus af waar ik in hemelsnaam aan was begonnen, en wat Koen Fillet hier ook al weer zo fantastisch aan vindt. Ik quote uit zijn recentste blogpost:
Het is me gisteren overkomen: volgens schema moest er 45' gelopen worden. Het werd een vol uur.
Toen ik op het einde van de eerste les drie volle minuten moest lopen was er geen haar op mijn paars aangelopen hoofd dat er nog maar aan dacht om er nog een vierde minuut bij te doen, al hadden ze met een klein vuurwapen tegen mijn slaap staan duwen. Toen er als klap op de vuurpijl ook nog eens een echte jogger langsliep voelde ik me zodanig geïntimideerd dat ik deed alsof ik hem niet zag. Volgens Evy zal ik binnen tien weken vijf kilometer lopen alsof het niets is. Ik wens haar erg veel courage.
De kogel is door de kerk: youri en ik zijn nummer 238 en 240 op de lijst van ingeschrevenen voor de bwards. Blame de huisbazin van sunnymoon.be, die mij volledig over de imaginaire streep heeft getrokken door haarzelf en haar koeksje in te schrijven.
Nu kan de miserie pas echt beginnen. Wat moet ik aandoen? Hoe kan ik Michel Vuylsteke het best benaderen zonder over te komen als een fanboy? Wat is Blogcom XL? Ze gaan mij toch niet verplichten om te dansen op de afterpartey? Wat is Ubuntu ook al weer? En is het oke of niet oke om het oke of niet oke te vinden? :aah:
Feestn als de beestn, ik durf bijna wedden.
Dinsdag 13 maart stond in de sterren geschreven als de dag waarop ik eindelijk zou beginnen aan een zoveelste poging om weer een beetje gezonder te gaan eten. U kent dat wel: de lente is in het land, de vogeltjes fluiten, men waant zich in de vallei van Joyvalle en dan vind ik het een beetje not done om dag in dag uit te zitten schransen als een dijkdelver. Niet dat ik zoveel eet (dat kan ik ook nog steeds niet), maar ik snoep teveel tussendoor. Hey lilith, hoor ik jullie al zeggen, jij bent toch gezegend met een knoert van een gastric bypass, dan is er toch geen enkel probleem, hoor ik jullie al zeggen. En inderdaad, die bypass heb ik nog steeds, maar dat blijkt geenszins een garantie te zijn voor een rein en ascetisch leven zonder uitspattingen in de vorm van kauwbonbons of accidentele paaseieren. Het is niet dat ik er dik van word, maar het is niet gezond en het voelt niet Joyvalle. En vergeet ik daar nog bij te vertellen dat het serieus mijn rekker uithangt dat mijn weegschaal al zeven weken blijft haperen op hetzelfde mottige getal. Een getal dat niet overeenstemt met mijn niet eens zo overdreven vooropgestelde operatiedoel, nvdr. Nog Twee Kilo, en het lukt maar niet. Een mens zou voor minder in de chocolaten peeties (zoals mijn leaf dat zo mooi zegt) vliegen.
Net op zo'n dag, die op zich al lastig genoeg is, was het van dat.
Een pretty damn lomp heerschap dat zichzelf 'marketingverantwoordelijke' van één of andere plaatselijke toneelvereniging noemt (lammenielache) vond het nodig om ondergetekende de les te spellen over het feit dat zijn 'persbericht' (lees: een gigantisch en lamlendig word-bestand van 17 MB vol Word-art en andere angstaanjagende tekeningen) niet in de agenda van mijn gazetje stond deze week. En hij had 'dat persbericht' nochtans 'op 3/03 verstuurd, en zou het dan ook ten zeerste op prijs stellen als de volgende voorstelling wel werd opgenomen in de agenda'. Kijk, daar hou ik nu eens niet van. Van mensen die ervan uitgaan dat ik per definitie elk idioot bericht dat vijf dagen te laat op mijn redactie belandt dien te plaatsen. Van mensen die van hun oren maken als ik dat niet doe. Van mensen die zichzelf marketingverantwoordelijke noemen terwijl ze gewoon lelijke word art-bestanden doormailen naar andere mensen, die er dan weer van moeten kotsen. Op suikerloze dag is dat voldoende om mij in een ster te laten terugmailen dat het een beetje minder mag zijn, marketingvlinder, en nog vele andere ronkende zinnen die bijna zeker een 'amai, madam heeft haar regels, zekers?' aan marketingman zullen ontlokt hebben. Whatevre.
Tegen tien uur was mijn suikerspiegel zo hard gezakt op de schaal van Richter dat er niet te veel onverwachte dingens moesten gebeuren, ik voelde het. En toen begon de misérie met een fotograaf die mij ambeteerde op mijn gsm, terwijl ik hem gewoon had gemaild en nergens had laten blijken dat ik de rest van het verhaal wel eens via gsm wilde afhandelen. Mijn irritatie moet doorgesijpeld zijn tot in zijn fotografisch oor, want toen hij het geheel afsloot met een 'ik kan het ook maar vragen hé madam' wou ik oprecht dat ik het allemaal kon steken op mijn regels. Een paar uur en een zestal kiekebillenkaartingen later bleek dat allemaal nog maar het begin.
En ik maar denken dat ik helemaal van zo'n dagen af zou zijn eens ik mijn maag chirurgisch had laten loskoppelen. Lammenielache, maat. Lamme vooral nie lache.
Eeuwen geleden stonden Youri en ik in de lokale Kinepolis aan te schuiven om onze kaartjes vakkundig te laten scheuren door iemand die goed "zaal..." 1 tot en met 10 kan zeggen. Tijdens dat wachten viel ons oor op de enthousiaste tienerklanken die het groepje franstalige pubers voor ons met geregelde intervallen uitstiet. Tot zover geen zichtbaar probleem, tot iemand uit het groepje het nodig vond om naar het schermpje boven ons hoofd te wijzen en luid "oooooh!!!!! spiedèrman!!!" uit te roepen. Niet eens "le bonhomme de *whatever een spin may be in het frans*", maar werkelijk de meest vieze versie van Spiderman die ik al ooit had gehoord. Onnodig te zeggen dat Youri en ik in shock achterbleven en ons niets meer kunnen herinneren van wat er daarna is gebeurd en hoe we in godsnaam thuis zijn geraakt.
What is up with the fransozen, vraag ik mij dan af, dat ze er bewust voor kiezen om af te gaan als geweldige gieters telkens ze zich in het Engels willen uitdrukken in het openbaar?
Ik vroeg mij af of wij dat ook deden, en eerst dacht ik vol overtuiging van niet.
Tot ik de merknaam 'Pedigree Pal' voor mij zag opdoemen. Peediegree Pal, begod. Terwijl we dat natuurlijk gewoon keihard als Pidiegrie Pel moeten uitspreken, zoals het hoort. Zodat het ook echte woorden zijn, met een betekenis in plaats van rare klanken. Ofte: hoe wij schaamtelijk dom worden gehouden door de fabrikant van hondenvoer, als waren wij achterlijke Fransen.
Nog zoiets: dat ik altijd 'Donal Duuk' en 'Mickey Moes' heb gezegd, tot ik enkele jaren terug besefte dat het waarlijks om een duck en een mouse gaat.
Heeft u ook zo'n dingen?
* de tuin herontdekt en eindelijk beslist wat we ermee gaan doen
* wilde plannen gemaakt
* bamboedingen afgeknipt en uitgegraven
* daarbij accidenteel wel tien slakken doodgetrapt :(
* kilo's was in de machine gepropt
* hogedrukreinigers geleend
* een overheerlijk slaatje gemaakt en opgegeten
* een wandeling gemaakt in een kustgemeente
* nieuwe schoenen gekregen (l)
* geïnvesteerd in dingen om hoge ruiten te kuisen
* blommekes en plantjes gekocht
* bloemaarde gekocht
* gekeken hoe mijn dierbare zich smeet op het omspitten van het tuintje en hard gesupporterd
* fruitsla gemaakt
* vol-au-vent gemaakt
* kilo's was gestreken
En nu ruiten kuisen in de zon.
Ik word geweldig energiek van alles dat ook maar van ver op lente lijkt, geloof ik.
Kijk zie, dat vind ik nu een keer sympathiek van Croky: bij thuiskomst stond er een doos op ons te wachten die al het één en ander deed vermoeden.
En inderdaad, ze hadden hun best gedaan bij de chipsfabrikant. Anderhalve kilo chips in drie smaken, verdeeld over twaalf zakjes, allemaal voor mij. Of ik de spliksplinternieuwe Crokidos een keer aan een smaakonderzoek wilde onderwerpen en al.
I will, Croky, I will, streng maar rechtvaardig zal ik zijn. En geweldig ziek en mottig waarschijnlijk ook.
Gisterennamiddag, de Ieperse binnenstad.
Ik steek een straat over, passeer een camionetteken waarrond een groepje bouwvakkers aan het werk is, en word plots out of the blue geconfronteerd met zo'n waarlijks overdreven gigantisch bouwvakkersdécolleté dat ik een kwartier heb gedacht dat ik in een verborgen camera-grap was terechtgekomen. Toen bleek dat dat niet het geval was was de shock nog groter. I'm talking minstens twintig centimeter bilspleet, here. Recht in mijn oge.
Some people.
Het is doorgans de beste manier om mij een rothumeur te bezorgen: surfen naar hln.be. Niet zozeer om de povere verslaggeving of de zucht naar sensatie van 'Het Laatste Nieuws', not at all. Wel omwille van het lezerspubliek dat er de mogelijkheid krijgt om op de nieuwsberichten te reageren, en die kans om eens goed zijn zeg te doen grijpt met beide handen.
Uit de commentaren kunnen we afleiden dat 80 procent van de lezers van hln.be dwaze, veralgemenende Vlaams Belangers zijn die overal over zagen en fretten, bij voorkeur over negers, knuffelpolitiek, losliggende straattegels, dat het vroeger allemaal geen waar was, enzovoort, enzoverder. De gemiddelde commentator op hln.be komt van zijn tak maken als een cafébaas wordt vervolgd voor racisme, want 'hoe is het mogelijk dat een mens in zijn eigen café al niet zelf mag beslissen of hij negers binnenlaat?!!!! Is dat racisme???? En als een neger mij in elkaar slaat op straat, is dat dan ook geen racisme????!!!!!" Bij Wouter Van Bellingen ging het zo ver dat ik mijn hoofd wel twintig keer heb gebogen uit diepe schaamte en droefheid om zoveel ronduit pijnlijke sloganpraat. Genre 'En als iemand nu geen neger op zijn trouwfoto's wilt, is dat dan niet ziijn eigen keuze?????' en 'Niet willen trouwen voor een neger, dat is recht op vrije meningsuiting8888!!!!!!!'
Vorige week nog, toen een compleet tot wanhoop gedreven depressieve moeder haar vijf kinderen de dood in joeg, en bleek dat ze getrouwd was met een Marokkaan (lees: vuile bruinzak) was het hek helemaal van de dam. Ik heb zelden zoveel mensen met een compleet gebrek aan enig gevoel voor tact en inlevingsvermogen samen domme praat zien verkopen als op de commentaarpagina's van de grootste krant van het land.
Werkelijk hallucinant om te zien dat diezelfde mensen plots wel over enig inlevingsvermogen blijken te beschikken en zelfs spontaan beginnen te rouwregisteren als Bompa Pfaff aan zijn einde komt. We zijn ver van huis, jongens. Zeer ver van huis.
Olraait, aangezien jullie het duidelijk allemaal willen hebben over de buurvrouw en wat voor een slechte er ik wel ben, en ook wel een beetje omdat ik het verschot van mij af moet schrijven: het ijzingwekkende verhaal van de nacht van zondag op maandag.
Na Top Gear trekken Youri en ik richting bedstee, en net als we bijna dromenland binnenvallen horen we een betrekkelijk luid gestommel, al weten we op dat moment niet meteen waar. Dat gestommel wordt luider, en op het moment dat ik denk door te hebben wat het gestommel veroorzaakt ('iemand die erg snel een trap oploopt, nvdr.') horen we een werkelijk ijzingwekkend getier. Als we ons in een stripverhaal hadden bevonden zou er zeker een grote en dikke "EEEEEEEK" boven het hoofd van de schreeuwster (die naar wij eruit konden opmaken van het vrouwelijk geslacht was) hebben gezweefd, maar in het echt klonk het toch meer als een "AAAAAAAAAAAH!". Aangezien mijn hart zich op dat moment volledig richting mijn keelholte had gekatapulteerd kon ik alleen maar "Wat gebeurt er?!" richting Youri prevelen, die het duidelijk ook niet wist.
Onze over en weer schietende gedachtenstroom werd onderbroken door nieuw gestommel, en weer een geweldig luide schreeuw, waarbij dezelfde "AAAAAAAAAAAH!" weerklonk, gevolgd door een meisjesnaam (X2). Ik dacht, tussen enkele zware hartritmestoornissen door, de volgende zaken:
* de baby, de baby, er is iets met de baby!
* de baby heet helemaal niet 'meisjesnaam'!
* er is iets met de buurvrouw! De schreeuwende is de buurvrouw niet!
* de buurvrouw heet helemaal niet 'meisjesnaam'!
* ze zijn allemaal dood en de schreeuwende heeft ze gevonden! AAAH!
* ik moet gaan kijken of ik kan helpen!!!
* een familiedrama in mijn straat zeg!
* ik ga morgen de gazedde moeten kopen!
* ik ken helemaal geen EHBO.
* Sebiet hang ik vol bloed, maat.
* ze zullen de ambulance wel al gebeld hebben!
* binnen tien minuten is de ambulance hier!
* waar blijft die ambulance toch?
* wat is het plots stil.
* waarom is het zo geweldig stil?
* waarom komt er geen ambulance en blijft het zo stil?
En toen moet ik, schuddend en bevend en hartritmestoornissen en al, gewoon in slaap zijn gevallen.
Zonder te weten of wat we gehoord hadden wel van bij de buurvrouw kwam. Zonder dat we nog gewekt werden door ambulances of enig ander vreemd geluid. Zonder een clue, really.
En kijk, mocht de buurvrouw een beetje vriendelijker geweest zijn elke keer als ik een poging tot goeiendag zeggen heb gedaan in het verleden, dan ging ik het misschien wel een keer gaan checken, ja. Maar nu komt boontje volledig om zijn loontje. De rolluiken gaan nog steeds omhoog en naar beneden, though. En het licht in de tuin ook soms aan en uit.
Snap 't ge't plaatje?
Ik in elk geval al niet, maar u mag nu al met rotte tomaten naar mijn weinig terhulpschietende tronie beginnen gooien in de comments. (y)
Bent u al een keer gebeld door Man Bijt Hond, beste lezer?
Nog zoiets: de bwards 2006.
Eerlijk is zoals meestal eerlijk: het is een beetje aan mij voorbijgegaan, om wat voor reden dan ook. En nu ik erover nadenk waarschijnlijk omdat ik het nut niet snapte van tegen een verkeerd georganiseerde weblogverkiezing op te komen door zelf een weblogverkiezing te organiseren die in mijn ogen ook niet meteen fantastisch goed georganiseerd overkwam. En ook omdat ik het een beetje nutteloos vind om blogverkiezingen te houden wegens appelen met peren vergelijken. Maar dat kan ook volledig fout zijn, want ik heb het uiteindelijk te weinig gevolgd om mij erover uit te spreken, zoals gezegd. Jammergenoeg heb ik een weblog en kan ik mij uitspreken zoveel ik wil. Over alles! :aah:
In elk geval, blijkt nu dat er binnenkort een awardfeestje is in Antwerpen. Ik had dat ook wel eens vaag ergens horen waaien, maar ik moet in een erg onoplettende en ongeïnteresseerde levensfase hebben gezeten, op dat moment. Toen ik daarnet op de lijst van ingeschrevenen terechtkwam trok ik dientengevolge serieus grote ogen. Zoveel ingeschreven bloggers, maat! Zoals gewoonlijk gigantisch veel onbekenden en *rilt* marketingmensen, maar hier en daar ook mensen die ik graag eens (terug zou) zien.
Bart C., bijvoorbeeld, in een ver en duister verleden mijn stagebegeleider bij Planet Internet. Ik zou wel een keer shoulders willen rubben met Michel V., Henk R. en Ilse B, allemaal tegelijk! En socializen met een deel andere namen die hier en daar belletjes doen rinkelen, want belletjes zijn oke.
MAHAAR. Ik ben nog nooit op een blogmeeting geweest, en ik heb daar zo mijn redenen voor. De hoofdreden is: ik, lilith van talesfromthecrib, ben compleet bevooroordeeld als het over blogmeetings gaat. Al de keren dat ik mij een heel klein beetje had voorgenomen om het eens te gaan checken kreeg ik rillingen en vreemde rode vlekken op mijn vel bij de gedachte aan mensen die live willen podcasten, bloggen en interviews geven aan de Standaard over de rol van webloggen in marketingland. Er doemden beelden voor mij op van mannemensen behangen met gigantische hoeveelheden digitale camera's, laptops en gps'en die zichzelf zouden voorstellen met een url die ik niet kende en zouden vragen wat ik vond van Ubuntu. En of ik geen goesting heb om eens aan hun bluetooth-gsm te komen. En dat er nog veel chocolademelk is. Ik weet niet hoe het met u zit, maar dat is niet mijn idee van een fijne avond.
Edoch. Al de keren dat ik fellow-bloggers in het wild heb ontmoet viel dat mee. De reden dat het interessant was is simpel: ik lees die mensen ulder blog soms al jaren. Ik vind dat een goede reden. Van de meer dan 180 ingeschrevenen voor de bwards zijn er welgeteld drie die ik dagelijks lees, en een vijftiental waarop ik sporadisch terechtkom. Dat is vooral een goede reden om niet te gaan. Al zullen sommigen mij misschien tegenspreken, en dat moeten ze dan vooral doen, met hun grote muile. Anyway. Waar zitten alle andere bloggers waaraan ik dagelijks veel te veel tijd verspil, vraag ik mij dan af. Hebben zij dezelfde vieze vooroordelen als ik? En als zij nu ook eens zouden gaan naar de bwards, in plaats van net als ik in mijn crib te blijven, zou het dan niet leutig kunnen worden?
Ja, ik kijk in de richting van Kim L., Thomas V., Lien V. en baby A., Maartje L., Frederic (?) J. en anderen die werkelijk geen idee hebben wat Ubuntu is. Er is een creative darkroom en al! Er is comedy. Een loungecorner en Blogcom XL! Alsook een Flickr-expo und afterpartey! Waarop wachten wulder nog, denk ik dan?
De comments staan bij deze open voor al uw ervaringen met blogmeeten, redenen om al dan niet naar Antwerpen af te zakken, fijne adviezen, beloftes om af te komen die u toch niet zal nakomen, vunzige voorstellen om pinten met mij te drinken in de darkroom en nog veel meer.
Dammit, am I on a (blog)roll or what?!
Soms vind ik het feit dat ik een blog heb één van de leukste dingen van de wereld. Met al dat roze, en al die archieven vol dingen die ik normaalgezien al lang vergeten zou moeten zijn. En met lezers en mensen die commentaar geven op de stukjes die ik schrijf, en soms ook mensen die helemaal geen commentaar geven, ook al op stukjes die ik schrijf. Meestal vind ik dat allemaal wel geweldig fijn. Commentaar leuker dan geen commentaar, maar goed, je kan het niet allemaal hebben.
Soms, zoals vandaag, zou ik willen dat ik helemaal geen blog had.
Soms, zoals vandaag, zou ik willen dat mensen die mij al twee jaar niet meer hebben gezien en vanavond met mij hebben afgesproken in een fijn café geen idee zouden hebben wat ik de laatste twee jaar heb uitgestoken. Want dat was me wel wat, de laatste twee jaar, zou ik zeggen terwijl ik met mijn hand naast mijn hoofd zou staan zwaaien. Journalistiek, en maagverkleiningen en huizen kopen en verbouwen en wel honderd leuke en minder leuke dingen. Uren vertellen, dat zou het zijn!
Maar misschien ben ik wel ooit zo achterlijk geweest om hem doodleuk mijn url mee te geven.
Duimt u even keihard mee dat dat nooit het geval is geweest?
For the sake of a pleasant evening gevuld met spontaan opgetrokken wenkbrauwen, zo.