[start to run] les twee

Terwijl het gisteren -op aanraden van Evy een rustdag- best meeviel met de spieren, viel het vanmorgen -volgens Evy een loopdag- helemaal niet mee. Alles trok tegen, zelfs op plaatsen waarvan ik niet eens wist dat er spieren zaten. Maar ik kon niet afhaken, toch niet al na één les, vond ik. Na een les of vier, dat zou nog gaan, maar dat ik nu al een les zou overslaan, daar zou ik bij mijn teerbemind blogpubliek toch niet mee durven afkomen.

Aangezien er vanavond spaghetti op het menu staat leek het me geen goed idee om daarna nog met een maag vol bolognaise naar de vaart te trekken, en dus deed ik het onmenselijke: ik trok mijn loopschoenen aan voor acht uur vanmorgen, plugde mijn iPod in en sleurde mezelf en mijn stramme spieren richting looppaadje. Aldaar sloeg de paniek mij al snel om het hart: blijkt dat mijn looppaadje voor hele horden scholieren rond acht uur 's morgens gewoon het fietspaadje naar school is. Ik zou mezelf en mijn lousy loopcapaciteiten dus moeten openbaren aan stoere zestienjarigen op fietsen, die waarschijnlijk zaten te wachten tot er iets hobbelends passeerde om gemene dingen te kunnen roepen.

Wapenfeit 1: ik heb me er gewoon overheen gezet en ben beginnen lopen alsof ik dat al heel mijn leven deed. Met een blik van "ik kom uit een lopersfamilie. This is what we do." En geen scholier die er vreemd van opkeek. Ik had moeten meedoen aan Witte Raven, ik.

Het fijne was dat mijn spierpijn al in de eerste minuut begon weg te ebben, en het van dan af plots stukken beter ging dan tijdens les 1. Ik had me voorgenomen om trager te lopen, en dat lukte. Na een minuut of twee had ik zelfs al iets gevonden dat op een tempo leek, meteen wapenfeit nummer twee. Wapenfeit nummer drie was dat ik extra heb gelet op mijn ademhaling, en ook dat loonde. Was ik twee dagen geleden al helemaal op toen ik twee minuten moest lopen, dan ging dat nu eigenlijk voor niets. En ook drie minuten ging zo vlot dat ik schrok toen Evy "eeeeeen stop!" deed. Ik heb stukjes wandelpad gezien waar ik nog nooit was geweest, inclusief reigers en paaslammetjes en vreemde eenden in de bijt, en het was fijn, zo voor dag en dauw. Les twee was voorbij voor ik het goed en wel door had, en dat is goed, want les één leek wel een eeuwigheid te duren.

Ik geloof dat dit wel eens een zeer belangrijke les kan geweest zijn. Als ik me vandaag weer zo belabberd had gevoeld als twee dagen geleden dan zou de handdoek zeer hard richting ring hebben gevlogen, maar het ging zoveel beter door trager te lopen dat ik zelfs al zin heb in les drie, ergens diep van binnen.