how to be a domestic goddess

Sommige deernes bewijzen hun liefde aan hun husband door samen met hem op te staan als hij wel moet werken en zij niet, ontbijtjes te verzorgen en zelfs lenteslaatjes te bereiden om mee uit te pakken op zijn werkvloer. Schoon is dat. En herkenbaar. Want ja hoor, ook Youri heeft niet te klagen met mij. Oke, hij moet af en toe wel eens wat geduld aan de dag leggen als het op de was en de strijk aankomt, maar als hij het zoveel beter kan moet hij het maar zelf doen, zeg ik dan. En oke, hij moet altijd eerst opstaan en eerst naar de badkamer en al, waardoor ontbijtjes op bed er niet meteen van komen, maar er is ook veel liefde.

Zoals vorige week, toen ik van de bib thuiskwam met "How to be a domestic goddess", het bakboek van Nigella Lawson dat overloopt van de lekkere cakes, taarten om zot van te worden en scones en al. Alsof dat nog niet genoeg was duwde ik het boek in Youri's handen met de woorden: "Jij kiest iets, en ik bak het voor jou. Wat het ook is." Ik bedoel maar: is dat nu geen liefde? Mind you dat ik door mijn gastric bypass zo goed als niets kan verdragen waar vet en suiker inzit, en ik dus geen second agenda had als 'zelf de cake opeten', ofzo. Mind you. Na uren bladeren en kwijlen op de pagina's viel de keuze op "Roomkaastaart uit New York" ofte New York Cheesecake. Ik ben deze namiddag met veel liefde roomkaas gaan halen in de kaaswinkel, ik heb beslag geklopt en er zeste van citroen in gesmeten, en ik moet zeggen: het ziet er allemaal geweldig veelbelovend uit.

U zou willen dat ik uw lief was. Ik zie het aan uw ogen.

na een weekendje Brussel

• Wat zijn er gigantisch veel scouts. En wat maken die scouts gigantisch veel lawaai, zo op een feestelijk weekend in Brussel. Ik heb het allemaal gezien: kleine scouts, grote scouts, luide scouts en heel af en toe een opvallend stille, paris hilton-scouts, zeescouts, talentscouts, zingscouts, sjorrende cliché-scouts. Warempel, zoveel scouts
• Zelfs een zomerse stad vol terrasjes wordt lelijk als gemiddeld de helft van alle straten gehuld zijn in een bedwelmende en naar de keel grijpende urinegeur. Als het warm is ruikt die urine nog vadsiger, zelfs. One word, penis-eigenaars: openbaretoiletten.
• Niemand spreekt Nederlands in Brussel. Niemand. :aah: En mijn Frans blijkt wel erg roestig te zijn na het maanden niet meer te gebruiken. Dat ook nog.
• Ik hou van markten met exotisch fruit. Behalve als de geur van dat fruit wordt overstemd door een pisgeur. Voor de rest was de markt aan het Zuid wel gezellig, net als die in de Marollen.
• Ik heb de kleurrijkste rok van heel de wereld aan de haak geslagen in de H&M. En nog wel meer garderobe-extensies om vous tegen te zeggen. Tien maten kleiner, by the way.
• Kasseien zijn compleet dodelijk voor voeten in platte schoentjes. Hoe dodelijk ze dan moeten zijn voor alle fashion victims die ik benaadlhakt zag passeren, ik kan het mij amper voorstellen. Maar ik ben bijna zeker dat er bloed aan te pas komt. En etter.

Ondanks het feit dat dit postje bol staat van de lichaamssappen en vieze geurtjes was het geestig, zulle. Al was het maar omdat ik nu pas besef hoe welriekend Ieper is. En hoe rustig, zo zonder gillende scoutsmeisjes from hell.

Update: Brussel, urinestad? op brusselblogt.

snelle hap

Ik weet niet of u het weet (ik heb het namelijk nog maar zevenhonderd keer vermeld de laatste jaren), maar ik kook wel een keer graag. Ik kan mij dan ook geweldig bezighouden met zoeken naar recepten in kookboeken en op tienternet. Stoofpotjes in mijn geliefde Creuset-pot, maaltijden uit vreemde landen, pastaslaatjes, ik vind dat allemaal geweldig geestig.

Soms heb ik helemaal geen zin om recepten te volgen en sta ik plots in de keuken met het besef dat ik niets heb voorzien om te eten, dat ik alleen ben en te lui om brood te halen. Dat ik dus maar best eens snel iets samen kan gooien om snel en efficiënt mijn maag te vullen.

Als je dan een kwartier later tot de vaststelling komt dat je een geweldig simpele maar lekkere nieuwe maaltijd aan je palmares kan toevoegen, dan mag je best content zijn. En dat recept delen op je weblog. Want restjeskoken is ook een kunst, vind ik.

Here goes:

Men neme een halve pak spaghetti, een blikje tonijn op eigen nat, drie knalrode en niet waterachtige tomaten, een kleine ui, wat kruiden als peper, zout, bieslook en dergelijke meer en een potje Boursin Cuisine met look.

Spaghetti koken.
Tomaatjes in vierkantjes snijden. Ui in kleine snippers versnipperen, tonijn afgieten en allemaal samen in een grote kom doen. Kruiden met peper en zout. De gekookte pasta erbij kieperen, een halve tot hele pot boursin cuisine toevoegen en goed roeren tot je een geweldig smeuïge, lauw-warme pasta-lekkernij hebt. Indien nodig nog wat bijkruiden.

Dat noem ik pas comfort food.

lilith heeft een rien

Als kind heb ik uren zitten turen in de grote kabouterboeken van Rien Poortvliet. De tekeningen van vossen en kabouters hadden iets magisch, en als de oude kaartenbakken van mijn toenmalige bib nog bestaan dan kan je erin terugvinden dat ik de boeken van Poortvliet door de jaren heen meerdere malen heb ontleend. Daarnaast vond ik de reizende kabouter uit Amélie Poulain om de één of andere reden geweldig cool. Nu ik zelf ook een tuintje heb moest het er dus ooit van komen, mijn eigen tuinkabouter. Ook al vond Youri tuinkabouters doorgaans een beetje stom, en duurde het daardoor allemaal wat langer.

Toen ik deze namiddag plots op een verzameling oude, stoffige en nog in belgische frank aangeprijsde Rien Poortvliet-tuinkabouters stuitte in een tuincentrum, en die ook nog eens spotgoedkoop waren wist ik het wel: ik moest en zou een Rien. Een grote Rien-tuinkabouter. En mijn vader, die wilde ook wel zo'n ongelooflijk coole Rien. En zo kwam het dat wij deze namiddag met twee grote tuinkabouters in de wagen en een glimlach op ons gezicht wegreden van het tuincentrum.

Ik heb een Rien!
En meer foto's op Flickr.

het nostalgietje van de week

Mik, Mak en Mon.
Al wie ooit de vreemde dingen met zijn vingers heeft gedaan is onderhand bijna dertig, vrees ik.

wat staat er op de kaartjes van de tram? (waha)

The infamous zilvergrijze bolide. Youri's eerste autootje, en meteen ook het autootje waarmee hij mij in den beginne kwam halen op het hoekje van de wijk, toen we nog helemaal geen koppel waren maar gewoon mensen die afspraken op het hoekje van de wijk. Om naar de zee te trekken, of naar een andere stad in een ander land, of om gewoon maar een beetje rond te rijden en wel te zien waar we uitkwamen. Het was uiteindelijk ook het wagentje waar ik al het meeste pogingen om te leren rijden in heb ondernomen, al dan niet met succes. Als er geen succes was had dat weinig met de bolide zelf te maken, want het ding reed als een mes door boter, hastn. Okay, hij liet het soms eens afweten in het midden van de avondspits, hij werd al eens geramd door een ruizeldove gepensioneerde en op een nacht werd hij zelfs het slachtoffer van zinloos geweld tegen auto's. Maar ik hield van de zilvergrijze bolide, en hoewel hij al een dagje ouder werd en we stilaan zouden beginnen uitkijken naar een nieuwe bolide deed het toch zeer, gisteren. Na het verschot van een telefoontje waarin Youri vertelde dat er een ongeluk was gebeurd, maar dat hij zelf maar een klein beetje blikschade had (and thank gawd for that) en de bolide best veel drong het stilletjes door: het tijdperk van de zilvergrijze bolide is over. De bolide komt niet meer terug. Allemaal door een stomme trekhaak die hem in twee heeft geplooid, begod.

Als u dus ergens een kick-ass bolide weet staan aan een prijsje, u weet ons wonen.
Het is het huis waar sinds gisteren geen zilvergrijze bolide meer voor de deur staat, daar.

hoe het voelt

Dingen waaraan ik nog moet wennen:
1. dat oude bekenden mij vreemd en zonder enige blijk van herkenning aankijken als ik 'hey' doe
2. roepende bouwvakkers
3. dat ik geen dubbele kin meer heb op foto's

Dingen die ik maar eens moet afleren:
1. in winkels standaard naar de grootste maat grijpen
2. bang zijn dat ik niet in rieten stoelen zal passen
3. mezelf nog steeds veel omvangrijker inschatten dan ik ben

Dingen die vroeger niet leuk waren, en nu wel:
1. zwemmen
2. op de weegschaal staan
3. kledingwinkels waar ze geen grote maten verkopen

Dingen die vroeger wel leuk waren, en nu minder:
1. een uitgebreid diner, wegens al vol na het voorgerecht
2. brainless in de snoepkast vliegen, wegens ziek na twee stukjes chocolade
3. dessertbuffet (zie reden bij puntje 2)

Dingen die ik niet had verwacht:
1. dat het allemaal zo makkelijk zou lopen, zonder complicaties en met als enige wezenlijke verschil dat ik minder kan eten. Wat niet zo erg is, aangezien ik natuurlijk ook gewoon sneller genoeg heb
2. dat ik niet zo gelukkig zou zijn als verwacht op de dag dat ik mijn streefgewicht bereikte, omdat ik toen nog niet wist dat mijn mama ziek zou zijn
3. dat mijn sociaal leven helemaal niet onder mijn operatie zou lijden

Dingen die ik niet meer goed verdraag
1. grote porties
2. veel suiker
3. veel vet

Dingen die ik had verwacht, maar die niet zijn uitgekomen
1. dat ik een gigantische shopverslaving en garderobe zou overhouden aan mijn operatie
2. dat ik geen zorgen meer zou hebben
3. dat ik veel zou overgeven en vaak moe en slap zou zijn

(geïnspireerd op zezunja's allegaartjes)

Volgens mijn chirurg zal het afvallen binnenkort stoppen. Toch lijkt het de laatste weken weer in gang te schieten na een lang plateau. Ik ben nu al tevreden, elke kilo minder is op dit moment al lang extra.
Het meest fantastische aan mijn gastric bypass is niet dat ik er nu beter of normaler uitzie dan elf maand geleden, al is dat natuurlijk wel fijn. Het belangrijkste is op dit moment dat mijn gewicht geen zorg meer is. Sterker nog: dat het iets is dat ik gewoon vergeet, in tegenstelling tot vroeger, toen het altijd een domper op vanalles en nog wat was. Of ik het zou opnieuw doen? Veel eerder, als ik had geweten dat het zo vlot zou gaan. Maar ik besef wel dat ik geluk heb gehad.

Of er ook iets negatiefs over te zeggen valt? Als het echt moet: dat ik een tekort aan vitamine B12 heb, dat om de drie maand moet bijgewerkt worden met een pijnlijk spuitje bij de huisdokter. Een prijs die ik met veel plezier betaal, dat spreekt.

feestjen in 't wit forever!

Is het omdat ze in een straal van tien kilometer van mijn deur wonen, en je dat wel erg goed hoort?
Is het omdat alle personages uit het filmpje of bij mij op school hebben gezeten, of facteur zijn in mijn straat, of vage bekenden zijn?
Omdat de facteur zo sullig yet geniaal "Dash" zegt ergens in het midden van het filmpje? (aan de voordeur)
Omdat ik mij onderhand geweldige dingen voorstel bij feestjes in 't wit?
Omdat de mevrouw van feesten als de beesten zo keihard haar best doet om schoon vlaams te spreken dat het aandoenlijk is?
Omdat ze zo schoon lacht op het einde dat de hilariteit hier altijd keihard toeslaat?

Ik heb geen idee, maar ik weet nu al dat ik de familie Gryson geweldig hard zal missen als ze deze Dash-reclame zullen vervangen door een filmpje met een andere familie waar ik me niet zo op mijn gemak bij voel.

Ik ben dringend op zoek naar een online versie voor het te laat is.

meer dan duizend woorden

In cijfers is dat min 44 kilogram, en bijna elf maand later.

de kamergenote

Mijn moeder deelt sinds gisteren een ziekenhuiskamer met een oudere dame van ongeveer veertig kilogram. Dat is altijd even kat uit de boom kijken, een nieuwe kamergenote, en al helemaal omdat noch mijn moeder noch ikzelf al ooit bij iemand gelegen hebben die wij ook maar enigzins een toffe griet vonden. Dat kan ook aan ons liggen, al betwijfel ik dat ten zeerste.

"Ze ziet er best lief en aangenaam uit voor iemand van haar leeftijd", fluisterde ik gisteren dan ook een beetje verbaasd toen de dame even naar het toilet was. En dat was niet bij wijze van vooroordeel tegenover oudere dames, maar wel verwijzend naar de vorige mevrouw waarmee mijn moeder een kamer had gedeeld en waarover wij niet bepaald naar huis te schrijven hadden gehad. Neen, nu hadden we het toch wel getroffen, vonden wij. Niet meer van de jongsten, maar wel lief en aangenaam.

Aangezien ik de dame best wel sympathiek vond begroette ik haar steevast vrolijk bij het binnenkomen en vertrekken, checkte ik of ik haar kon helpen met haar baxter en informeerde ik vanmorgen aan de telefoon bij mijn moeder naar haar toestand. Spontaan en alles. De dame was gisteren immers binnengebracht met een erg lage bloeddruk, zo had ze me verteld, en dat was toch niet erg gezond.

Ook deze voormiddag ging alles zijn gangetje tussen mij en de dame. Ik was mijn aimabele zelf en bedacht me dat niet alle gepensioneerden lastigaards hoeven te zijn. Dat je met sommige oudere mensen perfect in één kamer kan liggen zonder op het randje van een mental breakdown te balanceren. Aangenaam en lief, dat was ze. Geweldig fijn, een kamergenote als zij.

Ongeveer een uurtje nadat ik was vertrokken sloeg een smsje van mijn moeder alles in duigen.
"Mijn kamergenote vindt dat je niet erg sympathiek overkomt. :( "
KABANG.
Mijn moeder zegt dat het waarschijnlijk aan mijn zwart haar en mijn piercing ligt.
Ik zeg dat het aan die kutgepensioneerden zelf ligt.
En dat ze hun kans nu toch wel zwaar verkeken hebben.

(zie ook rot in de hel, vuile gepensioneerden!, alwaar ik word uitgeroepen tot de nieuwe hitler)

boekhoudvrees

Tijd voor een klein geheimpje: ik ben bang voor alles dat begint met 'boekhoud'.
Boekhouding. Boekhoudkundig. Boekhouder en boekhoudster.
Dat heeft te maken met het feit dat die mensen een taal spreken die ik nooit heb geleerd en dus ook niet begrijp, over journaalposten en sociale zekerheid en andere dingen die mij compleet gestolen kunnen worden. Sinds ik zelfstandig ben heb ik die hastn naar het schijnt wel nodig, en dus tolereer ik ze. En ook niet meer dan dat. Verder dan ietwat dommig staan knikken als ze me iets proberen duidelijk te maken over sociale bijdrages gaat onze relatie eigenlijk niet. En dat vind ik goed.

Dat was tot vorige week.
Aangezien ik de laatste maanden keihard had genegeerd dat mijn sociaal statuut toch nog niet helemaal piekfijn in orde was en het stemmetje in mijn hoofd keihard begon te roepen dat dat zo niet kon blijven verbrak ik de radiostilte. Via Youri, die ik steevast in het gat steek om zo'n dingen op te lossen onder het mom 'jij verstaat daar tenminste iets van. Ik niks!! Neen echt, NIKS!!!' waarna ik paniekerig wegloop. Youri's actie had het gevreesde resultaat: het boekhoudkundig orgaan schoot weer in gang, duidde een nieuwe contactpersoon voor mij aan en verwachtte dat ik zou meewerken, officiële documenten zou verschaffen op gepaste ogenblikken en zou doen alsof ik het allemaal begreep.

Het probleem zit hem bij de nieuwe contactpersoon. Die is namelijk nog minder aangenaam dan de oude. Ze doet dingen waar ik erg slecht tegen kan, zoals bellen op mijn gsm. Veel bellen op mijn gsm. Ik heb dat niet graag. Hoe geweldig ik mijn gsm ook vind, er zijn maar weinig mensen die er onvoorbereid naar mogen bellen zonder dat het me irriteert. Een stuk of vier, meerbepaald. Al de andere bellers irriteren mij. Omdat ik verondersteld word op te nemen, ook al heb ik geen zin. Omdat ik bezig ben met andere dingen als mijn gsm rinkelt. Omdat het een inbreuk is op hetgene waar ik op dat moment mee bezig ben. Omdat ik wel andere dingen te doen heb als ik door een winkelstraat loop dan te horen van mijn boekhoudster dat ik het verkeerde document heb binnengebracht en of ik een keer kan zeggen hoe mijn werksituatie in elkaar zat van altamira tot heden.

Wat ik nog minder graag heb is dat de nieuwe contactpersoon soms drie keer na elkaar paniekerig staat te wezen op mijn antwoordapparaat als ik een half uurtje onbereikbaar ben geweest. Lees: als ik mijn gsm drie keer heb afgeduwd bij het zien van de zoveelste 'onbekende beller'. Ik haat onbekende bellers. En zeker als ze boekhouden voor hun geld.

Een boekhoudster moet mij, complete leek in de boekhoudposse, boven alles geruststellen en zeggen dat het wel goed komt. Daar betaal ik haar immers voor, niewaar, voor rust en kalmte in mijn hoofd en op mijn bankrekening. De nieuwe maakt mij bang. Soms gaat haar stem omhoog als ik het niet had verwacht, zodat het haar op mijn armen gaat rechtstaan en ik verwacht dat ze zal zeggen dat ik failliet ben en mijn huis zal moeten verkopen. Meestal blijkt het dan allemaal wel mee te vallen. Ze doet belerend tegen mij, alsof ik een beetje dom ben. Alsof ik niet het slimste visje van de vijver ben wat betreft de sociale kas. Wat dat ook mag wezen. Hemmingway, na een kwartier aan de lijn te hebben gehangen met de boekhoudster klopt mijn hart in mijn keel alsof ik net drie hitsige verkrachters van mijn vege lijf heb moeten smijten. Dat is geen goede basis, zeg ik. Daar komen nog vodden van.

can you list ten things you still want to be when you grow up?

Vroeg Shimelle Lain mij vanmorgen, naar aanleiding van de workshop. Ik hou wel van die vraag, omdat het impliceert dat je nog steeds vanalles kunt worden als je maar wilt.

Schrijfster, bijvoorbeeld, aan een bureau met zicht op een mooie tuin.
Of dierenarts, de dag dat zot zijn van dieren voldoende is om een diploma te halen.
Uitbaatster van een klein bed and breakfast-dingetje in een zonnig ende rustig land.
Reisjournalist.
Lerares Nederlands.
Professioneel scrapbooker.
Dierenverzorger in de zoo.
Nigella Lawson.
Hoofdredactrice van een fijn tijdschrift.
Uitvinder.

Nu gullie.

meet und greet (post 1000!! :aah:)

Wat doet een mens zoal met een duizendste blogpost, behalve zich afvragen of heel dat bloggedoe niet een klein beetje uit de hand is gelopen en ik mij niet beter had ingezet voor belangrijker zaken als mijn huishouden en mijn boekhouding?

Well.

Laten we het nog even over scrapbooken hebben, shall we?

Al was het maar omdat ondergetekende algauw voor de leeuwen wordt gegooid tijdens het scrapbookweekend van de Hobbyselect scrapbookingclub, alwaar ondergetekende sinds kort deel uitmaakt van het designteam. Als u op zaterdag 12 mei in de buurt van Kortrijk bent moet u zeker eens afkomen, vooral omdat ik een vreemd en gigantisch nietjestoestel moet demonstreren waar ik na verschillende pogingen compleet niet wijs uit geraak. Ik vrees dat het serieus de moeite zal zijn aan mijn demotafeltjen. Daarnaast zult u mij kunnen aanraken en uitvragen en meeten en greeten dat het geen naam heeft, en misschien mag u zelf wel eens een nietje in een papiertje kloppen als de ambiance het toelaat.

En mocht dat nog niet voldoende zijn om uw appetijt aan te wakkeren: de fantastische Birgit Koopsen zal er ook zijn, helemaal live uit Nederland. Ik zal dan ook diegene zijn die helemaal groupie-esque in haar richting zal zitten staren, onderwijl nietjes uit mijn bloederige vingers pulkend. Een uitzicht dat u werkelijk niet wilt missen.

a quick reminder

Omdat ik mij gisteren tijdens een ultieme poging om mijn boekhouding in orde te krijgen eventjes dreigde af te vragen waarom ik in godsnaam uit het knusse bedrijfsleven ben gestapt.

Het is onderhand een jaar geleden dat

• ik voor het laatst een loonfiche in mijn handen gestoken kreeg van I., de secretaresse
• iemand het nog in mijn bijzijn heeft gehad over targets, kadermeetings, kick-offs, incentives en SWOT-analyses, en daar niet eens de humor van inzag ook niet
• ik heb moeten bijleggen voor een truttig cadeau voor een geboorte of verjaardag
• ik mijn naam heb moeten schrijven tussen dertig andere namen en kusjes op een kaartje
• ik op dagelijkse basis moest aanhoren wat voor een toffe pee die Jehova toch wel was (really)
• iemand mij heeft gevraagd wat die tekst op mijn t-shirt eigenlijk wilde zeggen
• ik iemand heb horen vragen wat je moet doen als je computer vraagt om op "OK" te klikken
• ik iemand geringschattend heb horen doen over een top secret organogram/organigram
• ik voor het laatst heb gevraagd naar de zaakvoerder
• ik heb moeten fietsen of wandelen onder dwang bij wijze van bedrijfsuitstap
• iemand mij een onfrisse powerpointpresentatie van 87 pagina's voorgeschoteld heeft in een duffe zaal van een duf hotel in een vreemde stad
• iemand heeft gecontroleerd of ik wel op tijd in en uit heb gelogd en niet te veel op internet surf
• ik iemand weeg watsers heb horen zeggen
• er altijd wel iemand de radio keihard moest zetten als Bob Sinclar voor de tienduizendste keer voorbijkwam

Het enige nadeel dat ik kan bedenken is dat ik nu moet wachten tot ik de reclameblaadjes van het Kruidvat effectief in de bus krijg om te weten dat ze zwembadjes/hogedrukreinigers/stofdoekjes verkopen. Maar hey, dat kan ik aan. I'm a big girl now.

Om de werkweek goed te beginnen staan de comments open voor andere random herinneringen aan het bedrijfsleven. En afgevingen op die kalle van de boekhouding. Make my day, lieve lezers. :)

Wat ik dus deed

(en daarnaast heb ik ook nog het tuinhekje geschilderd. Alsof ik iemand ben die diamantjes in mijn tanden zou laten steken, trouwens. :/)

rarara, wat doenekik?

De laatste keer was een jaar of acht geleden.
Ik ben net als toen niet zenuwachtig.
Het is net als toen weer een beetje impulsief.
Ik heb er net als toen weer zin in.
Het zal wel weer wennen worden.
En aangepast zoenen.

Dat alles morgen om half drie!

(en ik ben mij ervan bewust dat de beginletters van deze zinnen "DIHIHED" vormen. Een beetje jammer voor u, toch, qua codetaal.)

[start to run]waar het fout liep met Evy

Ik weet het nog goed, het was zo ongeveer na les negen.

Ik stond in de badkamer naar mijn rood en opvallend open en dicht slaand hoofd te kijken en ik wist het: er komt geen tiende les start to run. Geen muziekjes meer van elke Eurosongkandidaat die Vlaanderen ooit heeft gekend. Geen "je doet dat goed" als je net bijna over een uitstekende tak de vaart in bent gesukkeld. Niets meer van dat alles. Dat lopen, dat vond ik bij nader inzien toch een beetje overrated. Allemaal goed en wel op tv met die camera's bij, maar in het echt was het bij momenten toch een heel stuk minder spectaculair.

Korte stukjes lopen, dat was best oke. Als in eens een minuutje, maximum een stuk of drie. Maar als vijf minuten lopen al zo mindnumbingly saai was, hoe saai zou vijf kilometer lopen dan niet zijn? Zeg het maar gerust, beste lezers: pokkesaai. Meer dan dat besef had ik niet nodig, daar in de badkamer. Bijna had ik me met een zak chips in de zetel gesmeten en er nooit nog met een woord over gerept, maar toen kwam het besef dat ik er weer over had moeten lopen stoefen op mijn weblog, vaneigens. En dat de wereld zat te wachten op de verslagjes van mijn lessen. Ik, de sympathieke an met de pet die de wereld toonde dat lopen niets was voor de elite, maar ook voor de gewone man langs de vaart. Ik had het weer lekker voor malkander.

En dus gaf ik mezelf een week om terug met mijn loperstoekomst in het reine te komen. Ik zou er nog niet over spreken met de pers, want misschien had ik enkel een beetje tijd nodig. Misschien kwam het aan op een korte terugtrekking in een berghut met een paar doorgedreven darmspoelingen en een dieet van zelfgebrouwen urine en Isostar. Nog een duwtje immers, en ik zou kunnen investeren in die geweldige Nike plussen, en dan zou alles wel weer vanzelf gaan. Ik zou zweven langs de vaart en strak staan als een hinde. Als ik het maar wat tijd gaf.
Er moet ergens iets misgegaan zijn, want ik strandde op het mezelf aanmeten van een pony en het eten van een bolletje kokosijs op de bloemenmarkt. Volgende keer toch nog een beetje sleutelen aan mijn sportieve tactiek, dunkt mij.

[maar ik sta wel lekker in de Standaard, zag ik net, en dat is ook al heel wat.]

[when I grow up] sneak peeks

Nog even over de workshop van Shimelle Lain (niet-scrapbookers, wendt uw blik af).
Opdrachtje één was een mini-album maken in sprookjesstijl waarin de nadruk vooral ligt op het verhaal. In dit geval: het verhaal over de dingen die je als kind later wilde worden. Ik ben er gisterennamiddag mee begonnen, en hoewel het nog verre van af is vind ik het nu al hilarisch genoeg om een beetje details te delen.

Klikken voor groot.

paasweekend

Yay for terrasjes die terrasjes zijn, en close encounters met oude bekenden die spontaan stoelen bijzetten en ervoor zorgen dat alles plots weer is zoals vroeger. Yay for het feit dat het zo soms nog geen vijf minuten duurt voor het lijkt alsof er geen jaren tussen ontmoetingen hebben gezeten, maar uren. En dat het fijn is om te weten dat je met sommige mensen direct weer vertrokken kunt zijn voor een hele hoop leuke gesprekken ende ontmoetingen. Dat ik het gezegd heb.

Hoera ook voor late night scrapbookvertier met lekkere zelfgebakken koekjes en spaghetti en heel wat geplak, geknip en inspiratie. Dat moet een mens al eens meer doen, zo'n dingen.

En juicht allen voor een tuin(tje) waarin dra gras zal groeien en waarin het sinds dit weekend een pak fijner zitten is dankzij mijn naarstige Mark Demesmaeker-adept. En waarin het zelfs nog fijner zitten zal zijn als ik straks terugkom van de bloemenmarkt.

Het doet me vergeten dat het plots een heel pak minder gaat tussen mij en Evy Gruyaert. Read my lips: bitter koude oorlog.

room for a pony

Ik weet niet wat er plots gebeurde, maar het ene moment zat ik nog nietsvermoedend in de kappersstoel en het volgende moment had ik een pony. En ergens daartussenin had ik mezelf out of the blue horen verkondigen tegen de kapster dat ze de schaar in mijn lange en weelderige froufrou mocht zetten. Wat ze dus ook deed. In drie seconden meer dan tien centimeter haar weg, dat moet je verdienen, elke dag.

Ik weet niet wat het is, maar telkens ik bij een kapper zit daalt er iets over mij neder dat enkel kan omschreven worden als extreem je m'en foutisme aangaande mijn haar. Dan hoor ik mezelf doodleuk vragen om haar waar ik al twintig jaar voor heb gespaard gewoon helemaal kort te knippen, de ene kant lang te laten en de andere kort, vreemde kleurencombinaties erin te gooien of, zoals gisteren dus, voor het eerst sinds mijn kindertijd terug te gaan naar een pony. En hoe harder mijn rationele kant dan ook "hey, dat hadden we niet afgesproken!!" schreeuwt, hoe hilarischer mijn impulsieve laat-je-maar-een-keer-gaan-kant het vindt. Ik ben nergens stoerder dan in een kapsalon, en dat is best gevaarlijk. Want haar, dat groeit niet in één twee drie terug hé hastn.

Maar goed: ik heb dus een pony.
En hij staat mij.
Daar zullen jullie het voor vandaag mee moeten doen, geloof ik.

it was acceptable in the eighties

Dag twee van Shimelle Lain's workshop When I grow up, en het is fijn en o zo nostalgisch. De eerste opdracht was om een worksheet in te vullen over wat je later wilde worden. Geen probleem: dierenarts, natuurlijk. Jaren aan een stuk heb ik gedroomd dat ik alle beestjes van heel de wereld zou beter maken, en zelfs nu komt het soms nog even boven. Alleen: ik suckte in wetenschappen. En dat heb ik ooit zo verschrikkelijk erg gevonden, dat kunt u niet geloven. Ik moest en zou dieren verzorgen, en was dat nu net hetgene dat mij niet lukte omdat ik geen kaas heb gegeten van chemie en biologie van het moment dat er formules in voorkomen, zekers? Om bij te bleiten!

Gelukkig heeft één van mijn vrienden mij jaren later zo'n luguber verhaal verteld featuring zijn oom dierenarts en een kat gevuld met etter dat die visuals mij tot op de dag van vandaag sterken in de gedachte dat het misschien toch niet helemaal iets voor mij zou geweest zijn. Dat ik waarschijnlijk beter af ben zoals het is. Maar ik ben wel nog altijd verschrikkelijk jaloers op alle Trudes van deze wereld. Echtig en techtig.

Het fijne aan de workshop van Shimelle is dat één antwoord niet genoeg was. En dat ik dus dieper moest graven in mijn kinderherinneringen. Zo diep dat ik me plots weer herinnerde dat ik ook graag dichteres wilde worden, en schrijfster. Een bepaald moment zelfs lerares LO, niet omdat ik zo sportief was, wel omdat het me geweldig leek om voor de rest van mijn leven langs de kant te zitten chillen terwijl andere mensen de benen van onder hun gat moesten lopen. Ik was als kind al evil, zo blijkt.

Daarnet ben ik op zoek gegaan naar oude foto's. Foto's van in den tijd dat ik nog niet wist dat katten geweldige nasty etter konden produceren. En ik heb ze gescand. Misschien wilt u er wel eens een stuk of twee zien.

Meer van dit leuks op Flickr.

even kort

• Geen leukere manier om een weekend te beginnen dan in een kasteel met bubbelbad, sauna, rain showers en een geweldig lekker ontbijt. En al helemaal als dat kasteel op een boogscheut van the crib ligt en de geweldige naam Ogygia draagt.
• Note to self: na een uitgebreid tweeledig ontbijt ook nog eens een middagmaal binnenspelen dat uit Babi Pangang bestaat is een beetje teveel van het goede. Doe het niet.
• Youri en ik hebben het gezelligste koffiehuisje van heel Ieper ontdekt. Als in zetels, verse kranten en muffins, vanilla latte en veel andere dingen die ervoor zorgen dat je je helemaal in Central Perk waant. Note to self: muffins na een tweeledig ontbijt en Babi Pangang zijn geen goed idee.
• Zoals voorspeld was Abigail Collins weer het hoogtepunt van de Gevleugelde stad. Waren ook erg leuk: de zon, de frietjes aan één euro (lees: twee dagen na elkaar ziek zijn, maar ze waren het helemaal waard), de nostalgische kermis, de gratis huifkartocht door Ieper waarbij ik bijna drie keer een hartstilstand heb gehad en een hele hoop geflipte acts.
• Gaan lopen met een broer die twee keer zo snel loopt dan je eigenste zelf terwijl Evy je compleet zit af te matten via je oortje is geen goed idee. Ik heb mijn zelfvertrouwen zo keihard voelen zakken in mijn loopschoenen dat het weinig naam had.
• Youri en ik hebben beslist in welk kleur we onze ramen gaan schilderen. Sterker nog: we zijn compleet overeen gekomen zonder ruzie, krabbelen of bijten. Nu enkel nog uitvogelen hoe de bijzonder vreemde schakering van onze voorkeur heet, en we zijn gelanceerd.
• Ik ben zo geïnspireerd door Opgeruimd dat ik gisterennamiddag plots in een keuken stond met lege kasten en een werkblad zo vol dat er wel een bom op leek te zijn ontploft. De schade is nog steeds niet te overzien, maar ik kom er wel, denk ik.
• Nog even en ik begin aan mijn eerste online scrapbookcursus. Hoe out there en radical! Checkitou!

En dat is het. Ik had er eigenlijk ook meer van verwacht, maar het is een begin.