ik ben een mens en ik ben in marokko
Ik werd in het midden van de nacht wakker, letterlijk badend in het zweet met maar één vraag in mijn hoofd: 'Waar ben ik in godsnaam?' Het was donker, de zweetdruppels liepen in extreme hoeveelheden van mijn voorhoofd en plots kwamen er nog meer vragen, met tien tegelijk. Wie ik was, bijvoorbeeld, en wat ik was. Ik probeerde aanknopingspunten te vinden maar ik vond niet zo meteen iets dat ergens op trok, en als iemand dan op het idee was gekomen om mijn bloeddruk te meten, het zou niet mooi geweest zijn.
Was ik buiten, of binnen, of in een winkel? Yep, ik was in een winkel. Ik wist alleen niet of ik een mens was in de winkel, of een product. Misschien was ik wel een kassa, flitste het door mijn hoofd. Misschien zat ik wel in een verpakking. En toen zag ik plots iets naast mij liggen, en ik had geen idee wie of wat het was. 'Ik ben in Marokko', hoorde ik mezelf denken. 'IK BEN EEN MENS EN IK BEN IN MAROKKO'. Ik schrok me kapot toen het voorwerp naast mij wakker werd en vroeg wat er scheelde. En ik had geen idee wat er scheelde, ik had zelfs geen idee wie de persoon naast mij was.
Het heeft zeker twee minuten geduurd voor ik Youri weer herkende.
Daarna heb ik nog een half uur naar onze slaapkamer liggen kijken alsof ik die nog nooit eerder had gezien.
Ik weet niet wat ze tegenwoordig precies in pillen tegen blaasontstekingen draaien, maar het scheelde niet veel of ik kon kleuren ruiken vannacht.