mijn jeugd in vijf Clouseauhits
Naar aanleiding van twintig jaar Clouseau. Brieven en verzoekjes aan Koen mogen voortaan dus ook gewoon hier.
* anne: Ik ben een jaar of acht en op een kindercarnavalfeestje in het dorpje V. Verkleed als mengeling van een Mexicaanse danseres en overschminkte dragqueen rol ik keihard met mijn ogen omdat het meisje dat op het podium Anne moet meezingen geen zak van de tekst kent, en ik wel. Ik luister dan ook al maanden onafgebroken naar 'Hoezo' van Clouseau, en ik had op dat podium moeten staan, niet zij. Diezelfde avond zal ik uit pure onmacht mijn vinger verbranden aan een rookblaasmachine. Ook dat nog.
* dansen: : weken, zoniet maanden, heb ik uitgekeken naar de Vedettenparade in Middelkerke. Ik ben een jaar of tien en ik mag erheen, en Clouseau komt, als top of the bill. Eerst is het de beurt aan andere zangers, en dat duurt maar en duurt maar. Tien minuten voordat Clouseau het podium opstapt word ik overvallen door een aanval van krampen die enkel maar door de zenuwen en te veel cola kunnen komen. Als mijn ouders samen met een kermende mij de zaal verlaten hoor ik nog net hoe Koen dansen inzet. En het was al zo pijnlijk.
* domino: Donderdagavond, Tien om te Zien, en ik die compleet gebiologeerd naar een erg magere en mysterieuze Koen Wauters zit te staren die 'Domino' zingt. 'Ik ken alle liedjes van Clouseau onmiddellijk vanbuiten', zucht ik tegen mijn grootmoeder, 'maar dit is toch echt een moeilijk nummer.' Ik heb een erg moeilijke jeugd gehad, ik.
* afscheid van een vriend: Ik in de auto met mijn mama en mijn broer, ik elf en mijn broer acht. Op weg naar kerstavond bij mijn grootouders. Clouseau op de radio, mijn vader zes maanden in oorlogsgebied als blauwhelm. Ik: 'Afscheid van een vriend gaat eigenlijk ook een beetje over papa hé, eigenlijk. Als je goed luistert?' Mijn mama: 'Het is eigenlijk een liedje voor als iemand dood is. Papa is niet dood, hé, hij is alleen voor een tijdje weg.' Ik: 'Oke, maar ik vind toch van wel.'
* oker: uren op de kamer van mijn beste vriendin sigaretten zonder merk roken en door stapels Joepie's bladeren. Testjes invullen tot onze stylo's leeg zijn, om te weten of we goede kussers zijn of niet. We hebben immers geen idee, want we hebben het allebei nog nooit gedaan zoals het volgens de boekjes hoort. En halfslachtige dingen achter schoolgebouwen tellen niet. Al vonden wij toen keihard van wel. En altijd maar weer Oker op onze draagbare stereo, en Koen die 'gaven' zei in plaats van 'haven'. Ik kan het nummer nog altijd niet horen zonder keihard teruggeslingerd te worden naar Ieper midden jaren negentig.
Ik durf wedden dat u ze ook heeft, jeugdgerelateerde Clouseaunummers.
Of anders misschien u Tante, die op 22 december Verjaard in Et Sport Paleis en al.
Ofsu.
Zij zeker.
Mensen hebben mij al enkele keren gevraagd wat mijn plannen zijn. En ik heb er, werkelijk. Ik heb al een lotje getrokken. Er staat een dag kerstshoppen in Londen gepland. Ik weet al welk hoofdgerecht ik ga klaarmaken op Oudejaar. Ik bestook Youri met opdrachten, want dit jaar ga ik toch echt wel eens zelf kaartjes sturen. En laten maken, dus, door Youri. Mijn Secret Santa-pakket krijgt serieus vorm, en dat mag ook want het moet dit weekend al de deur uit. Ik heb al twee cadeautjes gekocht, en ik heb al een derde in mijn hoofd. Ik ben *this close* van mijn Firefox-theme aan te passen. Gisteren heb ik beslist waar de boom gaat staan. Er staat een rood kruis in mijn agenda op zaterdag. Ik heb al geklaagd over het feit dat we enkel nog maar saai inpakpapier hebben, wij. 
Toen Youri in Stockholm vocht tegen een doorbrekende keel- en oorontsteking had ik verwacht dat ik het ook snel zitten zou hebben. Sinds mijn wonderbaarlijk shrinkproces ben ik immers een stuk vatbaarder voor verkoudheden en kwaaltjes, en ik geloof dat ik de helft van vorig jaar van de ene ontsteking in de andere ben gerold. Youri werd steeds ontstokener, vooral 's nachts, met als hoogtepunt de landing in Zaventem waarbij zijn hoofd bijna ontplofte van de druk. Maar ik, ik was zo blakend als een vis. Hij mocht in mijn hand nijpen tijdens moeilijke momenten, ik was zijn baken van licht in duistere nachten. En ook toen onze woonkamer werd gevuld met hopen antibiotica en pijnstillers ging het goed met mij. Zo goed dat ik er overmoedig van werd. Aan iedereen die het horen wilde vertelde hoe geweldig het wel niet gesteld was met mijn weerstand, dat ik hele nachten bij de hond sliep en toch geen vlooien had. 
* manden was in de wasmachine gepleurd: twee
Vorig jaar kreeg mijn mama op 4 december de diagnose te horen dat ze ongeneeslijk ziek was. Ons leven stond compleet op zijn kop, en niemand had nog zin in dingen als kerst. Voor het eerst in vijfentwintig jaar ging het traditionele feest bij mijn grootouders niet door, ik kocht geen enkel cadeautje en ik had het gevoel dat ik volledig buiten alles stond dat met eindejaarsfeesten te maken had. Op kerstavond hebben we uiteindelijk bij mijn ouders thuis lekker gegeten, net als op oudejaarsavond, omdat we ons ervan bewust waren dat de chemo die vlak na nieuwjaar zou starten wel eens de eetlust van mijn mama zou kunnen wegnemen. En ook omdat we het beste wilden maken van alles dat we wel nog hadden. 
Als de mening van mijn portefeuille minder zou doorwegen dan die van mezelf, dan tripte ik de wereld rond, zo bedacht ik me terwijl ik samen met mijn lief door Gamla Stan (=de oude stad) wandelde. Alleen, aan het begin van citytrips vergeet ik altijd wat ik aan het einde van citytrips maar al te goed besef: dat het dodelijk zou zijn om het helse van het één naar het ander-getrip langer dan een week vol te houden. Ook al was ik fitter en gemotiveerder en heen en weer crossender dan ooit, want vijftig kilo later, na vier dagen Stockholm voelden onze benen aan alsof we een marathon hadden gelopen en zien mijn wallen eruit alsof ik ze Commando-gewijs met houtskool heb aangestipt voor extra effect. Een vakantie waar ik uitgerust van terugkom, dat moeten ze nog uitvinden. En op dit moment liever vandaag dan morgen.
Uit Stockholm, that is, na vier dagen van extreem veel getrappel maar ook geweldig veel vertier. Stockholm, ik kan dat iedereen aanraden. Zo erg dat u nog een verslagje van mij te goed hebt, als ik ooit weer wat meer tijd heb dan nu het geval is. Ik zou bijna 'drukdrukdruk' roepen, maar ik kan me nog net inhouden. NET. :aah: 
dingen die ik me deze week af vroeg
Er komt een Samsonfilm, en naar aanleiding van deze heuglijke gebeurtenis werd Gert Verhulst vanmorgen geïnterviewd bij Peter V. Op een bepaald moment tijdens dit interview rees de vraag of we Marlèneke eindelijk te zien zouden krijgen, en ja hoor, dat zullen we op de één of andere manier, zei Gert. Na het interview liet Sofie Lemaire vallen dat ze Marlèneke zag als een frele blondine op hoge hakken. 
"HEIDE", meldt het plaatsnaambordje, en daar moet ik zijn.
Als ik binnen kom gooit ze zichzelf standaard heel hard rond mijn benen terwijl ze mijn naam enthousiaster door de kamer roept dan ik iemand anders ooit heb horen doen. Soms zegt ze er zelfs 'Ik ben zo blij!' achteraan, maar daar heeft ze meestal te weinig tijd voor. Drukdrukdruk! Als het van haar afhing zou ze me stante pede het hele huis door sleuren om me van vanalles op de hoogte te brengen, maar altijd weer ben ik de spelbreker door eerst iets te willen eten. Het is namelijk middag en tantes hebben honger. Terwijl ze wacht lepelt ze dan maar chocokaas uit een pot waar je eigenlijk enkel uit mag smeren. 
Ik hou niet van dagen die boven alles grijs zijn, en somber, en meestal nog eens kort ook.