you say tomato, I say tomato

Mijn lief doet er zodanig lang over om een tomaat in perfect gelijke blokjes te snijden dat ik meermaals per week zin heb om mijn hoofd tegen de keukenmuur te slaan van frustratie. Bij mij moet het keihard vooruitgaan, en die vooruitgang is zoveel belangrijker dan perfecte blokjes tomaat. Een stelling waarop mijn perfectionistische meneer dan weer meewarig met zijn hoofd gaat schudden. Youri en ik, wij zouden elkaar's kuiten soms kunnen kapotstampen om een al dan niet perfect gesneden tomaat.

De keuken is niet de enige plaats waar we elkaar's bloed wel kunnen drinken. Het valt ook voor in kledingwinkels, waar hij mij eerst compleet gek maakt door onenthousiast achter me aan te drentelen tussen de rayons, om me daarna een lauwe "ja, het is niet mis" te geven als ik het pashokje uitwandel in een kick-ass trui/jeansbroek/paar knalroze crocs met piratendetail. Tip voor de hastn onder jullie: "het is niet mis" is GEEN geldig antwoord in de omgeving van een kledingwinkel. Dit geldt eveneens voor "mja", "hmmm" en "baja, ik weet niet".

Meubelwinkels: zelfde pot nat. Alleen ben ik dan diegene die wijst naar honderd fantastisch superbe inloopkasten, en hij diegene die elk voorstel kapot slaat door me te vertellen waarom we ze net niet kunnen integreren in onze crib. Falende steunbalken, gebrekkige ruimte, lekkende kranen en tegenwerkende plinten, you name it en mijn rationeel denkend lief heeft er al een droom van een interieuridee mee aan diggelen geslagen. Ik volg namelijk eerder mijn hart dan mijn meetlint, en ik ben ervan overtuigd dat praktische geesten na dit leven naar de hel gaan. Wat ik dan ook met graagte duidelijk maak door de hele rit naar huis met een lip tot aan de grond voor de silent treatment te kiezen. Tot hij vraagt wat er eigenlijk scheelt. Dan ga ik loos.

Als we ruzie maken maakt hij me dan weer gigantisch kwaad door per definitie voor stilte te kiezen in plaats van voor roepen. En dat uren vol te houden. Waardoor ik dan weer nog luider ga roepen. "ZEG DAN TOCH IETS!" en "JIJ VINDT HET NIET EENS DE MOEITE OM TE ANTWOORDEN!!". Waarop hij me aankijkt en zwijgt. Dat vind ik zelfs nog erger dan alle keren dat ik hem bijna heb moeten vermoorden in zijn slaap omdat hij een geheugen heeft als een zeef en weigert om een to do lijst te gebruiken. Terwijl ik het werkelijk al zeven miljard keer heb gevraagd hé maat. Waaaaaargh.

Maar zie ik hem graag, vraagt u?
Ba jaak nog.

(als antwoord op de vraag "hebben jij en youri effectief een perfecte relatie of lijkt dit alleen maar zo? maken jullie ooit eens ruzie? werken jullie ooit eens elkaar op de zenuwen? of lijkt dit alleen maar zo omdat je de vuile was niet in je crib wilt uithangen?" van the watcher. Ik heb printerinkt, dus alle vraagstellers krijgen erg binnenkort hun gecustomizeerd cadeautje in de bus.)

gefeliciteerd, annie en chris!

Ik vind, als kerygma nostalgisch mag voor de dag komen, dan ik ook.
En niet alleen omdat ik vol weemoed terug denk aan de tijd waarin lelijke mensen nog op televisie mochten komen en programma's met trappen en assistentes nog meer regel dan uitzondering waren.
I bring you: het feestelijkste programma dat ooit op televisie is geweest.

Enjoy!

stop, bladder time

* tijdstip van bloggen: 02:09
* aantal uren dat ik al van en naar het toilet aan het lopen ben: 2 uur en 39 minuten
* aantal keren dat ik mijn lief heb wakker gemaakt door kajietend in en uit ons bed te kruipen: 16
* aantal uitgeprobeerde medicijnen die normaal wel helpen en nu niet: 3
* aantal uur voor ik ten vroegste bij mijn huisdokter kan gaan smeken om werkende pijnstillers: tussen de 5 en 6
* overwogen activiteiten om de nacht door te komen: op het toilet zitten, een beetje wenen, nog wat op het toilet zitten, vol zelfmedelijden naar mezelf staren in de badkamerspiegel, uitrekenen binnen hoeveel uur ik moet opstaan, bloggen over mijn nacht from hell
* ontdekkingen: dat het iets minder allesverterend zeer doet als ik zit dan als ik lig, wat jammer is want ik slaap normaal liggend
* overheersende emotie: wanhoop

Echt, een blaasontsteking, ik wens dat mijn ergste vijand nog niet toe.

het kinderstokje

Zezunja gooide mij het perfecte stokje toe voor mensen die onvoldoende tijd/goesting hebben voor uitgebreide blogposts. De opdracht is simpel en dus geniaal: "post een jeugdfoto van jezelf". Beetje vreemd, dat iedereen uiteindelijk een kinderfoto post, maar toch, I'm in!

Onder deze foto had mijn mama in het fotoboek "een levende pop" geschreven. En terecht, I say.

Et voila, genoeg koddigheid om de volgende vier uur met overenthousiaste eierstokken te zitten, dames. Wie het stokje wil mag het bij deze komen halen.

lilith schrijft een boek

Het is zondagmiddag en ik hoor alleen het geluid van mijn tikkende vingers en de opnames van gevoerde gesprekken die via iTunes door mijn iPod-oortjes worden afgespeeld. Buiten begint de zon eindelijk door te breken, en daar ga ik straks nog even van profiteren, maar nu is het alleen me, myself en mijn teksten. De teksten voor mijn boek.

Mijn boek, waarvan de publicatiedatum al bekend is en de planning al op poten staan. Mijn boek, dat niet alleen echt gepubliceerd wordt maar waar uitgevers en auteurbegeleiders even hard in geloven als ikzelf. Wat mij dan weer nog meer zin geeft om het te schrijven dan ik al had. En dan heb ik het nog niet gehad over mijn lief en vriendjes, die allemaal zo hard staan te supporteren langs de zijlijn dat de druk haast niet te harden is. Maar hell: de gedachte alleen al aan mijn naam op de cover van een boek, jongens.

Het wordt niet het soort boek waarvan ik droomde toen ik net kon schrijven. Geen stoere beroepen als brandweervrouw of astronaute voor mij, ik wilde als zevenjarige al aan deze tafel zitten terwijl de zon in stilte doorbrak. En schrijven, dagen aan een stuk. Op dat moment dacht ik eerder aan fictie, nu ben ik bezig met een boek vol echte verhalen van echte mensen. Het is wel goed zo, want ik ben niet alleen erg enthousiast over dit boek en dit idee, ik ben ook compleet niet onder de indruk van mijn talent als schrijver van fictieve verhalen. Na herhaaldelijke eerste pogingen kan ik in alle eerlijkheid zeggen dat ik zuig. Hoe graag ik ook een tweede J.K. Rowling of Sophie Kinsella was geworden, het zal niet voor in dit leven zijn.

Wat we dus weten, onderhand:
* dat het een non-fictie boek wordt
* met verhalen van echte mensen
* over een thema dat mij geweldig boeit
* dat het in de loop van volgend jaar de boekenwinkels zal hitten
* en dat ik hier binnenkort een oproep zal doen
* want ik heb enkelen onder u nodig, denk ik

Popelt u alvast een beetje mee?

ditjes en datjes

Wegens eens niet veel zin in een "weekje wel" en wel in ordinaire ditjes en datjes, I bring you... ditjes en datjes!

dingen die nooit werken
* printers
* de tv-gids van onze telenet digibox
* fotoprinters
* goede voornemens

dingen die ik deze week geweldig vond
* een meisje dat naast mij op de trein de laatste pagina van een geweldig dik boek zat te lezen
* de speculaaspasta uit De Bedenkers
* dat de vogeltjes 's morgens al weer schuifelen
* Juno en Cloverfield
* de soundtrack van Juno
* dit boek
* dat Bill nog altijd zo goed luistert als ik zijn naam roep. Bill is liefde.

dingen die ik deze week grappig vond
* een oude dame die haar vriendin tegenover mij "haar compagnon" noemde
* Walter, de man die mij en mijn collegae door de zoo van Antwerpen heeft gegidst, compleet met zwarte hoed en sympathieke witzen
* kleine aapjes met grijze snorretjes
* die keer dat mijn broer, lief en ikzelf onze mond hadden volgepropt met popcorn voor een foto die ik nooit aan iemand zal tonen, en dat de combinatie slappe lach en mond vol popcorn duidelijk zijn beste tijd heeft gehad

dingen die ik deze week jammer vond
* dat er geen ijsberen meer zijn in de zoo
* criminaliteit.org
* dat mijn auteursbegeleidstermevrouw zo onaangenaam klonk aan de telefoon
* dat de Dafalgans op waren op de allerslechtste momenten
* dat ik elke nacht klaarwakker was om 03:19
* wat een idioot vreemd uur is, als je het mij vraagt

dingen die ik deze week vies vond
* dat de achterwerken van de apen in de zoo geweldig veel weg hadden van Bubblicious-kauwgom
* (waarop ik nooit van zijn leven zou willen kauwen, nvdr.)
* dat sommige van mijn lezers mij ervan verdenken een cybersekser te zijn
* rochelman, still going strong tussen gent en kortrijk

een eindeloos liefdesverhaal

Ik twijfelde of het wel done was om hem te bellen, maar ik begon nogal zenuwachtig te worden. Met enigzins trillende vingers tikte ik zijn nummer in.

"Hallo?", sprak hij, en ik kon alleen maar denken dat zijn stem helemaal niet klonk zoals ik had verwacht.
"Hallo", zei ik, mijn blik op de wagondeuren gericht om toch maar zeker te zijn dat ik hem niet zag binnenkomen.
"Met lilith. Wij hadden toch afgesproken in de eerste wagon?"
"Ik zit in de eerste wagon", zei hij, alweer met een stem die niet bij mijn beeld van hem paste.
Ik keek nog eens rond in de wagon, en ik vond niemand met de afgesproken gele trui en rode bodywarmer. Ik zag ook niemand zoeken naar mijn kaki trui en bruine jas. Het duurde enkele seconden voor ik doorhad dat ze een treinstel aan dat van mij hadden gekoppeld, en ik dus niet in de eerste wagon zat maar in de middenste. En we hadden afgesproken om elkaar in de eerste wagon richting Disneyland te ontmoeten. Het was nog maar het begin van de meest chaotische treinrit/eerste date ooit.

Ik zag hem uiteindelijk voor het eerst toen we allebei van de trein sprongen in Brussel Zuid. Het was twee jaar nadat ik zijn nickname voor het eerst online had gelezen, een jaar nadat we zwaar toevallig waren beginnen chatten en een maand of twee nadat ik me in een zotte bui had laten overhalen om samen met hem en een andere, homoseksuele internetbuddy een weekend naar Disneyland te trekken. Zonder dat we elkaar ooit hadden ontmoet. Ja, in die tijd kon dat nog allemaal hé hastn.

Ik had al zodanig veel verhalen gehoord over teleurstellende internetdates dat ik me Youri zo lelijk mogelijk had voorgesteld, compleet met mocassintjes en een foute debardeur, een probeersnor en een lispeltje. Het was trouwens ook geen date, het was gewoon een impulsief uitstapje. Nul komma nul verwachting, dus. Ik was dan ook niet op zoek naar een lief. Hoewel. Online was hij zo geweldig dat ik soms bijna over de vloer rolde van het lachen, tot wanhoop van mijn ouders die dachten dat ik gek was geworden.

Maar man, toen bleek plots dat mijn chatmakker ook nog eens een heet keun was. In zijn gele trui en rode bodywarmer. En aan de blik van onze homovriend te zien was ik lang niet de enige die dat dacht. Tijdens het weekend dat volgde voerden wij een subtiel gevecht om in de attracties naast Youri te mogen zitten. Om tegen hem te mogen praten tijdens het verorberen van een hamburger in het park. Om per ongeluk zijn arm aan te raken als we uit de Space Mountain stapten. Alleen 's avonds durfden we allebei niet voorstellen om bij hem te slapen in één van de tweepersoonsbedden, en dus sliep Youri alleen. De homoseksuele buddy en ik smachtend samen in het andere bed.

Ik heb het gevecht uiteindelijk gewonnen, vier maanden later in een hotelkamer in Barcelona. Toen was onze internetbuddy er al niet meer bij. Wat misschien maar goed ook is, wegens anders toch waarschijnlijk net iets te kinky allemaal voor een simpele boerenmeid als ikzelf.
En juicht allen, want deze zomer zijn wij vijf jaar samen, mijn internetkonijntje en ik. U mag uw traantje nu wegpinken ter ere van de liefde. En ik wil nog even benadrukken dat wij nooit ofte nooit virtuele me to you-beertjes naar elkaar hebben verstuurd noch speeksel hebben uitgewisseld via msn messenger. Ik zag u kijken.

(als antwoord op de vraag: "Hoe zijn Youri en jij een koppel geworden? Ik herinner me wel iets van een competitie met een homo in Disneyland, maar verder is het nogal vaag." Kim mag me haar gegevens bezorgen. De anderen zullen nog eventjes moeten wachten op hun beloning want mijn fotoprinter weigert eventjes dienst. :( )

wat is er aan de hand?

CRAPPERS.

Ik had willen vertellen hoe cool Juno wel was, en ik ging u zelfs trakteren op het antwoord op de vraag "hoe hebben Youri en jij malkander eigenlijk leren kennen?". Ware het niet dat ik sinds twee dagen gigantische brandende pijnscheuten ervaar in mijn rechterhand. Die doorschieten naar mijn pols en elleboog als ik zotte folietjes doe als daar zijn: een glas vastnemen, handje in handje doen met mijn lief (aah) en bewegen in het algemeen. Ik vrees dat het god's manier is om te zeggen dat ik minder moet typen ofzo. Maar serieus god, iets minder pijnlijk had ook gemogen.

Is er een handendokter in de zaal?
Bij voorkeur iemand die het niet nodig vindt me te vertellen dat dit enkel kan opgelost worden door lange botte naalden door mijn handpalm te duwen? :(
Is "hand" trouwens niet het vreemdste woord OOIT?
Mocht het niet idioot veel zeer doen, ik stak er spontaan mijn duim voor op.

[weekje wel]the one with valentijntjesdag

Positivio:

* ik ben erin geslaagd om de Kemmelberg te beklimmen zonder dat mijn hoofd paars werd of mijn lichaam instortingsverschijnselen vertoonde. Ik zou zelfs het woord "gezwind" durven gebruiken. Of "kwiek".

* bij wijze van beloning heb ik daaropvolgend mijn eerste terrasje van het jaar gepleegd, en het kon me zelfs bijna niet schelen dat we hierbij meer dan een half uur moesten wachten op ons drankje. Verdraagzaam, ow yes, siree bawb!

* dankzij het mooie weer en het boek van Sien en Maria kreeg ik zo'n energieopstoot dat ik mijn voorraadrekken zonder trunten heb gereorganiseerd. Madness.

* volgende week mag ik voor professionele activiteiten naar de Zoo! Het is een beetje belachelijk hoe welgezind ik word van de gedachte aan opgesloten apen en nachtdiertjes.

* het is ook een beetje belachelijk hoe welgezind ik word van de bijpraatdate die ik morgen heb met vriendin J, en niet alleen omdat het een snel mokkel is, vortzak. Ze is ook heel intelligent en zindelijk.

* er is een mooiemannenmuur ingewijd op de redactie. De mooiemannenmuur doet de chicks en homo's bijwijlen giechelen. En dat is oke.

Negativio:

* ik dacht even dat het zomer was, en toen stond ik plots dood te vriezen in mijn dun vestje aan het station.

* voor een keer dat ik eraan denk om mijn lief te verrassen met een keigrappige en lieflijke valentijntjesverrassing gaat het mis. Het bedrijf dat mijn dink moest afleveren op Valentijn heeft dat niet gedaan, en vandaag zelfs ook niet. *doet een aumagad they killed valentijntjesdag*

* on a brighter note: ik heb gelukkig ook niets gekregen van mijn lief. Dat maakte alles goed.

* om de dag mooi af te sluiten ben ik dan maar slingerziek geworden op ons valentijnsdiner dat niet eens echt een valentijnsdiner was aangezien het samenviel met donderdag datenight. Maar toch: keelpijn en warm koud all over again.

* mijn opa heeft een longontsteking en mijn nonkel heeft een hartstilstand gehad. Gezondheid is zwaar underrated, zeg ik.

* ik heb een beevee geïnterviewd die zo vol was van zichzelf dat ik mezelf keihard heb moeten inhouden om geen braakbewegingen te maken.

* ik heb compleet niets toe te voegen aan mijn serie "ik heb deze week voor geen geld een .... gescoord". Een week niets toe te voegen is een week niet geleefd, zeg ik. Volgende week beter!

Ow, trouwens. Toen ik het over mijn blogvoorbeelden had ben ik er eentje vergeten, waarschijnlijk bewust omdat ze tienduizend lichtjaren out of my league is. Maar toch: luidop lachen met mijn computer wil al heel wat zeggen, volgens mij.

al ooit

* met mijn hoofd tussen de deuren van een rijdende schoolbus gezeten
* in Duitsland gewoond
* zo hard gelachen dat de soep die ik aan het eten was uit mijn neus spoot
* een bloedbroeder gehad
* gesolliciteerd voor functie van dierenverzorgster in de Zoo
* een salto gemaakt met mijn BMX (waarna ik nog amper aan elkaar hing, nvdr.)
* een handtekening gevraagd aan Helmut Lotti
* uit het nest gevallen zwaluwjonkies bijna grootgebracht (tot ze doodgingen, dan toch)
* iets gedaan waar ik bij nader inzien een serieuze gevangenisstraf voor had kunnen krijgen. De feiten zijn verjaard, maar ik heb het nog nooit aan iemand verteld (en ik heb ook compleet geen plannen)
* een wc-rolhoedje gehaakt
* negen keer na elkaar op dezelfde rollercoaster gezeten

Niet bijster indrukwekkend eigenlijk.
U kunt vast beter.

nog nooit

Mijn baas heeft in zijn vierenveertigjarig bestaan nog nooit iets in de aard van frikandel, lookworst, bicky burger, boulet of cervola gegeten van de frituur. Mijn lief heeft dan weer nog nooit in heel zijn leven een baby van minder dan een maand oud vastgehouden, gevochten, een sigaret gerookt of een handtekening gevraagd aan een bekende vlaming. Ook in een taxi zat hij nog nooit.
Ik heb nog nooit getankt, een lamp vervangen, een videorecorder ingesteld of het gras afgereden. Ik heb ook nog nooit voet gezet in een megadancing of op een kartingcircuit.
En geen een van ons twee heeft al ooit een salto gemaakt van de duikplank, een lichaamsdeel gebroken of een fles wijn besteld op restaurant. Ik droeg nooit in heel mijn leven een galakleed, mijn lief moet zijn eerste das nog dragen.

En u?
Kunt u mij en de rest van de wereld verbazen met uw 'Ik heb nog nooit...'?
Laat u maar eens goed gaan.
(en even om de grapjassen voor te zijn: vanzelfsprekende dingen als 'ik heb nog nooit iemand vermoord' of 'ik heb nog nooit 37 salto's na elkaar gemaakt' tellen vanzelfsprekend niet.)

[weekje wel] vijf

Positivio:
* Mijn lief en ik hebben zaterdag met toastjes en alcohol gevierd dat het zaterdag was. Voor dergelijke van de pot gerukte initiatieven mogen ze mij altijd wakkermaken.
* Ondanks allerhande bacchanalen was ik toch ineens out of the blue nog eens een kilo afgevallen. Hiermee zit ik al een stukje onder mijn absolute droomgewicht van twee jaar geleden.
* Ik heb een fake leren jekker gescoord voor compleet geen geld. Ziet u hier ook een wekelijks terugkerend gegeven?
* De kaartjes voor de Comedy Marathon in Kortrijk zijn besteld.
* De plannen voor mijn eerste boek worden wel erg concreet nu ik een contract en een begeleider van de uitgeverij krijg. :aah:
* Ik stuur mailtjes over en weer met een BV waar vriendin J. en ik vroeger uren over bezig zijn geweest, en ik heb nog de tijd niet gehad om er haar alles over te vertellen. Vriendin J., bel mij!
* Het schijnt dit weekend leuk weer te worden, en dat past bij onze leuke plannen.
* Ik ben niet langer de baas van het gazetje en ik besef het nog niet helemaal maar ik ben wel erg blij. Jochei!

Negativio

* Het lijkt wel alsof iedereen met verlof is behalve ik.
* De "er zitten zoveel lezers op uw blog" is kapot, en nu voel ik me zo verdomd alleenzaam I could cry.
* Ik ben zo ziek geweest van een Bicky Burger dat ik aan het overwegen ben om er geen meer te eten. De gedachte alleen al maakt me evenwel redelijk ontroostbaar.
* Ik zou trouwens een geweldig vreemd weetje kunnen vertellen in verband met mijn baas en frietkoten, maar misschien word ik dan wel persona non grata in medialand.
* Er zit de laatste tijd altijd een man in mijn treinwagon die non stop rochelt van Gent tot Kortrijk. Slijmerig maar smakelijk, indeed.
* Als u weet uit welke film die laatste quote komt roep ik bij deze keihard "RESPECT!" in uw richting.

lilith en haar idool

Hallo, ik ben lilith en ik was één van de eerste Vlaamse lifeloggers.

Voor u begint te roepen dat er in 2004 al shitloads aan bloggers in Vlaanderen rondliepen en ik niet moet denken dat ik het ben met mijn huistuinenkeukenblog en al, oke oke, maar tales from the crib is niet mijn eerste weblog. Het is al mijn vierde. AHAAA. Nu wordt het plots wel heel erg stil aan de andere kant van het scherm, en terecht!

Mijn eerste blog dateert van toen ik nog een pril studentje journalistiek was in de grote stad Gent, en via de telefoonlijn mijn blogpostjes de wereld in stuurde. Het was op http://asl.to/nicknaam, en het was 2001. Gouden tijden op het internet, dat moet ik u niet vertellen! Daarna heb ik nog eigen weblogs bij elkaar geschreven op geocities of angelfire of lycos of iets anders waar meer reclame op stond dan tekst, maar lifeloggen deed ik. Ik kan me niet eens herinneren of er in die tijd al zoiets bestond als de vlaamse blogosfeer of blogsystemen. Ik had gewoon een index.html die ik telkenmale aanpaste en met mijn ftp-spelleken uploadigde. Ik had 32 lezers op een dag. Mijn website trok op geen zak. Ik vond het helemaal geweldig. Als ge dat al allemaal kon.

Aangezien ik geen Vlaamse voorbeelden had wegens dat ik er eigenlijk geen kende zocht ik mijn grote voorbeelden dan maar in het buitenland. Ik was in die tijd helemaal weg van een Amerikaanse blogster die luisterde naar No Doubt en de meest adembenemende blog ooit had, maar aangezien zij al een paar jaar gestopt is met bloggen kan ik haar geen linkliefde meer geven. Gelukkig is er nog mijn allergrootste Nederlandstalige voorbeeld. Dat was ze al in mijn prille beginjaren, toen ik haar archief wel tien keer van voor naar achter heb gelezen, en dat is ze nog steeds. Ik heb haar nog nooit ontmoet, maar ik heb het wel allemaal meegemaakt. Haar scheiding, haar nieuw lief, haar babydromen, haar beroepskeuzes, en nu dan eindelijk haar zwangerschap, allemaal even geweldig geschreven. Ik herinner mij hoe ik haar ooit een fanmailtje stuurde en helemaal over the moon was toen ik gewoon een mail terug kreeg. Van mijn blogidool! The madness! Freaq vroeg wie mijn grote voorbeeld was, en daar moet ik dus geen halve seconde over nadenken: Kim, stap eens even mijn podium op en draai eens even een rondje voor mijn lezers zodat ze je goed kunnen zien!

Dan mogen jullie ineens in haar archieven duiken en zwaar onder de indruk zijn, net als ik. Het is de moeite.

(op de vraag "Toen ik met een blog begon, had ik voorbeelden: Dominiek en Bart Vandamme, aangezien dat twee mensen uit mijn eigen kennissenkring waren. Als één van de eerste ontdekkingen was daar al meteen TFTC, but I wondered: hadden júllie eigenlijk lichtende voorbeelden, toen destijds? Werd er toen ook al zo massaal geblogd? Wie was er voor de generatie Pietel - Michel - Domi - Lilith? Allez, ik vroeg mij dat af. Zodus." van freaq. Je hebt gewonnen!)

de jefi

Ik had een zakje gekocht met van die rode vetersnoepjes.
"Moet je ook een snoepje?", vroeg ik met mijn mond vol veters.
"Ja", zei Youri.
Ik overhandigde hem een rode veter.
Het werd stil in de auto.

"Hey!", zei Youri plots, "Doet dit jou ook zo keihard denken aan de Jefi?"
Het bleef stil.
Ik had nog nooit in heel mijn leven van de Jefi gehoord.

Youri blijft beweren dat dat aan mij ligt, en dat heel veel mensen vroeger naar de Jefi gingen.
U ook?
Wilt u er iets over kwijt?
Of het een afkorting is bijvoorbeeld, en of het er fijn was?
Ik ben zwaar benieuwd, want ik geloof er niks van, van heel die Jefi.

ik ben mijn eigen selectie

'Ik denk helemaal niet dat mensen veel over jou weten', zei mijn lief, die toevallig wel veel over mij weet en dus weet waarover hij spreekt.
Zijn antwoord bevestigde wat ik ook al vond. Dat u helemaal niet veel over mij weet.
Eerder weinig, zelfs.
Zo goed als niets. Of toch niets bijzonders.

U weet misschien waar ik mijn boodschappen doe, wat mijn lievelingsfruit van het moment is, welke schoenen ik draag en hoe mijn lief heet. Als u in de archieven duikt zult u ook wel één en ander terugvinden over mijn huidige en vorige jobs, mijn relatie met mijn kat en mijn voorliefde voor chocolaten peeties. Allemaal waar en heel oprecht geschreven, maar kent u mij daarmee echt? Ik zou durven stellen van niet. Er zijn namelijk zoveel meer dingen waarover ik niet blog dan wel, dat mensen die mij alleen van mijn blog kennen wel een enorm onvolledig en vertekend beeld moeten hebben. En dat is oke.

Dat ik een overwegend vrolijk mens ben, bijvoorbeeld. Terwijl ik gewoon liever blog over vrolijkheden dan over hoe ik soms een week niet veel anders doe dan bleiten. Is dat liegen? Of is dat kiezen? Weet u hoe ik ruzie met mijn lief? Hoe luid of stil het dan gaat? Of denkt u echt dat wij nooit ruzie maken, omdat al onze ergernissen en meningsverschillen niet door de selectie geraken die ik maak voor ik aan een blogpostje begin? En ja, ik post elke dag een foto, maar in de 23 uur en 59 minuten die ik daarnaast meemaak zou ik net zo goed een seriemoordenares met een seksverslaving kunnen zijn. Weet u veel over mijn vrienden, en of ik die überhaupt heb? Enig idee hoe het met mijn vader gaat, en of mijn broer en ik elkaar veel zien? Wat er precies gebeurd is met mijn mama? Hoe ik dat heb doorstaan? Hoe mijn dagen er het afgelopen jaar hebben uitgezien? Welke dingen mij bij nachte wakkerhouden, en of ik wel het soort mens ben dat 's nachts wakker ligt van dingen? Of ben ik juist zorgeloos ende vrij, volgens het merendeel van mijn postjes?

Weet u over al deze thema's veel meer over mij dan over uw collega's?
Ik denk van niet.
Zullen we dat dan maar gewoon zo houden?
Ik vind het wel goed zo, eigenlijk.

( op de vraag "vind je het niet vervelend dat heel wat vreemden hier zomaar je gaan & staan volgen en je zo goed als 'kennen', terwijl jij hen noch van haar noch pluimen kent?" van vortzak, die mij mag mailen met zijn gegevens)

[weekje wel] nummertje vier

Positivio:
* Ik ben bijna vervangen! Nog één weekend zwaar werken en ik ben van mijn gazetje en werkenweekends af. Dat werd heel erg tijd, zo melden u de wallen onder mijn ogen.
* De tickets voor onze vierdaagse naar Lissabon zijn binnen, en dat wil zeggen dat het geen eeuwen meer duurt voor Portugal mijn bitch is.
* Een mail van W., mijn allerallerbeste vriend in de lagere school en het prille middelbaar. Ik heb hem al een jaar of tien niet meer gesproken, en nu gewoon gevonden via linkedin. Zo'n dingen verwarmen mijn hart.
* De ontdekking van gedroogde abrikozen. Die dingen zijn lekker, en gezond, en zwaar verslavend ook nog. Zoveel positiviteit in een verschrompeld vruchtje, dat hou je gewoon niet voor mogelijk.
* Op de redactie wordt mijn liefde voor marginale situaties zo hard uitgebuit dat ik vanaf heden missverkiezingen, schlagerfeesten en andere zottigheden in mijn agenda heb staan. Nog even en hoempapa is mijn middle name. Ik ben er eigenlijk nog niet helemaal uit of dit wel in de juiste categorie staat.
* Ik heb deze week op uitermate toevallige wijze oog in oog gestaan met twee bloglezeressen en één mama van een bloglezeres. Dankuwel aan allen voor hun sympathie en lieve woordjes.
* Dankzij de ontdekking van freezer cooking (I know!) kon ik de afgelopen week doen alsof ik de snelste etenklaarmaakster ooit was

Negativio:

* dat ik twee volledige dagen ben kwijtgespeeld aan in de zetel liggen met koorts, kopfschmerzen en een keelontsteking.
* dat ik na die twee dagen koorts nog altijd bijzonder zwak op mijn benen stond en een paar keer bijna ben gevallen zonder dat iemand het merkte. Lang leve Studio Herman Teirlinck!
* de weg naar Sanoma is opengebroken, net als onze straat, waardoor ik meestal tot aan mijn knieën vol modder hang bij aankomst op de werkplek.
* dat IKEA ofwel pokkeveel duurder is geworden dan vroeger, of wij gewoon geweldig veel armer.
* dat ik deze week geen treinschijf van de week heb omdat ik mijn iPod systematisch vergeet op te laden en dus gedoemd ben tot luisteren naar geluiden uit de echte wereld.
* als ik moet kiezen tussen het stemgeluid van Neil Finn of dat van Lokerenaren die 'en den' zeggen in plaats van 'en dan', den weet ik het wel zulle

Edit: weetwel.