[wijvenweek]een kleine bedenking

Ik blijf er met grote ogen naar kijken: vrouwen die struikelen over het feit dat de afgelopen week de naam "wijvenweek" heeft gekregen. Met de nadruk op wijf, vaneigens. Ik blijf fronsen bij de nijdige en opgestoken vuistjes van soortgenoten die weigeren zich te verenigen onder de DENIGRERENDE EN AFSCHUWELIJKE noemer "wijf". Want hoe durven we, eigenlijk, na al die jaren van feminisme en BH's verbranden en weigeren onze oksels te scheren? En hadden we dan echt geen andere thema's kunnen kiezen dan shoppen en kinderen? Alsof dat het enige is dat we hebben bereikt na de emancipatie van het moderne vrouwmensch, zeg. Pek ende veren on me. Deze week had natuurlijk "vrouwenweek" moeten heten.

Het is een beetje zwak van mij, maar ik zie "mo zeg"-vrouwen voor mij als ik dergelijke tirades lees. Het soort vrouw dat vorige week tijdens de comedy marathon in Kortrijk alle geweldige jokes over vrouwen zat te verpesten door onder elkaar te zitten sissen dat die alleen van gefrustreerde venten kunnen komen. En heel veel "mo zegs" ook. Pijnlijk veel "mo zegs". Het soort vrouw dat groen wordt van filmpjes als hieronder.

Lieve madammen, relativeert uzelf een keer.
Dankzij jullie moeten wij al jaren toegeven dat vrouwen inderdaad compleet geen gevoel voor humor hebben.

Voor de rest: dames, u was compleet geweldig deze week. Ik heb zwaar genoten, en ik ben eigenlijk nog steeds bezig. U rockt.

Update: Blijkbaar worden flink wat comments niet doorgelaten door mijn overenthousiaste spamfilter. Ik heb ze nu handmatig goedgekeurd, als er nog mensen gecensureerd worden, mail mij! :)

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

[wijvenweek inhaalpost] wat mijn man kan

Kruimel vroeg zich af wat mijn man kan.

Mijn man kan IKEA-kasten in elkaar steken zonder dat hij stukken over heeft, en door een stad rijden zonder te verdwalen. Moeilijke dingen kan hij zo goed uitleggen dat ze makkelijk worden, en als alles echt te moeilijk wordt dan brengt hij rust in mijn hoofd. Als mijn man eerder moet gaan werken dan ik dan zegt hij dat ik nog een beetje mag smoezelen. Als ik zaag, en vraag of hij vindt dat ik zaag, dan zegt mijn vent: "maar neen, je zaagt niet, je bent gewoon eerlijk." Als ik heel erg stil ben in de auto legt hij zijn hand op mijn been, zonder iets te zeggen. Soms zegt hij out of the blue 'ik ben heel erg trots op jou hoor', en ik zie in zijn ogen dat hij het meent. Ik ben ook heel erg trots op mijn man, maar ik zeg het te weinig. Mijn man begrijpt dat.

Mijn man neemt mij mee naar andere landen, en als ik soms een beetje bang ben op het vliegtuig dan doet hoe de armleuning omhoog zodat ik tegen hem kan slapen. Mijn man kan zo mooi schilderen en tekenen dat ik zijn creaties aan iedereen zou willen tonen. Alleen is mijn man veel te bescheiden. Soms lacht mijn man zo hard en gemeend om mijn grapjes dat ik bijna ga geloven dat ik grappig ben. En als ik heel hard huil en mijn mascara zich in zwarte vlekken over zijn trui begint te verspreiden, dan zegt hij dat het niet erg is. Als ik met een gezicht vol mascara en rode huilvlekken naar hem kijk, dan zegt hij zelfs dat hij mij graag ziet.

Mijn man kan als geen ander mijn man zijn.
Ik geloof dat ik hem ga houden.

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

mental elf

By far geen wijf, maar als 't voor te lachen is zijn we der geire ba.

[wijvenweek] huishouden schmuishouden

Onlangs bleef ik na een zwaar nachtje BV-watchen in het wild slapen bij een collega. BV watchen in het wild, niet blijven slapen in het wild, voor de duidelijkheid. Ik ken u. Het blijven slapen gebeurde impulsief en onverwacht, en dus viel ik redelijk achterover toen ik in een huis aankwam waar alles eruitzag zoals mijn huis eruitziet als ik wéét dat er iemand zal komen slapen. Proper en al. Gelekt. Orde, netheid en organisatie overal. En nergens van die wolletjes in hoeken van kamers, zo. Nergens!

Blijf onverwacht bij mij slapen en aanschouw: rondslingerende laptopzakken, sjakossen en schoenen. Strijkijzers die nog weggezet moeten worden, naast manden vol strijk waar maar geen einde aan lijkt te komen. Overal tijdschriften en boeken, in het slechtste geval tafels vol stempels, schildermateriaal en foto's. Jassen over stoelen in plaats van aan de kapstok. Lege colablikjes en dozen van fruitsnacks. Agenda's en notitieblokjes overal.

Zoiets dus:

'Is dat nu de crib waar wij zoveel wilde dingen over hebben gehoord, lilith?!'
'Ja dat is hem, ja.'
*geluid van een doorprikte ballon vult ruimte*

Soms denk ik dat het een reactie is op alle "LILITH! HANG UW JAS WEG!"-zagingen die ik in mijn jeugd te verwerken heb gekregen van mijn ouders, maar ik moet mezelf niet bedienen van dergelijke zwakke excuses, eigenlijk. Ik ben ervan overtuigd dat dit leven geweldige dingen voor mij in petto heeft, maar een dag waarop ik mijn huishouden doen verkies boven om het even welke andere activiteit, daar reken ik toch niet meer op. Of het zou iets moeten zijn met puppy's vermoorden. Maar ik kan wel machtig goed koken, ik. Dat dan weer wel.

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

[wijvenweek] ik hou van jullie, jongens. En Bart. *wijst*

Als er één ding is waar ik niet zo goed tegenkan dan zijn het blogposts die gaan over het feit dat je geen tijd hebt voor een blogpost. Bij deze: ik heb geen tijd voor een blogpost. Niet over de knapste mannen, en ook niet over de lelijkste, ook niet over de Brudio Stussel-mannen (het spijt me, Heidi en Steven) of over hoe zot ik ben van mannen. Of van Bart Cannaerts in het bijzonder.

Maar echt, of het nu is om mee te werken, samen te wonen of een bokaal erwten open te draaien, ik verkies altijd het gezelschap van mannen boven dat van vrouwen. In het middelbaar was ik het enige meisje in een hele groep puberende jongens, wat mij een geweldige kennis heeft opgeleverd over hoe de mannelijke soort in elkaar zit. Ik heb die specialisatie verder uitgebouwd door na mijn middelbare studies een huis te delen met mijn drie beste mannelijke vriendjes. Daarna ben ik gaan samenwonen met nog eens een andere man, en ik ben daar al vijf jaar zeer content van. Ik kan dus wel zeggen dat ik iets van venten ken.

Maar hell, wat koop je daarmee als je geen tijd hebt om erover te bloggen?

Misschien voor de inhaaldag, waar. In tussentijd loopt heel deze wijvenweek waarschijnlijk zodanig uit de hand dat geen man ooit nog tegen mij zal willen babbelen. Ik voel dat aan, zo'n dingen.

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

[wijvenweek] wijvenschoenen

'Youri! Kom eens kijken!', grinnikte ik door de rekken van de schoenwinkel.
We waren erheen gekomen om te checken of ze die Asicsen die Youri al dertig jaar wil hier wel hadden in de juiste vorm en kleur. Het antwoord zou zoals immer 'neen' zijn, maar dat is niet van belang voor de verdere ontplooiing van deze blogpost.
Youri kwam vanachter een rek vol sportschoenen aangewandeld.
Ik deed een pirouette die ietsje lomper uitviel dan ik me hem in mijn hoofd had voorgesteld, en kreeg in ruil een zware frons terug.

'Wacht hé', zei ik, en ik ritste mijn laarsje open en trok een andere schoen uit het rek.
Op hakken van wel zes centimeter wandelde ik zo vrouwelijk mogelijk door de gang, mijn best doend om geen enkel over te slaan.
'Je lijkt wel een mevrouw', sprak Youri met een zorgelijke blik.
'Ik weet het!', schaterde ik. In no time speelde ik mijn hakken uit en gooide ik de schoentjes terug op het rek.
Youri's frons verdween als sneeuw voor de zon toen ik mijn voeten weer in mijn versleten yet comforabele sneakers liet glijden.

Hakken en ikzelf, het wordt echt nooit wat.

[wijvenweek]shoppe shoppe shoppe

Als je zo dik bent dat je alleen nog in speciaalzaken terecht kan om je lichaam tegen starende blikken te beschermen dan ben je gedoemd om niet alleen alleen lelijke vormeloze kleren te dragen, maar er ook nog eens stukken van mensen voor te betalen. Een broek in mijn maat betekende twee jaar geleden makkelijk een hap uit mijn budget van minstens zeventig euro. Om nog maar te spreken van een BH: ik mocht van geluk spreken als ik er kwam met een euro of honderd. Resultaat: ik droeg mijn kleren tot ze letterlijk versleten waren, en ik echt niet anders kon dan mezelf maar weer voor aap te zetten in een pashokje te lande.

No more, want sinds enkele maanden behoor ook ik tot de shiny happy people die bij normalemensenwinkels shoppen. Goedkope normalemensenwinkels, want nu ik kan kiezen krijg ik het niet meer over mijn hart om veel geld te betalen voor kleding. Mijn rijkdom is er te gemiddeld voor, en zelfs als ik plots erg rijk zou zijn zou ik me nog niet kunnen inbeelden dat ik tachtig euro zou betalen voor een broek. Laat staan tweehonderd. Niet dat je mij ook maar enigzins van gierigheid kan bestempelen, maar ik kan geen enkel kledingstuk ooit leuk genoeg vinden om er dergelijke bedragen voor neer te tellen. Als ik het wel zou doen zou ik de volgende dagen zo gigantisch overspoeld worden door schuldgevoel dat jolijt om die trui/broek/schoenen van mijn dromen compleet naar de verdoemenis geholpen zou worden.

En dus betaal ik geen zeventig euro voor Allstars, maar 14,99 voor een paar dat er erg goed op lijkt. Dat betekent meteen dat ik heel veel t-shirts kan kopen voor het geld dat ik uitspaar, want ik betaal per definitie nooit meer dan een euro of twaalf voor een t-shirt. Hoe leuk die dingen in de Brooklyn dan ook mogen wezen, ik val nog liever dood dan ooit nog veertig euro voor een t-shirt te geven. Het leukste is dat ik deze geweldige eigenschap van mijn eigen te pas en te onpas kan bovenhalen om mijn andere eigenschap te relativeren: dat ik elke week wel iets nieuws moet kopen, tegenwoordig, ook al heb ik alles al.

Maar ik heb dan ook iets in te halen. Een jaar of twintig, of azo.

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

[wijvenweek]lichaamlijstje

dingen die ik best leuk vind aan mijn lichaam:

* de lengte ervan. Ik heb mijn meter vijfenzestig altijd aangenaam klein gevonden.
* mijn oogkleur. Er is een tijd geweest dat ik graag blond wilde zijn met ogen zo blauw als Noorse meren, maar nu die Arische fantasieën een stille dood zijn gestorven ben ik erg blij met mijn intens groen.
* de lengte van mijn wimpers. Die zijn volgens collega en zij die het kan weten K. zo lang dat mensen er geld voor zouden geven. Ik wil niet weten welke mensen, maar yay me!
* de dikte van mijn haar. Ik heb jaren geen idee gehad, tot mensen met dun haar mij begonnen te vertellen over hoe erg hun leven suckt. Sindsdien kan ik mijn gigantisch dik haar compleet appreciëren.

dingen die ik zou willen inruilen voor ander en beter:

* mijn traanklieren. Ik loop de helft van het jaar rond met tranende ogen, en ik zie er de charme niet van in.
* mijn voeten. Niet omdat ze lelijk zijn, maar omdat al het kwaad van de wereld er zich steevast in manifesteert in de vorm van pijn.
* mijn niersteentjes. Hoe kan iets zo lief klinken en toch zo veel zeer doen, I aks?
* mijn blaas, om alreeds uitvoerig beschreven redenen.

dingen die ik zelf kapot heb gemaakt, en dus niet mag inruilen:

* mijn linkeroorschelp. Door in mijn puberteit een oorring te laten schieten in een stuk kraakbeen in het midden ervan. Het ringetje heeft er een jaar ingezeten, het gat zit er nog steeds en ontsteekt om de zoveel weken op uiterst pijnlijke wijze. Swell.
* mijn bovenarmen die er door veelvuldig vermageren en verdikken en weer vermageren nogal als kipfilets beginnen uit te zien als ik hard zwaai.
* mijn onderarmen waar ik in zatte puberbuien de meest idiote dingen in heb gekerfd met een breekmes. Ja, ik was zo eentje, ja. En ik kan het bewijzen als ik gebruind ben.
* mijn rechterwenkbrauw, waar een kapje in zit als blijvende herinnering aan een piercing, net als in mijn rechterneusvleugel.

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

[wijvenweek] het kniecomplex

Het blad waarvoor ik werk heeft een moderubriek, waarin bekende mensen verschillende outfits showen. Die mensen zijn doorgaans jong en mooi, en hebben dus weinig reden tot complexen. Dacht ik. Tot moderedactrice K. vorige week vertelde over hoe iemand die ooit het kroontje van Miss België heeft gedragen en nog steeds aanzien wordt als een geweldig schone madam eens in de fotostudio aangekomen veranderde in een onzeker klein meisje. Een klein meisje dat zich doodschaamde over haar knieën.

Hoe aanlokkelijk het soms ook lijkt om eruit te zien als de schoonheden die de laatste weken de moderubriek zijn gepasseerd, toch denk ik dat ik zou passen. Om de simpele reden dat zo goed als geen enkele van mijn lichaamsdelen eruitziet zoals het volgens kenners zou moeten, en ik me dus nog geen moment in mijn leven heb drukgemaakt over mijn knieën. Of mijn oorlellen. Sommige mensen zijn zo perfect op allerlei plaatsen dat ze zich doodschamen over die ene plek die uit de boot valt.

Geef mij dan maar mijn lichaam, waar zo hard "UIT DE BOOT GEVALLEN" opgeschreven staat dat de verwachtingen draaglijk zijn. Ik had de laatste keer maatje zesendertig toen ik nog in de lagere school zat, en dus verwacht geen mens dat ik in een bikini in een fotostudio zal plaatsnemen onder lichten die niets aan de verbeelding overlaten. Mijn borsten en billen zijn niet zo adembenemend glad en perfect dat mensen direct naar mijn lelijke knieën kijken, op zoek naar imperfectie. En ik mag dan wel eens een effort doen om mijn teleurstellend normale huid op te smukken met een laag goe poeier, ik maak me geen illusies: ook daar worden mijn knieën niet opvallend lelijker door.

Ik ken mijn gebreken, o wat ken ik ze, en ik heb jaren geleden al beslist dat ik niet zo nodig hoef. Ik besef dat mijn benen en kuiten er aantrekkelijker zouden kunnen uitzien op hakken van tien centimeter, maar weet u wel hoeveel pijn het doet om je voeten heel de dag in die marteltuigen te wringen, terwijl je tenen door riempjes in twee worden gesneden? Ik weet dat mijn haar eigenlijk elke morgen zou moeten gebrusht worden om het resultaat te hebben dat mijn kapper in zijn hoofd had. De gedachte aan alle moeite die dat zou kosten jaagt me echter elke morgen de deur uit met weerspannig haar dat alle kanten uitspringt. Op baskets en in hoodies. Compleet clueless over hoe mijn knieën er vandaag uitzien. En ik prijs mezelf gelukkig.

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, maar check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

[wijvenweek] gezichtscrèmes ahoy

Het drama begon met een mailtje dat een maand geleden in mijn werkinbox viel: wie dat wilde kon weldra op het Bedrijf een huidanalyse (en staaltjes!!) krijgen door een specialiste van een bekend crèmekesmerk waarvan de naam begint met een L en eindigt op ancome. En of wij dat wilden. Wij wilden zelfs niks liever, mijn vrouwelijke collega's en ik. Huidanalyses tijdens de werkuren, wij zijn het waard.

Op huidanalysedag wandelde ik nietsvermoedend door de draaideur van het Bedrijf. Twee seconden later probeerde ik met open mond te begrijpen hoe onze inkomhal overnight veranderd was in een dermatologisch paradijs vol wit licht en spiegels en huidanalysetoestellen. Ik waande me in de Laboratoires Garnier, maat! En al helemaal toen ik even later een toestel op mijn gezicht kreeg gedrukt dat naging hoe het met mijn epidermis gesteld was door er foto's en staalkaarten van te maken. Mijn huid werd uitgebreid geanalyseerd en zelfs becomplimenteerd door een professionele mevrouw, en de conclusie was: gezond, maar immer ruimte voor verbetering. Die verbetering kreeg ik in mijn pollekes geduwd in de vorm van staaltjes in een mooi zakje met een strikje rond. Sinds dat moment zijn alle remmen los.

De eerste weken smeerde ik me 's morgens de pleuris met alle maskertjes, verzachtende crèmes en tonics die ik van mijn persoonlijke huidanaliste had meegekregen. Gemiddelde badkamertijd + vijftien minuten, minstens, maar hell, mijn huid was niet alleen glad, maar ook zacht. Dus ik geweldig blij. The sky was compleet the limit.
Tot de tubetjes opraakten en ik heel mijn meerjarenplan van gezichtsgladheid als een kaartenhuis ineen zag storten. Er zat dan ook niks anders op dan met een hoofdschuddende Youri in mijn kielzog alle taxfreeshops en parfumeries die we van, naar en in Lissabon tegenkwamen in te stormen. Toen ik vond wat ik nodig had bleken de potjes zelfs taxfree zo pokkeduur te zijn dat ik uiteindelijk buitenwandelde met een miezerig reissetje gevuld met drie tubes die amper groter waren dan mijn gratis staaltjes. Goede gezichtscrèmes zijn duur, dat klopt, maar een zichzelfrespecterende vrouw kan echt niet zonder, zo sprak ik tegen Youri, die ook wel eens baat zou kunnen hebben bij een goedgefundeerd huidverzorgingsplan. En nog liever steendood valt, dat spreekt.

Maar nu begin ik toch te twijfelen.
Dit weekend verschenen er plots twee hardnekkige puisten ter hoogte van mijn rechterwang. Mijn rechterwang, waarop het normaal gladheid alom zou moeten zijn na al mijn faciale investeringen. Aangezien ik al tien jaar geen puistjes meer heb gehad begin ik te vrezen dat overmatig crèmegebruik mijn porieën compleet heeft doen dichtslibben. Ondertussen is de huidanaliste natuurlijk met de noorderzon verdwenen, op weg naar een nieuw avontuur, en zit ik hier, met mijn mismeesterde opperhuid en een lege portemonnee. Een vrouw heeft wat voor, zeg. Een vrouw heeft wat voor.

Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

wijvenweek

Weet u nog, die keer dat Steven Lemmens mijn blog een wijvenblog noemde? Weet u nog hoe ik toen de bedenking maakte dat hij een wijvenblog kon krijgen als hij er één wilde, vol verhalen over nagelvijltjes en maandverband? Samen met mijn goede blogvriendin i. en enkele welwillende medewerkers hebben wij voor dat tegenaanvalletje gezorgd: wijvenweek.

U leest er alles over op de site, ook hoe u zich kan inschrijven en mee kunt doen.
Mee moet doen, als u een madam bent.
Als u een meneer bent moet u vooral komen lezen.
Vanaf morgen dus.
Fun fun fun.
Popel popel popel.
Zorg dat u erbij bent.
I say.

wondere wereld

Toen ik een jaar of vijftien was was de Story een redelijk vastgeroeste waarde op de salontafel van mijn meme en pepe. Echt cool was het blad toen al niet meer voor hastn uit onze leeftijdscategorie, en toch pleegden mijn drie jaar jongere broer en ik keer op keer mini-gevechtjes om toch maar als eerste in de Story te kunnen kijken. Reden? De allermachtigste rubriek der tijdschriftrubrieken: Wondere Wereld.

Wondere Wereld was een fotopagina ergens in het tweede deel van het blad, en vooral, Wondere Wereld had het allemaal. Eekhoorntjes op waterski's, honderdjarigen die met een parachute en hun oude beentjes uit een vliegtuig werden gegooid, inheemse stammen die hun brood verdienden door foto's van zichzelf naar agentschappen te sturen waarop te zien was hoe ze fietsframes en drilboren door de gaten in hun kaken duwden, kortom: alles dat de wereld helemaal geweldig maakt.

Op één van mijn eerste dagen in het Bedrijf blies ik zwaar de loftrompet over de rubriek der rubrieken die jammergenoeg al jaren niet meer bestaat. Hoe erg brak mijn klomp denkt u toen bleek dat de man die naast mij zat uit de kast kwam als Jan van Wondere Wereld ?! De Jan Van Wondere Wereld, die alle geweldige tekstjes heeft geschreven naast de eekhoorns! Naast mij aan den bureau! Toen ik thuis kwam vertelde ik het zo enthousiast aan mijn broer en mede-adept dat ik een volle minuut adem vergat te halen.

Jan van Wondere Wereld was zelfs zo sympa om in zijn archieven te duiken en één van zijn Wondere Wereld-mappen op te diepen, vol breedsmoelkikkers en sumoworstelaars die de rubriek net niet hebben gehaald. Een Waar Wondere Wereld Walhalla, als het Ware.

Soms moet ik even met mijn ogen knipperen bij de gedachte.
Ik mag elke dag naast Jan van Wondere Wereld zitten.
De cirkel kan niet ronder zijn.

wat zou dawson doen?

"En dan, en dan?!" riep ik samen met mijn tafelgenoten uit door heel het restaurant.
Wat een climax, dit, wat een verhaal!
"Dan ben ik rechtgestaan en heb ik hem een briefje in zijn handen gestopt met mijn telefoonnummer op en dat ik hem een geweldig knappe gast vond".
"Maar allez!", deden we met zijn drieën, en "Dat meen je niet!".
"Dat heb ik al wel vaker gedaan, hoor", maakte G. het vakkundig af, ons met open mond achterlatend. "Op mensen afstappen en zeggen hoe het zit".

Na een korte stilte komt het er allemaal uit.
"Ik heb nog nooit op die manier een man versierd", zegt tafelgenote 1.
"Ik heb nog nooit een man versierd, geloof ik", zegt tafelgenote 2. "Toch niet zo rechtuit. Dat durf ik gewoon niet".
"Ik ook niet", piep ik, en ik probeer erg hard om niet te denken aan die ene keer.

Die keer dat ik zestien was, en zo smoorverliefd dat ik er soms gewoon misselijk van werd. Op mijn beste vriend, en dat kwam goed uit, want het maakte mijn gezwijmel over Dawson's Creek nog eens zoveel levensechter. In mijn dagboek schreef ik elke avond hele epistels over mijn onmogelijke liefde en hoe ik het onmogelijke mogelijk zou maken door het hem gewoon te vertellen, in zijn armen te vallen en wild met mijn wimpers te knipperen. Alleen ging ik al bijna dood bij de gedachte alleen. Hij was niet alleen mijn beste maat, hij was ook nog eens de kerel waarmee ik me heelder dagen bescheurde om dramatische relaties tussen klasgenoten en hoe melig die allemaal waren met hun gebroken hartjeskettingen en al. Liefde, wij stonden daar ver boven.

En toen liet ik me overhalen door mijn beste vriendin.
En toen belde ik hem met het zweet in mijn handen, met de boodschap dat ik de volgende dag zou langskomen. Dat ik hem iets moest vertellen.
En toen voelde ik me zo ongelooflijk mottig dat ik wel kon overgeven van de zenuwen.
Ik bracht de nacht al hyperventilerend door. Klam zweet. OVERAL.
Ik repeteerde heel de voormiddag aan de speech die alles zou veranderen en ik vervloekte mezelf omdat ik had gezegd dat ik maar om twee uur zou langsgaan, en dus nog uren moest zitten sterven.
Ik at een bord macaroni van de Aldi en de combinatie met zenuwen zorgde ervoor dat dat mijn laatste macaroni van de Aldi ooit was.
Ik sprong op mijn brommer.
Ik stelde me voor hoe mooi het leven zou zijn binnen dit en luttele uren.
Toen ik aanbelde trilden mijn handen zo erg dat ik me moest inhouden om niet spontaan Paradise by the Dashboardlight ten berde te brengen op de bel.
Hij deed open.
Ik werd niet rood, maar paars.
"Wat moet je me vertellen?", vroeg Hij.
Ik probeerde nonchalant tegen mijn brommer aan te leunen maar faalde compleet in mijn opzet.
Ik wilde weg. Dit was een vergissing, maat.
"Huh?" stamelde ik.
"Je moest me iets vertellen", zei Hij.
Ik slikte. Ik hapte naar lucht. Ik vroeg me af wat Dawson zou doen, en wat er geworden was van mijn zorgvuldig ingestudeerde speech.
"Ik zie u graag", stamelde ik uiteindelijk. Mijn benen voelden aan als Jacky chocomousse.
"Ik u niet", zei hij.

's Avonds schreef ik in mijn dagboek dat het toch nooit echt iets had kunnen worden tussen ons.
Dat jongens sowieso drie jaar achterkomen in hun ontwikkeling.
EN DAT HET ALLEMAAL KEIHARD SUCKTE, HET LEVEN.
Had Tokyo Hotel al bestaan, ik had keihard gehuild in het Duits, ik.

Tot zover mijn strakste actie ooit, relationwise.
Heeft u er ook zo?

vragen waarop ik het afgelopen jaar al minstens één keer neen heb gezegd

* of ik reclamebanners op mijn blog wil zetten
* of ik een link wil plaatsen naar een site met televisieprogamma's/huishoudtoestellen/goedkope hotels
* of ik wil jureren in een keukenbeoordelingswedstrijd
* of ik echt geen reclamebanners op mijn blog wil zetten
* of ik me wil laten interviewen voor een tijdschrift voor doktersassistentes over mijn vermeende hypochondrie
* of ik even snel een oproep op mijn blog wil plaatsen waarin ik in de plaats van een journalist op zoek ga naar mensen van allerlei slag voor een interview in een blad waar ik compleet niks mee te maken heb
* of ik een splinternieuwe applicatie wil testen voor mijn gsm/pjoeter/ander apparaat
* of ik het persbericht in attachment op mijn blog wil posten
* of ik wil jureren in een televisieprogramma over seks en relaties
* of ik mensen wil oproepen om filmpjes in te sturen naar een bedrijf dat chips/schoonheidsproducten/tripjes verkoopt en waar ik verder niks mee te maken heb
* of ik op kamp wil gaan om van gedachten te wisselen over de reclamewereld
* of sommige posts van op mijn blog schaamteloos mogen gekopieerd worden om op een andere blog te zetten "omwille van hun kwaliteit"
* of ik reclame wil maken voor een verjaardagsfeestje/fuif/kiekebillenkaarting
* of ik al mijn lezers eens wil oproepen om te gaan stemmen op een foto van iemand die we met zijn allen niet kennen zodat die persoon een doos fristi kan winnen (het kan ook iets anders geweest zijn, ik beken)

Vergis ik mij, of ruikt het woord blog naar geweldig goedkope reclame, tegenwoordig?

vaarwel, diekiedoendje

Omdat hij sinds de dag dat mijn ouders hem adopteerden van iemand die veel te weinig voor hem had gezorgd onze allerbeste vriend was.
Omdat we niks verkeerd konden doen, ook al hadden andere mensen hem duidelijk wel serieus verkeerd gedaan.
Omdat hij altijd zotcontent was om ons te zien, en wij daar dan weer hypervrolijk van werden.
Omdat hij zijn blijdschap uitte door überkoddig te niezen en als een complete wacko heen en weer te snellen in den hof.
Omdat hij lief was voor katten.
Omdat hij in zijn eentje al mijn vooroordelen over pekineesjes heeft weggenomen.
Omdat hij luisterde naar alle namen die we voor hem bedachten, hoe belachelijk ook, en altijd even kwispelend op onze boodschappen reageerde.

Om deze en zoveel andere redenen is de wereld vandaag zijn allerbeste hond verloren.

p is voor palmboom

Het was pas toen wij -in t-shirt en met een gezonnebrand gezicht waarvan de vorm van onze zonnebril af te lezen viel- het regenachtige Zaventem dichterbij zagen komen dat wij tot het besef kwamen in wat voor (pardon me le mot) kutweer jullie de afgelopen dagen hebben geleefd, sieg.

Ik zeg u: Lissabon, daar moet u zijn.
Twintig graden, obsceen veel zon, en al weer voorbij.

Gelukkig hebben we de foto's nog.
(waarschuwing: dit minieme voorproefje kan steken van jaloezie in de hartstreek veroorzaken)
(klikken voor groot)

Aumagad, is dat de zon die Youri's ogen als het ware bijna uitbrandt?!

En jeetje lilith, slaag jij er hier bij wijze van spreken maar niet in om je ogen open te houden door een verschroeiende zon die maar van geen ophouden weet?!

Ik geloof het wel jongens, ik geloof het wel.

Update: foto's beetje bij beetje op Flickr.

dingen die niet makkelijker worden

Morgen is het zes maanden geleden dat mijn mama gestorven is.

Ik had daarvoor zo weinig ervaring met het verliezen van iemand die ik graag zag dat ik dacht dat de dingen met de tijd makkelijker zouden worden. Ik heb één van de mensen die ik het allerallerliefste zag moeten afgeven om te beseffen dat dat niet eens klopt. Het wordt volgens mij gewoon moeilijker.

Ik word niet meer elke morgen wakker met de gedachte "mama is dood!" zoals in de eerste weken, en het is ook meestal niet meer de laatste gedachte die door mijn hoofd gaat voor ik in slaap val. Die dingen hebben plaatsgemaakt voor een nieuw soort gewaarwording: die van de onverwachte stomp in mijn maag als ik op een onbewaakt moment naar mijn gsm grijp om haar even te bellen. Als ik met een slaperig hoofd op zoek ga naar een paar schoenen en op haar kickers stoot, of wakker word uit een droom waarin ze zo levensecht tegen mij aan het praten was dat de gedachte dat het maar een droom was geweldig veel zeer doet, plots. Het is de stomp die ik voel als ik plots in paniek sla omdat ik me haar lach niet meer goed kan herinneren.

Er zijn zes maanden verstreken waarin ik haar niet meer heb gebeld, terwijl ik haar in de jaren ervoor maar één keer een dag niet aan de lijn had. Geen telefoontjes over mijn wasmachine die raar doet of mijn hutsepot die dreigt te mislukken, en vooral geen telefoontjes over hoe mijn dag is geweest. Ik heb de laatste maanden nochtans zoveel aanleiding gehad om haar te bellen. Er was zo veel om te vertellen, en dat is goed. Het bewijst dat ik heb verder gedaan, zoals ik haar en mezelf had beloofd.

Ik heb één van de meest geweldige mensen uit mijn leven moeten verliezen om te beseffen hoe hard je iemand kan missen. Geweldig hard, zo blijkt.

definieer wijvenblog

Beste Steven Lemmens van Studio Brussel,

Allemaal dolfijn dat u op de nationale radio een stukje heeft voorgelezen uit mijn weblog. Dat u daarbij koos voor het allersaaiste stukje tekst dat ooit op mijn blog is verschenen en dus net zo goed een combinatie van 47 keer "de" en "het" had kunnen voorlezen, o well. Dat gebeurt de beste onvoorbereide journalist, denk ik dan maar. Ik denk ook: "joengen toch", en "awel merci", maar ach Steven, het is gepasseerd. Laat zitten jongen, laat zitten.

Alleen.
Definieer wijvenblog.

En denk daarbij even na over het lot van al mijn stoere bonkige mannelijke lezers die vanaf heden door het leven moeten met het stigma van wijvenbloglezers. Op werkplekken en schoolpleinen, in de kroeg of op de voetbal, in de kantine van den beerschot, u heeft er eigenmondig voor gezorgd dat mijn lezers met penis nu aanzien worden als halve jeanetten. Er spelen zich as we speak kleine drama's af in de bossen van Vlaanderen, dat weet ik wel zeker.

Ik daag u uit, Steven Lemmens.
Definieer wijvenblog.
Het woord dat niet gebruikt mag worden is roze.

Humo's Pop Poll 2008

Grappigste moment van Humo's Pop Poll:
Het filmpje van Wim Helsen en Lien Van De Kelder. Maat, ik moest daar hartelijk om lachen.
Mooiste liedje op Humo's Pop Poll:
Van God Los van Monza. Goed bezig, Stijn Meuris.
Pijnlijkste moment van Humo's Pop Poll:
Het fluitconcert voor de Schuur. Arme, maar o zo vreemde Schuur.
Foutje van Humo's Pop Poll:
In al onze joligheid van het moment van shoulders rubben met Tomas de Soete in de backstage, voorstellen om samen op de foto te staan en pas na vijf minuten merken dat het meisje dat de foto wel wilde nemen gewoon Siska Schoeters zelf was. Het afmaken met "Aah, maar ik vind u nog veel beter dan Tomas de Soete, eigenlijk". Score. En aumagad, ik ga mijn digitale camera nooit meer wassen.
Gemiste kans van Humo's Pop Poll:
Dat ik, toen de baas mij net wilde voorstellen aan Stijn Meuris zelf, even niet aan het opletten was. Ik had van shoulders kunnen rubben met de Meuris zelf, en ik stond in plaats daarvan te staren naar Tom Lenaerts en Tim Vanhaemel. Tsja.
Bevreemdendste moment van Humo's Pop Poll:
Serge Simonart die mij persoonlijk onderhield over de combinatie plastische chirurgie en butt plugs. Met stip op 2: iemand die op mij afstapt met de woorden "proficiat met uw tweede plaats, hé" in de backstage van Humo's Pop Poll. Hoe surrealistisch does it get, hastn?
Instant crush op Humo's Pop Poll:
Bart Cannaerts. Ik was het meisje met wie je een smoske kaas hebt gegeten aan den toog, Bart. Ik zal je nooit vergeten. :aah:
Beste "deze hand was ik nooit meer" moment:
Mijn encounter met *wappert met handen langs gezicht* Aimé Van Hecke zelf.
Coolste minuut tijdens Humo's Pop Poll:
Die waarin we plots in de gang van de kleedkamers tegen Peter Van de Veire, Sofie Lemaire, Alex Callier en Guy Mortier aanliepen, en toen we net aan het bekomen waren stond Wim Helsen plots naast mij aan de waterautomaat en sprongen alle Neveneffecten en Dietwin de jodelaar in mijn blikveld. En dat alles met gratis drank. Echt waar, ik kan vredig sterven.

kwestie van perceptie

Tijdens één van mijn eerste dagen op het bedrijf schoof ik aan in de kantine voor een broodje en een kopje soep. Eén van mijn gloednieuwe collega's checkte mijn maaltijd uit en vroeg of ik beslist had om te beginnen diëten. Ik moest even met mijn ogen knipperen om de vraag goed tot me te laten doordringen. Vooral het woord "beginnen" galmde nogal hard na. Die beginnen betekende dat ik er na vijfenvijftig kilo afvallen nog steeds uitzie alsof er dringend wat kilo's afmogen. Volgens mijn BMI trouwens ook, want als ik mijn gewicht en lengte invoer op een website die uitrekent hoe obees je bent meldt die doodleuk dat ik een kilo of tien te zwaar ben. And frankly, my dear blogreadertjes, I could not care less.

Sterker nog: ik ben na een uitputtende en compleet imaginaire tocht op een punt gekomen dat ik kan leven met mijn dik gat en dito billen. Dat ik zelfs een beetje medelijden heb met collega's die slanker zijn dan ik en dag in dag uit doodongelukkig rondlopen omdat hun maat veertig maar niet in een maat achtendertig wil veranderen. Ik geloof dat ik maat 44 heb, en dat kan ook 42 zijn, maar ik kom van 54. En duizend keer belangrijker nog: ik ben er compleet niet meer mee bezig. Dik gat of geen dik gat, ik ben gezond, voel mij doorgans best oke, heb de mogelijkheid om alles te doen dat ik wil doen en ik word niet meer belemmerd door een tegenstribbelend en teveel plaats innemend lichaam. Fat girl says wahey!

Het mag voor 90 procent van de vrouwen compleet geschift lijken, maar ik ben zotcontent met mijn gewicht. Ook al ligt dat dan twintig kilo hoger dan dat van een gemiddeld fotomodel en heb ik in de loop der jaren rondingen ontwikkeld op plaatsen waar je ze niet eens voor mogelijk houdt. Ik vind mezelf helemaal geen worst op poten, ook al ligt mijn BMI op dit moment nog steeds hoger dan dat van Daisy Van Cauwenbergh voor ze doodongelukkig de vermageringsrace inzette richting vijfenvijftig kilo. Ik ben al helemaal blij als ik in een normale H&M een broek uit het rek trek en drie minuten later niet worstelend met een tegenstribbelende rits op de vloer van een paskotje lig, eigenlijk. Vijfenvijftig kilo my ass.

Ben ik gemakkelijker tevreden? Waarschijnlijk wel.
Zal ik de rest van mijn dagen opmerkingen krijgen omdat ik niet voldoe aan de norm en daar zelfs niet eens zin in heb? Het zou me niet verbazen.
Maar hell, zolang mijn dag niet meer afhangt van het cijfer op mijn weegschaal ben ik met voorsprong de gelukkigste fatso van heel fatsoland. En dat moet je verdienen, elke dag.

tweedsten!

Ik kon er jammergenoeg niet bij zijn, maar de berichten worden steeds hardnekkiger dat ondergetekende tweede is geworden op de bwards. Wat bijlange niet slecht is, en zelfs redelijk super, wetende dat ik het heb moeten afleggen tegen een paar zatte madammen die waarschijnlijk zeven miljard lezers hebben als aftakking van hun populaire vrienden, en in de top 3 gevolgd wordt word door de mannen van http://www.asfaltkonijn.be/, ook al met een redactie van 37. Proficiat aan allen, maar dankzij jullie, übersympathieke lezers allemaal heb ik het wel als enige enkeling gehaald in de top 3 hé maat. Ik ben zo trots en vol van mezelf op dit ogenblik dat ik vanavond extra veel bier in mijn stoofvlees ga doen en mij eens volledig zal laten gaan.

U bent bij deze bedankt!

Update:

Er is zelfs beeld van iemand die de naam van mijn blog uitspreekt in de echte wereld. Wat mij eraan doet denken dat ik mijn award nu helemaal niet heb gekregen. Kan iemand dit even oplossen? Ook featuring Clo, mijn collega tegenwoordig in de wereld van de werkende mensch.