awel ja

Ik had de journaliste die me onlangs interviewde voor een glossy magazine beloofd dat ik het nog even zou volhouden. Toch tot na haar stuk zou verschijnen. En waarlijks, ik heb mijn best gedaan, maar het vat is af. Het vat der onderwerpkeuzes is zo hard opgedroogd dat ik compleet vast zit.

Het is niet dat ik niet meer wil bloggen, want zelfs na een jaar of vijf blijf ik dit fenomeentje helemaal geweldig vinden. Het is dat ik niet veel kanten meer uit kan, eigenlijk. Het mag dan wel niet zo lijken als u mijn posts van de laatste weken leest, maar er is inspiratie in overvloed. Ik kan er alleen om allerhande redenen niets meer mee doen.

Ik denk met keiharde weemoed terug aan tijden waarin ik mijn collega's van het callcenter op mijn blog kon uitgniffelen om hun blonde computeronkundigheid. En aan alle andere dingen die vroeger wel konden, en nu niet meer, omdat deze blog vroeger werd gelezen door drie man en een virtuele paardenkop. En ik bij wijze van spreken met stront naar heel de wereld kon smijten zonder dat ik daar de dag erna in mijn echte leven over werd aangesproken. Zoals een mens dat op café zou doen, ewaar. Opgepast: dat maakt mij geen strontsmijter, maar een mensch van vleesch en bloed. *steekt vinger op*

Het is dus tijd voor bezinnink, hastn.
Het kabbelt mij op deze manier iets te veel, en het zegt mij nog te weinig.
Kent iemand iets van paswoorden en molsloten, anders?

de spaghetti en prinses mathilde

De spaghetti was meesterlijk lekker.

Meer kan een mens daar niet van zeggen op een blog, zo blijkt.

Wat ik dan weer wel kwijt kan:

* dat ik vandaag mijn naam heb mogen schrijven op een kaartje voor prinses Mathilde en Ronny Alore. En dat de gedachte dat ik iets schreef voor de ogen van de prinses zo overweldigend was dat ik even vergeten was hoe je ook al weer een stylo moet vasthouden.

* dat ik binnenkort misschien mijn kinderdroom mag waarmaken. Waarover meer als het werkelijk het geval is. Maar hastn!

* dat ik dit weekend mijn favoriete kleutertje ben tegengekomen van toen ik nog op de lagere school zat. Ondertussen is hij een rokende machoman met een leren jekker geworden, spotte ik. Deed dat even pijn.

* dat onze trip naar sunny Florida geweldig veel vorm aan het krijgen is. Zoveel vorm dat we weten dat onze eerste uitvalsbasis de "Sugarmouse Villa" heet. Dan vraag ik je! De Sugarmouse villa! *zugd*

* wie gaat er hier binnen enkele dagen weer ziek veel geld uitgeven? Hé? Hé?

Tot zover.

heston's spaghetti

Koken moet zowat de enige activiteit zijn waarvoor ik geduld kan opbrengen. Ik ben nog steeds van mening dat een tomaat snijden vooruit moet gaan, daar niet van, maar terwijl ik er zo goed als nooit in slaag om een film van twee uur uit te kijken kan ik dat geduld wel opbrengen om een stoofpotje te laten garen. Van koken word ik namelijk helemaal chill.

Dus, toen Youri's collega en kookfanaat S. mij het recept van Heston Blumenthal perfecte spaghettisaus doormailde met de woorden "moet je proberen!" liet ik mij dat geen twee keer mailen. Volgens S. is het razend lekker, en aangezien spaghetti sowieso al mijn lievelingsmaaltijd ooit is wil ik natuurlijk wel weten hoe smaakpapilverscheurend lekker de perfecte spaghetti dan wel niet is. Het ingrediëntenlijstje is zo lang dat je er iemand mee kan doodslaan, maar hell, wat een uitdaging voor een foodie als mezelf.

En dus trok ik vanmorgen met mijn ellenlange lijst richting markt ende supermarkt, zette ik mijn koksmuts op en begon ik aan de voorbereidende werken. Voorbereidende werken, indeed, want de saus, die maak ik pas morgen. De tomatencompote die erin moet vandaag. Het allerleukste vind ik dat het hele zootje morgen zo maar even acht uur moet opstaan. Acht uur! Om er dan morgenavond drie sliertjes van te eten, want ik heb een verkleinde maag, remember? Ik zal dus bijna een heel weekend in de weer geweest zijn met shoppen, voorbereiden en koken, voor drie miserabele sliertjes.

Ik wil maar zeggen, Heston. Ge kunt maar juist zien dat het een beetje lekker is.
Met uw rare oren.

de vrouw met de kuif

Ik stond op het perron en ik kon niet stoppen met kijken naar de vrouw met de kuif.

De vrouw was een jaar of veertig, en haar kuif zo perfect gelegd dat ik er eind jaren tachtig een bloederige moord voor zou hebben gepleegd. Ik had, in tegenstelling tot het merendeel van mijn klasgenootjes, geen aanleg voor kuiven. Mijn haar was te zwaar, zodat ik een uur na mijn monnikenwerk in de badkamer voor de rest van de dag opgescheept zat met een plakkerige pak haar die voor mijn ogen lelijk lag te wezen. De kuiven van mijn vriendinnen bleven dan weer wel hypercool rechtstaan. Die dag besefte ik dat ik het van mijn verstand zou moeten hebben, in plaats van van mijn looks.

Dat bedacht ik me allemaal toen ik keek naar de vrouw met de kuif.
Ze deed me geweldig hard aan Hella Vandecaveye denken.
Ik kan me met de beste wil van de wereld niet inbeelden dat iemand met dat doel voor de badkamerspiegel plaatsneemt.

Hoe is het mogelijk-dacht ik- dat sommige vrouwen twintig jaar nadat het de laatste keer mode was nog steeds rondlopen met een kuif? Hoe kun je tegelijk zo conservatief zijn en net blijven plakken aan een kapsel dat ooit geweldig vooruitstrevend moet geweest zijn? Je froufrou rechtop zetten op je hoofd met gel, dat was vast geen keuze voor seuten die niet tegen verandering konden, dunkt mij. Als je dan toch ooit zo hip en vooruitstrevend was, hoe komt het dan dat je in de twintig jaar daarna geen enkele keer hebt gedacht "laat ik een keer iets anders doen met mijn haar. Iets fris. Zonder kuif"?
Hoe kan dat, vrinden?
Hoe vallen die geweldige tegenstrijdigheden te rijmen?

Het ziet ernaar uit dat ik wederom een slapeloze, klamme nacht tegemoet ga.

kom op het Bedrijf werken, y'all!

Omdat ik natuurlijk niet kan weigeren als de enige mannelijke redacteur van Flair mij iets vraagt. (zie foto)
En omdat het Bedrijf natuurlijk gewoon nog steeds geweldig is, met 's morgens nog immer karren vol fruitsla en chocoladekoeken en 's middags soepkes en salad bar.
En omdat ik zelf eigenlijk feitelijk een beetje tijd te kort heb om zelfs iets te schrijven op mijn blogue, omdat het natuurlijk ook drukdrukdruk is in datzelfde Bedrijf.

Doen, hastn, doen!
En haast u misschien een beetje, want u moest blijkbaar gisteren al ingeschreven zijn. Zeg dat het mijn schuld is. (op de site staat trouwens als deadline 17 april om 16 uur. Steek het daarop, waar.) En als u aangenomen wordt mag u mij natuurlijk eens trakteren op een koffiekoek van Janine van de kantine. Geen dank!

laat de treinnewbies tot mij komen

Wie op dagelijkse basis de trein neemt wordt voor hij het goed en wel beseft een ancien. Lang vervlogen zijn de dagen dat het nemen van een trein gepaard ging met zenuwen, buikkrampen en een occasionele angstaanval van jewelste. De tijd dat ik -al had ik het vertrekuur en de bestemming zeven maal zeventig maal gecheckt en gedubbelcheckt op de site van de nmbs, op de borden en tvtjes in het station en bij de machinist- er steevast van overtuigd was dat ik op de verkeerde trein zat. Een rechtstreekse trein naar Transylvanië, vast en zekers, zonder tussenstops! En nu? EN NU?! :aah:

Long gone is de tijd, maar af en toe zie ik mijn oude zelf nog eens terug. In de ogen van paniekerige nieuwbakken treinreizigers, meerbepaald, die op van de zenuwen in elkaar krimpen bij elk koppelingsgeluid of spoorverandering die niet in hun vakkundig uitgeprinte planning staat.

Ik heb de taak op mij genomen om als reddende engel te fungeren voor al deze dolende zieltjes. Dit doe ik door oceanen van rust uit te stralen in de omgeving van Vlaamse stations. Door blikken rond te strooien van "gene paniek", en "dat is volstrekt normaal", en alle paniekerige vragen die op mij af worden gevuurd te beantwoorden als was ik buddha zelve. Als ik iemand zwetend het noorden zie kwijtspelen straal ik op subtiele wijze uit dat ik OOK naar GENT moet, en dat we, als we toch op de verkeerde trein zitten, dan toch minstens al met twee zijn hé madam! *slaat op bil yet lacht gemoedelijk* Want zo ben ik nu eenmaal.

Het is iets waar ik niet vaak over praat, dat hoeft ook niet.
Maar ik dacht: ik vermeld het toch maar even.
Dat ik dus zo ben.

hereniging met de Joswin

Vergeet 'op het toilet' of 'in de douche', ik heb mijn meest geniale invallen altijd vlak na het ontwaken. Als ik in bed met een wazige blik naar het plafond begin te staren, dan mag de wereld erop rekenen dat het weer van dat is. Het kan zijn dat ik nu stante pede as we speak ga stoppen met roken (januari 2005), een appeltaart ga bakken, mijn huishouden voortaan ga overlaten aan geïmporteerde mongooltjes uit Peru of Youri volledig ga inpakken in aluminiumfolie. Eens de slapers uit mijn ogen gewreven blijken sommige van die invallen minder uitvoerbaar dan andere, maar geniaal blijven ze desalniettemin.

Zo kwam het dat ik vanmorgen vroeg met een wazige blik in mijn kleerkast stond te roefelen op zoek naar mijn loopschoenen, loopbroek en loopbaai. En terwijl zwaar zat na te denken waar je op een zondag zo'n keicoole Nike + loopschoenen zou kunnen vinden die ik al eeuwen wil. Ik ben lilith en ik geloof dat grafiekjes en sensoren ervoor zullen zorgen dat ik voortaan elke zondagmorgen gezwind uit bed zal springen om te gaan lopen.

Nog geen tien minuten later bevond mijn naar lopen snakkende lichaam zich al langs het Kanaal Ieper-Diksmuide, alwaar het tot een emotionele hereniging kwam met de Joswin en andere schuiten. Ik had de roestige knakkers in geen jaar meer gezien. Ook toen ik in ganzenpas aan mijn eerste loopje langs het water begon en weer langs dezelfde huizen en paasblommen kwam als vorig jaar kreeg mijn lopershart het even moeilijk. Evy behandelde mij opnieuw als een absolute beginner in plaats van als de steratleet die ik vorig jaar nog was, en dat bleek maar goed ook: conditie, ge moet dat onderhouden, zo besefte ik toen mijn longen zwaar begonnen te protesteren. Ik besefte ook dat kutmuziek een jaar later nog steeds kutmuziek is. Met alle respect, Evy, maar Bon Jovi, begod. John Bongiovi. Ik vind dat bijwijlen allemaal toch een beetje genant voor mijn iPod Nano.

Maar goed, conclusie na les één:
* Beter dan mijn allereerste les, slechter dan mijn laatste.
* Sucker voor grafiekjes of niet: op dit moment is alles nog zo weinig indrukwekkend dat ik nog even wacht met de aankoop van kick ass Nike plussen. Toch zeker tot ik het langer dan een les of tien heb volgehouden.
* Ik moet iets doen aan de Donna-muziek voor mijn hersenen ontploffen. Ik zie mezelf tomadde's hitmix niet meteen gebruiken, maar u kent vast geweldige loopschijven. En ik zie aan uw ogen dat u ze wilt delen.

ditjes en datjes, en angelo

Bedenkingen van de week:
* ik kom tegenwoordig steeds vaker mensen tegen die mij doodleuk vertellen dat ze ooit drie jaar op wereldreis zijn geweest/in Australië hebben gewoond/ de wereld hebben afgezeild met vrouw en kind. Ik zie dat als een teken van god, dat ik ook dringend eens moet.
* ik kom ook steeds meer mensen tegen die me vertellen hoe geweldig kinderen zijn. En toch moet ik nog altijd niet dringend. Vreemd.
* twee dagen na elkaar voor zes uur moeten opstaan is nefast voor mijn energielevels.
* maar dat ik soms mijn middagmaal kan nuttigen met zicht op Dieter Coppens, dat maakt toch serieus veel goed.

In de Gloria-momenten van de week:
* een man die tijdens een interview tot vier maal toe begint te huilen bij het opnoemen van de titel van een eerder triviaal liedje.
* ikzelf in een gouden lift tussen het eerste en zevenentwintigste verdiep. Rond mij enkele venijnige en nastampende misskandidaten die net gehoord hebben dat het toch niet voor vandaag zal geweest zijn.
* een mevrouw er telefonisch van probeer te overtuigen dat mijn interviewaanvraag geen aprilgrap was, en daar amper in slagen.

Dingen die ik tegenwoordig helemaal fantastisch vind:
* Louis Theroux. (KAN MIJ KRIJGEN :aah:)
* Scoubidou van Lutti
* mijn restaurant (het programma, want ik heb helemaal geen restaurant).
* en in het bijzonder Angelo van de Charlekijn. Die zijn gsm opneemt met een Gents "hemzelve!". Loves it.
* Heat magazine

Dingen die eraan zitten te komen:
* een shoppingweekendje Maastricht
* een tripje naar de Kammenstraat voor dees
* zwaar veel werk
* mijn eerste tattoo
* ja, dat las u goed

bummer

Geen enkele aprilvis, mopje of fopje op mijn weg tegengekomen vandaag, noch zitten gniffelen om televisie- of radiograptjes die ik vakkundig doorhad en de rest van de wereld niet. Geen levende ziel "1 APRIL!!!" horen roepen door de gang of lijm aan deurklinken zien smeren, om maar te zwijgen over het totale gebrek aan scheetkussens.

Dan weer wel een mailtje teruggekregen van een madam die ik had uitgenodigd voor een interview, including de gevleugelde woorden:

Serieus, in mijn tijd waren de foppertjesdagen toch knallender.