lilith is een vroege vogel
Je hebt van die mensen die standaard de longen uit hun lijf moeten lopen om de trein te halen die ze nodig hebben om ergens te geraken. Ik weet dat, want ik zie ze lopen door het raampje van dezelfde trein. Waar ik dan al gemiddeld een kwartier opzit, te wachten tot hij vertrekt. Dat is het verschil tussen mij en die mensen. Zij lopen daar en ik zit hier. In mijn raampje.
Ik ken ze maar al te goed, die mensen. Ik heb er namelijk heel wat rondlopen in mijn omgeving. Ik weet dat ze, nadat ze bijna hun trein hebben gemist, toch nog te laat zullen komen op hun afspraak, omdat ze alles net iets te slordig hebben getimed en alles daardoor in het honderd begint te lopen. Omdat de trein vertraging heeft. Omdat de bus daarna niet komt opdagen. Waarop hun afspraak beslist om dan maar te vertrekken.
Waardoor alles echt helemaal voor niets is geweest. Waardoor de wereld en de rest van het universum compleet naar de haaien gaat en alle vlinders opeens sterven in een park in Japan.
Mij niet gezien. Ik behoor tot de groep mensen die altijd te vroeg is. De groep die al deze bovenstaande mogelijkheden incalculeert, samen met de optie dat ik wel eens zeven keer verloren zou kunnen lopen voor ik er ben. Mijn rekensom is: reëele rittijd + alles gaat fout + ik loop zeven keer verloren + ik heb nog tijd om vooraf een koffietje te gaan drinken.
In een stationsbuffet, bijvoorbeeld, zoals vanmorgen het geval was.
Een stationsbuffet alwaar ik - die per definitie een minuut te vroeg op het rempedaal begint te duwen voor een kruispunt en doorgaans al een halve werkdag achter de rug heb als u zich nog eens omdraait, ja u daar!- naar mijn medebuffetgangers keek en me de bedenking maakte dat dat toch wel extreem vroeg is, grote pinten en blonde Leffes drinken om negentien na acht 's morgens.
Altijd veel te vroeg en ook nog eens extreem judgemental, zo kennen we me wel.
Yup, zo kennen we me zeker.