Zeven
Zeven jaar. Zo lang is het vandaag geleden dat ik Youri tegen mijn gilet trok in een kokend heet Barcelona.
In die zeven jaar ben ik zeker zeven keer van haarkleur veranderd. Twee keer van echte job, tien keer van opdrachtgever. Ik lag drie keer in het ziekenhuis, hij één keer. (ontstoken appendix, knal op de dag dat we moesten beslissen of we onze crib kochten. Madness) Ik ging van kledingmaat 46 naar maat 52 naar maat 40, op een goede dag. Hij ging van couch potatoe naar iemand die afgelopen weekend vlotjes zeven kilometer en half ging lopen.
In die zeven jaar is er zoveel veranderd, dat ik elke morgen alleen maar geweldig content kan zijn dat hij nog altijd naast mij ligt. In ons nieuw bed. Dat trouwens geen standaardmaat heeft, waardoor onderlakens alleen maar te koop zijn vanaf een WHOPPING 70 euro de beeste. Maar dat is een ander verhaal.
Wijlie, in oktober van 2003. Ik vind dat Youri er een pak frisser uitziet dan ik, eigenlijk, maar ach.
Hiep hiep voor ons, bollie, hiep hiep voor ons!
(Ja, ik noem hem bollie. Hoe noemen jullie jullie bollie, eigenlijk?)