lilith heeft een slimme man
"Amai, dat levert precies toch een en ander op", denk ik soms, al die uren staren naar National Geographic en programma's als Megastructures, Mythbusters en Extreme Engineering. Bij mijn vent dan, want ik val zelf nog liever dood dan dat ik langer dan drie minuten van mijn kostbare tijd verspeel met kijken naar een ingenieur die uitlegt hoe een brug gemaakt is. Ik heb facebookstatussen te posten, en me aan tweets te ergeren, en op dwaze links te klikken van katten die in slaap vallen, en kijkt, nog eens, EN YOURI, KIJKT TOCH NAAR DAT KLEIN KATJEN! :aah: Elkeen zijn prioriteiten.
"Weet jij hoe zo'n vliegtuigmotor werkt?", zegt hij dan als wij zitten te wachten om op ons vliegtuig te stappen, wijzend naar iets waarvan ik op dat moment pas besef dat dat de vliegtuigmotor is en niet de ventilator van dat spel. En dan denk ik vaak "Neen, en het interesseert mij ook geen ene moer eigenlijk", maar in naam van de leafde zeg ik dan gewoon "Neen". En ik kijk erbij alsof ik zeker weet dat hij, mijn koene slimmerik, mij dat snel zal uitleggen. Wat dan ook meestal gebeurt. En het is wel koddig, want hij legt het me uit als tegen een kind van drie, en ik snap er nog niks van en dan moeten wij lachen. Of huilen, als het hormonaal al eens wat schever zit.
Vandaag waren wij van toerist in eigen land aan de Atlantik Wall, met infotelefoontjes. Hij wist weer heel veel, en ik heel weinig.
Maaaarrr. Dat vond ik niet erg, want ik heb vorige week dertig keer met mijn ogen kunnen rollen omdat hij niet wist wie Vanessa Hudgens was, of dat ze samen geweest is met Zac Efron. En ook met dat hij letterlijk GEEN ENKELE celebrity heeft herkend op de rode loper, ook niet als ik er expliciet naar wees. Ha! Wie is er hier nu de dwazekloot? HA.
Men neme een vliegtuig van Los Angeles naar Londen, en van Londen naar Brussel. Men slape zo goed als niet, al zou men dat beter wel hebben gedaan. Men misse het tweede vliegtuig bijna door vertraging van het eerste, en beleeft dus een spannende dag, met okselvijvers. Men kome thuis, men drinke thee, men gaat in bad en men kruipe met nat haar in zijn bedde omdat men te versleten is om op te blijven tot het droog is, laat staan dat men nog puf heeft om het droog te blazen. Men staat op en komt tot het besef dat men vandaag naar de fotograaf en het stadhuis moet om zijn paspoort te gaan vernieuwen, wil men geen boete aan het been hebben. Men kijkt in de spiegel en beseft dat het niet goed komt met dat haar. Men draait er een speld in. 
Toen ik nog op kot zat in het exotische Ledeberg waren er een paar dingen waar ik elke week het luttele bedrag aan uitgaf dat ik meekreeg van mijn moeder. Belegde broodjes, bier, sigaretten, cola light en de Flair. Niet de HUMO, want die las ik thuis. En ook al was ik aan mijn studies journalistiek begonnen met de gedachte dat ik ooit voor HUMO wilde schrijven, hoe langer ik met vriendin J. in Gent zat, hoe meer wij ervan overtuigd raakten dat we ooit ons West-Vlaamse boerenkinkelbestaan zouden inruilen voor een job bij de Flair. Ik als Carrie Bradshaw die toen nog niet eens bestond, zij als grafisch wonder.
We zijn terug. Altijd een beetje veranderd, vind ik. We moeten allemaal meer praten met elkaar, en openstaan voor een gesprek, bedacht ik me toen zich gisteren op de trein vanuit Zaventem een geweldige babbel ontspon tussen mij en een jonge conducteur die me alle ezelsbruggetjes leerde die er zijn met betrekking tot treinuren en aan welke kant het perron zal liggen bij aankomst. Very Amerikaans vond ik, gesprekken van twintig minuten met een total stranger, maar ook very geweldig. Ik mis ze nu al weer, alle keren dat iemand gewoon tegen mij begon te babbelen en ik de meest leutige gesprekken had met de meest leutige mensen. 
Deze week in LA is compleet de max, maar laat ons eerlijk zijn: qua celebrityspotting is het eigenlijk allemaal nog maar zwak geweest. Om niet te zeggen: belabberd. Vorig jaar zagen we én Tommy Lee én die kerel van Saved by the Bell, dit jaar dacht ik één keer dat ik Brad Pitt zag op een moto, maar het bleek gewoon één of andere kerel op een moto. 
Neen, wat de mensen daar ook over zeggen, ik ben lang nog van de slechtste niet, en als ik een ander kan helpen met leuke adresjes voor op vakantie in Los Angeles dan draai ik daar mijn hand niet voor om. Daarnaast is het ook nog gemakkelijk for future reference, so here goes: mijn absolute topadresjes in Los Angeles. Doe er uw voordeel mee!
En toen kwam ik ineens tot het besef dat ik nog geen instagrampost heb gedaan deze week. Azo niet beginnen hé zeg lilith. Bij het doornemen van mijn laatste week in Instagram merkte ik ook nog eens op dat ik opvallend veel bordjes heb gefotografeerd. Een rode draad, zowaar. Misschien zelfs een invalshoek.
Het is toch best raar hoe dat hier allemaal gaat in Los Angeles. Het ene moment wandel je door The Grove (de Disneylandachtige shoppingstraat waaruit ik niet weg te slaan ben omdat de Farmers Market ernaast ligt) en zie je er tv-opnames, het andere moment kom je thuis en zie je wat je net live hebt gezien op den televies. Het ene moment rijd je naast een bus vol knappe dansende wijvekes, het andere zie je op tv dat het de goddesses van Charlie Sheen waren die reclame pleegden voor een show op The Comedy Central. Het café waar je 's ochtends at zit 's avonds in het showbizznieuws omdat er een paar uur later een Kardashian kwam binnengewandeld. En Dancing with the Stars, waar ze hier heelder dagen over lullen? Dat wordt hier een blok verder gefilmd, op die hoek daar waar alle mensen heeltijd staan te wachten op een handtekening van de hermafrodiete dochter/zoon van Cher. 
Je kan de maagverkleining in het meisje steken, maar je kan de reden voor die maagverkleining niet uit het meisje halen. Als dat meisje ook nog eens in Amerika verzeild raakt, dan wordt dat soms een beetje risky. Er zijn hier namelijk geweldig veel dingen die opgegeten kunnen worden, en die ik wil proeven, waardoor ik het liefst vijf keer per dag zou eten. Oke, make that six. Al helemaal als ik ook nog eens op de Los Angeles County Fair terecht kom, een soort Sinksenfoor maal twintig, maar dan met veel meer eetkraampjes. 
Jetlags zijn den duvel, maar als je daar creatief mee omspringt maak je wel kans op dolle avonturen. Ziedaar de les die wij leerden op dag 32 van project TFTC365. Toen Youri en ik rond een uur of vier 's morgens met onze vingers zaten te draaien in onze crib kwam biebie namelijk op het ronduit geweldige idee om eens naar het Griffith Observatory te rijden, om daar de zon te zien opkomen over the city. 
Maar voor ik jullie over dat débacle vertel, even een paar andere zaken. Los Angeles is nog altijd even fantastisch als we het een jaar geleden achterlieten. Misschien zelfs nog fantastischer, na een zomer die op niks trok en dan ineens een weervrouw op The Weather Channel die niks anders voorspelt dan volle zon en net geen dertig graden. We'd hit it, and we do, met serieus volle teugen. Want het zijn potverdorie de laatste. 
Na een bijzonder lange dag die werd gevolgd door een bijzonder korte nacht tik ik deze blogpost traditiegetrouw vanuit een nachtelijke woonkamer in een huisje in Los Angeles. Ik ben er dan ook traditiegetrouw niet in geslaagd om langer in bed te blijven liggen dan tien voor drie. Echt, slapen en ik, dat is toch ook een relatie waar ik nog eens een boekje of drie over moet opendoen. Aber, het geeft me wel tijd om te bloggen. Aha!
Ik vlieg niet bijzonder graag, ik. Vroeger omdat ik bij het minste geluidje bang was om neer te storten, tegenwoordig vooral omdat ik me na een uur in de lucht al stierlijk begin te vervelen en ik de gedachte aan nog eens elf uur langer bij momenten simpelweg niet aankan. Slapen op andere plaatsen dan in mijn bed is een talent dat mij niet eigen is, dus ben ik diegene die heel de vlucht lang jaloers zit te kijken naar die hastn die aan boord komen, hun ogen dicht doen en slapen tot in Los Angeles. Hoe hard de max moet dat niet zijn?
Wat zie ik daar aan de horizon? Komt hij werkelijk in zicht, het einde van blogweek 4? Ge moogt gerust zijn, en ik hoop dat jullie het nog altijd even hard zien zitten als ikzelf, want nog maar amper achtenveertig weken te gaan. Wij komen er wel! Weken voor een welverdiende streep verlof zijn altijd oke, al moet ik toegeven dat ik toch nogal wat tijd heb gespendeerd al van "joengen ik heb geen goeste meer he zeg" doend tegen al wie het wilde horen. 
Vandaag, een jaar geleden, trouwde ik in Las Vegas met één van de vreemdste mensen die ik ken. Sindsdien ben ik in het bezit van een echtgenoot die zijn yoghurtjes alleen eet met een bepaald soort lepeltje, en als die niet voorradig zijn een hele rangorde heeft waarin de andere lepeltjes in de bestekkast kunnen aangewend worden. Een man die in de cinema alleen aan zijn chips mag beginnen van zichzelf als er iets te zien is op het scherm, nooit daarvoor. Een kerel die zot is van vanilla latte, maar dat enkel en alleen op vrijdag drinkt, serieuze problemen heeft met kloklezen en zijn kiwi in ongelijke delen snijdt zodat het harde stuk kleiner is dan het zachte. Euhm, yes.
"Lilith, jij hebt ook altijd chance", zeggen mensen mij soms. En hoewel dat heus niet altijd waar is (ik heb soms gewoon ook dikke vette pech) was het wel de gedachte die door mijn hoofd ging toen ik gisterenavond op persoonlijke uitnodiging van chef en toffe mens Kobe Desramaults terecht kwam in foodie heaven. Zijn geweldig fijne restaurant 
Als ik ooit kinderen heb dan hoop ik daar vanalles voor. Die kinderruggetjes gaan breken onder de dolle verwachtingspatronen die de zotte mama nu al in haar hoofd heeft, dat kan ik jullie verzekeren. Dat het toffe hastn zijn met gevoel voor humor, bijvoorbeeld, dat ze aangenaam zijn in de omgang en proper op hun eigen. Dat ze niet te veel van zijn neurotische trekjes hebben, maar ook weer niet te veel van die van mij, en dat ze een gelukkig leven tegemoet gaan zonder al te veel miserie. Ziet, zo'n slechte ben ik precies nog niet.
Eén van de allercoolste scènes uit één van de allercoolste films ooit (oke, uit de allercoolste film ooit) is als er in het huis van Marty McFly in Back to the Future II gebeld wordt en de mensen die bellen ELKAAR KUNNEN ZIEN! :aah: Met videocamera's! Hoe ongelooflijk zot dat ik dat niet vond als kind, zeker omdat volwassen mensen zeiden dat dat wel eens echt zou kunnen uitkomen tegen 2015, dat je met elkaar zou kunnen telefoneren en naar elkaar zou kunnen zwaaien tegelijkertijd. Ik vond die gedachte toen echt te machtig voor woorden. Bijna zo cool als de gedachte dat Jezus binnenkort weer zou terugkeren naar de aarde, zoals de meester van godsdienst het had voorspeld. 
Want tien jaar geleden...
Ik weet het, ik weet het, de uitspraak die nu volgt zal me vast niet veel credibiliteit opleveren in 
Vandaag, vier jaar geleden. De enige moeder die ik ooit heb gehad ademt voor de laatste keer uit, en daarna niet meer in. Vanaf dat moment hoort alles dat eerder gebeurde bij voor, alles na dat moment is na. Al besef je dat dan maar amper. Je bent bezig met praktische dingen. Kasten leegmaken, bijvoorbeeld. Te beginnen met het ziekenhuisnachtkastje waar ze 's namiddags nog wat zakdoekjes had ingelegd. En winegums, zo'n rond doosje voor in de auto. En haar GSM, een betrekkelijk hip model Nokia toen, dat nu compleet verouderd zou lijken. Daar had ze zelf haar ringtone op gezet, herinner ik me. Thunderstruck van AC/DC, omdat ze zich daar zo op kon smijten tijdens de spinningles.
En zo is week drie ook weer properkes gepasseerd en is het weer tijd voor een overzichtje in foto's. Week drie, ofte de week die mij voor het werk naar het buitenland bracht, de week waarin ik mezelf na zeker drie maanden herenigd zag met mijn bandopnemer en besefte dat ik dat eigenlijk nog altijd best graag doe, interviewen, en de week waarin de zon heel af en toe eens scheen, en ik erop stond om er elk moment dat dat het geval was een foto van te nemen. Elk zijn eigen folietje.
Er zijn te veel boeken en er is te weinig tijd. Tijd die ik niet wil verspelen aan het uitlezen van een slecht boek. Dat mensen dat doen, een slecht boek uitlezen, dat heb ik eigenlijk nooit gesnapt. Als ik na twintig pagina's niet per sé moet weten wat er verder zal gebeuren dan vliegt het boek genadeloos aan de kant. Ander en beter. Meteen ook de reden dat boeken op mijn 
De laatste tijd krijg ik regelmatig de vraag hoe wij dat eigenlijk doen in de crib, niks van vlees of vis meer eten. En of dat dan niet geweldig moeilijk is, zeker met zo'n moeilijke eter als Youri in ons midden. Blijkbaar is het iets dat veel mensen willen proberen, maar is het niet zo gemakkelijk om het vol te houden. Awel, bij ons was het dat ook niet, eigenlijk. Gelukkig hebben wij een inventieve lilith in huis die weigerde op te geven, en dankzij een eenvoudig stappenplan een huisgezin heeft gecreëerd waarin al een paar maanden volledig vegetarisch geleefd wordt. Wij zijn daar allebei zo content van (ja echt, hij die alleen tomaten en champignons lust ook!) dat wij wel eens een paar tips willen delen. 
Binnen betrekkelijk afzienbare tijd kruipen de mister en ik op het vliegtuig richting Hollywood. Niet voor het werk, zoals iedereen lijkt te vermoeden als het woord valt, maar gewoon, op vakantie. Want ja, wij vinden Los Angeles allebei compleet super. Jaja echt, Los Angeles, dat hedde gijlie niet verkeerd verstaan.
"Ik vind dat wel heel treffend, wat ze zei over tweelingzielen en aanknoping zoeken bij elkaar en bij jezelf. Truus is toch echt wel een topwijf."
Sommige dagen zijn zo mooi dat je ze in een doosje zou moeten kunnen steken, om binnen een paar maanden weer boven te halen als het grijs is en druilerig, en je al heel de dag rondloopt met een hoofd vol snot en een lichaam dat maar niet warm wil worden. 
Ik ben echt geen voorzichtige met voorwerpen. Als ik andere mensen omzichtig zie omgaan met een stuk servies, of zie hoe ze zich in bochten wringen om toch maar geen kreukje te maken in een document, dan heb ik altijd moeite om me in zoveel fijngevoeligheid te verplaatsen. Ik vind dat allemaal zo belangrijk niet. Mijn leven zit vol kreuken en vlekken.
Geloof het of geloof het niet, maar het einde van blogweek twee komt al in zicht, en nog geen spoor van slabakkerij of niks. Het was nochtans niet allemaal evident, want na een paar weken vol feesten en onverantwoordelijk gedrag was het weer tijd voor arbeit und puntligkeit und an meinen bureau sitzen und travakken, schweinhund! En toch bleek er ook nog tijd over om af en toe eens een foto te nemen. Taking multitasking volledig to the next level, ge moogt gerust zijn.
