lilith en de nerdy necessities of life

Ik weet zeker dat Louis Tobback na het lezen van deze blogpost (afgeprint door zijn secretaris) zal roepen dat er niks boven pen en papier gaat om je zaakjes te regelen, maar ik moet toch toegeven dat er een paar programma's en applicaties zijn die mijn leven zo gemakkelijk maken dat ik er bijzonder moeilijk afstand van zou kunnen nemen. Ik test al graag eens nerdy dingen uit, maar ik ben ze doorgaans al weer beu voor ze helemaal geïnstalleerd zijn. Als programma's erin slagen om een tijd op mijn computer te blijven staan en ook daadwerkelijk op dagelijkse basis gebruikt te worden, dan zijn het beestig goede programma's. En dan verdienen ze een blogpost. Waarom dan ook niet deze? (alle apps zijn klikbaar)

*Omnifocus: mijn reddingsboei in bange dagen, waar letterlijk alles in staat dat ik niet mag vergeten. Staat op mijn computer en als app op mijn telefoon, en mijn systeem is: als ik ergens aan denk dat ik niet mag vergeten, dan vliegt het in mijn Omnifocus Inbox. Later wordt het dan onderverdeeld op datum en project enzo. Het kost wat geld, en je moet het goed bekijken om het ten volle te kunnen gebruiken, maar man man man, mijn leven zou echt een complete chaos zijn zonder.

*Evernote: reddingsboei nummer twee, maar dan niet voor concrete taken, maar voor dingen die ik wil onthouden. Al mijn bookmarks vliegen daarin, net als interessante artikels, lijstjes met blogonderwerpen, recepten, restaurants waarvan mensen zeggen dat ik ze eens moet bezoeken, adressenlijsten van visagisten en stylisten voor het werk, you name it. En perfect raadpleegbaar op mijn telefoon. Loves it.

*iCal: Mijn agenda, naast mijn papieren die altijd één gigantische chaos lijkt. Deze is geweldig gestructureerd, met categorieën en volledig gesynchroniseerd met die van mijn vent, zodat ik altijd (op computer en telefoon) kan zien hoe zijn dag eruit ziet, en waar hij een nieuwe afspraak heeft gezet. Ik snap niet hoe andere mensen zonder kunnen, maar misschien babbelen die gewoon meer tegen elkaar ofzo. Ik mag er niet aan denken.

* Netnewswire: de RSS-lezer van waaruit ik al jaren al mijn favoriete blogs en nieuwssites lees. Ik heb eens gehoord dat sommige mensen die nog allemaal één voor één bezoeken in hun browser. Wat drijft hen?

*Instapaper: heb ik al eens uitvoerig besproken, overlaatst. Nog altijd fan.

*iPhoto: vooral wreed content over de photostream, recentelijk, waardoor alle foto's die ik met mijn iPhone neem automatisch op mijn computer komen. De max, eigenlijk.

*Twitter for mac: Niet altijd even content van, maar beter dan de site van Twitter, vind ik persoonlijk.

En dit is mijn bureaublad, wat is er trouwens gebeurd met "post keer uw bureaublad"-topics op forums? Dat was aglijk de max, vroeger? (en neen, ik heb hem niet opgeruimd, ik onderhoud dat nogal redelijk, de laatste tijd)

En dan doe ik op mijn telefoon ook nog veelvuldig van Foursquare, Instagram, Facebook en notities nemen met de standaard app, al ben ik dringend op zoek naar een alternatief voor die lelijke gele blaadjes met dat lelijk lettertype. En jullie? Welke apps gebruiken jullie elke dag? Allez kom, get keer ulder nerd on.

lilith vond dat wel aangenaam

Man man, dat is met moeite acht centimeter groot, en dat zorgt ervoor dat ondergetekende de afgelopen twee dagen meer heeft gekust, smsjes heeft gelezen, felicitaties heeft ontvangen en lieve dingen heeft gehoord dan in jaren. Wat is dat fijn, zeg, een zwangerschap aankondigen. Had ik dat geweten, ik was er jaren eerder aan begonnen, maat. Bedankt aan iedereen die ervoor heeft gezorgd dat ik een bijzonder aangename tweedaagse gepasseerd heb. Nu iedereen het weet zijn er ineens een hoop dingen die gewoon kunnen, besefte ik vandaag.

* ik kan de boeken die ik heb gelezen over hoe vreselijk zwangerschappen zijn eindelijk aan mijn Goodreadspagina toevoegen
* ik kan mijn babykamerinspiratie op Pinterest posten zonder verdacht over te komen
* ik kan naar de gynaecoloog zonder een gigantische zonnebril
* ik mag "IK OOOOOK!!!" roepen als iemand komt zeggen dat ze zwanger is (al is dat waarschijnlijk niet zo sympathiek. Ik kan het ook niet allemaal tegelijk zijn, zulle)
* als ik mijn ogen uithuil bij programma's over zieke kindjes op Vitaliteit, dan is mij uitlachen officieel strafbaar, want ik ben zwanger
* iedereen moet alles voor mij doen zonder zagen, want ik ben zwanger
* ik heb voor veel dingen een excuus, want ik ben zwanger
* ik moet mijn zwangerschapsvitaminen niet meer angstvallig verstoppen als er volk komt

Echt, mijn leven wordt alleen maar gemakkelijker, vanaf nu.

lilith zweeg 66 dagen

Dag 33 was het, ik weet het nog goed, toen ik vol verbazing en een beetje shaky naar een positieve zwangerschapstest stond te staren in de badkamer van ons vakantiehuisje in Los Angeles. We waren net naar de County Fair geweest, wat mij op dat moment een teken van god leek dat we onze eerstgeborene chocolate dipped bacon als middle name moesten geven.

Gelukkig ben ik ondertussen al een beetje van die gedachte afgestapt. Dag 33 was meteen ook de laatste dag waarop ik sushi en andere rauwe dingen at. De eerste dag van een periode waarin bleek dat letterlijk alles slecht kan zijn voor zo'n foetus, en dat Google echt je vriend niet is als je zin hebt om je op een zak drop te gooien, of op een halve fles witte wijn of een klomp Brie.

Maar hey, ge krijgt daar zoveel voor in de plaats, hé!

De dag waarop ik schreef over de tegels en de man in de beige broek zagen we 's namiddags een hartje kloppen, en een klein wormpje bewegen.

Fooled you! Terwijl mijn vrijdagavonden al hun rock 'n roll verloren door een teveel aan caffeïnevrije cola light en een gebrek aan alcoholische uitspattingen blogde ik voort, ook op de vele dagen dat ik wakker werd met een gigantischer katergevoel dan ik ooit had van echt te drinken. Zwangerschapsmigraine in combinatie met ochtendmisselijkheid, ja, halloowkes!

En ik had zoveel te vertellen, maar ik vertelde andere dingen.
En ik verbaasde mezelf dat ik zo lang kon zwijgen.
Maar hoe langer ik zweeg, hoe natuurlijker het ging, ook toen de hele wereld rond mij hun zwangerschappen bij mij kwam aankondigen (vaak terwijl ze maar met enkele dagen verschil waren uitgerekend, maar duidelijk minder goed konden zwijgen dan ik, ha!) en langs de neus weg vroeg wanneer ik er eens aan ging beginnen. Ik heb nogal veel gelogen, de afgelopen weken. Maar het was voor een goed doel.

Het is dag honderd, en ik moet niet langer zwijgen.
Youri en ik worden ergens in juni de geweldige ouders van kind 1.

We zijn daar wreed content mee, ik moet u dat waarschijnlijk niet vertellen.

lilith had het niet eens gespeurd

Maat, ik was zodanig bezig met de wilde voorbereidingen voor de jubeldag van morgen dat ik gewoon keihard over het hoofd heb gezien dat ik gisteren mijn vijftienhonderdste blogpost heb geschreven. Op tales from the crib dan, want hiervoor had ik nog andere blogs ook, die helemaal ter ziele zijn gegaan in cyberspace en misschien maar best.

Maar toch jongens: wat een feestweek!

Ik durf deze bijna niet posten omdat het cijfertje dan niet meer zo mooi staat te blinken, maar kom, omdat gulder het zijt!

lilith deed er vier

De achtennegentigste dag van mijn dertigste levensjaar bracht ik door op een bus, en op maar liefst vier kerstmarkten in Keulen. Ze hebben er daar zeven, dus dat valt al bij al nog mee. Of ik helemaal in de kerstsfeer ben geraakt of hysterisch gillend ben weggelopen lezen jullie zeer binnenkort in een krantenbijlage near you, maar hier zijn alvast een paar sfeerbeeldekes.

Moet er nog kerstsfeer zijn?

De ingang van de kaboutermarkt. We waren daar niet alleen.

Ze drinken daar alcohol uit koffietassen, om te maskeren dat ze een probleem hebben.

De dom. Hoe indrukwekkend is de dom? <3

lilith blikt terug

Hoe dichter december komt, hoe ontploffender mijn agenda elk jaar. Er moet altijd nog een hoop werk gedaan worden voor het einde van het jaar, en dan zijn er ook de familietradities die gevolgd dienen te worden, en mensen die nog even ontmoet moeten worden voor de feestdagen, en had ik al gezegd werk, werk en werk? Had ik daar al weekend voor gezet? Dezelfde weekends waarin die mensen moeten gezien worden, en er tegels moeten gelegd worden, en koffies gedronken en rijlessen gevolgd? Piehoew is hier bij momenten een understatement, maar ik kan eigenlijk ook wel serieus overdrijven.

Zaterdagmorgen negen uur, een stadspark in Sint-Niklaas. Niet te zien: ik die assisteer met zo'n reflectiescherm dat altijd veel te breed is voor mijn armen, en veel te hoog moet gestoken worden waardoor we immer eindigen met een ernstig bevende vorm van reflectie.

Gene paniek, als ik op zaterdagochtend voor dag en dauw in een stadspark moet gaan assisteren trakteer ik mezelf in de namiddag op grote koppen cappuccino met vanille en de weekendmagazines.

Operatie less is more kreeg hier op zondag een nieuwe dimensie toen ik het zot in mijn hoofd kreeg en elke keukenkast die op mijn weg kwam te lijf ging. Resultaat: de helft van mijn keuken mocht ophoepelen, en nu is alles dat er nog staat zo properkes en nuttig dat ik elke keer helemaal blij word. Yay. <3

Gene paniek, als ik zo'n zware inspanningen lever als mijn keukenkasten opruimen dan trakteer ik mezelf later op een cinemabezoekje. Alleen was het deze keer in het kielzog van meneer de echtgenoot, die zonodig Tintin wilde zien. Lang verhaal kort: machtig mooi gemaakt, verhaal dat me evenwel totaal niet kon boeien. Maar niet in slaap gevallen, en ik had nochtans kasten opgeruimd.

Ow ja, en ik installeerde ook nog eens de app van Shoebox op mijn telefoon, waarmee je gemakkelijk oude foto's kan scannen. Iets dat ik dringend eens moet doen als ik op pensioen ben. Deze, bijvoorbeeld? Mijn grootvader als kindje, op schoot bij mijn overgrootouders. Let ook op hoe hondjes eruit zagen begin jaren dertig van de vorige eeuw. Dat scheelt niet eens zo zot veel met nu, waar?

lilith vindt Priscilla een dwaas paard

Het gebeurt dat ik over de middag in de auto zit. Doordat wij doorgaans naar Studio Brussel luisteren betekent dat tegenwoordig dat dat met "Spelen met Sofie" op de achtergrond is, het best vermakelijke spelletjesprogramma van de fijne Sofie Lemaire. Tot zover geen enkel probleem, ik doe soms mee en ik voel me soms slim en niks dan peis en vree in de bolide.

Het probleem is dat ik vaak het begin meepik, dan even ergens iets eet waar geen radio speelt, en omstreeks half één weer in de bolide klim. Half één, als in het tijdstip van dat ene onderdeel van het programma waar ik dus een beetje groen van word.

"Priscilla is een stout paard", heet het.
Voor mij het moment bij uitstek om kwansuis de radio iets stiller te zetten en er luid overheen te beginnen praten om het toch maar niet te moeten horen. Soms moet ik me zelfs inhouden om de zender niet te veranderen. Tot ernstig jolijt van mijn man/chauffeur.

Het concept is: de speler belt ergens naartoe (een winkel/kapsalon/frituur/restaurant/kinderopvang) en krijgt twee minuten de tijd om de onwetende aan de andere kant van de lijn de zin "Priscilla is een stout paard" te laten uitspreken. Als dat lukt, dan wint hij een woord, dat hem aan de uiteindelijke oplossing kan helpen. Niks mis mee? Voor u misschien niet.

Ik word al zenuwachtig van de beltoon, en het feit dat de kandidaat niet weet wie hij aan de lijn gaat krijgen. (heb ik al eens verteld dat ik ooit telefoonangst had, voor ik mijn brood begon te verdienen in callcenters en op helpdesken overal te velde?) Soms nemen ze niet op, aan de andere kant van de lijn. Dan valt er even duizend kilo van mijn schouders, maar dat duurt nooit lang, want dan bellen ze wel iemand anders. Weer stress.

Dan neemt er iemand op, die van niks weet. Dan komt de kandidaat aanzetten met een onwaar verhaal. Ik kan daar niet goed tegen. Dan moet de onwetende de zin uitspreken van de kandidaat. Vaak wil die dat niet. Dan moet de speler aandringen. En nog een beetje liegen. Maar de onwetende wil dan nog altijd niet. De tijd tikt. Soms komt de onwetende onsympathiek over op nationale radio, en de speler wanhopig. Net zoals ik. Ik kan dat spel absoluut niet aan. Mijn callcentertrauma's komen boven. Ik word een beetje mottig, dikwijls. En ik wil dat het stopt, maar mijn vent zet het altijd luider, want hij vindt Priscilla de max.

Ik wil dat dwaas paard dood, VOOR IK ERAAN KAPOT GA. :aah:
Is dat eigenlijk wel nog normaal?

lilith viert haar dag

Soms denk ik er met weemoed aan terug, zulle. Aan niet op internet mogen tijdens de werkuren, op straffe van een bolwassing van de baas. Aan middagpauzes die een half uur mochten duren en geen minuut langer, en rookpauzes die wel toegestaan waren maar helegans niet van harte. De telefoontjes naar de vakbond als er ons iets niet ging, de verlofaanvragen die niet werden goedgekeurd, het gezaag over loonbriefjes en veranderende werkuren waardoor mensen plots EEN KWARTIER later moesten werken.

Ik mis de teambuildingsuitstappen die ons allen dichter bij elkaar moesten brengen, en steevast uitdraaiden op meer gejank dan gelach. De evaluatiegesprekken bij een baas die je anders zelden zag, de targets die gehaald moesten worden, de maaltijdcheques, het inchecken, de ziektebriefjes en de weken betaald verlof. Het kijken naar de klok, het wachten tot het vijf uur was, de collega's die klaarstonden aan de deur om drie voor vijf om toch zeker op tijd van de trap te kunnen spurten, de vrijheid tegemoet.

Maar hey, in ruil voor al dat vreselijke gemis kon ik me vandaag wel volledig laten gaan op Google Streetview, en was ik de enige die daar keihard last van had. En kon ik zo mijn oude werkomgevingen opzoeken, ook.

Alleen tegenwoordig wel in mijn slobberbroek en met mijn froefroe in mijn tanden, en met de stress van elke maand van nul beginnen op mijn frele schoudertjes.

Count your blessings, zeg ik, op national freelancersday in Engeland. Van harte hieperdepiep hoera voor mezelf en alle andere sukkelaars die het moeten stellen zonder het geroddel aan de koffieautomaat, hoera!

lilith is een sloor

Vierennegentig dagen is het geleden, dat ik bij de kapper ben geweest. Niet dat ik zo'n neuroot ben die zo'n dingen dag na dag bijhoudt, maar de laatste keer was precies op de dag dat ik met dit blogproject ben gestart. Mijn dertigste verjaardag, aja, want toen had ik 's avonds een feestje en heb ik mijn wilde manen laten brushen. Niet eens laten knippen. Dat moet bijna zes maanden geleden geweest zijn, dan.

Is het eraan te zien? Hell yes. Moet ik er dringend iets aan doen? Ook, alleen wentel ik me dus al weken in het gemak van speldjes en elastiekjes en alles dat ervoor zorgt dat ik zonder froefroe in mijn ogen de deur uitkan. Met mijn haar dat ooit ros was, maar nu vooral flets, en met haarpunten die helemaal kapot zijn. En met strepen van ondefinieerbare kleuren die er ooit eens hebben ingezeten toen ik zestien was en nu keihard naar boven komen, geflankeerd door hier en daar een kleur dat zo dof is dat ik bijna vrees dat ik ook nog eens grijs word.

IT IS NOT A PRETTY PICTURE, ZULLE.

Misschien moet ik mezelf als ultieme beloning voor honderd dagen bloggen binnenkort eens een ontsloringsdag cadeau doen. Dat ik een beetje toonbaar ben voor de festiviteiten. En misschien dat ik moet stoppen met dit soort berichten lezen. Dat zou ook wel eens kunnen helpen.

Waar eet lilith?

Het is één van mijn favoriete rubrieken in magazines en kranten: waar eet die of die mens het liefst. Want mochten jullie dat nog niet door hebben: ik eet best graag een mondje. En de Michelinsterren werden vandaag uitgereikt, dus ik had direct een haakje, gelijk ze dat in de tijdschriftenwereld noemen. Een haakje om mijn vier favoriete eetplekken van de Westhoek aan op te hangen.

* In 't Klein Stadhuis in Ieper: Ik kom daar al vijftien jaar, en ik eet daar in die vijftien jaar doorgaans zeker één keer per maand. Elke keer denk ik: ik heb hier nog nooit iets gegeten dat ik niet minstens lekker vond. En geloof me vrij: ik heb al heel veel gegeten. Mijn vent is ook wild van hun simpele klassiekers als stoofvlees met frietjes (maar dan wel het lekkerste stoofvlees dat ik om het even waar al heb gegeten, met het lekkerste slaatje), superlekkere vis en op dit moment ook wild en nog vanalles. Maar ook hun gewone spaghetti is de moeite, en het is daar altijd gezellig zitten. Meer moet dat echt niet zijn om ervoor te zorgen dat ik iedereen die in Ieper iets wil gaan eten dit adres op de Markt aanraad. Nog nooit klachten gehad.

* Trattoria Alloro in Ieper: Als mensen in het weekend in Ieper willen eten, en nog tijd hebben om te reserveren, dan moeten ze van mij naar hier komen. Italiaans, klaargemaakt door een Britse kok, met een supertoffe gastvrouw en een kaart die constant verandert, en altijd helemaal onze goesting is. Geen pizza's of gewone spaghetti's, maar wel echte authentieke Italiaanse gerechten, en maar één service per avond. Waardoor ik, met mijn maagverkleining en dus moeite om snelsnel drie gangen binnen te krijgen, altijd uitgebreid de tijd heb voor voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. Altijd allemaal even lekker. Zwaar fan, ik.

* In De Wulf in Dranouter: Het enige sterrenrestaurant waar ik al ooit heb gegeten, (behalve dan in Nobu, maar dat vond ik die naam niet waardig) maar ik heb de chance dat dat het afgelopen jaar al drie keer is gebeurd. Wat kan ik zeggen dat nog niet over het restaurant of over Kobe gezegd is? Toffe mens, superlekkere keuken, veel groenten, perfecte service, altijd verrassend. Ik kom daar wel gaarne. En in Dranouter, dus extra punten.

Beestig lekkere coquilles gegeten, de laatste keer trouwens.

* Grand Cabaret in Nieuwpoort: Nog maar één keer geweest, maar plannen om binnenkort nog eens terug te gaan omdat we daar heel lekkere en originele dingen voorgeschoteld kregen tegen een erg schappelijke prijs. En nog belangrijker: omdat Youri er de hele kaart wilde proberen, terwijl hij in andere restaurants moeite moet doen om twee gerechten te vinden die hij "misschien wel zou kunnen lusten", met een grote portie goodwill van zijn kant, dan. Een unicum.

Ik kijk altijd uit naar jullie comments, ge moogt gerust zijn, maar deze keer nog meer. Waar eten jullie?

lilith en de geur van zondagen

Tegenwoordig hangt er op zondag een geurtje in de crib. Of zeg maar een geur. Dat heeft te maken met de werken die weer in gang geschoten zijn, en het feit dat mijn man elke zondag een paar uur boven zit om de vieze vuile laag die één of andere onbenul ooit op de oude houten vloer van de gang heeft aangebracht af te krabben. Met een krabbertje, en zo'n afbrandpistool.

Hoe hard het ondertussen ook bijna 2012 is, voor mij is het de geur van 2006. De geur van een oud huis vol mensen die een handje komen toesteken om het leefbaar te maken. De geur die in mijn haar bleef hangen lang nadat ik het gewassen had, en in dat van mijn moeder, die hier muren stond af te wassen en met een stofmasker op plakwerk van de muren hielp halen. De geur van een ander leven, waarin ik vijftig kilo meer meesleurde dan nu, en pakken en pakken ongelukkiger was.

Er is zoveel weg sinds 2006.
Er kwam ook zoveel bij.

En elke zondag sta ik dat even te denken, mijn hoofd een beetje woozy van de verfwalmen.

lilith doet van SOS bloglezer

Soms waan ik me een ongelooflijke keukenprinses. Dan lukt alles dat ik wil prepareren weken aan een stuk, krijg ik complimentjes van mijn levensgezel en denk ik dat niks mij kan overkomen achter mijn potten. Het enige dat ik dan hoef te doen, als ik te zwaar begin te zweven, is een zoveelste poging ondernemen om dat ene gerecht klaar te maken dat bij mij letterlijk altijd mislukt. Gratin Dauphinois. Als ik het maak met een bokaaltje lukt het, maar ik ben niet zo hard voor bokaaltjes. En dus volhard ik in de boosheid, want ik eet dat zo graag.

Ik denk dat ik de valstrikken wel inzie: de patatjes moeten flinterdun, bijvoorbeeld, en flinterdunner dan ik ze snij kan bijna niet. Ik heb al een hoop verschillende recepten geprobeerd, denk altijd dat ik het nu wel in de vingers zal hebben, en toch zaten we vanavond weer halfrauwe aardappelschijven te eten in een saus die weliswaar heel lekker van smaak was, maar wel geschift. *sigh*

Ik weet zeker dat jullie een foolproof recept hebben, dat ervoor zorgt dat ik eindelijk te vreten gratin dauphinois kan voorschotelen aan mijn vent. Ik denk dat mijn huwelijk ervan begint af te hangen, onderhand. En mijn trots, die ook.

lilith en de dingen die ze deze week deed

* in een auto zitten die aan honderdtachtig kilometer per uur door mist zo dik als erwtensoep reed. Niet meteen iets voor elk decennium, als het van mijn hart afhangt
* beginnen aan de biografie van Steve Jobs. Ziet er zeer oke uit, op alle bijzonder hersenverlammende omschrijvingen van de werking van computerchips na
* voor de rest echt niks van fictie vinden die me genoeg boeit om te blijven lezen. Help mij, ik heb zin in een boek dat mij volledig meesleept enal
* mijn doel van dertig uitgelezen boeken halen in 2011. Yay me
* fan worden van sites als sharemyplaylists.com, waarop de meest geweldige playlists staan voor Spotify. Essential boy bands? The holiday playlist? I DIE
* poffertjes voor in de microgolfoven kopen in de Delhaize. Keer benieuwd hoe teleurgesteld ik zal zijn als ze in mijn mond zitten. (UPDATE: ik moet ze in de pan klaarmaken met boter van i. Ik ga dat doen)
* beseffen dat kerstmis toch echt dichterbij komt, en dat ik er door het huidige weertje best zin in begin te krijgen. Nog even en ik ga alleen nog maar geurkaarsen met kaneelgeur aansteken en naar Christmas van Michael Bublé luisteren, ksweertu
* erg aangegrepen worden door deze documentaire van Panorama over Pukkelpop
* ernstig verslaafd raken aan deze beestjes. De appelsienen, niet de vlinders. Ik eet geen vlinders

* stilstaan bij het feit dat het vandaag al dag negentig is. Dat gaat hier nogal knallen zekers binnen een dag of tien?

lilith loves Spotify

Ik weet het ik weet het, jullie zijn al zevenendertig keer rond de oren geslagen met nieuws over Spotify alhier en Spotify aldaar, maar het moet toch gezegd: Spotify is de max. Voor de iets technischere en intelligentere uitleg is het zoals wel vaker bij Michel te doen, maar echt, al die muziek, te beluisteren op mijn pjoeter en fantastisch gemakkelijk te syncen met mijn telefoon, ik ben daar heel blij mee.

Al vind ik wel dat al mijn maten wat meer playlists openbaar mogen maken. En dat ik wat meer maten kan gebruiken. Zodus zwier ik mijn schijven van de week online, aka de nummers waar ik deze week al het meest naar heb geluisterd. Sommige zijn herontdekkingen, andere nieuwe liefdes, en ik ga hem regelmatig updaten, denk ik. In ruil mogen jullie mij toevoegen, en tippen, en zelf playlists maken zodat al onze oren gevuld raken met machtig mooie muziekjes en de wereld een fijnere plek wordt.

Allez hupla, we zijn vertrokken!

lilith ziet veel dode dieren

Afgelopen nacht deed ik het nachtje door om naar de gigantische vroegmarkt in Parijs te gaan. Ik mag zo'n dingen doen voor mijn werk. Ik vind soms dat ik ongelooflijk veel chance heb. Chance als in in witte pakjes door ijskoude hallen vol kalfskoppen, dode vogels en konijntjes, slachtafval en zotte groenten en fruit mogen lopen op momenten dat andere mensen in hun warme zachte beddekes liggen, maar chance desalniettemin. Ik vind dat namelijk allemaal nogal de max, dat ik ineens op plekken kom waar mijn leven mij anders totaal niet zou brengen.

Zoals tussen de varkenssnoeten. Auw.

Of hoe knus de dood eruit kan zien.

De slachtafvalhal, as they call it.

Yum, schimmelkegels. Ik mocht ook ruiken aan kaas die volgens mijn compagnon de route rook alsof je "net aan je gat hebt gekrabd". Fijne nacht gepasseerd, daar.

Dolle bolleten!

(Dit is een klein voorsmaakje van een grotere reportage, die binnenkort in dit tijdschrift staat. Enjoy. Ik beloof dat ik dat van dat gat niet zal vermelden)

lilith en de warrige specialiste

"Hihihi. Hi", zei de specialiste. Ze tikte iets in op haar toetsenbord. Uit beleefdheid schonk ik haar een glimlach terug, en ook om de ongemakkelijke stilte op te vullen, en de gedachte weg te duwen dat ik misschien een superlachwekkende aandoening had. Ik was nog harder in de war dan toen ze vijf minuten eerder erg stuurs had gereageerd op een casual opmerking van mij die eigenlijk een hihi had moeten uitlokken. De daaropvolgende minuten werd ons contact er niet beter op.

Er was geen oogcontact. Er werd weer gegiecheld op rare momenten, door haar, allesbehalve door mij. Ik moest aan dat programma op Vitaya denken met die schaamtelijke ziekten. Die ik trouwens niet heb, mind you, bloglezers. Toen keek de specialiste heel serieus op van haar tikwerk: "Alles is heel normaal", zei ze. Nou, dat vond ik niet. Al helemaal niet toen ze ook nog eens minutenlang in zichzelf begon te praten, en tegen haar computerscherm, in medisch jargonees, waardoor ik na een tijdje geen idee meer had of ik überhaupt al eens persoonlijk werd aangesproken in het half uur dat ik er zat, of me gewoon keihard belachelijk had gemaakt door af en toe "ja" en "neen" te zeggen. Plots onderbrak ze haar gemompel: "We gaan eens zien of we je er nu tussen kunnen nemen", zei ze, en ze deed teken met haar hand dat ik recht moest staan. Op dat moment zag ik dat haar kapsel wel erg was blijven hangen in de eighties.

"Wat gaan we doen?", vroeg ik, omdat ik dat niet wist.
Ik kon me weinig momenten herinneren waarop ik zo hard in de war was geweest als nu, hier, in de deuropening tussen haar kabinet en de lange witte gang.
Ze rolde bijna met haar ogen: "Dat filmpje van uw hart".
Ik wist helemaal niet van een filmpje van mijn hart. Had deze informatie deel uitgemaakt van haar interne speech achter de computer? Was ze toch tegen mij aan het praten geweest, en had ik alles gemist? Was er reden om aan te nemen dat er iets mis was met mijn hart? Ik heb een goed hart, dammit.

"Als het hartfilmpje klaar is mag u het busje naar boven nemen."
Ze schonk me samen met die uitspraak een glimlach van alles komt in orde kind.
Ik staarde haar aan.
Ik stond boven. Er was helemaal geen busje.
Ik was in het ziekenhuis voor een routinecontrole.
In het ziekenhuis rijden geen busjes.
"Of u kunt ook naar huis gaan".

Achtennegentig euro later deed ik dat dan ook maar.
Eén van ons beiden moet dringend wat minder joints roken, iets anders kan ik echt niet uit concluderen uit deze blogpost.

lilith heeft een goede dag

Ik had een andere blogpost in gedachten, voor vandaag. Een vrolijke, omdat ik zo vrolijk ben opgestaan, vanmorgen. Dat gebeurt maar een paar keer per jaar, dat ik zo vrolijk wakker word dat ik denk dat ik de hele wereld kan verslaan, dus dacht ik: laat ons daar eens keihard mee uitpakken op tftc, zodat mijn lezers denken dat ik altijd zo'n toffe ben, in plaats van de kriepende zage die doorgaans in mij schuilt.

Maar eerst was er werk te doen, en moest ik op zoek naar iemand heel specifiek die mij een heel specifiek verhaal kan vertellen voor een specifiek tijdschrift. Ik ben al eeuwen aan het zoeken en ik vind niemand die in aanmerking komt of het wil doen, dus verloor ik na weer twee uur vruchteloos rondbellen de moed een beetje. En voelde ik mijn lip zakken en kon je er de klok op gelijk zetten dat whinemodus nog maar een paar minuten van me verwijderd was. Zo rap kan dat dan gaan.

Plan F was om wat blogs te lezen. Want misschien vond ik zo wel iemand. Al klikkende kwam ik op blogs terecht van mensen die dezelfde leeftijd hebben als ik, maar wel aan hun zesde of zevende chemosessie bezig waren en geweldig hard hoopten dat ze goed genoeg zouden zijn om het verjaardagsfeestje van hun vader over vier weken een beetje bewust mee te maken. Die het hadden over hun goede weken, en hun slechte. En fuck maat, kwam dat even hard binnen.

Want ik heb een tijd in die wereld gewoond, van goede dagen en slechte dagen. Niet omdat ik ze zelf doormaakte, wel omdat mijn moeder zo naar haar dagen keek. Een goede dag was een dag waarop ze eens buiten kon, al was het maar een uurtje, om een pannenkoek te gaan eten op de markt, of om met ons in de tuin te zitten en een beetje te genieten van de zon. Als er zo'n uur in een dag zat, dan was het een goede dag. Zo simpel. Goede dagen waren zo snel goed omdat de slechte dagen zo slecht waren.

En daar zat ik dus, me te schamen over mijn hangende researchlip terwijl ik potverdorie de beste dagen ooit heb. Als je grootste probleem is dat je soms niet vindt wat je nodig hebt, en dat mensen dingen afbellen, en dat stukken een pak moeizamer vlotten dan je had gehoopt, dan moet je jezelf toch gewoon even tegen je hoofd slaan en iets roepen als "fucking big deal, lilith". En dat deed ik dan maar. Waarop ik ook nog eens deze topschijf door de luidsprekers van mijn laptop knalde.

Elk zijn goeiendag.

lilith heeft een soepmoment

Er begint precies toch al wat meer koude in de lucht te hangen, het perfecte moment om nog eens een poging te doen om elke dag verse soep te drinken. Ik eet dat geweldig graag, besefte ik toen ik afgelopen weekend die zot lekkere erwtensoep in mijn mond aan het gieten was, maar toch slaag ik er weinig in om er ook echt te maken, en om ze op te eten, als ik er gemaakt heb. Hoewel: sinds ik het trucje ontdekt heb van ze per tas in te vriezen (door een ziploc bag in een tas te leggen en die te vullen tot de tas vol is, aha!) is er hoop.

Ik maakte vandaag de erwtensoep uit Friesland, maar dan de vegetarische versie, zonder spek of rookworst. Door vijfhonderd gram ongespoelde spliterwten een uur op te zetten met een liter of twee groentenbouillon, en na dat uur nog wat bouillon en drie aardappelen (in kleine blokjes), drie stronken prei (in kleine stukjes) en twee grote uien (in kleine stukjes) erbij te doen en nog een uur te laten opstaan. Veel peper en zout inkappen tot de smaak goed zit, en serveren met van dat lekker bruin brood.

MANNEKES.

Als jullie nog lekkere soeprecepten hebben mogen links of recepten zeker in de comments, want ik heb beslist dat ik me de komende tijd als een zot op soep ga smijten. Winterobsessies FTW.

lilith doet van eerste keren

Als je elke dag iets moet doen dat je nog nooit eerder hebt gedaan (een gedachte waar ik me volledig achter kan scharen) dan heb ik gisteren een ernstige inhaalbeweging gemaakt tijdens onze dagtrip naar Schiermonnikoog. Volgens mij zit ik zelfs ineens goed voor een hele periode van alleen maar dingen doen die ik al dertig keer eerder heb gedaan. Chill, gelijk ze zeggen.

Want gisteren:

* trotseerde ik voor het eerst de Waddenzee, op een boot met de prachtige naam "De Monnik" (ejem?)
* dronk ik dusdanig voor het eerst een cappuccino op een boot
* filmde ik voor het eerst op een boot (ik moet jullie nog eens vertellen over mijn nieuwe obsessie, genaamd "retrofilmpjes maken met mijn telefoon")
* fietste ik voor het eerst in mijn leven naar een vuurtoren, en voelde ik me daarbij helemaal tante Nora uit Peter en de draak
* fietste ik daarna naar nog een andere vuurtoren
* at ik voor het eerst erwtensoep met rookworst waar ik mijn lepel in kon rechtzetten. Maar zo zo lekker
* liet ik die maaltijd opvolgen door mijn eerste bord poffertjes ooit. Hemeltjelief, dat zal alvast niet mijn laatste bord poffertjes geweest zijn. Tussen poffertjes en mij was het direct ongelooflijk dik aan
* werd ik door het wondermooie Friesland gechauffeerd
* maakte ik kennis met Rivella Light
* had ik zadelpijn op plaatsen waar zelfs geen zadel in de buurt is gekomen
* passeerde ik een erg mooie dag, eigenlijk

lilith is een hagelslagnostalgicus

Vakantie, ik weet niet hoe dat bij jullie zat, maar bij ons in de jaren tachtig stond dat gelijk aan met vier onze witte Nissan Sunny in, mijn broer en ik op de achterbank met een grote pot versgemaakte spaghettisaus tussen ons in, en hup, naar één of andere Hollandse kolonie waar Centerparcs één van zijn exotische zwemparadijzen en parc plaza's had neergepoot. De dorpen waar dat het geval was hadden obscure namen als Heijen (Het Heijderbos!), Westerhoven (de Kempervennen!), en mijn absolute favoriet: America (het Meerdal!). Kaartjes dat wij naar huis schreven met "Zonnige groeten uit America!", ze waren gewoon niet aan te slepen.

Klinkt allemaal een beetje dubieus? Voor ons was het daar de hemel op aarde. Want de mensen babbelden er dezelfde taal als op de VPRO op zondagmorgen, in de supermarkt kon je de drankjes kopen die je anders alleen maar op de reclame zag, en ze hadden er soorten hagelslag die ze bij ons nog niet eens uitgevonden hadden! Nederland was het beloofde land van melk, honing en krentenbollen. Exotischer en meer Ome Willem kon mijn kinderhart het echt niet aan.

Toen we vrijdag helemaal naar boven reden, tot aan Friesland en Groningen enzo, was het weerzien dan ook bijzonder blij met de kroketjes uit de muur, en de mensen die afijn en svp zeggen en op restaurant gewoon een glas melk bij hun eten bestellen. Maar het allerhardst werd ik overspoeld aan het ontbijt, door deze ontdekking:

Hagelslag van De Ruyter!
Go easy on me, Memory Lane! <3

lilith en een heerlijk avondje

Soms moet dat niet meer zijn dan een Sint die met een hoop Pieten en een wit paard aan wal komt vlak aan onze deur, een paar fanfares en grote trommels om de spanning erin te houden, een hoop nichtjes en een neefje, een paar liter versgemaakte warme chocolademelk en sintmaartenskoeken met choco, crunchy speculaaspasta en chocoladehagelslag. Ow ja, en vlaggetjes! Veel vlaggetjes!

Hij zat daar ergens, op dien boot.

Maar vanachter het raam is dat ook wreed spannend, al is het maar omdat ik elk jaar denk dat de Sint van zijn zenuwachtig paard gekatapulteerd gaat worden. Ook deze keer scheelde het weer bijzonder weinig.

Ook dit jaar was dit de boosdoener van veel "X heeft in mijn oog gestehehekt"-gesnotter, maar zoals andere jaren duurde het nooit lang en sneuvelde er geen enkele iris noemenswaardig.

Pollepels are for chocolademelk.

Beste koeken ooit.

Dat kleine meisje dat heeltijd dolenthousiast riep "DE TROMMELS ZIJN DAAR!!!! WE MOETEN VLUG VERTREKKEN!!!!"? Zij.

Bij ons is het Sint-Maarten, trouwens. Morgen heel de dag spelen.

lilith en de dingen die haar vandaag deden glimlachen

>>"Veur vijftien euro's bling bling?".

(de krantenverkoper vergewist zich ervan dat de klant voor mij werkelijk vijftien euro krasbiljetjes met desbetreffende naam nodig heeft. Mijn glimlach werd bijna niet meer wegsteekbaar toen ik er Yo! MTV raps-fingermoves bij dacht)

>>"Unk! Hast, hoe krijg jij die deur open terwijl de trein nog rijdt?! (paar seconden stilte) Aah, het is die andere trein die rijdt."

(scholier is in de war over wat er precies beweegt en wat niet)

* de Mango Madness uit de Zest. Waanzinnig lekker, sapjesmatig.

>>"Als ze niet weten hoe ze het moeten doen moeten ze mij maar bellen. Het nummer is 1234, of nog iets anders!".

(treinreiziger is vast een erg behulpzame collega)

* de sticker "Géén pizzareclame!!!!!" op een brievenbus in Gent. Hoe heerlijk specifiek.

* Jolien en Brecht, Brecht en Jolien. <3

* een hele pot bloemkool in witte saus, VOOR MIJ ALLEEN :aah:

lilith diept een paar oude vrienden op

Het is alvast niet omwille van hun oogverblindende schoonheid dat ze opruimwoede na opruimwoede hebben overleefd, bedacht ik me toen ik vanmorgen een paar ouw getrouw schoeisel opdiepte uit de allerdiepste krochten van mijn kleerkast.

Misschien wel omdat ik ze ooit kocht op schoolreis naar Canterbury, het Londen van de boerenkinders uit de Westhoek, in een nogal obscuur winkeltje dat mij volledig het gevoel gaf dat er punkbloed door mijn aderen stroomde. Ook al was ik toen nog jaren te jong om een pub binnen te mogen, jammerlijk genoeg. Maar ze matchten zo mooi met mijn arafatsjaals, meneer, en met mijn Indische panen bloesjes met spiegeltjes, mijn kettingen van de Hare Krishna's en de kostuumvest van mijn overgrootvader die ik droeg als winterjas. Ik was zo eentje ja.

De gaten op de top brachten mij terug naar die keer dat we al ons zakgeld hadden uitgegeven aan petards. Die keer dat één van die petards ontplofte op mijn rechtervoet, wat dan wel wreed verschietachtig was, maar hey: stalen toppen, en dus nog al mijn teentjes!

De met alcoholstift getekende bloemetjes dateren uit één of andere pokkesaaie les wiskunde waarin ik meer zat te dromen over een leven als hippie in een volkswagenbusje met wapperende gordijntjes dan dat ik bezig was met sinussen en cosinussen, iets dat ik me eigenlijk van mijn leven niet heb beklaagd, wat die hast met zijn baard vooraan ook mocht beweren.

In elk geval: ze zaten mij en mijn early midlife crisis helemaal als gegoten, vanmorgen.

Jammer dat de gelukspoppetjes van de Witte Uil er niet meer aanhingen, om het af te maken.

lilith bakt hem nes

Kijk, als ik een gewone quatre-quarts heb gebakken ga ik u daar niet mee lastig vallen, want dat recept kent iedereen al. Omdat het lekker is, ja. Maar ik was vorig weekend op zoek naar meer dan lekker. Ik was op zoek naar zo'n stuk cake waarvan mensen zeggen "mo joengens toch, mo joengens toch, zo lekker die cake!". Zo'n cake die zo'n beetje moist is vanbinnen, of nes, zoals ze dat bij ons zo mooi zeggen. (wat is in hemelsnaam de Vlaamse vertaling van moist? Vroegen wij ons hier af?)

Er werd dus wat gezocht, en ik had al een vermoeden dat het wel een extra ei kon gebruiken, of twee, en wat meer suiker, en dus ging ik te rade bij Martha Stewart en werd dit goddelijke beest een goed uur later uit mijn oven getrokken.

Gene zever: beste cake ooit, aldus ik en mijn vent en mijn vader. En wij kennen daar iets van. En wij doen niet aan calorieën tellen.

Het recept werkt met cups, en aangezien ik mij eens zo'n cups heb aangeschaft heb ik het ook zo gebruikt, maar er bestaan dingen om dat om te rekenen hé. Het heet het internet, geloof ik.

Ingrediënten:

* 340 gram ongezouten boter
* 2 cups gewone bloem
* 1 theelepeltje zout
* 1 1/2 cup suiker om te bakken
* 1 theelepeltje vanille-extract
* 6 grote eieren

En dan is het gewoon kwestie van uw oven voor te verwarmen op 180 graden, en uw bakblik in te vetten met boter en wat bloem erin te strooien tegen het kleven. Daarna meng je de bloem met het zout, en klop je de boter, suiker en het vanille-extract op gemiddelde snelheid tot het een mooie textuur krijgt, een minuut of vijf. Voeg daarna één na één de eitjes toe tot alles mooie gemengd is. Voeg de bloem toe en meng tot alles goed door elkaar is.

Het bakblik in, en daarna in de oven voor een klein uurtje ofzo. Checken met een breinaald of er niks meer aan blijft plakken, dan is hij perfect. En met perfect bedoel ik ook perfect. En nog perfecter de dag erna. Wat een wonder van een cake!

(met alle respect voor de quatre quarts hé hastn)

lilith is gestopt met kopen

Eén van de allerbeste beslissingen die ik het afgelopen half jaar heb genomen is stoppen met kopen. Dat horen jullie goed, ik, de schrik van de winkelstraat. Al een tijdje, trouwens, al van voor Amerika. De dingen die ik sinds onze terugkeer uit Los Angeles heb gekocht (naast levensmiddelen en dingen om ons te wassen enal) zijn letterlijk op de vingers van één hand te tellen.

Hetzelfde geldt voor de dingen die sindsdien op een andere manier onze crib zijn binnen geraakt, als cadeautje of omdat iemand iets weg deed en wij er misschien iets mee konden aanvangen. Sinds een maand of zes ben ik een erg strenge bewaker van wat hier binnenkomt, en zorg ik ervoor dat er hier zoveel mogelijk buiten gaat.

Lang verhaal kort: ik was de brol beu. Ik was mijn volle kasten beu. Ik was het beu om te moeten beseffen dat mijn kleerkast vol lag met dingen die ik bijna nooit droeg. Ik begon het allemaal een beetje belachelijk te vinden, het kopen en blijven kopen en stapelen en verzamelen. De badkamer kuisen en zien dat ik zeven toilettassen had. Wie heeft er zeven toilettassen nodig, for crying out loud? Het inzicht kwam gradueel, en ik las wat inspirerende blogs en boeken (van Leo Babauta, onder meer, voor wie zin heeft om hard geïnspireerd te worden. En neen, het heeft niets met yoga of zweverige dingen te maken, beloofd), en plots was mijn vent ook helemaal mee en kochten wij niks meer. En kwamen we tot het besef dat het al lang goed was zoals het was. We zouden nog heel ons leven kunnen bijkopen, maar eigenlijk hebben wij niks meer nodig. Een geweldig coole gedachte, eigenlijk.

Toen ik dertig werd heb ik iedereen die mij iets wilde geven drie opties voorgelegd: liefst kreeg ik niks, want dan moest ik weer een plek zoeken in mijn huis voor iets dat ik hoogst waarschijnlijk niet nodig had, want ik had niks meer nodig. Er mocht aan een goed doel geschonken worden als ze echt iets wilden geven (iets wat opvallend genoeg niemand heeft gedaan), of het mocht iets zijn om te doen, niet om te hebben. Dat laatste kwam wel goed aan, en dus ben ik nog altijd bezig met restaurantjes bezoeken en citytripjes maken met de dingen die ik toen heb gekregen. Leuk, want ik merk dat ik nog het allermeeste plezier beleef aan iets doen, veel meer dan aan iets hebben.

De laatste maanden is er veel veranderd. Ik heb zes gigantische zakken vol kledij en schoenen naar spullenhulp gedaan, zodat ik een kleerkast heb met alleen maar dingen die ik draag, en graag zie. Ons standaard antwoord als iemand vraagt of wij dat gratis boek/die kast die in de weg staat/die kookpot van meme willen hebben is neen. We hebben namelijk alles al. Mijn standaardgewoonte om in het weekend in winkels rond te hangen is weg, ik kom alleen nog maar in winkelstraten als ik er echt door moet, en dan word ik overvallen door de geweldige zengedachte dat ik niks moet kopen. Ik heb al coole botjes. Ik heb al veel schmink, en voor het eerst in mijn leven gebruik ik die ook echt op, in plaats van bij te kopen. Ik heb zes jassen, ik heb alle broeken die een mens kan nodig hebben. Twee paar oorbellen heb ik nog gekocht, sinds Amerika, omdat ik ze heel heel mooi vond. In ruil deed ik twee paar weg, die ik nooit droeg. Mooie kuising. Wishlists heb ik niet meer, want ik wil dit jaar geen kerstcadeautjes. Mijn vent trouwens ook niet, want echtig en techtig niks nodig. Om dezelfde reden verzamel ik alleen nog maar recepten op Pinterest, en geen dingen die ik wil. Ik wil ze namelijk niet eens echt meer. Ik winkel niet meer online. Hetzelfde met meedoen aan secret santa's. Leuk allemaal, maar niet meer voor mij.

Koop ik wel nog: e-books, want ik lees geweldig graag en ze nemen geen plaats in mijn kasten. Dingen die op zijn, zoals mascara, worden vervangen, maar ik breng geen uren meer door in de Ici Paris XL om eindelijk die ene geweldige crème te vinden die mijn wallen wegkrijgt. Allemaal samen: onbegonnen zaak. Maar als ik ergens ben waar ze geweldig lekkere sapjes verkopen, dan tel ik daar wel weer vier euro voor neer. Omdat ik daar zin in heb. Het heeft niks met gierigheid of geld uitsparen te maken, eigenlijk, wel met rust in mijn hoofd.

Klinkt zielig? Echt niet. Ik ben nog maar zelden zo rustig en content geweest. Het bedrag dat ik elke maand verdien mag al eens een maand wat lager liggen, ik heb toch niet veel meer nodig dan af en toe eens op café kunnen gaan en eten kunnen kopen. De druk is zo hard van de ketel. Al de rest laat ik al een paar maanden geweldig hard aan mij voorbij gaan, en eerlijk? Ik had nooit gedacht dat dat zo geweldig aangenaam kon zijn.

lilith kondigt de winnaars aan

Amai, dat was geen gemakkelijke bevalling, kiezen uit al jullie tips. Er zaten geweldig veel leuke tussen, en net zoveel nuttige, en ook nog eens grappige en soms zelfs een beetje rare. Na grondig overleg met de husband en twijfel en dan weer twijfel hebben we dan toch maar de knoop doorgehakt en drie winnaars gekozen. De kans is groot dat sommige mensen vinden dat hun tip nu toch echt wel veul en veule beter was dan de tips die gewonnen hebben, en misschien was dat ook wel zo, maar hoe subjectief kan het zijn hé hastn? Er is in elk geval geen enkele vorm van voortrekking gebeurd, we hebben keihard ons hartje gevolgd.

Hier nog eens de geweldige prijzen.

En hier de minstens even geweldige winnaars:

* marieke zegt:

"ik heb deze nog maar 2 keer toegepast maar het werkte iedere keer: als iemand met de hik zit moet je die persoon beloven dat als hij/zij nog eens hikt, een beloning krijgt (een koekje, 5 euro, iets wat die persoon graag zou hebben) en ongelofelijk maar waar, de persoon in kwestie zal niet meer hikken".

Al uitgetest door lezers, en het schijnt echt te werken. De max.

* Sarah T zegt:

Mega-kleding-tip!

Draag onder witte dingen knalrood ondergoed, dat schijnt niet door! Ge zou het echt niet verwachte, maar tis echt echt waar. Probeer maar eens, een witte t-shirt met daaronder een felrode, effe bh. Ge zult zien da ge't ni ziet!

Maat, eindelijk van mijn witte bh's af als ik wit wil dragen. Geweldige tip!

* Madrina zegt:

- Als je een erge keelontsteking hebt, pers dan appelsienen en doe het sap in de ijsblokjesvorm in de diepvriezer. Dan kan je nadien knabbelen op ijsblokjes met sinaasappelsmaak, uitstekend om je keelpijn te verzachten en nog lekker ook.

Voila, simpel, maar goed gevonden. Ik zal het onthouden!

Kunnen de drie winnaars mij hun adres bezorgen via lilith@fromfrats.com? Dan doe ik mijn best om ze zo snel mogelijk tot bij jullie te krijgen.

Niet gewonnen en zin om mij dood te schieten met uw blik? Geen paniek, een klein pimpelmeesje heeft mij verteld dat de kans bestaat dat dit niet de laatste keer was dat er iets te winnen was op TFTC. Volgende keer komt dat allemaal goed.

lilith heeft vooral veel gegeten

Weer een week voorbij, en van mijn voornemen om na dinsdag boefdag niks meer te eten ooit is bijzonder weinig in huis gekomen. De foto's van de week hadden dan ook zo goed als allemaal iets met eten te maken. Laat ons afspreken dat die van volgende week zo goed als allemaal zullen verwijzen naar een ascetisch leven met maximum een glas water met citroensmaak in beeld, en heel wat woozy foto's van ik die langs de vaart loop.

Anywayz.

Mannekes mannekes, heb ik chili peper in mijn eten gedraaid deze week! Ik had er eentje nodig voor een vegetarisch recept dat ik uit een retro kookboek van Linda McCartney had gehaald, maar in de winkel moesten ze gekocht worden per vijf. En dus gooide ik in letterlijk al mijn eten zoveel chili dat Youri en ik in schuim en zweet stonden na elke maaltijd, en raakte ik verslaafd en ga ik vandaag nog vijf chili pepers gaan halen. Oh, the possibilities!

Ik ontdekte ook witte silver needle thee, speciaal uit Japan geïmporteerd door mijn favoriete koffiehuis. Lekker man, en gezond, 't schijnt! Perfect voor een zondagnamiddag aan de haard, wat ik dan ook maar deed.

Ik bakte ook nog eens de perfecte cake, niet alleen volgens mezelf maar ook volgens al die ervan at. Anyone care for het recept, of sla ik jullie tegenwoordig een beetje teveel dood met recepten? Laat maar keer weten in de comments!

Goed nieuws! Ik sloot ook weer vriendschap met de meeste mandarijnen, na een nieuwe poging en een paar goede ervaringen. Alleen ben ik wel lichtjes aan het overlopen naar het kamp van de bergappelsienen. Ook vreselijk lekker, en die hastn stellen mij veel minder teleur.

Ook nog altijd wreed lekker: garden gourmet veggieburgers. Maar serieus.

Straks ga ik mij eens buigen over al jullie vreselijk interessante tips, en drie winnaars kiezen. Hou u dus maar vast aan de takken van de bomen.

lilith doet alsof het kot in brand staat

Boeiende vraag, vind ik: wat zou je meenemen als je huis in brand stond? Op theburninghouse.com staat het vol foto's die daar een antwoord op geven. Ik kwam tot het besef dat ik bijzonder weinig zou meenemen, behalve mijn vent en mijn goed humeur. Als ik toch nog een vol kwartier zou hebben voor mijn hele hebben en houden finaal naar de vaantjes fikt, dan wordt het dit, in volgorde van belangrijkheid.

* de doos oude familiefoto's die ik van mijn grootvader heb gekregen, met foto's die teruggaan tot begin de jaren negentienhonderd. Echtig waar. Die baby? Drie keer raden wie
* mijn iPhone, om op te wordfeuden tot de brandweer daar is
* mijn laptop, want ik ga zeker weer vergeten deftig te backuppen hebben
* mijn Kindle, gemakkelijker mee te grijpen dan mijn boekenkast
* één van de mappen met de miljard artikels van mezelf die ik dringend eens deftig moet archiveren
* de DVD-box van In De Gloria, omdat ik niet weet hoe makkelijk die nog te krijgen is en ik niet zonder mijn maandelijkse burenruzie-fix kan
* een retro familiefotokader van toen ik nog niet geboren was
* mijn Moleskine agenda
* mijn handtastoiletzakje, zodat ik tenminste mascara en blush mee heb voor als ze van de krant foto's komen trekken van de onfortuinlijke brandslachtoffers

En gullie?

lilith werd er een beetje triest van

Ik heb niet bijzonder veel moeite met dagen als 1 november. Het is niet zo dat zo'n dag als een donkere wolk in mijn agenda staat te blinken, omdat ik dan naar het kerkhof moet en mijn doden moet herdenken. Voor mij is 1 november een beetje een verplicht nummertje, en doorgaans geen dag waarop ik het moeilijker heb dan anders. Ik ben ervan overtuigd dat je zo'n dingen een beetje zelf in de hand hebt, en ik heb geen behoefte om me naar beneden te laten trekken door opgelegde datums.

Ja, ik ben gisteren naar het kerkhof geweest (om mijn meme een plezier te doen, ik geef dat toe), en neen, fijn is het natuurlijk niet om aan een steen te staan met de naam van je moeder en twee datums op. Maar dat was niet de eerste keer. Ik word daar op zo'n moment niet bijzonder triest van. Of iets anders. Ik zou daar natuurlijk duizend keer liever niet moeten staan, maar ça va.

Ik werd ook niet triest van de wandeling, of de gesprekken over mijn moeder. Het was zonnig, het was best een mooie dag, alles was oke. En toen kwamen we ineens mensen tegen op het kerkhof, mensen die mijn ouders goed hebben gekend toen ik nog klein was. Ze hadden mijn vader al jaren niet meer gezien, en dus werd er druk gebabbeld over vroeger. Ik vroeg me af of ze wisten dat mijn moeder dood was, of geen benul hadden en niet aan mijn vader durfden vragen waar ze was, omdat ze misschien dachten dat ze uit elkaar waren.

En toen viel haar naam ineens. Na twintig minuten babbelen."We hebben haar gezocht op Facebook", zei de man. "We dachten dat we haar daar wel zouden vinden, maar we kregen geen resultaat terug. En toen we bij andere mensen begonnen te informeren hoorden we wat er gebeurd was". Het werd even stil. "We vonden het al zo raar dat ze niet op Facebook zat."

En toen dacht ik ineens aan alle mensen die al eens ingetikt zijn op Facebook, maar niet lang genoeg geleefd hebben om geweten te hebben wat Facebook was. En aan het feit dat mijn moeder nergens meer op terug te vinden is. En dat het ook helemaal haar ding zou geweest zijn, Facebook. En dat ze vast blij zou geweest zijn met de gedachte dat mensen van vroeger graag nog eens wilden weten hoe het met haar was.

En toen werd ik op het onverwachts toch nog een beetje triest.

lilith gaat een week niet meer eten

Allerheiligen, dat begon met een licht ontbijtje van geroosterd brood met smeerkaas, sinds jaar en dag een klassieker bij ondergetekende. Ik eet zoveel smeerkaas dat ik zeker ben dat ze bij Maredsous in paniek schieten als ik eens een week oversla. Maar dit geheel terzijde. Een licht ontbijtje dus, omdat wij al een vermoeden hadden van wat nog komen zou.

Dat het zo erg zou zijn, dat hadden wij toen evenwel nog niet door. Ook niet toen we bij de meme en de pepe aankwamen en er werd gestart met een serieuze plateau toastjes met verse garnalen.

Ook nog niet echt toen er een hele pot ansjovis werd aangerukt, samen met Doritos met dipsausjes en kaasjes en stukjes paté. Toen we daarna naar het kerkhof trokken dachten we dat we het meest indrukwekkende deel wel hadden gehad, qua eetvolume. Maar neen.

Er moest koeientong gegeten worden, en veel koeientong ook, met tomatensaus en veel kroketten, en hoe veel ik ook at, mijn grootmoeder bleef met een bezorgde blik kijken, want ik had toch zeker nog niet genoeg? En achteraf ook nog zelfgemaakte éclairtjes van de pepe. Aja, dat kun je toch niet laten staan?

En daarna vond de volgende grootmoeder die op het dagprogramma stond dat we toch echt moesten eten van haar brownies en wafeltjes en koekjes. Gelukkig hadden wij even een helder moment, en dronken we alleen een glaasje spuitwater. De dag was immers nog maar half.

Want 's avonds was er een etentje bij de broer en zijn mevrouw, met broodjes met tomaat en mozzarella uit de oven en worstjes en chipjes en vreselijk lekkere gevulde champignons en toen moest het hoofdgerecht nog komen en ook dat was zo lekker dat we dan toch maar nog eens bijschepten en toen was er nog dessert en koffie en thee.

Als iemand mij de komende dagen iets ziet eten, gelieve mij dan eventjes subtiel apart te nemen en keihard op mijn gezicht te slaan. Ge zult het wel vinden, het is dat rond met die bolle kaakjes.