lilith is een sloor
Vierennegentig dagen is het geleden, dat ik bij de kapper ben geweest. Niet dat ik zo'n neuroot ben die zo'n dingen dag na dag bijhoudt, maar de laatste keer was precies op de dag dat ik met dit blogproject ben gestart. Mijn dertigste verjaardag, aja, want toen had ik 's avonds een feestje en heb ik mijn wilde manen laten brushen. Niet eens laten knippen. Dat moet bijna zes maanden geleden geweest zijn, dan.
Is het eraan te zien? Hell yes. Moet ik er dringend iets aan doen? Ook, alleen wentel ik me dus al weken in het gemak van speldjes en elastiekjes en alles dat ervoor zorgt dat ik zonder froefroe in mijn ogen de deur uitkan. Met mijn haar dat ooit ros was, maar nu vooral flets, en met haarpunten die helemaal kapot zijn. En met strepen van ondefinieerbare kleuren die er ooit eens hebben ingezeten toen ik zestien was en nu keihard naar boven komen, geflankeerd door hier en daar een kleur dat zo dof is dat ik bijna vrees dat ik ook nog eens grijs word.

IT IS NOT A PRETTY PICTURE, ZULLE.
Misschien moet ik mezelf als ultieme beloning voor honderd dagen bloggen binnenkort eens een ontsloringsdag cadeau doen. Dat ik een beetje toonbaar ben voor de festiviteiten. En misschien dat ik moet stoppen met dit soort berichten lezen. Dat zou ook wel eens kunnen helpen.
