lilith is gestopt met kopen
Eén van de allerbeste beslissingen die ik het afgelopen half jaar heb genomen is stoppen met kopen. Dat horen jullie goed, ik, de schrik van de winkelstraat. Al een tijdje, trouwens, al van voor Amerika. De dingen die ik sinds onze terugkeer uit Los Angeles heb gekocht (naast levensmiddelen en dingen om ons te wassen enal) zijn letterlijk op de vingers van één hand te tellen.
Hetzelfde geldt voor de dingen die sindsdien op een andere manier onze crib zijn binnen geraakt, als cadeautje of omdat iemand iets weg deed en wij er misschien iets mee konden aanvangen. Sinds een maand of zes ben ik een erg strenge bewaker van wat hier binnenkomt, en zorg ik ervoor dat er hier zoveel mogelijk buiten gaat.
Lang verhaal kort: ik was de brol beu. Ik was mijn volle kasten beu. Ik was het beu om te moeten beseffen dat mijn kleerkast vol lag met dingen die ik bijna nooit droeg. Ik begon het allemaal een beetje belachelijk te vinden, het kopen en blijven kopen en stapelen en verzamelen. De badkamer kuisen en zien dat ik zeven toilettassen had. Wie heeft er zeven toilettassen nodig, for crying out loud? Het inzicht kwam gradueel, en ik las wat inspirerende blogs en boeken (van Leo Babauta, onder meer, voor wie zin heeft om hard geïnspireerd te worden. En neen, het heeft niets met yoga of zweverige dingen te maken, beloofd), en plots was mijn vent ook helemaal mee en kochten wij niks meer. En kwamen we tot het besef dat het al lang goed was zoals het was. We zouden nog heel ons leven kunnen bijkopen, maar eigenlijk hebben wij niks meer nodig. Een geweldig coole gedachte, eigenlijk.
Toen ik dertig werd heb ik iedereen die mij iets wilde geven drie opties voorgelegd: liefst kreeg ik niks, want dan moest ik weer een plek zoeken in mijn huis voor iets dat ik hoogst waarschijnlijk niet nodig had, want ik had niks meer nodig. Er mocht aan een goed doel geschonken worden als ze echt iets wilden geven (iets wat opvallend genoeg niemand heeft gedaan), of het mocht iets zijn om te doen, niet om te hebben. Dat laatste kwam wel goed aan, en dus ben ik nog altijd bezig met restaurantjes bezoeken en citytripjes maken met de dingen die ik toen heb gekregen. Leuk, want ik merk dat ik nog het allermeeste plezier beleef aan iets doen, veel meer dan aan iets hebben.
De laatste maanden is er veel veranderd. Ik heb zes gigantische zakken vol kledij en schoenen naar spullenhulp gedaan, zodat ik een kleerkast heb met alleen maar dingen die ik draag, en graag zie. Ons standaard antwoord als iemand vraagt of wij dat gratis boek/die kast die in de weg staat/die kookpot van meme willen hebben is neen. We hebben namelijk alles al. Mijn standaardgewoonte om in het weekend in winkels rond te hangen is weg, ik kom alleen nog maar in winkelstraten als ik er echt door moet, en dan word ik overvallen door de geweldige zengedachte dat ik niks moet kopen. Ik heb al coole botjes. Ik heb al veel schmink, en voor het eerst in mijn leven gebruik ik die ook echt op, in plaats van bij te kopen. Ik heb zes jassen, ik heb alle broeken die een mens kan nodig hebben. Twee paar oorbellen heb ik nog gekocht, sinds Amerika, omdat ik ze heel heel mooi vond. In ruil deed ik twee paar weg, die ik nooit droeg. Mooie kuising. Wishlists heb ik niet meer, want ik wil dit jaar geen kerstcadeautjes. Mijn vent trouwens ook niet, want echtig en techtig niks nodig. Om dezelfde reden verzamel ik alleen nog maar recepten op Pinterest, en geen dingen die ik wil. Ik wil ze namelijk niet eens echt meer. Ik winkel niet meer online. Hetzelfde met meedoen aan secret santa's. Leuk allemaal, maar niet meer voor mij.
Koop ik wel nog: e-books, want ik lees geweldig graag en ze nemen geen plaats in mijn kasten. Dingen die op zijn, zoals mascara, worden vervangen, maar ik breng geen uren meer door in de Ici Paris XL om eindelijk die ene geweldige crème te vinden die mijn wallen wegkrijgt. Allemaal samen: onbegonnen zaak. Maar als ik ergens ben waar ze geweldig lekkere sapjes verkopen, dan tel ik daar wel weer vier euro voor neer. Omdat ik daar zin in heb. Het heeft niks met gierigheid of geld uitsparen te maken, eigenlijk, wel met rust in mijn hoofd.
Klinkt zielig? Echt niet. Ik ben nog maar zelden zo rustig en content geweest. Het bedrag dat ik elke maand verdien mag al eens een maand wat lager liggen, ik heb toch niet veel meer nodig dan af en toe eens op café kunnen gaan en eten kunnen kopen. De druk is zo hard van de ketel. Al de rest laat ik al een paar maanden geweldig hard aan mij voorbij gaan, en eerlijk? Ik had nooit gedacht dat dat zo geweldig aangenaam kon zijn.