lilith is er klaar voor
Een mens weet op voorhand bitter weinig over een jaar dat nog moet komen. Had ik bijvoorbeeld veel benul, in december van vorig jaar, dat ik in het jaar dat kwam een master zou worden in het googlen van termen als "acute hernia behandelen" (voor de papa), "recepten voor veel volk" (voor mijn feestjes) en zo goed als elk voedingsmiddel in combinatie met het woord zwangerschap (voor mijn zwangerschap).
Wist ik veel dat ik iemand zou worden die plots zou beginnen tellen in weken in plaats van in maanden, tot wanhoop van mijn vent die dat niet snapt, of dat ik de eerste helft van het jaar bijna zou verzuipen in witte wijn en sushi, om er in de tweede helft van het jaar dan weer naar te moeten snakken omdat het niet meer mocht. Of dat ik op een bepaald moment mijn dagen zou afsluiten met woorden leggen, en ze er weer mee zou beginnen ook. Wordfeud enal. Of dat ik het in mijn hoofd zou krijgen om een jaar lang elke dag te bloggen. Ik had zo hard geen benul.
Ik heb ook echt geen idee van wat 2012 wordt. Spannend, dat durf ik wedden, met een baby die ondertussen de grootte van een mango heeft en alleen maar lijkt te groeien. Want het was dus ook het jaar waarin ik ongeboren baby's leerde vergelijken met stukken fruit, aja.
Zo'n nieuw jaar, dat voelt toch altijd als een wit blad.
Een wit blad, met de restjes gourmet van de avond ervoor er nog aan.
En zo moet dat.
Trekt uw geliefden vanavond eens allemaal goed tegen uw gillet, geniet van de laatste restjes, en amuseert u met wat komt. Ik sta helemaal open om 2012 nu al de max te vinden, dus aan mij zal het niet liggen.
Mijn week verlof is bijna achter de rug, en ik ben er al bij al best content van. De crib is niet de oase van rust en zen geworden die ik een beetje te optimistisch voor ogen had, maar we zijn erop vooruit gegaan, ik heb zoals ik mezelf beloofd had een hele namiddag gespendeerd aan in de zetel onder een dekentje liggen en mijn ogen uithuilen om The Bridges of Madison County, en daarnaast werd er ook lekker gegeten en een beetje gefeest. 
Zo'n geweldig goed idee dat dat gisteren nog leek, wat de kinderkamer moet worden leeg maken zodat we volgend jaar eens kunnen beginnen kijken om te schilderen enal. Maar als je één kast leegt, dan steekt die andere kast ook de ogen uit, en na een tijdje sta je wanhopig rond je te kijken in een crib die werkelijk volgestouwd lijkt door een bende zotten. Zijnde wijzelf. Hemeltjelief zeg, hoeveel brol kunnen twee mensen in godesnaam verzamelen op een paar jaar tijd?
Nog enkele dagen en we wisselen 2011 in voor het jaar waarin de wereld zal vergaan, en ik hoop echt dat dat niet slaat op de pijn die ik zal ervaren met betrekking tot een kind van een paar kilo en een smalle doorgang. Maar we lopen keihard vooruit op de feiten, want eerst moet er nog enorm hard achterom gekeken worden, naar dat dolle dolle jaar 2011. Let's go!
Toen ik gisteren de voorraadkast stond op te ruimen stootte ik op een zak havermout. Elke keer als ik terug ben uit Amerika koop ik mij zo'n zak, omdat ik zot ben van oatmeal met fruit en warme melk 's morgens, maar na een paar dagen kom ik altijd tot de vaststelling dat melk bij mij geen goed idee is (wegens de maagverkleining en dat ik daar sindsdien supermottig van word) en sojamelk ook niet (wegens niet zo lekker, vind ik). En dus blijft de zak staan.
* een opruimbui, met een iets minder chaotische voorraadkast als resultaat
Het is pas als je elk jaar hetzelfde kalkeerpapiertje over schijnbaar onveranderende dingen legt dat je merkt hoe hard dingen beetje bij beetje veranderen. Want ik vier kerstavond dan wel al dertig jaar op schijnbaar identiek dezelfde manier, bij de meme en pepe aan zee met de familie van die kant, en het lijkt dan wel alsof dat al dertig jaar een soort 
En niet alleen omdat ze op die manier haar ratings en views nog net voor het einde van het jaar de hoogte in kan doen schieten. Eindelijk porno op tales from the crib, het heeft potverdikke lang genoeg geduurd ook! Dat gaat hier sebiet wel een beetje tegenvallen als blijkt dat het over schmink gaat, maar kijkt, zo gaat dat soms in het leven. Pan porn dus, een begrip dat ik een hele tijd geleden tegen kwam toen ik om de één of andere reden op dit geweldige 
De voorlaatste week van het jaar, eentje waarin ik alle moeite van de wereld deed om af en toe eens in kerststemming te geraken, maar het is precies nog te vroeg om echt van een succes te spreken. Er was nochtans een dolle kerstboompluk op het werk, mét roze kerstbomen! 
"Ik heb eigenlijk maar één belangrijke vraag over", zei ik. "Kun je nog kinderen krijgen na de operatie?". "Meer nog", zei meneer doktoor, "meestal nog makkelijker dan voor de operatie, want dikke mensen zijn vaak minder vruchtbaar dan slanke mensen". Waarop ik met mijn vuist op tafel sloeg en "verkocht!" riep. Drie weken later werden mijn darmen ingekort en mijn maag gehalveerd, net als het risico op ooit uit mijn huis getakeld moeten worden door een brandweerkraan. 
Aangezien ik er ook dit jaar weer niet in ben geslaagd om zo beroemd te worden dat er plots een journalist van HUMO aan de lijn hangt om mij te vragen naar wat ik allemaal tof en fijn en interessant vond dit jaar, doe ik het maar op mijn eigen blog: eindejaarsvraagjes beantwoorden. Best zielig eigenlijk, zo ongevraagd, maar als jullie allemaal meedoen dan valt het misschien allemaal wat minder hard op. 
Jullie willen het recept van de vegetarische cannelloni, jullie kunnen het recept van de vegetarische cannelloni krijgen! Perfecte ovenschotel voor koude dagen, als je het mij vraagt, en volledig te tweaken naar eigen voorkeur. Komt oorspronkelijk uit het overigens zeer goede vegetarische kookboek "
"Als ik ooit kinders heb en het eerste is geen meisje, dan ga ik een hele dag janken van teleurstelling", is een stelling die ik door de jaren heen heb gedeeld met al die het horen wilde. Niet echt een idee waarom, want het is niet dat ik zo'n meisjeszot ben, maar ik heb altijd gedacht dat ik vooral een dochter wilde. Letterlijk altijd, tot op het moment dat ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had. Vanaf dat moment wist ik het: het was een jongen. En dat was de max.
Laat u niks aan de neus hangen, het is hier lang niet elke dag dolle vreugd en peis en vree in de crib. Integendeel. Gisterenavond liep ik zo ambetant zonder reden dat ik in mijn bed ben gekropen van pure miserie, onder het motto: morgen een beter etmaal, lilith kind! Maar toen ik vanmorgen mijn ogen opende voelde ik al dat ik met gemak tien mensen van gemiddelde carrure kon neerbliksemen met mijn in de loop van de nacht nog toxischer geworden humeur. Ik keek naar Youri, die zich van geen kwaad bewust nog eens omdraaide, en ik beklaagde de brave mens zo geweldig hard, da wilde gijle nie weten.
Kerstmis nadert, ik kan de toastjes met garnaalsla en de gefrituurde kaasbolletjes bijna ruiken, en dus doe ik nog eens verder van eindejaarslijstje. Met een overzichtje van alle geweldig fijne dingen die mij het afgelopen jaar blij hebben gemaakt, of gewoon random betrekkelijk super waren. 
Mensen vragen mij de laatste tijd dikwijls of ik veel last heb, wijzend naar mijn buik. Mijn buik, waarvan ik de enige ben die vindt dat het al zichtbaar is, naast mijn leaf dan. Dat is dus het grote nadeel van zo'n atletisch geproportioneerd lichaam als het mijne gehad hebben, en het feit dat ik daar nooit mee te koop heb gelopen: dat mensen niet beseffen dat mijn buik ooit veel platter en strakker was dan nu. 
Grijsgedraaid is een understatement voor wat er in mijn kindertijd met de platen van Urbanus is gebeurd. "
Het was ergens tussen het mopje "Je moet je eieren opkloppen in een acht, maar als het niet lukt mag het ook altijd in twee vieren", en "We gaan de chocomousse verdelen onder de armen. Let wel op voor vlekken onder de oksels!". Iemand zei "Haha!", en misschien was ik het zelf wel. Ik dacht vooral: "Maat, iets bijleren is toch altijd cool", want ik was samen met vriendin J. op een kookworkshop en naast het vakkundig ten berde brengen van diverse imitaties van de mensen uit Superfans letten wij bij momenten ook best goed op.
In 2011 heb ik me niet bijzonder hard bezig gehouden met muziek, merkte ik toen ik mijn eindejaarslijstje aan het samenstellen was op Spotify met alle schijven waarbij ik het afgelopen jaar de volumeknop van de autoradio een paar tandjes omhoog zette. De autoradio, ja, want ik heb bijzonder weinig albums gekocht, ook. Zeer weinig optredens gezien, maar wel Bon Iver in Los Angeles, en dat kan tellen voor drie, vind ik. En tijdens Man Down van Rihanna herhaaldelijk gedacht dat ik een coole negerin was, dat ook. 
Twaalf december, ik vind dat een mooi moment om de eindejaarslijstjes op het gemakje op gang te trekken. En aangezien Instagram verkozen is tot de
Ik heb nogal de neiging om mijn dagen te vol te steken, maar toen ik vanmorgen mijn ogen open deed voelde ik het al: het zou er eentje worden waarop ik bij voorkeur zo weinig mogelijk uit mijn zetel zou komen. Zo'n zondagen overkomen mij bijzonder zelden, maar hemeltje, wat heb ik vandaag van mijn luie fakkerigheid genoten.
Een baby op komst, dat is fijn fijn fijn, maar ik kan niet ontkennen dat ik ook al een paar keer heb gedacht dat mijn leven de komende jaren meer uit tripjes richting zee en Centerparcs zal bestaan dan dat het Australië en Nieuw Zeeland en Tokyo van mijn dromen nog snel in zicht zal komen. En pas op hé, ge krijgt daar zoveel van terug hé, van kindjes, en ik kijk geweldig hard uit naar alles dat ik met dat dekselse kind 1 kan ondernemen, maar ga ik dat globetrotten missen? U-FUCKING-HUH.
Toen mijn moeder ziek werd had ik het geluk bij een ongeluk een freelancer te zijn met een pak minder werk dan nu en de mogelijkheid om een paar opdrachten terug te schroeven en van thuis te beginnen werken. Thuis, dat was in die negen maanden tussen zeven uur 's morgens en half zes 's avonds bij mijn ouders, want mijn mama mocht niet alleen zijn van de dokters doordat ze twee tumoren had die konden zorgen voor aanvallen.
Door omstandigheden ga ik op donderdag al over op mijn fotopost, in plaats van op vrijdag. Omstandigheden die trouwens ook iets te maken hebben met de gloednieuwe flashy banner aan de linkerkant, maar daarover dus morgen meer. Jaja, er wordt daarin gepland en geschoven, dit is meer dan zomaar iets van kwak het er maar op, ofzo. Ge kunt u dat niet inbeelden. 
Eigenlijk is het een beetje ironisch: na een dag waarop ik voor mijn werk heel de dag in de lekkerst geurende keuken stond waar een voormalige sterrenchef vier overheerlijke gerechten klaarmaakte waarvan ik heeltijd dacht "moet ik ook eens proberen", thuiskomen en echt nog liever doodvallen dan nog een half uur te staan koken. Want compleet uitgeput, en klaar om te crashen in de zetel. Net als mijn teergeliefde. 
Achteraf bekeken was het allemaal natuurlijk maar een kwestie van tijd. Tijdens mijn drie maanden stage bij Planet Internet in 2002 was ik er nochtans in geslaagd om niets van mijn westvlaamsheid in te boeten. Tussen al het groot Antwerps lawijt bleef ik hardnekkig mijn vette e's en a's produceren, en als ik thuis kwam in de Westfluiten imiteerde ik de gekke klanken van mijn collega's van 't stad tot mijn huisgenoten niet meer bijkwamen. Serieus gelachen op de parking, wij, toen bleek dat het niet enkel de familie Backeljau was die een vis een vies noemde. Moeha, die hastn.
Er zijn weinig dingen waar ik zo hard van kan genieten als een gestolen uur in een koffiehuis, op mijnen alleen. Vanmorgen had ik er ééntje, omdat ik moest wachten op mijn geïnterviewde in het station, en door omstandigheden beyond my control een trein vroeger moest nemen dan strikt genomen nodig was. Vroeger zou ik mij daar vast een beetje in opgejaagd hebben, tegenwoordig koop ik een tall iced vanilla latte en placeer ik me in een gemakkelijke zetel met mijn twee goede makkers het notitieboekje en de stylo.
Je kent het moment, je kent het maar al te goed. Eerst is er de hoop, die na wat wringwerk om begint te slaan in twijfel. Op dat moment denk je evenwel nog dat een beetje trekken wel zal helpen, en hier en daar wat duwen. Dat je sommige rondingen wel naar beneden zal kunnen drukken, en andere wat naar achter, en dat het zo zeker goed komt. Als dat toch niet de beste tactiek ooit blijkt komt het moment dat de twijfel omslaat in een lichte vorm van wanhoop, omdat toch echt wel duidelijk wordt dat je die knoop met de beste wil van de wereld niet dicht zal krijgen. En mocht dat toch lukken, op één of andere geflipte manier, de kans geweldig groot is dat je er aan de achterkant weer uitscheurt bij het proberen dicht krijgen van de ritssluiting. 
Dat het toch wel jammer is, zeggen de mensen, dat ik net zwanger ben geworden in heel mijn stoppen met shoppen-waanzin, en dat niks er meer voor zal zorgen dat ik volledig loos ga gaan in winkels dan de combinatie van zwangerschapshormonen en het uitzicht op zo'n klein bundeltje joy in mijn armen. Dat het nochtans wel inspirerend was, dat stuk in de weekendbijlage van de gazet dit weekend, maar dat dat nu natuurlijk wel allemaal niet meer haalbaar is. Aja, met zo'n kindje, daar heb je vanalles voor nodig.
December zat al ergens in november zo supervol in mijn agenda dat ik gezworen heb dat ik er niks meer bij zou nemen. Ik heb de afgelopen dagen niks anders gedaan dan mezelf horen zeggen dat ik dat er wel nog bij zou proberen te nemen, anders. Waardoor weekends en weekdagen overdreven vol zitten en ik ga bevallen voor ik er goed en wel bij zal kunnen stilstaan hebben dat ik zwanger ben. Vliegen dat die weken doen, maar vliegen. Al een chance dat ik er af en toe een foto van maak. Een foto waarop alles heel chill lijkt, altijd. 
Het is 1 december, en mijn jaarlijkse bestelling kerstkaartjes is sinds vanmorgen de deur uit. Ik vind dat bijzonder goed op schema zitten van mezelf. Die kerstkaartjes, die zijn sinds een jaar of vijf een beetje traditie geworden. Ik heb er jaren geen geschreven, maar toen dacht ik: kaartjes zijn pertank tof, en toen ontdekte ik dat je in iPhoto overzichtskaartjes kan maken met foto's. 
