lilith zwijgt like a boss
"Ow please", zei Bronwyn, de blonde toeriste uit Sydney tijdens onze gezamenlijke food tour, "I'm not gonna tell". Ze keek er zo lief bij dat ik bijna door de knieën ging, tot mijn ogen ergens in mid-air de berispende bliksemblik van mijn wederhelft tegenkwamen. Waren zijn ogen geweren geweest, ik lag hevig bloedend tegen de straatstenen. En dus verklapte ik ook Bronwyn de naam van kind 1 niet. Ook niet het koppel Zuid-Afrikaanse lieverds waarmee ik een rit deelde naar de luchthaven, en die het zo zo lief vroegen. Ten strengste verboden door mijn halve trouwboek. Zelfs tegen volslagen vreemdelingen, op wie ik hem eens vrijblijvend zou kunnen testen op hot or not.
Maar ach, langs den anderen kant ben ik al lang content dat we überhaupt een naam hebben gevonden waar we allebei content van zijn. Hij omdat hij best zo zou willen heten, ik omdat ik het cool zou vinden om met een lief thuis te komen met die naam. Schone voorwaarden, vonden wij. Het leek even tricky te worden, nochtans, want de ene naam die we allebei van in het begin cool vonden konden we uiteindelijk toch niet nemen. Wegens omstandigheden. Dat ik nog zo zou popelen om mijn zoon anders te noemen, en hij ook, daar ben ik alleen maar blij mee.
Tegelijk schud en beef ik elke keer er een jongentje wordt geboren in onze omgeving. Want het zou maar eens moeten lukken, dat ze hem Zenobie noemen.
Wat dan?!
"Mama, hoe maak jij papsause?", had ik haar gevraagd, zogezegd omdat ik een nieuw receptenprogramma had waar ik eens een hoop dingen in wilde steken, maar we wisten allebei dat het was omdat ze nog maar een paar maanden had. En de absolute keukennitwit die ik toen nog was het daarna allemaal zonder haar en haar hulp zou moeten zien te doen. En dus gaf ze me haar recept voor papsause, gezeten bij mij aan tafel, met haar muts die ze droeg omdat ik even ervoor al haar haar had moeten afscheren met de tondeuse. Makkelijker en minder pijnlijk dan elke morgen wakker worden met een hoofdkussen vol haar, zo bleek. 
Als ik zou zeggen dat ik gisteren stond te springen om mijn vlucht terug te nemen zou ik liegen dat ik zwart zag, maar zie, ik ben toch terug, en zie ook: ik wou stiekem dat ik daar nog was. Ook al was het allemaal een stuk zwaarder dan ik verwacht had, de combinatie zwanger zijn en een compleet geweldige stad waar zoveel te doen en zien is dat jezelf een beetje inhouden echt niet vanzelfsprekend is. Maar het is gelukt, het was compleet fantastisch en we zijn beiden zeer verheugd dat we last minute beslist hebben om toch nog eens naar New York te gaan. 
Sinds ik mijn Kindle heb koop ik eigenlijk geen gewone boeken meer. Ze nemen te veel plaats in, vind ik, en ik heb al niet veel plaats. En neen, ik mis de geur en het gevoel en al de andere nostalgische dingen van echte boeken niet, net zoals ik de structuur van een CD niet mis, of de geur van een cassettebandje. Laat staan het gewicht ervan in mijn handtas. Alleen kookboeken zou ik nog gewoon kopen, maar aangezien ik er al veel te veel heb en dan ook nog eens de meerderheid van mijn recepten van het internet pluk ben ik daar ook maar mee gestopt. Verstandig meisje, moi?
Een andere stad, andere bezigheden. Om er maar een paar te noemen die op dit moment nogal mijn dagen vullen: 
Als drie mensen me zeggen dat ik zeker zeker bij 
En dan komt plots het moment waarop je niet anders kan dan het toegeven. Dat sprintjes trekken om de metro te halen stilaan uitgesloten is. En elke beklimming van een trap een beetje sterven, met longen die niet goed meer meewillen. Dat elke kilometer stappen ervoor zorgt dat je lichaam "ga nu zitten, lilith!" schreeuwt, en ja, ik heb het gecheckt met de gynaecoloog, en zolang ik op tijd luister kunnen mijn harde buiken niet direct kwaad. Maar toch.
Dag twee in New York was er één die regenachtig werd aangekondigd, en de verwachtingen volledig ingelost kreeg door het te laten hozen en buien dat het geen naam had. Maar gene paniek, wij vonden heel wat fijne overdekte plekken om koffie te drinken en ons in deze toch wreed fijne stad onder te dompelen.
Vroeger vond ik jetlaggen één van de meest eenzame dingen in mijn relatie. De meeste ervaringen kan ik wel met Youri delen, maar ik ben een hele slechte, lichte slaper, die van het minste geluidje wakker schiet en eens haar ogen open zijn op geen honderd jaar meer in slaap raakt. Zo kwam het dat ik de afgelopen dagen respectievelijk om vijf, drie en half vijf ben opgestaan. Een mens zou denken dat ik daardoor wel door de jetlag zou slapen in New York, want ik ben nogal moe van al mijn genachtbraak, maar dan kent die mens mij nog niet. Het is drie uur plaatselijke tijd, en ik ben klaarwakker.
"Kijk!", zei hij, "De eerste stoomtrein!". Waarop hij een vol kwartier in lichte staat van vervoering naar een zwarte locomotief stond te kijken, zich duidelijk inhoudend om me niet te vervelen met hoe geweldig vernuftig dat ding in elkaar zat qua techniek. Ik probeerde door te glimlachen in zijn blikveld te doen alsof de aandrijving ervan me wel eens zou kunnen interesseren, maar hij kent mij beter. En dus schoven we door. Naar de eerste Apple computer! Man toch. En daarna naar één of andere compleet geweldige auto uit weet ik veel wanneer.
Het begon met een vaag voornemen om in 2012 weer eens wat socialer te gaan doen en wat vaker met toffe mensen af te spreken. En het eindigde met een eerste testcase, onder de hippe gehashtagde naam #wunch (als in wijvenlunch, aja) in een lekker restaurant in Gent, en onderstaande uitspraken van enkele van uw geliefde blogsters. 
Ik vind dat die weken zot hard vliegen, wat jullie? Een mens is nog maar net bekomen van uren vast zitten op een donkere trein, of er moeten al weer reportages gemaakt, twintigwekenecho's overleefd en koffers gepakt. 
Zot hoe glad je iets kunt vergeten. Hoe de lange rechthoekige tafel van eikenhout plots uit je hoofd kan verdwijnen, net als de witte thermos die erop stond, en de zilverkleurige asbak, de kleine glaasjes en de al half gekraakte fles Elixir d'Anvers. "Nen druppel" dus, in het Adinkerke van de jaren tachtig waarvan sprake. 
Ik zat op een trein, de blogpost te schrijven die hier normaal had moeten staan. Dat doe ik vaak, blogposts schrijven op de trein. Het is één van mijn vele nuttige bezigheden, naast to do lijstjes maken, planningen uitwerken, interviews voorbereiden, boeken lezen, Facebooken en Twitteren, mensen afluisteren, me storen aan meurende vuilnisbakken en medemensen, brainstormen met mezelf en weekmenu's uitdokteren. Om er maar een paar te noemen. En toen viel de trein plots stil. Niks bijzonders, ware het niet dat ik een uur later nog altijd op dezelfde plek stond, en in een donkere trein zat, wat alle andere bezigheden onmogelijk maakte.
* aantal maanden zwanger: vijf
Het was een vaste afspraak tussen haar en mij: elk jaar gingen we met twee naar de solden, liefst in het eerste weekend, meestal in januari. Met de trein, doorgaans, naar Oostende of Brugge of Gent. Alleen wij, zonder mijn broer of vader. Zij was de enige waarmee ik wilde gaan winkelen. Omdat zij wist welke maat ik had en ik me daar tegenover haar nog het minst van al over schaamde. Omdat zij even zotcontent was als ik nog eens een mooie broek vond waar mijn gat in kon, en even teleurgesteld als ik na een hele dag zoeken met niks naar huis kwam. 
* kamille shampoo. Als kind was ik blond, en werd mijn haar daar altijd mee gewassen, uit een flesje met een kolibri op. Jaren compleet vergeten, tot ik vorige maand een fles shampoo met kamille kreeg tijdens de kerstuitdeling van Flair. Eén keer ruiken, en ik was weer helemaal vijf jaar
"Ah Rudy!", sprak de geblokte conductrice, "De wensjen van 't joar en een goeie gezondheid hé. Dat es toch 't allerbelangrijkste vanal."
Ik kook graag en zoveel als enigszins mogelijk is, en ik ben al jaren op zoek naar een manier om alle recepten die ik al honderd keer heb gemaakt en alle honderdduizend recepten die ik in dit leven graag eens zou willen maken ergens te bundelen op een manier dat ik niet verzuip in de knipsels, en er altijd bij kan. Sinds de iPad zijn intrede deed in ons huishouden vinden wij het nogal gemakkelijk om dat ding mee te nemen naar de keuken met een recept erop (weer een paar bomen minder omgekapt door niet te printen[/geitenwollensokmodusaf]), dus het moest kunnen syncen ook, tussen mijn computer en zijn iPad.
Exact 144 dagen nadat ik er voor het laatst was binnen geweest stapte ik vandaag met een huppel in mijn stap het kapsalon uit. Honderdvierenveertig dagen, ja, niet toevallig sinds de dag van mijn dertigste verjaardag en die waarop ik aanvatte met dit dolle project. Dat zijn bijna vijf maanden, en dat was eraan te zien, we moeten daar niet dwaas over doen. Maar na het nodig kunst- en knipwerk kwam ik met glad kappershaar en een herwonnen huppel de zaak uitgestapt. Het pluizige gordijn was weer een kapsel geworden. 
Hoe kan ik iedereen bedanken die me een mailtje heeft gestuurd met tips, een berichtje heeft nagelaten met geruststellende woorden, of er op een andere manier voor heeft gezorgd dat ik gisteren dacht "Maar allez, hoe lief is iedereen niet?". Door merci te zeggen, echt gemeend, maar misschien ook door nog eens een receptje te posten dat echt geweldig lekker is, ook al noem ik het pindakaasnoodles. Ayukkie. Maar officieel is het een getweakt recept van Ina Garten dat bij haar Crunchy Noodle Salad heet. Klinkt beter? Klinkt beter!
Toen ik besliste om freelancer te worden heb ik me daarin gelezen. Een boek of vijf, waar ik erg veel uit heb geleerd en nu nog vaak aan terug denk als ik het even niet zo goed meer weet. Toen ik moest beginnen autorijden heb ik me verdiept in de wegcode, iets dat iedereen wreed normaal vond, leek mij. Hetzelfde met leren interviewen en koken. Veel how to's bekeken en gelezen, en ik leer daar nog elke dag in bij. Als er ergens een artikel over verschijnt vind ik het nog steeds fijn om er nog meer over te weten. Toen ik mijn vader een puppy cadeau deed, kocht ik daar zelf ook een boek over het opvoeden van puppy's bij. 
Ooit, niet eens zo lang geleden, was ik de allerslechtste wegwijzer van de wereld. Als ik een auto zag vertragen en vanachter het raampje enkele aangezichten hoopvol in mijn richting zag kijken, dan beklaagde ik die arme zielen al. Als ik ze dan ook nog eens, meestal in het Frans, de weg hoorde vragen naar altijd dezelfde meubelwinkel in de buurt, wist ik dat de sukkelaars nu pas helemaal verloren waren. Je kan zo'n dingen beter vragen aan iemand die doof en blind is en geen armen heeft dan aan ondergetekende, maar aangezien ik dat niet kon zeggen in het fransoos stuurde ik hen dan altijd maar goedkommetuit totaal de verkeerde kant uit. Als ze vijf minuten weg waren bleek immers standaard dat ik rechts met links had verward in hun moerstaal. In mijn eigen moerstaal was ik trouwens niet veel succesvoller. 
In mijn eeuwige queeste naar iets gemakkelijks, snels en vegetarisch om op de weekmenu ten huize te zetten kwam ik onlangs een recept tegen met courgette in de oven, en eigenlijk niet veel meer dan dat. Aangezien ik het best heb voor courgette en andere groenten in de oven, en ik vanmiddag toevallig honger had, deed ik de test, en wel heb je ooit, het was lekker. Ik deel het dan ook graag met andere mensen die al eens op zoek gaan naar iets makkelijks, snels en vegetarisch. Zij die werkelijk geen hol geïnteresseerd zijn in iets gemakkelijks, snels en vegetarisch hebben nu nog even de tijd om weg te kijken. 
De telefoon rinkelde. De eigenares van mijn favoriete Ieperse restaurantje hing aan de lijn. Dat er een brief voor mij per ongeluk bij haar was afgeleverd door de postbode. Een brief van aan de andere kant van de wereld, meerbepaald. Dat het waarschijnlijk kwam doordat de naam van haar straat een klein beetje lijkt op die van mij (wat nogal tegenvalt, op een paar letters na, vond ik). Maar goed, na een hele lange reis door de wereld was de brief per abuis bij haar terecht gekomen, toevallig iemand die mijn naam kende, mijn gsm-nummer kon opzoeken in de vele reservatiemails die ik haar al had gestuurd en mij belde dat ik erom mocht komen. Wonderlijk, vond ik, hoe dat allemaal toch nog goed kwam. 
Het blijft geweldig leuk om zien hoe mensen geïnspireerd werden door het stuk over "Stoppen met shoppen", dat eerst 
Ooit was er een tijd dat ik duizend procent zeker wist dat ik dierenarts zou worden. Dat duurde net zo lang tot ik erin slaagde om minder dan tien procent te halen op verschillende wetenschappelijke vakken naar keuze. Droom over, en ik op zoek naar iets anders. Advocaat, dacht ik, omdat iedereen altijd zei dat ik het zo goed kon uitleggen dat ik zeker advocaat moest worden. Maar toen bleek dat je daarvoor saaie boeken vanbuiten moest blokken, en ik ben principieel nogal tegen vanbuiten blokken. Vaarwel carrière aan de balie. 
De laatste dag van de vakantie waar ik nogal keihard naar heb verlangd is bijna voorbij, en verliep helemaal in het verlengde van de rest ervan. Beetje uitgeslapen, mezelf en mijn vent rondgereden naar plekken als daar zijn de winkel en de papa, er werden koekjes gebakken, hij maakte overheerlijke egg nog en ik at het laatste restje krabsla op om vanaf daarna weer volledig over te schakelen op een rondje vegetarisch leven. 
Vandaag ben ik gewoon content. Dat het autorijden plots zo lekker vlot, na een tijdje niet zo hard. Dat het gezellig was, gisterenavond, met lekker eten en fijne mensen en op het gemakje. Dat ik wakker ben geworden zonder kater, vanmorgen. Dat ons kot niet in brand is gevlogen door al het vuurwerk en de brandende lampions van vannacht. Dat ik gezond ben, en mijn geliefden ook, zo ongeveer. Dat er nog genoeg gourmet is om vanavond nog eens te gourmetten, en misschien zelfs morgen nog eens. Dat de wereld er weer een beetje nieuw uitziet, ook al weten we allemaal dat het vooral een beetje meer van hetzelfde is. 