lilith moet effe dimmen
En dan komt plots het moment waarop je niet anders kan dan het toegeven. Dat sprintjes trekken om de metro te halen stilaan uitgesloten is. En elke beklimming van een trap een beetje sterven, met longen die niet goed meer meewillen. Dat elke kilometer stappen ervoor zorgt dat je lichaam "ga nu zitten, lilith!" schreeuwt, en ja, ik heb het gecheckt met de gynaecoloog, en zolang ik op tijd luister kunnen mijn harde buiken niet direct kwaad. Maar toch.
Het is best akelig, om om de zoveel tijd teruggefloten te worden door je lichaam, en te voelen dat van 's morgens vroeg tot 's avonds laat van het ene naar het andere sjezen gewoon niet meer gaat. En dat ik begin te manken, door rugpijn en bekkenpijn, zodat ik mijn been scheef zet, en last krijg van mijn knie. Schoon zicht, allemaal.
Er worden dus een pak meer pauzes ingelast dan normaal, maar het lukt, zulle.
Vandaag weer veel schone dingen gezien. In een zonovergoten stad, trouwens, met mensen op terrasjes. Zot hoe rap dat hier kan veranderen.
Sleutels van kamers die niet meer bestaan op de Ground Zero Museum Workshop.
Daar ja.
Zotte baksels rock my world.