lilith en de tulband

Er zijn zo van die dagen van veel dingen door elkaar en vergaderen en snelsnel de trein op naar een andere meeting, om dan daarna ook nog eens snelsnel naar ergens te hotsen om een tweedehands maxi cosi (opmerkingen over de nadelen van het gebruik van een maxi cosi, hoe slecht dat is voor die ruggeskes en andere dingen waar ik nu niks meer aan heb, zoals dat tweedehandsen maxi cosi's den duvel zijn: u weet mij wonen!) te gaan ophalen. Er zijn zo van die dagen dat er bij thuiskomst zo veel in uw hoofd zit dat het bijna allemaal tolt, en dan moet de eigenlijke werkdag en het beantwoorden van mailtjes nog beginnen. En ge hebt dus ook nog niet gegeten voor avond. Kent ge dat?

Er zijn zo van die dagen die er precies drie zijn.

En als je dan ook nog eens een blogmonument tegen het lijf loopt met een tulband op zijn hoofd, dan tellen ze eigenlijk stiekem zelfs voor vier. In a good way, zoals te zien aan mijn hoofd.

lilith lijst webshops op

Nieuwe week, nieuwe kansen om een envelop in uw boite te krijgen met snoepjes die naar het braaksel van iemand anders smaken. Deze keer is niemand minder dan Maja Tant de gelukkige (stuur je me je adres even door, Maja?), en zal ik mijn uiterste best doen om op haar vraag naar mijn favoriete online shops te antwoorden. Al is het met enige vorm van nostalgie in mijn getyp, want ik shop natuurlijk al lang niet meer online. Behalve dan voor kind 1. Wiens garderobe nu al moet volstaan voor de komende dertig jaar en half.

In willekeurige volgorde:

Amazon: jaren één van mijn grootste uitgavenposten geweest, en nu eigenlijk nog steeds, alleen komen er niet meer zo veel dozen toe als in de gouden tijden. Ik koop namelijk al mijn boeken digitaal. En voor de rest koop ik er niks meer, maar wel altijd wreed content van geweest.

Threadless: omdat ze er de leukste t-shirtontwerpen hebben, en vaak acties zodat ze ook nog eens heel goedkoop zijn. Al jaren fan, oe, en kijkt: babydingen!

Tshirthell: Om dezelfde reden als bij threadless, maar dan nog grappiger en grofgebekter en actueler. En er is ook een baby hell, dus dat komt goed uit.

Fred Flare: heel veel zotte dingen, en leuke cadeautjes. De echte winkel in Brooklyn viel evenwel nogal tegen toen ik erheen trok op bedevaart, en het shippen moet nog via een vriend in Nederland of Engeland, maar ge geraakt er wel uit als het nodig is.

Mod Cloth: geweldig mooie kleren, en inspiratie.

gap: Ik kan geen GAP voorbij zonder binnen te lopen, en aangezien ze die tot op heden hier niet hebben en ik de komende tijd niet meer in Londen of Amerika ga geraken zal ik het dus vanaf nu met hun online shop moeten doen. Supercoole dingen voor alle leeftijden, vind ik, en ze shippen vanuit de UK.

Anthropologie: only mijn favoriete winkel op de hele wereld, al moet ik toegeven dat ik er alleen kan kopen in de solden omdat ik te arm ben. En dat ik graag naar de webshop kijk, maar er dus nog nooit iets heb besteld. Omdat ik te arm ben. Maar toch: ooit ga ik in een Anthropologie wonen.

Etsy: blijft een favoriet, omdat het een gigantische verzamelplaats is van zelfgemaakte dingen. Ik heb er al de leukste oorbellen gekocht, of van die snorretjes en brillen voor op foto's, en ik ben van plan om er binnenkort een paar prints te bestellen voor in de babykamer. Ik heb het wel voor shops als LUCIUSart, Going Underground, e.soule en Fleur Fatale, om er maar enkele van de duizend leuke te noemen.

Thinkgeek: hier iets bestellen voor de husband is altijd zwaar scoren.

Topvintage.nl: om te kwijlen op de fantastische vintage kleedjes. Man toch. Ik heb een vermoeden dat An Lemmens hier ook soms winkelt.

Musjes: want dat kindjen moet toch aangekleed worden, zeg ik.

Snapstore: voor de acties, altijd serieuze kortingen op dingen als Converse en kookgerief en Onitsuka Tiger babyschoensel. Best de moeite, al moet ik mezelf wel beloven niet te veel te gaan kijken.

Nog tips? Het is het moment.

LILITH VERONTSCHULDIGT ZICH VOOR HAAR GEROEP

SORRY DAT IK ZO ROEP, MAAR IK HOOR MEZELF AL WEKEN NIET MEER TYPEN, ADEMEN OF NADENKEN OMDAT MIJN DROOGKAST CONSTANT HET GELUID MAAKT VAN EEN ONGELOOFLIJK LUIDRUCHTIG OPSTIJGENDE RAKET. ER ZOU EEN MANNETJE LANGSKOMEN OM HEM TE HERSTELLEN, MAAR HIJ KWAM NIET TOEN IK EEN NAMIDDAG SPECIAAL THUIS BLEEF, EN TOEN IK DAARNA DE ZATERDAGVOORMIDDAG SPECIAAL THUIS BLEEF OOK NIET, EN DE KEER ERNA OOK NIET. IK BLEEF NOCHTANS SPECIAAL THUIS.

DROOGKASTMANNETJES LEVEN IN EEN ANDER UNIVERSUM, WAARIN HET NIET NODIG IS OM AFSPRAKEN NA TE KOMEN NOCH AF TE BELLEN. ONDERTUSSEN BLAZEN WIJ HIER DE LUIDSPREKERS VAN ONZE TV KAPOT OM ONZE DROOGKAST TE OVERSTEMMEN, EN BLOGGEN WIJ LUIDER.

STRAKS HEBBEN WIJ EEN BABY.
WIJ ZIEN DAT HIER ALS TRAINING.
OOK VOOR DE BUREN.

GISTEREN TROUWENS DIE VEGGIE WATERZOOI GEMAAKT.
IN EEN LICHTJES AANGEPASTE VERSIE.

LEKKER ZULLE!

lilith gets her groentenbouillon on

Ik heb vandaag voor het eerst in mijn leven mijn eigen bouillon getrokken. 'Kind, weet gij dan niet dat ge dat kweetnie hoe gemakkelijk en voor niet eens bijzonder grote kosten kunt kopen in den Delhaize?', hoor ik u al bezorgd vragen, en ja, ik weet dat maar al te goed. Maar het is zaterdag, de dag waarop ik in mijn keuken sta als dat even kan, en het recept van de veggie waterzooi van vanavond vroeg erom. Aan de slag dus, ik, met laurierblaadjes en groen van prei en peperbollen, als de eerste de beste ordinaire gifmengster. Mijn keuken ruikt in elk geval ongelooflijk lekker, en ik heb ontdekt dat je je tong even vlotjes kan branden aan zelfgetrokken bouillon als aan die met blokjes. Win win.

Nu ik deze drempel vlotjes over ben gemarcheerd wordt het hoog tijd om mijn eigen composthoop uit de grond te stampen, een moestuin te beginnen en me eens met manieren te informeren over het gebruik van herbruikbare luiers die ik zelf vervaardig in macramé. Maar dat zal voor één van de volgende zaterdagen zijn. Er moest vandaag immers ook nog cappuccino gedronken, verward ingespeeld op onvoorziene verkeerssituaties, buggy's verwelkomd in ons leven, gewast en geplast, en bijzonder heuglijk gereageerd op elk straaltje zon dat mijn richting uitkwam.

Ow, en er ging hier ten huize ook nog iemand voor het eerst in meer dan een half jaar lopen.

Wasn't me, evenwel.
Ik word tegenwoordig al moe van de deur te gaan opendoen voor desbetreffende loper in kwestie.

lilith smijt er een weekmenu tegen

Aangezien het niet zo gemakkelijk blijkt om inspiratie te vinden voor een vleesloos menu, en ik deze week nog zo daverend enthousiast deed over het weekmenusysteem dat hier al jaren meegaat, en ik al heel lang geen meer heb gepost: nog eens een weekmenu. Wordt hier dus op donderdag opgemaakt tot aan de volgende donderdag, en op vrijdag ga ik naar de winkel. Dit wordt het voor de week die komt:

Een kleine toelichting is misschien wel op zijn plaats.

Vanavond dus chili sin carne met zure room en Hasselback patatjes.

Morgen deze veggie waterzooi, maar dan zonder de tofureepjes. Ik hou niet zo van tofu, ik.

Dan! Van die lekkere Garden Gourmet hamburgers met zo'n schelleke kaas en een tomaat en ketchup van Heinz tussen een pistolet. Ik maak ook elke zondagmiddag verse soep, tegenwoordig, dus het kan ook dat ik de hamburgers overlaat aan de man en de gezonde toer op ga. Het kan ook van niet.

Maandag kromeletten, een oud inheems Gullegems gerecht met tonijn, pasta, eitjes en een top secret mengeling van mosterd, mayonaise en ketchup. Wij doen dat met fake tonijn, hier.

Dinsdag fake kipfilet met kip en curry en tomaatjes, en woensdag pasta met tomatensaus. Donderdag eet ik wel ergens iets vegetarisch op een ander.

Dat kan allemaal niet slecht zijn, denk ik. En ook niet veel werk, hoop ik, want ik heb benauwelijk weinig tijd. :aah: Volgende keer: meer verse groenten en hopelijk iets minder van raprapikhebhongerenhetisdringend. Maar echt luid durf ik dat nog niet te roepen.

lilith en de dingen die haar vandaag deden glimlachen (part 2)

Op verzoek, de dingen die mijn mondhoeken vandaag omhoog deden krullen:

* het ongelooflijk enthousiaste gestamp van kind 1 vanmorgen vroeg. Serieus wild feestje @ the baarmoeder
* om vier uur cappuccino met iemand die vakantie had, zodat ik precies ook een beetje zelf vakantie had
* dat de vakantie van al de mensen die vakantie hebben bijna gedaan is. Moeha
* dat zij die vakantie heeft gaat trouwen. En dat ik mag gaan
* mijn voorzienigheid van gisteren, waardoor ik vanmorgen niet tegen een hardgeworden brood aankeek, maar tegen twee voorzienig meegebrachte knapperig lekkere stokbroodjes
* Omnifocus, en het feit dat mijn agenda en to do lijst overlopen, en ik toch niks vergeet. Godsgeschenk, dat
* het besef dat ik officieel nog honderd dagen verwijderd ben van één van de spannendste gebeurtenissen in mijn leven. :aah:
* een meisje van een jaar of vijf dat mij een snoepje kwam brengen in het koffiehuis, zomaar
* de cover van Blackbox Revelation van dat nieuw van Lana Del Rey. Ik hou niet zo van Blackbox Revelation, maar als dit nummer langskomt moet het toch een paar tandjes luider

* verder kunnen lezen in "Me before you". Really like, tot nu toe
* al 192 likers van wijvenweek, en een hele hoop inschrijvingen. Zeer fijn!
* "weer vanille": de paaseitjes van de Colruyt zagen er superveelbelovend uit, want je kon een zakje vullen met allemaal zotte smaken als citroen en cappuccino en framboos en vanille. Blijkt dat ze allemaal naar vanille smaken. Elke avond mogen Youri en ik er eentje eten van onszelf, en elke avond zeggen wij hetzelfde: "weer vanille". En dan moeten wij lachen *zottebollekes onder elkaar*

* de zon is terug. Ik word zo zo blij van de zon, hastn

Eva Geldhof, bezorg jij me even je adres? Dan bezorg ik jou vieze snoepjes.

#wijvenweek: lilith popelt al

Jaha, wijvenweek begint echt dichterbij te komen en meer en meer vorm te krijgen. Dankzij de onvolprezen i. en mijn geweldige vent is er al weer een website, en een Facebookpagina, en een hashtag. Jaja, deze wijven zijn volledig web 7.0. Er kan ingeschreven worden via het webformulier, zodat alle deelnemende blogs worden vermeld op de site.

Er is ook een thema: maskers af, of zoals het op de site staat:

"Wat wij allemaal (ja, ook u daar) schrijven op blogs, dat is gewoonlijk de meest glamoureuze kant van het leven. We moeten daar geen doekjes om winden: onze perfecte en fotogenieke kinders, ons fantastisch stijlgevoel, onze semi-professioneel zelfmaakspul en ons als een geoliede motor lopend gezin, dat zijn onze onderwerpen. Behalve tijdens deze wijvenweek. Deze week doen we het anders."

Hoe anders, dat zal zeer binnenkort blijken. Er wordt as we speak volop gepland en gebrainstormd over dagthema's en andere leuke dingen, en we zijn van plan om u daarover op de hoogte te houden. Ik voel nu al dat het weer compleet erover de max wordt.

Bij wijze van voorsmaakje, een clip met een roze achtergrond waar ik in die week bijna zeker over ga bloggen, en dan gaan jullie zeggen: aja, ze heeft dat al eens gepost. En dan gaan we luchtpistooltjes naar malkander doen. Wijven onder elkaar enal.

Leve #wijvenweek!

lilith geeft wat vleesloze tips

Morgen is het zover, dan starten de dagen zonder vlees. Ik herinner mij dat ik dat in den tijd niet gemakkelijk vond, om thuis alleen nog maar vegetarisch te koken. Want wat moest er dan in godsnaam gekookt worden, en hoe hou je dat lekker en interessant, zonder van die grote klompen gehakt en een occasioneel stukje varkensgebraad? Al helemaal als je een dikwijls meer dan fulltime job hebt, en onregelmatige uren, en geen tijd om elke avond een portie linzen te staan weken.

Awel, er zijn wel een paar trucjes die mijn leven gemakkelijker maken. Misschien kunnen jullie er ook wel jullie voordeel mee doen.

* maak een weekmenu

Ik blijf erbij, een lifesaver voor mensen die niet elke avond overweldigd door keuzestress in de Delhaize willen staan trappelen. Al helemaal als je plots overschakelt naar een ander eetregime waarbij je nog niet geweldig veel houvast hebt. Ik maak mijn menu op donderdag, ga op vrijdag naar de winkel, en zorg ervoor dat ik eventuele restjes de dag erna in mijn volgend gerecht kan doorsluizen. Rust in je hoofd, en maar één keer per week je hoofd moeten breken over eten: bliss.

* misbruik het internet

Het wereldwijde cyberweb staat vol van de goede vegetarische recepten. Wie een Pinterest-account heeft kan terecht in het groepje dat i. heeft aangemaakt vol lekkere en haalbare veggie recepten. Ik volg een paar blogs, lees een paar tijdschriften met goede receptensites, en hou die allemaal bij voor mijn volgende weekmenu's. Handig.

* maak uw klassiekers veggie

Gaan jullie dan veertig dagen geen spaghetti meer kunnen eten? Maar jawel, ik heb een hele hoop dingen die hier werden gemaakt aangepast aan vleesloze tijden. Spaghetti bolognaise maak ik met vegetarisch gehakt (seitan van de Hobbit, heb ik dat al gezegd?), net als gevulde tomaatjes (zie hieronder), chili zonder carne en shepherd's pie. Macaroni wordt hier of met fake hesp gemaakt, of zonder en met kaassaus en eitjes. Wij eten valse balletjes in tomatensaus, valse tonijn en broodjes hamburger van Garden Gourmet, die even lekker zijn als hun braadworsten voor hot dogs. Het is soms een beetje zoeken, maar na een tijdje marcheert dat wel.

* zorg voor een paar noodoplossingen

Ik heb altijd een paar potten tomatensaus in de kast staan, en een paar chilipepertjes in mijn frigo zitten. Hetzelfde met kaassaus. Of eitjes en kerstomaten, voor een omelet in de rapte. Als het snel moet gaan, dan draai ik zo'n pot open, gooi ik daar pepertjes bij, en tweak ik dat met champignons, of rode bonen, of verse kruiden, of gedroogde kruiden, of whatever ik liggen heb. Spaghetti bij. Eten. Diepvriespizza is handig, veggie lasagna in uw vriezer ook. Dit heb ik gisteren allemaal in elkaar geflanst, in geen tijd: instant noodles (de groentenversie, niet die met kip) met soyasaus, honing en edamameboontjes voor 's middags, penne met tomatensaus en mozzarella in de oven voor hem, tagliatelle met prei in witte saus voor mij.

* check eens een paar vleesvervangers

I've said it before and I'll say it again: er zijn potverdorie veel vieze vieze vleesvervangers op de markt. Maar er zijn dus ook goede. Ik vind die van Garden Gourmet in de Delhaize best te eten, net als de veggie deluxe-range. Voor op de boterham zijn de fake schelletjes salami en hesp die ze bij Delhaize verkopen ook best te doen, en ook hun Martino van wortels lijkt bijna echt. Maar blijf asjeblieft ver weg van de seitankroketten, die zijn den duvel.

* maak het niet te moeilijk

Ik durf wedden dat er een paar gerechten zijn die regelmatig uw eettafel passeren die al veggie zijn zonder dat daar echt werd bij stilgestaan. Pasta al'arrabiata, bijvoorbeeld, of panini met tomaat en mozzarella. Nog zoiets: vegetariërs die eten echt niet elke avond gezond hé, soms gaan die zelfs naar de frituur of de pizzeria, en dan bestellen die daar een veggieburger, of een pizza met champignons of spinazie. En geen haan die daarnaar kraait!

Nog aanvullingen? Graag in de comments!

lilith begint aan de kotssnoepjes

Een tijdje geleden vroeg ik op mijn Facebookpagina of er nog dingen waren waarover jullie mij graag zouden zien bloggen. In ruil beloofde ik Jolly Ranchers uit New York op te sturen die volgens de verpakking naar appel zouden moeten smaken, maar eigenlijk keihard aan braaksel doen denken. No kidding. En toch gingen er heel wat lezers in op mijn vraag. Raar volkje, toch, gulder. Ik ga vanaf deze week eens werk maken van het beantwoorden van het vragenlijstje dat er het resultaat van was.

Zoals die van Patricia Vroman. Zij vroeg zich af of ik toevallig nog boekentips had, en of kind 1 dan ook een e-reader kreeg, en zo ja, welke boeken daar dan op zullen staan.

Well. Ik ben as we speak mijn negende tiende boek van 2012 aan het lezen. Een serieus succes, wetende dat daar een klepper van bijna duizend pagina's van Stephen King tussen zat. Die ook ineens op mijn tiplijstje mag, want hemeltjelief wat vond ik dat een genietbaar boek, zeg. Over terugreizen in de tijd, ja. Ik viel al eens als een blok voor het concept in combinatie met Michael J Fox in een rood vestje, maar ook zonder blijf ik het dus duidelijk de max vinden.

Nog zo'n tip, denk ik: het boek dat ik nu aan het lezen ben. Ik ben nog maar begonnen, maar zo zo mee met Me Before You van ene Jojo Moyes. Een tip van iemand die net als ik op Goodreads zit. Dat je begint uit te kijken om nog eens meer dan een uur op een muffe trein te kunnen gaan zitten zodat je tijd hebt om verder te lezen, zo'n boek. Lovely. (en al de rest van mijn tips en reviews valt natuurlijk nog altijd terug te vinden via mijn Goodreadspagina, hé. Dat is pas een tip)

Wat kind 1 betreft.
Die gaat gewoon uit normale boeken lezen, als het van mij afhangt. Tot hij deftig genoeg kan lezen voor echte boeken, en dan nog. Ik ben werkelijk als de dood om mijn kind zo hard plat te bombarderen met dure dingen als ik in mijn omgeving al te dikwijls en gemakkelijk zie gebeuren, tegenwoordig, dus als het even kan geen e-reader op zijn derde en ook geen laptop op zijn zesde en ook niet zijn eigen iPad daar nog eens ergens tussen in. Het kan dat ik daar nog op terug kom, maar zoals het er nu uitziet: gelijk toch liever niet.

Boeken vind ik wel de max. Net als voorlezen. Ik vond onlangs in het trouwens ook al heel vermakelijke boek The Idle Parent: Why laid-back parents raise happier and healthier kids (een boek over hoe ouders hun kinders vooral met rust moeten laten in plaats van zich heeltijd met hun kind en zijn bezigheden te bemoeien, en zo tijd kunnen maken om wijn te drinken, totally mijn ding!) een hele fijne lijst met boeken die cool zijn om voor te lezen. Gaande van Peter Pan tot Roald Dahl en meer van dat leuks. Ik kijk daar nu al naar uit, eigenlijk. Maar niet op een e-reader. We gaan er toch echt geen geeky hipster van maken ook niet, zulle. Daar lopen er hier al genoeg van rond, in mijn menage.

(Patricia, mail je mij je adres eens door op lilith[at]fromfrats.com? Dan zorg ik voor een uniek braakselsnoeppakketje in je brievenbus, binnenkort.)

lilith maakt gevulde tomaatjes

Ze komen razendsnel dichterbij, de dagen zonder vlees, en aangezien ik gisteren nog eens iets lekkers en veggie klaarmaakte en jullie misschien alle inspiratie kunnen gebruiken die er te vinden valt: het recept! Gebaseerd op de gevulde tomaten en paprika's die ik vroeger altijd maakte met gehakt, en nu dus in een vegetarische versie. Qua lekkerheid moet dat eigenlijk zo goed als niks inboeten, vind ik.

Ingrediënten voor twee grote eters: (want wij hadden nog over voor de dag erna)

* vier tomaten
* een pakje vegetarisch gehakt (neem als je kan het seitangehakt van De Hobbit, echt duusd keer beter dan sojagehakt en te krijgen in natuurwinkels en af en toe in een supermarkt)
* een blikje tomatenblokjes
* een half chilipepertje, zonder de pitjes, in kleine stukjes gesneden
* een klontje boter
* een sjalotje, fijngesneden
* een teentje of twee look
* Italiaanse kruiden
* geraspte kaas
* peper en zout

Dit doe je:

Verwarm je oven voor op 180 graden. Zet een pan met dikke bodem op het vuur en stoof je sjalotje samen met je look in wat boter. Voeg de chilipepertjes toe en laat nog wat stoven. Doe er dan het vegetarisch gehakt bij. Even roeren, en het blikje tomatenblokjes erbij gieten. Roeren en een kwartiertje laten opstaan, ondertussen goed kruiden met kruiden naar keuze. Snij ondertussen de hoedjes van de tomaten en lepel ze leeg met een soeplepel. Vul de tomaten met de gehaktmengeling, en zet ze recht in een ovenschotel. Giet de saus die je over hebt tussen de tomaten, zodat ze mooi recht blijven staan. Werk af met de geraspte kaas. Zet een klein kwartiertje in de oven.

Serveren met rijst of puree.

En hup, weer één van die veertig dagen gevuld, zie.

lilith toont de achterkant

Soms moet het allemaal echt zo ingewikkeld niet zijn, dat bloggen. "Neem eens een foto van de achterkant van uw hoofd", vroeg Madrina mij stokjesgewijs. Eerst dacht ik nog "elaoowla, heeft de wereld eigenlijk wel zaken met de achterkant van mijn hoofd?!", maar aangezien jullie ook al de voorkant van mijn hoofd hebben gezien in verschillende stadia van dwazigheid is dat kalf waarschijnlijk al duizend jaar verdronken.

Aanschouw dus: de achterkant van mijn hoofd!

Aanschouw ook rommelig in één seconde opgestoken haar dat dringend dringend nog eens gekleurd moet raken, en een geel formulier dat dringend opgestuurd moet worden naar de bevoegde instanties. Een slice of life, zowaar.

En ach, terwijl ik toch bezig ben:

De zijkant van mijn schoenen!

(I know, waar blijf ik ze toch halen, die dolle inspiratie?)

lilith doet van Valentijnsdinertje

Ik lees soms rare dingen. Mensen die niet gaan eten met Valentijn omdat het Valentijn is. Mensen die niet gaan eten in de week rond Valentijn, omdat de mensen toch zeker niet zouden denken dat ze gaan eten voor Valentijn. Ofte tonen hoe onbelangrijk Valentijn voor je is, door er een kweetnie hoe big deal van te maken met het bewijzen van de dwaasheid ervan. Ik zeg: de liefde is iets schoons, en mijn vent en ik gaan graag uit eten. Meer reden was er niet nodig om gisteren nog eens een restaurantje te gaan testen dat nog op mijn to do-lijstje stond voor tegen dat mijn sociaal leven even in de diepvries moet. Wel op donderdag geweest, want de mensen zouden zeker gedacht hebben dat wij suckers zijn voor Valentijn. Ofzo.

Het werd Escabeche Tapas De Luxe in Waregem. (lees: Woarehem)
Ik heb een haat-liefdeverhouding met tapas, omdat dat de ene keer kweetnie hoe lekker kan zijn en de andere keer zo van die opgelegde dingskes die niks voorstellen maar wel hip klinken. Maar niet hier: de tapas bleek elke keer de grootte van een voorgerecht, en het was de bedoeling dat het werd gedeeld. Aangezien ik niet alles mag eten liet ik de carpaccio aan mij voorbij gaan (tot groot jolijt van Youri, die dat wreed graag eet, en net als ik nog niet aan zijn dagen zonder vlees is begonnen), en koos ik iets van de menu dat hij niet lust. Zelfs in onze geschillen komen wij overeen, met Valentijntjesdag.

Dit was iets wreed lekkers met king krab. Echt.
En zo hadden we er dus een stuk of vijf, allemaal even lekker, en aan het einde zelfs nog plaats voor een dessert. Wat bij ons zelden of nooit gebeurt.

Om een lang Valentijntjesverhaal kort te maken: we had a blast. Allebei zeer zeer lekker gegeten, gezellig gezeten, zwaar genoten tot aan onze crema catalana met twee lepeltjes toe.

En toen we naar buiten gingen stond Johny Voners aan de toog, en hadden wij allebei keihard zin om "Voor u nen dagschotel Xavier?" te roepen en giechelend als twee schoolkindertjes weg te lopen.

Zo'n avond. Aanrader.

tante lilith en de baby in haar buik

Vroeger riep ze nog gewoon dolenthousiast "TANTE LILITH!!!" als ik in haar buurt kwam, maar sinds ik zwanger ben is het een beetje veranderd. Nu gaat het eerder zo:
"Dag tante lilith!!! Hoe gaat het met jou? En met de baby in jouw buik?"
"Tante lilith. (giechelt) Mijn mama heeft al eens gezegd dat er een baby in jouw buik zit hé."
Haar oudere zus van zes: "Dat gaat trouwens wel veel pijn doen, als dat eruit komt."
Ik: "Dat heb ik nog gehoord, ja."
"Tante lilith kijk!! Ik heb een tekening gemaakt voor jou. En ook voor de baby in jouw buik!".
"Tante lilith? Ben jij al gaan kijken naar de baby in jouw buik?".
Enzovoort enzoverder.

Sinds de baby in mijn buik is het allemaal nog tien keer interessanter geworden, dunkt me, een encounter met tante lilith. En kan ik alleen maar denken: "Kind toch, een paar weken geleden leek jij zelf nog een baby."

En kijkt nu.

lilith en de dagen zonder vlees

Zoals gulder misschien wel weet eten wij hier al ongeveer een jaar geen vlees meer thuis. Ook geen vis. Ook geen kip. Dat bevalt ons ongelooflijk goed. Zoals gulder misschien ook wel weet eten wij buitenshuis af en toe wel nog vlees. Omdat we allebei weten dat onszelf volledig beperken en de gedachte aan echt NOOIT MEER stoofvlees mogen eten OF WUK er eerder voor zou zorgen dat we de handdoek volledig in de ring zouden gooien. Omdat ik te erge tekorten kreeg in combinatie met mijn maagverkleining, en omdat ik het de mensen die voor mij koken niet al te moeilijk wil maken ook niet. Maar as said: het werkt geweldig zoals het is, wij eten nog maar zelden vlees, en we zijn wij allebei wreed content.

En mocht u het zich afvragen: het plan is om kind 1 ook volledig mee in dat systeem te steken. Dus thuis zoals wij, op een ander zoals op een ander. Ik denk dat dat gaat marcheren. Ik ben er zelfs van overtuigd.

Zo moeilijk is dat niet meer sinds wij kweetnie hoe lekkere vleesvervangers gevonden hebben die echt naar vlees smaken. En soms naar vis, als dat de bedoeling was. Ik weet dat jullie het niet zullen geloven, maar wij hebben de afgelopen week al kweetnie hoe lekkere macaroni met vegetarische hamblokjes en kaas gegeten, en geweldig lekkere fake tonijn, en gisteren visfiletjes die echt naar vis smaakten, al zat er dus werkelijk geen in. Ask my husband! Hij zou daarover echt niet liegen, zulle.

En door het ontdekken van het lekkerste seitangehakt (er is veel niet lekkers in de rayon van de vleesvervangers, om niet te zeggen dat meer dan drie vierden van het aanbod vies en mottig is, maar wie een beetje zoekt ontdekt dus wel zot lekkere dingen) mis ik zelfs de grote klompen gehakt in mijn spaghettisaus niet meer.

Anywayz. Binnen een goede week doe ik het nog een stukje strenger. Ik doe mee aan Dagen zonder Vlees, namelijk. Wat wil zeggen dat ik veertig dagen lang helemaal niks meer van vlees of vis of kip ga eten. Ook niet buitenshuis. Een gigantische aanpassing wordt dat niet, maar wel een goede. En als iedereen er eens een beetje over zou nadenken, dan zou het vast al veel schelen, denk ik dan. En neen, ik doe het echt niet alleen voor Bart Cannaerts zijn schoon ogen, maar als ik eerlijk ben toch ook wel een beetje.

Echt, ik let zelfs niet eens op Pieter Embrechts hé hastn.
Maar eet dus vooral eens wat minder vlees. Het is nog tof. En beter voor vanalles.
En Bart Cannaerts zou zo blij zijn.

lilith denkt dat ze er wel komt

Zo'n aanstaand kind, dat is toch een heel project, zo blijkt. Gelukkig ben ik nogal van de projecten en de lijstjes, ik. Zo erg dat andere zwangeren die later dan ik uitgerekend zijn weten dat ik alle vragen die zij zich stellen al lang in één of andere vorm in een lijstje heb gepleurd, klaar om door te mailen. Het is een aandoening gelijk een ander. Er moet nog een berg werk gebeuren, maar ik ben verheugd te kunnen melden dat laag 1 in de kinderkamer erop ligt, na een dag hard labeur van Youri zijn kant.

En dat ik wreed content ben met het resultaat. Het past zo hard in het briljante kleurschema in mijn hoofd, y'all.

Tot zover hebben we dus een naam, en een geschilderde kinderkamer en een hoop kleertjes. En een bedje, een commode en een matras. Komend weekend mag ik een Bugaboo gaan afhalen bij een geweldige bloglezeres die hem weg doet. En overmorgen nog ergens een sitter, ook tweedehands.

We moeten nog een beetje vechten over geboortekaartjes en kleurtjes en dat soort dingen, maar daar hebben we nog wel een paar maanden voor. En ik moet nog eens speuren hoe dat allemaal marcheert met die geboortelijsten. Ow, en dan moet ik nog iets van een kilo of drie uit mijn lichaam zien te krijgen zonder daar al te veel drama bij te veroorzaken. :aah:

Maar ik denk dat we er uiteindelijk wel komen, met veel afvinkerij en boterhammen.

En nu moeten jullie zeggen dat ge u daar toch niet op kunt voorbereiden. En dan ga ik knikken, want ik weet het. Ik weet het maar al te goed.

lilith heeft het recept! En jullie nu ook!

Er was dus dat gerecht dat wij thuis gemiddeld elke week wel een keer aten. Eiers in zure sause, noemden wij het. Maar ik had dus het recept niet, en ook al wist ik dat het eigenlijk niet echt moeilijk kon zijn, toch slaagde ik er niet in om het klaar te maken zoals het hoorde. Sausprobleempje. Maar toen las ik dat Flemish Foodie Jason (je weet wel, van dit restaurant) het ook altijd kreeg voorgeschoteld door zijn moeder, en was het slechts een mailtje away. Ik heb het het afgelopen weekend voor het eerst geprobeerd, en ik was weer tien jaar oud, ineens. Zo lekker, en simpel, en vegetarisch!

Ingrediënten voor twee:

* vier eitjes, hardgekookt
* aardappelen voor twee
* een blik witte boontjes
* 40 gram bloem
* 40 gram boter
* 300 ml melk
* 20 cl azijn
* 2 soeplepels mosterd

Dit moet je doen:

Kook de aardappelen. Maak een béchamelsaus door de boter te smelten, de bloem toe te voegen en een minuut of drie te roeren. Voeg daarna beetje bij beetje de melk toe tot je een mooie witte saus hebt. Voeg dan azijn toe (ik weet niet of het van mij exact 20 cl was, trouwens. Gewoon gieten en proeven tot je een lekkere zure azijnsmaak proeft, zonder dat het niet meer te eten is). Giet er dan de witte boontjes bij, en de twee lepels mosterd. Roeren. Beetje afkruiden met peper en zout. Aardappelen op je bord, samen met de gekookte eitjes, en dan saus erover. Smullen.

lilith en de zondagse gewoonten

Ik heb eind vorig jaar, in tegenstelling tot andere jaareinden, geen goede voornemens gemaakt. Ik heb wel een paar nieuwe gewoonten ingevoerd, die al dan niet zijn blijven hangen. Dat minder kopen, bijvoorbeeld, en het bijhouden van mijn maandelijkse notitieboekjes voor vanalles en nog iets. Er zijn ook een paar nieuwe gewoonten in mijn zondagen geslopen, naast twee pistoletjes met smeerkaas sinds jaar en dag, en ik ben er best over te spreken, eigenlijk. Let me share!

* het doorspitten van de tv-week: ik kijk weinig tv, en ook niet zo graag, behalve als het een goede documentaire betreft, of als ik waarlijks in de mood ben om te blijven volgen en ik zelf heb kunnen kiezen wat het wordt. Niet simpel, want short attention span, en niet goed in zomaar kijken naar wat mij wordt voorgeschoteld. Bij The Voice Van Vlaanderen, iets dat ik met veel plezier ben beginnen volgen, zijn ze mij bijvoorbeeld al keihard kwijt. Zelfs met Koen Wauters in de jury. Ik wil maar zeggen. Zondagse gewoonte nummer 1 is hier sinds een paar weken de tv-pagina's uitpluizen op zoek naar boeiende dingen om te digicorderen, zodat wij 's avonds zelf kunnen kiezen waar we naar kijken. Echt al heel veel boeiende BBC-dingen gezien de laatste tijd door dat systeem, waar ik anders dus nooit van zijn leven had op gelet. Content van.

* strijken onder het genot van een documentaire: in hetzelfde lijstje, dus. Ik strijk niet graag, maar als ik na afloop het gevoel heb dat ik ondertussen iets heb bijgeleerd of gewoon iets boeiends of inspirerends heb gezien vind ik het plots een stuk minder erg. Ook strijken onder het genot van "De Spoedafdeling" op Vitaliteit valt hieronder, want dat lijken ze altijd net uit te zenden als ik mijn plank bovenhaal.
* koken voor twee dagen: als er één dag is waarop ik tijd heb of maak om te koken dan is het de dag des Heren wel, en als er één dag is waarop ik doorgaans laat en uitgeput van een lange reis thuiskom dan is het de maandag wel. Ik combineer die twee feiten door op zondag voor minstens twee dagen te koken, soms zelfs voor drie als ik weet dat er een zotte week aankomt. Veel ovenschotels, dus. En soep voor in de diepvries, en soms broodpudding of cake om de volgende dagen mee te geven met mijn hubster. I love tijd in de keuken op zondag. Love love, zelfs.
* van lijstjes: planningen en to do's voor de week die komt, als ik dat op zondag doe voel ik me maandag net iets meer op mijn gemak. Ook een succes: het lijstje met dingen die ik cool vond, de afgelopen week. Ingevoerd sinds de notitieboekjes per maand. Aan dingen die ik niet fijn vond doe ik niet. Bewust, ja. En straks ga ik ook nog een lijstje maken met blogsposts die ik dra ga schrijven, met Amerikaanse snoepjes als beloning. Leve lijstjes!
* inspiratie opdoen: Flipboard, Instapaper en Pinterest op de iPad van mijn vent. Boeken lezen. Blogposts inhalen waar ik in de week geen tijd voor had. Weekendbijlages, onder het genot van een goede cappuccino. Nadenken over stukken die ik nog eens wil maken. Serieus, niks leukers.

Geen ramp als het er eens allemaal een week niet van komt, maar ik heb het gevoel dat ze mijn zondagen toffer maken. En toffer is oke.

Hebben jullie dat ook, zo van die zondagdingen?
Of ben ik daar, gelijk met mijn schminkverslaving, echt helemaal alleen in? :/

lilith giet week 25 in een overzichtje

Week 25 van dit crazy blogproject is bijna afgelopen, wat wil zeggen dat ik bijna in de helft zit. Mijn afgelopen week was precies niet ongelooflijk memorabel, ik heb vooral veel geschreven en rondgebeld en in de kou gestaan, en dat is ook een beetje te zien aan wat er qua beeldmateriaal op mijn gsm te vinden is. Weinig kans dat deze beelden mijn jaaroverzicht halen, maar kijk, soms is geen nieuws ook gewoon goed nieuws, denk ik dan.

Niks geen romantiek, ons licht boven de eettafel was ineens kapot. Als ik van romantiek doe is het doorgaans met minder sausjes.

Romantiek of niet, onze trouwfoto werd deze week wel gefeatured in de valentijnsflair. Ik moest een beetje giechelen.

We trokken ook naar een Zweeds woonwarenhuis om te investeren in een babybedje, een matrasje, een commode en een lamp met wolkjes die echt volledig in mijn kleurschema past. Van kleurschema gesproken: dit weekend wordt de eerste laag verf aangebracht in de kamer van kind 1. Toch een dear diary moment, voorspel ik.

En voor de rest mocht de grootvader naar een gewone kamer en een ziekenhuis dichterbij, spendeerde ik twee halve dagen wachtend op een reparateur die nooit kwam opdagen, en besefte ik dat er te weinig weekends in een zwangerschap zitten om goed te zijn. Maar anders geen klachten. Zeker niet.

lilith houdt van stoppen

Zeg, dat stoppen met kopen hé. Er zijn daar toch een hoop dingen de max aan. Met vertraging, evenwel, want zoals mijn man zei toen ik op een zaterdag helemaal begon te flippen van mijn vol huis dat maar niet leger werd: we hebben acht jaar lang elk weekend vanalles binnen gesleept, dat ga jij hier niet in één weekend weer buiten krijgen zulle, lilith. De hast had een punt.

Maar als je er dus een tijd mee stopt, en het een paar maanden volhoudt om niks te kopen en systematisch dingen weg te doen, dan wordt het dus alleen maar beter. Gelijk met make-up. Ik weet niet of ik daar alleen in was, vrouwelijk lezerspubliek, maar ik had nogal de neiging om op een zaterdag te denken dat ik iets nodig had om mijn vel er compleet smashing uit te laten zien, me niet al te veel aantrekkend van wat ik al allemaal had liggen dat me ook ooit had beloofd dat mijn vel er compleet smashing uit zou zien. En dat ik het dus meebracht uit de winkelstraat, bij de hoop andere foundations gooide, de week erop op de luchthaven in den tax free nog iets zag dat er veelbelovend uitzag, het ook op de hoop smeet en uiteindelijk of te lui was om foundation op te doen 's ochtends, of altijd hetzelfde potje te gebruiken, tot ik bij de jaarlijkse opkuis de helft onaangeraakt moest weggooien omdat het overtijd was/ toch te donker voor mijn sneeuwwit vel/begon te brokkelen.

Komaan dames, zeg mij dat dat bij jullie ook al eens zo durft te zijn. Het zou mij met terugwerkende kracht een beter gevoel geven. Hetzelfde met nagellakkleurtjes. En lipgloss. Ik gebruik niet eens graag lipgloss. Maar no more. Nu is het systeem dat ik niks van schmink meer bijkoop (neen echt, ik heb me zelfs ingehouden in de Sephora! I KNOW.) en alles dat ik nog liggen heb of weggooi als blijkt dat ik er nu nog maanden niet aankom, of het gewoon systematisch opgebruik. Maat, ontdekkingen die ik hier doe. Van kweetnie hoe goede oogschaduw die ik nog nooit had opgedaan, of een eyeliner waarvan ik niet meer wist dat ik hem ooit had gekocht, tot superlekker ruikende crèmekes die ik ooit ergens heb bijgekregen en nu dus ook echt gebruik.

Door het vele weggooien heb ik het gevoel dat ik alleen nog maar goede marchandise in huis heb, en dan heb ik het nog niet gehad over de compleet geweldige ervaring van lege potjes schmink weggooien, zodat ik zonder schuldgevoel aan een nieuw kan beginnen. Nog nooit meegemaakt, hier! PAN PORN ftw!

Evenwel nog niks tegengekomen dat mijn vel er compleet smashing doet uitzien, maar misschien is dat op dit hormonaal gestoorde moment in mijn leven wel net iets te hoog gegrepen. Maar mocht het er ooit toch van komen: ge zijt de eerste die het weet!

Jankt lilith of jankt lilith niet?

Na jaren van zelden of nooit bleiten, en al helemaal niet in het bijzijn van levende wezens, moet ik eens een zwak moment gehad hebben bij mijn vent, en sindsdien ben ik eigenlijk niet meer gestopt. Behalve een zeldzame keer alleen bij mijn vent, trouwens, die mij al heeft zien snikken, snotteren, hysterisch janken, een subtiele traan laten, dingen doen met heel veel snot en kwijl en miserie, en dan nog alle dingen daar ergens tussen. Soms, als hij veel geluk heeft, ben ik al aan het janken als hij 's nachts zijn ogen open doet, omdat ik al drie uur wakker lig en mezelf helemaal zot draai over iets dat de volgende ochtend belachelijk onbelangrijk lijkt, of omdat ik weer die ene droom heb gehad waarin mijn moeder zal doodgaan, of omdat ik gewoon een beetje triest ben wakker geworden en ik weet dat ik aan hem dan de best mogelijke schouder heb om op loos te gaan. Ik ben geweldig graag bij hem, zulle, maar dus mede omwille van die geweldige bleitschouder. En het feit dat hij zijn hemden zelf strijkt.

Sinds ik zwanger ben (ZIJDE GIJ ZWANGER OF WA?!!) gaan de kranen nog net iets gemakkelijker open. Ik hield dus mijn hart vast toen ik gisteren naar Tot Altijd ging, want iedereen die hem al had gezien had het over van "vijftig minuten aan een stuk wenen" tot "op een persvoorstelling zo luid janken dat ik achteraf beschaamd met mijn hoofd naar beneden naar buiten ben gestapt, en achteraf zo zat te beven in de Quick dat ik mijn hamburger niet binnengewerkt kreeg". Kijkt, dat zijn stellingen die al een paar alarmbellen doen afgaan in mijn hoofd. En ook al ben ik dus geen openbare bleiter, ik had mijn vent dus voor de zekerheid gevraagd om mijn zakdoek te passeren, net voor de lichten werden gedoofd.

Daarnaast was er nog een extra moeilijkheid, want het was met Koen De Graeve. Ik word verliefd op elk personage dat door Koen De Graeve wordt gespeeld, mede omdat ik een beetje een puberale crush heb op Koen De Graeve zelf (zijn er Koenen waarop ik geen puberale crush heb, hoor ik u hier terecht opmerken, en ik moet zeggen: toch niet waar ik weet van heb), ook als hij, zoals in deze film, erg lijkt op een jonge Willy Sommers.

Ik zat dus klaar om te janken. En om Koen zijn versie van de zieke Mario in mijn armen te sluiten, en dan nog wat meer te janken. Maar toen zag ik Nic Balthazar dus van ver op de juiste knopjes duwen. "Bleitinge 1: klassieke muziek die aanzwelt". "Bleitinge 2: het zoontje is triest omdat hij afscheid moet nemen". "Bleitinge 3: de mama en de papa van Mario moeten ook wenen." Het lag er zo dik op dat ik dan en dan een mengeling van snot en tranen moest produceren voor mijn klaarliggende zakdoek (zoals de meesten rond mij deden) dat al mijn goesting om te wenen weg viel. Ik ben daar gelijk een rare in, ik. Plus dat ik Koen zijn personage zo graag graag wilde zien, maar hem eigenlijk niet eens zo sympa vond. :Unk: indeeders.

Uiteindelijk ben ik tijdens de ultieme scène waarbij iedereen in de zaal begon te trompetteren in zijn zakdoek ook wel gekraakt. Eerst één traan, en dan zes, en dan zeventien. En ik vind dat Nic Balthazar een mooie film heeft gemaakt, dat ook. Kudos daarvoor, Nic. Maar als je mij echt echt echt keihard wil doen janken, zo hard dat ik me de dag erna schaam om buiten te komen, dan moet je de hand waarmee je de knopjes bedient misschien net iets beter afdekken. Echt, ik zou erin meegaan gelijk een mak lammetje.

lilith en Valentijn van Sint-André

Er was veel zon, voor een dag in februari, en een duin die veel hoger leek voor mijn korte dikke kinderpootjes dan hij in werkelijkheid was. Ik herinner me hoe ik erover klom, met rode konen en een belachelijk slechte conditie voor een zevenjarige, en de benen van onder mijn derrière crosste om snel boven te zijn, want daar achter die duin zou hij liggen, de potvis die al een paar dagen de nieuwsberichten domineerde: Valentijn van Sint-André. Meester Albert van het derde leerjaar was al geweest met zijn klas, maar ik zat nog maar in het tweede. En daarbij: mijn grootouders woonden sinds jaar en dag in Koksijde, ik moest het niet hebben van de klasuitstapjes en de journaalberichten voor het gepeupel zulle. Ik had een rechtstreekse verbinding met de first hand information van mijn pepe de visser, die hem live had zien aanspoelen en alles. Heel de zee rood van het potvissenbloed, zo had hij ons verteld via de landlijn!

En zo kwam het dat ik als kind compleet gebiologeerd raakte door een aangespoelde potvis, en op woensdagnamiddag door mijn mama naar Koksijde werd gereden om me eraan te gaan vergapen. Topentertainment, en gratis en voor niets. Dat ik wel een kwartier stond te staren naar de darmen die uit Valentijn zijn buikholte over het strand gedrapeerd lagen, als een paar erg onwelriekende feestslingers. Dat ik de geur van rotte walvis nog altijd op kan roepen, ook al is het dag op dag bijna drieëntwintig jaar geleden. Dat ik ze nog zie voorbijtrekken, de rijen volk, de vele klassen schoolkinderen, aanschuivend langs het kadaver waar het vel al een beetje vanaf begon te hangen omdat de wetenschapslui stukken hadden weggesneden voor verder onderzoek. Lang verhaal kort: het maakte indruk op mijn kinderhart.

Waarschijnlijk daarom dat ik nog weet dat mijn pepe een filmpje van meer dan een uur heeft van de begrafenis, met Valentijn en zijn openhangende buikinhoud op een grote kamion, door de Zeelaan van Koksijde. Dat ik me als kind probeerde voor te stellen hoe mijn leven zou zijn als ze hem ooit weer zouden opgraven om zijn skelet in een museum te zetten, tien of twintig jaar later, iets dat er nooit is van gekomen. Dat er in de gang van mijn lagere school in het dorpje V. jaren een grote zwart-witfoto heeft gehangen van de dode Valentijn met de kinderen van het derde er rond. Dat ik nog altijd aan Valentijn denk als ik langs zijn graf rijd op weg naar mijn grootouders, zijn graf waar al jaren geen gedenkkruisje meer opstaat wegens ooit eens omgewaaid, waarschijnlijk. Maar ik ben hem nog lang niet vergeten. Valentijn van Sint-André, volgens mij was dat na het zinken van The Herald of Free Enterprise het tweede grote nieuwsfeit dat ik bewust heb meegemaakt.

Mijn broer zijn obsessie voor all things potvis nam nog grotere proporties aan dan die van mij, trouwens. In de vorm van duizenden potvissen tekenen, op kaften en fotoalbums en muren en overal waar op getekend kon worden. Ik heb hem speciaal voor deze blogpost gevraagd om hem nog eens uit zijn mouw te schudden, zijn potvis, maar de mens is inmiddels een drukbezet zakenman geworden en had geen tijd. Ik heb Youri dan maar een potvis laten tekenen.

Van in den tijd dat Valentijn en deze dode vis nog zo gezond als een vis waren. God hebbe hun ziel.

lilith doet een allegaartje

* mensen hebben wreed sterke meningen over borstvoeding, zo blijkt, en meestal pro. Gelijk hoe, en gelijk wat ik ga doen: een vrouw moet tegenwoordig best sterk in haar schoenen staan om daar neen tegen te zeggen, bedacht ik me vandaag. Niet dat dat me zou tegenhouden, vaneigens. Ik ben er trouwens niet van overtuigd dat ik het gewoon moet proberen. Ik ga me wel nog eens informeren, maar ik kan niks beloven. Alle info en ervaringen worden evenwel meegenomen naar de volgende vergadering met mezelf
* ik ben wel ongelooflijk nieuwsgierig geworden naar vroedman Geert van het ziekenhuis waar ik ga bevallen. Als één iemand me zal kunnen overtuigen, dan is het vroedman Geert wel!
* bij de NMBS zijn ze gestopt met het vermelden van vertragingen van minder dan twintig minuten. Achttien minuten en een beetje? Het klappen totaal niet meer weerd
* ik heb keihard mijn eerste snotvalling van het jaar te stekken. Net iets te luid geroepen dat ik nooit meer ziek word, precies
* mijn grootvader is verhuisd van intensieve naar een gewone kamer. Leve mijn grootvader!
* ik heb nog nooit zoveel leuke en boeiende werkvoorstellen gehad als de laatste weken, en dat terwijl ik binnen een paar maanden een tijd out ben. Qua timing niet zo geweldig goed gedaan, eigenlijk, die bevruchting
* ik maakte vandaag een lentereportage bij min tien. Gevoelstemperatuur nog veel kouder. Het model had paarse handen en blauwe benen, in haar lentejurkje, maar ik ben zeker dat het in het magazine zal lijken alsof het minstens dertig graden warmer was. En daar doen we het allemaal voor, niewaar?

* morgen komt er iemand om mijn wasmachine en droogkast te herstellen. Ik ben nu al op mijn ongemak voor de vragen die hij me gaat stellen, omdat ik nu al weet dat ik niet zal snappen waar hij het in godsnaam over heeft
* mijn vent liet mij vandaag weten Davy Gilles even interessant te vinden als onze buurman, die we niet kennen. Wij voeren hier interessante gesprekken na het bekijken van reportages over Davy Gilles
* wij vinden dat onze buurman een beetje lijkt op Ronald Janssen, wij. We proberen daar evenwel niet te veel over na te denken
* OF WIJ WORDEN HIER ZOT

Morgen weer een dag!

lilith heeft het precies nog niet door

Als je blijft doorwerken alsof er niets aan de hand is (lees: alsof je leven ervan af hangt, want je wil als zelfstandige toch echt wel even zwangerschapsverlof kunnen nemen, en dat kost geld) dan ben je plots bijna twee derden door je zwangerschap heen en komt het besef dat er nog ongelooflijk veel gedaan moet worden. Papierwerk, en praktische dingen, en een kamer schilderen en zorgen dat dat kind een kleerkast heeft en een naam (CHECK!) en iets om in te slapen en dat de mama beslist heeft of ze nu al dan niet borstvoeding wil geven (nog zwaaaaarrr in dubio zulle hastn, laat de bashings maar komen), en er moeten nog geboortelijsten aangelegd (ja, ik ga dat op algemeen aanraden toch doen, want ik wil niet bestookt worden met dingen die ik niet nodig heb, dus hou ik het liever een beetje in de hand) en kleuren gekozen en uitkeringsaanvragen ingediend en dingen gespeurd op tweedehandssites en man man man, best dat ik niet goed wist waar ik aan begon, een paar maanden geleden.

Hij stampt meer en meer, en soms lijkt het alsof hij halve salto's maakt, dus ik weet dat hij er is. En er staat hier een doos vol al gekregen en gekochte kleertjes voor een baby. Zie ne keer hoe koddig en hoe onwij!

En toch. Toen ik vorige week tussen alle to do's door aan Youri vroeg of hij daar eigenlijk al eens echt bij stil heeft gestaan dat alles dat er aan het gebeuren is erop wijst dat er hier binnenkort een baby komt wonen, toen moesten wij het met grote ogen vol angst toegeven: wij allebei precies niet. Ik lijk nog altijd te denken dat het een beetje om te lachen is, heel dat zwanger zijn. Ik heb nog altijd het gevoel dat ik een rolletje aan het spelen ben, als ik op een tweedehandsbeurs van de gezinsbond uitleg krijg over een slaapzakje dat ik me zeker moet aanschaffen. Alsof ik elk moment ga doen van "bahaha, gefopt enal!" en we weer kunnen overgaan tot de gewone orde van de dag. Eens zien hoe lang dat lachen nog duurt. :/

lilith heeft niks gezegd

Ik heb niks gezegd, maar zij die hier al een tijdje meelezen zullen zich misschien nog die keer herinneren dat deze site een blogaward had gewonnen, en door een Stubrupresentator die ik hier niet bij naam zal noemen werd bestempeld als "toch maar een wijvenblog". Die lezers zullen zich vast ook nog herinneren dat dat allemaal uitgepraat en goedgekomen is, en dat we om dat te vieren eens iets heel fijns hebben gedaan, in 2008 godbetert (I know!). Awel. Ik wil niks zeggen, maar ik zou al een groot roze kruis in jullie agendae zetten van 12 tot en met 18 maart, als ik gulder was. En laat uw penis u vooral niet afremmen, want iedereen mag meedoen.

Om dat te vieren post ik hier een foto van de inhoud van het mini toiletzakje dat altijd in mijn handtas zit. Omdat ik het waard ben. En omdat iedereen mag weten dat ik een spiegeltje heb dat ZEVEN KEER kan vergroten. U-huh.

Maar ik heb dus niks gezegd.

lilith en de veggie risotto

Long time no receptenpost. Na New York duurde het even om er weer in te komen, in koken en recepten uitproberen. Vandaag ontdekte ik dat ik nog een ongebruikte courgette in mijn keuken had rondslingeren, en een half bakje champignons, en kijk, onderstaand gerechtje was geboren. En het heeft mij geweldig gesmaakt in al zijn gezondheid, so here goes.

Men neme (voor een man of twee, gok ik):

* een kop rijst (genoeg voor twee personen), mag risottorijst zijn, maar ik had geen meer
* vijfhonderd ml groentenbouillon
* een glas witte wijn
* een half bakje champignons, in blokjes of dunne schijfjes
* een hele of halve courgette, in blokjes
* een teentje look, fijngesneden, of wat lookpuree
* wat boter
* olijfolie
* een handvol verse spinazie
* een scheutje room
* wat geraspte kaas (parmezaan of emmental, naar eigen goesting)
* peper en zout

Men doet het volgende:

Doe wat boter in een pan met dikke bodem, samen met wat look of lookpuree. Gooi er de courgetten bij, en even later de champignons. Kruiden met peper en zout. Laat op het gemak zacht worden, en doe ze als dat het geval is in een potje apart. Gebruik dezelfde pan (want minder afwas) en doe daar een scheut olijfolie in. Roer er het kopje rijst door tot alle rijstkorreltjes een beetje olie hebben aangeraakt. Giet er een glas wijn bij, en laat verdampen. Als dat gebeurd is doe je er beetje bij beetje de bouillon bij, laat je het opnemen door de rijst, en doe je er dan meer bij. Af en toe een beetje roeren kan geen kwaad. Als al de bouillon is opgenomen roer je er de champignons en courgettes bij, en laat je ze weer opwarmen. Als dat gebeurd is doe je er de spinazieblaadjes door, roer je goed, en laat je nog even doorwarmen. Afwerken met een scheutje room, wat geraspte kaas en peper en zout.

Yummie.

lilith is al weer een week thuis

En kan dat bewijzen aan de hand van onderstaande Instagrammen. Dat waren er ineens weer een pak minder dan vorige week, maar New York blijkt fotografisch toch net iets interessanter dan de Westhoek. Hoewel, toch best een leutige terugkeerweek gepasseerd, vind ik. Bijzonder blij dat ik dit kan typen, ook, want mijn allerliefste grootvader moest begin deze week onder het mes voor een serieuze ingreep, en hoewel hij nog altijd op intensieve ligt schijnt het hem goed te vergaan. Bijzonder blij mee. Plus dat de jetlag nog mee bleek te vallen ook.

Deze foto heeft niks met het ziekenhuisverblijf van mijn opa te maken, wel met mezelf, en een zoveelste controle bij de zotte dokter. We beginnen een beetje naar elkaar toe te groeien, wat in dit geval wil zeggen dat ik soms al bijna een volledige zin meen te snappen (al is niks zeker in deze). Aan haar gelaatsuitdrukkingen te zien is ze best tevreden met de evolutie van mijn bloedresultaten, al zijn we er nog niet. En dus mag ik volgende maand al terug. En de maand daarop weer! Nog even zo doorgaan, en dokter Crazy wordt nog mijn BFF.

Een appel, het teken dat ik weer een poging aan het doen ben om wat gezonder en minder te eten. Alleen valt dat nogal tegen, want blijkt dat ik godsgruwelijke honger krijg van het eten van appels, zo erg dat ik op een doorsnee donderdagnamiddag zin had om een stuk uit de onderarm van mijn eigen vent te bijten. Misschien volgende week eens overschakelen op peren.

Gelukkig at ik niet alleen appels. (wat een topovergang, lilith!)
Ik mocht ook gaan eten bij La Durée in Izegem, wat een toprestaurant, zeg. Superlekkere dingen gegeten, waaronder dus dit dessertje met peren en chocoladesorbet enal. Allemamachies.

Ik heb in New York trouwens niks geshopt voor mezelf, behalve een paar geweldig zachte en leuke dingen uit de GAP Maternity. Zoals dit truitje. En dan hebt ge het nog niet gevoeld. <3 Ik wil erin blijven wonen, ik.

En nu is het hier ook juist begonnen met sneeuwen, en ik moet vanavond mijn huis niet meer uit. Bliss! (Heb ik trouwens al eens de parabel van de half geschilderde muur verteld? Misschien maar beter zo, toch)

Fijn weekend, gulder!

lilith is getrouwd met de tofste sloor

Ik: "Je mag hemdjes kopen al wat daje wilt, maar ik strijk ze niet. Ik strijk geen hemdjes, dat is tegen mijn principe".
Hij: "Oke, ik weet het, maar ik koop er toch. Ik draag graag hemdjes."
Ik: "Oke, koop dan hemdjes".
*gordijn gaat dicht en dan weer open, nieuwe scène*
Hij: "Ik wil vanavond mijn nieuw hemdje aandoen."
Ik: "Dan zal je het moeten strijken. En strijk anders dat truitje mee dat ik wil aandoen."
Hij *strijkt*
Ik neem een foto, want ik vind dat zo'n momenten gekoesterd moeten worden.
Ik: "Ik ga deze foto op Facebook posten zulle. Geeft dat?".
Hij: "Neen".

En dan wordt het geheel op gevindikleuk onthaald door de vrouwkes, en op "man, ik ga die foto naar M!LF sturen" en "tihihi"-opmerkingen van mannen die mijn vent maar een sloor vinden. Mijn sloor vindt dat grappig, en ik ook.

Ziedaar: reden 144 waarom ik mijn vent de max vind. <3
Reden 145 is dan weer dat ik hem een sloor mag noemen op internet.
Volgens mij mag dat alleen maar van echte venten.

lilith begint aan boekje twee

Vorig jaar ben ik zo vrijpostig geweest om mezelf te trakteren op de Colour a Month boekjes van Moleskine. Twaalf boekjes in verschillende kleuren die je als agenda kan gebruiken, maar die ik gebruik als notitieboekje voor ideetjes. Dat wil zeggen dat er in mijn handtas gemiddeld vier boekjes rondwareren: mijn agenda, mijn boekje voor boodschappenlijstjes, mijn dik notitieboek waarin ik ideeën voor vergaderingen, halve interviews, hele blogposts en telefoonnummers opschrijf, en dan dus mijn nieuwke, voor elke maand eentje. Vanmorgen ben ik begonnen aan het tweede. Een schoon roodjen.

Net op tijd, want mijn eerste stond stampende vol. Met vegetarische recepten die ik rap heb opgeschreven van op tv, en nog dezelfde maand heb klaargemaakt ook. Met zinnen uit boeken en boekjes waar ik heel hard mee heb moeten lachen, of huilen. Met lijstjes vol dingen waar ik content mee ben, of minder content, week per week. 'Cause I'm crazy like that. Lijstjes met dingen die ik wilde bezoeken in New York, ook. Allemaal gelukt, behalve de Public Library en een musical, dat zal voor de volgende keer zijn. Ook nog: quotes die bleven nazinderen. Blogideetjes (ik zoek er nog, in ruil voor zeer interessante snoepjes), flarden van treingesprekken, random inspiratie, mooie woorden, halve ideeën en hele plannen.

Een gerief, dat, boekskes.
Het is misschien maar een gedacht, maar volgens mij zou mijn hoofd al zeshonderd keer ontploft zijn als ik ze niet zitten had.