lilith is blij met de babykamer
Er was het moment in de stoffenwinkel, toen ik bijna op mijn rug sloeg van de kostprijs van knalgele gordijnstof. Maar geen tijd had om er al te lang over na te denken, want de stoffenmevrouw die net heel de winkel en haar gigantische stoffenarchief had doorzocht omdat ik al haar gele stofjes te flets vond wilde weten hoe het kind zou gaan heten. Ik kende de stoffenmevrouw helemaal niet, en zei dus "Dat verklap ik niet hoor", ondanks al de moeite die ze net voor me had gedaan. Waarop ik de namen van haar drie zonen voor de voeten geworpen kreeg, voor het gemak vroeg of ik de knalgele draperiestof met bancontact kon betalen en toen beschaamde kaken leed omdat mijn saldo kei-ontoereikend was. Karma is a bitch, zelfs in gordijnstofwinkels.
Er was die ongelooflijk mooie kleerkast, en de cappuccino die gedronken moest worden in de cafetaria van de meubelwinkel om even met de husband te bespreken of de prijs die eraan vastgekoppeld was wel kon. Hij kon, omdat hij zoooo mooi was, zo kwamen we het overeen na twee cappuccino's en veel gezucht. En zo stevig dat hij ook was. En perfect, voor de babykamer. Drie dagen later gingen we toch naar IKEA om een kast te halen die meer dan de helft goedkoper was. Want zo zijn we dan wel weer. Voor ons kind alleen het goedkoopste en massaal geproduceerdste.
Er werd geschilderd en er kwamen eindelijk plintjes tegen de muur, en een gele wolkenlamp aan het plafond.
En toen kreeg ik nog een geweldige mobiel van een bloglezeres in Afrika, en zag ik een leuk printje op Etsy, en trakteerde Lien mij op een superleuk zelfgehaakt dekentje dat perfect bij de rest past.
De beer die Youri als kind had maakt het helemaal af. Allemaal voor een fractie van de prijs van zo'n designerige babykamers waarbij je alles in één keer moet kopen.
Blij mee.
Die 
Tweehonderdentwaalf dagen, dat lijkt niet eens op 365, ik weet het. Het neemt niet weg dat het net zeven maanden is, dat ik elke dag een stukje heb gepleegd. Ik weet niet of ik aan het begin van dit hele gekke idee heb gedacht dat ik het zo ver en lang zou volhouden. Al valt alleen al uit de ambitieuze naam af te leiden dat ik keihard zeker was dat ik het 365 dagen na elkaar zou doen.
Als het allemaal een beetje had meegezeten stond ik komende zaterdag in Gent op een geweldig coole 
Ik herinnerde me vaag dat het vorige keer erg tof was, die 
Als ik de lilith van nu vergelijk met de lilith van twintig jaar geleden, dan is de conclusie duidelijk: ik kan mezelf mijn eigen grenzen over duwen like a boss. Ik ben van mijn eigen een doodsbange, vreselijk onzekere muis, namelijk. Ziekelijk bijna. Ik was het kind dat, als alle andere kinderen zonder nadenken met de go-cart gingen rijden op de dijk, bang aan de kant bleef zitten "omdat ze dat niet kon". Dat niet mee ging op bosklassen omdat ze niet durfde. Dat na een week op kamp bij de scouts huilend en slingerziek van heimwee thuis kwam en nooit meer is willen gaan. Ik ben nog altijd dat kind, als ik dat toelaat. Niet eens zo diep vanbinnen vind ik nog altijd veel te dikwijls dat ik niks kan. Dat ik niet veel waard ben ook. Tot grote ergernis van hij die vindt dat ik vanalles en nog veel meer waard ben, trouwens. Which is really nogal geweldig. 
"Als je alleen maar afgaat op je blog dan lijkt het wel alsof jij helemaal geen vrienden hebt", zei de man die ik tot een half uur eerder enkel van op internet kende, en waarmee ik om professionele redenen koffie zat te drinken. "Er is vriendin J.", zei ik, beseffend dat ook zij al een hele tijd haar opwachting niet meer heeft gemaakt in een blogpost. En dat hij voor de rest gelijk had: als je afgaat op mijn blog, dan ben ik een betrekkelijk eenzaam mens. 
OOIT...
Het zal vast vreemd klinken uit de mond van iemand die een 
Mijn guilty pleasures, vroegen de madamkes van 
Sommige mensen noemen dat ook: een slons. Of een sloor. Ik ga te weinig naar de kapper (geen tijd), ik heb nog nooit betaald om mezelf te laten manicuren of gelnagels te laten leggen, ik doe niet aan zonnebanken (te gevaarlijk, hoe wit ik ook ben), ik epileer mijn wenkbrauwen zelf (als ik eraan denk), en ik ben veel te lui voor op elkaar afgestemde lingeriesetjes, beautyroutines om dagen mee te beginnen of af te sluiten, of het aanbrengen van cellulitiscrème. De appelsien is daarvoor trouwens al jaren geleden veel te hard verzopen in eigen sap, dus weinig of geen illusies hieromtrent. 
Kijk eens aan: samen met het eerste echte lentezonnetje staat het leukste blogevent van het jaar voor de deur: 
Als ik zo van hot naar her vlieg als de laatste weken dan is er nog bijzonder weinig tijd over om eten te maken. Ik probeer het allemaal zo goed mogelijk te plannen, en het lukt wel, maar erg culinair spectaculair zijn de gerechtjes die ik uit mijn mouw schud niet. Het moet hier dikwijls vooral snel gaan. Als ik dan al eens iets ontdek dat ervoor zorgt dat ik 's middags in minder dan tien minuten eten op tafel kan zetten, dan deel ik dat hier gewoon, voor als u het zelf niet meer zou weten. 
Ik ben een planner en een lijstjesmaker. Geef mij een project, en het verdwijnt in mijn Evernote, Omnifocus of een ander productiviteitsprogramma waarzonder ik niet kan leven. Mijn iPhone, Macbook en de iPad van mijn vent bulken van de lijstjes met deadlines, planningen, to do's, to visits en to reads, net als de duizend notitieboekjes die ik overal mee naartoe sleur. Het was ooit anders, maar dingen in een lijst zorgen voor minder ontploffingen ter hoogte van mijn hersenstam. En dus blijf ik lijstjes maken. 
Dag tweehonderd maat! Wie had dat ooit van zijn leven verwacht? Het zijn ondertussen nog altijd vreselijk drukke dagen hier ten huize. Of eerder niet ten huize, want ik zie de binnenkant van de crib tegenwoordig niet meer bijzonder veel, net als de voorkant van mijn computer omdat ik altijd aan andere mensen hun computers zit. Weinig tijd om te schrijven dus, maar gelukkig kan een mens zich tegenwoordig ook uitdrukken in beeldjes. Dit zijn die van mij van gisteren. 
De afgelopen vierentwintig uur...
Goed nieuws, beste blogleeskinderen! Jullie hebben vast al gemerkt dat ik nogal enthousiast ben over de 
We moeten daar niet dwaas over doen: de allercoolste babysitster van de 
"Je ziet er moe uit", zegt vriendin J., compleet met bezorgde blik. Dat het wel meevalt, zeg ik. "Tijd om wat minder afspraken in je agenda te zetten", zegt de zwangerschapskalender, en ik bedenk me dat ik weer de slechtste timing ooit heb gemaakt met alle opdrachten en projecten die nog voor de bevalling af moeten. Maar dat het wel zal lukken. Al lukt het de laatste weken alleen nog maar door al rond een uur of negen compleet kapot in bed neer te vallen, vaak nog geen twee uur nadat ik de deur van de crib ben binnengewaggeld. En het ziet er niet naar uit dat het er snel beter op zal worden. Maart wordt nog drukker dan februari. Ik weet zelfs niet goed hoe dat dan allemaal moet.
Het begon ergens eind vorig jaar met het voornemen om eens wat meer dingen te leren. Er was de 
"En waarom eet je dan geen vlees?".
"Het is winkelen, maar dan zonder te betalen", kirde de blonde dame van de babywinkel vrolijk, terwijl ze ons wegwijs maakte in de wereld van de papflessen met spenen in de vorm van tepels. Youri en ik stonden erbij en keken ernaar alsof we dat allemaal wonderbaarlijk vonden, wat ook een beetje zo was. "Dit is een thermometer die flexibel is, zodat je hun poep geen pijn doet", wees de mevrouw naar een groene thermometer. Ik dacht "Oe, die madam zei hier juist poep". Youri vast ook, maar hij hield zijn blik op professioneel. Ook toen de blonde vrouw hem systematisch bleef toespreken met 'de papa'. 
* dat zwangerschapsbroeken zo ongelooflijk gemakkelijk zitten. Aan niemand doorvertellen, maar volgens mij ga ik nooit van mijn leven nog terug
Er zijn zo van die dagen van veel dingen door elkaar en vergaderen en snelsnel de trein op naar een andere meeting, om dan daarna ook nog eens snelsnel naar ergens te hotsen om een tweedehands maxi cosi (opmerkingen over de nadelen van het gebruik van een maxi cosi, hoe slecht dat is voor die ruggeskes en andere dingen waar ik nu niks meer aan heb, zoals dat tweedehandsen maxi cosi's den duvel zijn: u weet mij wonen!) te gaan ophalen. Er zijn zo van die dagen dat er bij thuiskomst zo veel in uw hoofd zit dat het bijna allemaal tolt, en dan moet de eigenlijke werkdag en het beantwoorden van mailtjes nog beginnen. En ge hebt dus ook nog niet gegeten voor avond. Kent ge dat? 
Nieuwe week, nieuwe kansen om een envelop in uw boite te krijgen met snoepjes die naar het braaksel van iemand anders smaken. Deze keer is niemand minder dan Maja Tant de gelukkige (stuur je me je adres even door, Maja?), en zal ik mijn uiterste best doen om op haar vraag naar mijn favoriete online shops te antwoorden. Al is het met enige vorm van nostalgie in mijn getyp, want ik shop natuurlijk al lang niet meer online. Behalve dan voor kind 1. Wiens garderobe nu al moet volstaan voor de komende dertig jaar en half. 
SORRY DAT IK ZO ROEP, MAAR IK HOOR MEZELF AL WEKEN NIET MEER TYPEN, ADEMEN OF NADENKEN OMDAT MIJN DROOGKAST CONSTANT HET GELUID MAAKT VAN EEN ONGELOOFLIJK LUIDRUCHTIG OPSTIJGENDE RAKET. ER ZOU EEN MANNETJE LANGSKOMEN OM HEM TE HERSTELLEN, MAAR HIJ KWAM NIET TOEN IK EEN NAMIDDAG SPECIAAL THUIS BLEEF, EN TOEN IK DAARNA DE ZATERDAGVOORMIDDAG SPECIAAL THUIS BLEEF OOK NIET, EN DE KEER ERNA OOK NIET. IK BLEEF NOCHTANS SPECIAAL THUIS. 
Ik heb vandaag voor het eerst in mijn leven mijn eigen bouillon getrokken. 'Kind, weet gij dan niet dat ge dat kweetnie hoe gemakkelijk en voor niet eens bijzonder grote kosten kunt kopen in den Delhaize?', hoor ik u al bezorgd vragen, en ja, ik weet dat maar al te goed. Maar het is zaterdag, de dag waarop ik in mijn keuken sta als dat even kan, en het recept van de veggie waterzooi van vanavond vroeg erom. Aan de slag dus, ik, met laurierblaadjes en groen van prei en peperbollen, als de eerste de beste ordinaire gifmengster. Mijn keuken ruikt in elk geval ongelooflijk lekker, en ik heb ontdekt dat je je tong even vlotjes kan branden aan zelfgetrokken bouillon als aan die met blokjes. Win win. 
Aangezien het niet zo gemakkelijk blijkt om inspiratie te vinden voor een vleesloos menu, en ik deze week nog zo daverend enthousiast deed over het weekmenusysteem dat hier al jaren meegaat, en ik al heel lang geen meer heb gepost: nog eens een weekmenu. Wordt hier dus op donderdag opgemaakt tot aan de volgende donderdag, en op vrijdag ga ik naar de winkel. Dit wordt het voor de week die komt: 
Op verzoek, de dingen die mijn mondhoeken vandaag omhoog deden krullen:
Jaha, wijvenweek begint echt dichterbij te komen en meer en meer vorm te krijgen. Dankzij de onvolprezen 
Morgen is het zover, dan starten de 
Een tijdje geleden vroeg ik op mijn 
Ze komen razendsnel dichterbij, 
Soms moet het allemaal echt zo ingewikkeld niet zijn, dat bloggen. "Neem eens een foto van de achterkant van uw hoofd", vroeg Madrina mij 
Ik lees soms rare dingen. Mensen die niet gaan eten met Valentijn omdat het Valentijn is. Mensen die niet gaan eten in de week rond Valentijn, omdat de mensen toch zeker niet zouden denken dat ze gaan eten voor Valentijn. Ofte tonen hoe onbelangrijk Valentijn voor je is, door er een kweetnie hoe big deal van te maken met het bewijzen van de dwaasheid ervan. Ik zeg: de liefde is iets schoons, en mijn vent en ik gaan graag uit eten. Meer reden was er niet nodig om gisteren nog eens een restaurantje te gaan testen dat nog op mijn to do-lijstje stond voor tegen dat mijn sociaal leven even in de diepvries moet. Wel op donderdag geweest, want de mensen zouden zeker gedacht hebben dat wij suckers zijn voor Valentijn. Ofzo. 
Vroeger riep ze nog gewoon dolenthousiast "TANTE LILITH!!!" als ik in haar buurt kwam, maar sinds ik zwanger ben is het een beetje veranderd. Nu gaat het eerder zo:
Zoals gulder misschien wel weet eten wij hier al ongeveer een jaar geen vlees meer thuis. Ook geen vis. Ook geen kip. Dat bevalt ons ongelooflijk goed. Zoals gulder misschien ook wel weet eten wij buitenshuis af en toe wel nog vlees. Omdat we allebei weten dat onszelf volledig beperken en de gedachte aan echt NOOIT MEER stoofvlees mogen eten OF WUK er eerder voor zou zorgen dat we de handdoek volledig in de ring zouden gooien. Omdat ik te erge tekorten kreeg in combinatie met mijn maagverkleining, en omdat ik het de mensen die voor mij koken niet al te moeilijk wil maken ook niet. Maar as said: het werkt geweldig zoals het is, wij eten nog maar zelden vlees, en we zijn wij allebei wreed content.
Zo'n aanstaand kind, dat is toch een heel project, zo blijkt. Gelukkig ben ik nogal van de projecten en de lijstjes, ik. Zo erg dat andere zwangeren die later dan ik uitgerekend zijn weten dat ik alle vragen die zij zich stellen al lang in één of andere vorm in een lijstje heb gepleurd, klaar om door te mailen. Het is een aandoening gelijk een ander. Er moet nog een berg werk gebeuren, maar ik ben verheugd te kunnen melden dat laag 1 in de kinderkamer erop ligt, na een dag hard labeur van Youri zijn kant. 
Er was dus dat gerecht dat wij
Ik heb eind vorig jaar, in tegenstelling tot andere jaareinden, geen goede voornemens gemaakt. Ik heb wel een paar nieuwe gewoonten ingevoerd, die al dan niet zijn blijven hangen. Dat minder kopen, bijvoorbeeld, en het bijhouden van mijn maandelijkse notitieboekjes voor vanalles en nog iets. Er zijn ook een paar nieuwe gewoonten in mijn zondagen geslopen, naast twee pistoletjes met smeerkaas sinds jaar en dag, en ik ben er best over te spreken, eigenlijk. Let me share!
Week 25 van dit crazy blogproject is bijna afgelopen, wat wil zeggen dat ik bijna in de helft zit. Mijn afgelopen week was precies niet ongelooflijk memorabel, ik heb vooral veel geschreven en rondgebeld en in de kou gestaan, en dat is ook een beetje te zien aan wat er qua beeldmateriaal op mijn gsm te vinden is. Weinig kans dat deze beelden mijn jaaroverzicht halen, maar kijk, soms is geen nieuws ook gewoon goed nieuws, denk ik dan.
Zeg, dat 
Na jaren van zelden of nooit bleiten, en al helemaal niet in het bijzijn van levende wezens, moet ik eens een zwak moment gehad hebben bij mijn vent, en sindsdien ben ik eigenlijk niet meer gestopt. Behalve een zeldzame keer alleen bij mijn vent, trouwens, die mij al heeft zien snikken, snotteren, hysterisch janken, een subtiele traan laten, dingen doen met heel veel snot en kwijl en miserie, en dan nog alle dingen daar ergens tussen. Soms, als hij veel geluk heeft, ben ik al aan het janken als hij 's nachts zijn ogen open doet, omdat ik al drie uur wakker lig en mezelf helemaal zot draai over iets dat de volgende ochtend belachelijk onbelangrijk lijkt, of omdat ik weer die ene droom heb gehad waarin mijn moeder zal doodgaan, of omdat ik gewoon een beetje triest ben wakker geworden en ik weet dat ik aan hem dan de best mogelijke schouder heb om op loos te gaan. Ik ben geweldig graag bij hem, zulle, maar dus mede omwille van die geweldige bleitschouder. En het feit dat hij zijn hemden zelf strijkt. 
Er was veel zon, voor een dag in februari, en een duin die veel hoger leek voor mijn korte dikke kinderpootjes dan hij in werkelijkheid was. Ik herinner me hoe ik erover klom, met rode konen en een belachelijk slechte conditie voor een zevenjarige, en de benen van onder mijn derrière crosste om snel boven te zijn, want daar achter die duin zou hij liggen, de potvis die al een paar dagen de nieuwsberichten domineerde: 
* mensen hebben wreed sterke meningen over borstvoeding, zo blijkt, en meestal pro. Gelijk hoe, en gelijk wat ik ga doen: een vrouw moet tegenwoordig best sterk in haar schoenen staan om daar neen tegen te zeggen, bedacht ik me vandaag. Niet dat dat me zou tegenhouden, vaneigens. Ik ben er trouwens niet van overtuigd dat ik het gewoon moet proberen. Ik ga me wel nog eens informeren, maar ik kan niks beloven. Alle info en ervaringen worden evenwel meegenomen naar de volgende vergadering met mezelf
Als je blijft doorwerken alsof er niets aan de hand is (lees: alsof je leven ervan af hangt, want je wil als zelfstandige toch echt wel even zwangerschapsverlof kunnen nemen, en dat kost geld) dan ben je plots bijna twee derden door je zwangerschap heen en komt het besef dat er nog ongelooflijk veel gedaan moet worden. Papierwerk, en praktische dingen, en een kamer schilderen en zorgen dat dat kind een kleerkast heeft en een naam (CHECK!) en iets om in te slapen en dat de mama beslist heeft of ze nu al dan niet borstvoeding wil geven (nog zwaaaaarrr in dubio zulle hastn, laat de bashings maar komen), en er moeten nog geboortelijsten aangelegd (ja, ik ga dat op algemeen aanraden toch doen, want ik wil niet bestookt worden met dingen die ik niet nodig heb, dus hou ik het liever een beetje in de hand) en kleuren gekozen en uitkeringsaanvragen ingediend en dingen gespeurd op tweedehandssites en man man man, best dat ik niet goed wist waar ik aan begon, een paar maanden geleden. 
Ik heb niks gezegd, maar zij die hier al een tijdje meelezen zullen zich misschien nog die keer herinneren dat deze site een blogaward had gewonnen, en door een Stubrupresentator die ik hier niet bij naam zal noemen werd bestempeld als "toch maar een wijvenblog". Die lezers zullen zich vast ook nog herinneren dat dat allemaal uitgepraat en goedgekomen is, en dat we om dat te vieren eens iets heel fijns hebben gedaan, in 2008 godbetert (I know!). Awel. Ik wil niks zeggen, maar ik zou al een groot roze kruis in jullie agendae zetten van 12 tot en met 18 maart, als ik gulder was. En laat uw penis u vooral niet afremmen, want iedereen mag meedoen. 
Long time no receptenpost. Na New York duurde het even om er weer in te komen, in koken en recepten uitproberen. Vandaag ontdekte ik dat ik nog een ongebruikte courgette in mijn keuken had rondslingeren, en een half bakje champignons, en kijk, onderstaand gerechtje was geboren. En het heeft mij geweldig gesmaakt in al zijn gezondheid, so here goes.
En kan dat bewijzen aan de hand van onderstaande Instagrammen. Dat waren er ineens weer een pak minder dan vorige week, maar New York blijkt fotografisch toch net iets interessanter dan de Westhoek. Hoewel, toch best een leutige terugkeerweek gepasseerd, vind ik. Bijzonder blij dat ik dit kan typen, ook, want mijn allerliefste grootvader moest begin deze week onder het mes voor een serieuze ingreep, en hoewel hij nog altijd op intensieve ligt schijnt het hem goed te vergaan. Bijzonder blij mee. Plus dat de jetlag nog mee bleek te vallen ook. 
Ik: "Je mag hemdjes kopen al wat daje wilt, maar ik strijk ze niet. Ik strijk geen hemdjes, dat is tegen mijn principe".
Vorig jaar ben ik zo vrijpostig geweest om mezelf te trakteren op de 
"Ow please", zei Bronwyn, de blonde toeriste uit Sydney tijdens onze gezamenlijke food tour, "I'm not gonna tell". Ze keek er zo lief bij dat ik bijna door de knieën ging, tot mijn ogen ergens in mid-air de berispende bliksemblik van mijn wederhelft tegenkwamen. Waren zijn ogen geweren geweest, ik lag hevig bloedend tegen de straatstenen. En dus verklapte ik ook Bronwyn de naam van kind 1 niet. Ook niet het koppel Zuid-Afrikaanse lieverds waarmee ik een rit deelde naar de luchthaven, en die het zo zo lief vroegen. Ten strengste verboden door mijn halve trouwboek. Zelfs tegen volslagen vreemdelingen, op wie ik hem eens vrijblijvend zou kunnen testen op hot or not.
"Mama, hoe maak jij papsause?", had ik haar gevraagd, zogezegd omdat ik een nieuw receptenprogramma had waar ik eens een hoop dingen in wilde steken, maar we wisten allebei dat het was omdat ze nog maar een paar maanden had. En de absolute keukennitwit die ik toen nog was het daarna allemaal zonder haar en haar hulp zou moeten zien te doen. En dus gaf ze me haar recept voor papsause, gezeten bij mij aan tafel, met haar muts die ze droeg omdat ik even ervoor al haar haar had moeten afscheren met de tondeuse. Makkelijker en minder pijnlijk dan elke morgen wakker worden met een hoofdkussen vol haar, zo bleek. 
Als ik zou zeggen dat ik gisteren stond te springen om mijn vlucht terug te nemen zou ik liegen dat ik zwart zag, maar zie, ik ben toch terug, en zie ook: ik wou stiekem dat ik daar nog was. Ook al was het allemaal een stuk zwaarder dan ik verwacht had, de combinatie zwanger zijn en een compleet geweldige stad waar zoveel te doen en zien is dat jezelf een beetje inhouden echt niet vanzelfsprekend is. Maar het is gelukt, het was compleet fantastisch en we zijn beiden zeer verheugd dat we last minute beslist hebben om toch nog eens naar New York te gaan. 
Sinds ik mijn Kindle heb koop ik eigenlijk geen gewone boeken meer. Ze nemen te veel plaats in, vind ik, en ik heb al niet veel plaats. En neen, ik mis de geur en het gevoel en al de andere nostalgische dingen van echte boeken niet, net zoals ik de structuur van een CD niet mis, of de geur van een cassettebandje. Laat staan het gewicht ervan in mijn handtas. Alleen kookboeken zou ik nog gewoon kopen, maar aangezien ik er al veel te veel heb en dan ook nog eens de meerderheid van mijn recepten van het internet pluk ben ik daar ook maar mee gestopt. Verstandig meisje, moi?
Een andere stad, andere bezigheden. Om er maar een paar te noemen die op dit moment nogal mijn dagen vullen: 
Als drie mensen me zeggen dat ik zeker zeker bij 
En dan komt plots het moment waarop je niet anders kan dan het toegeven. Dat sprintjes trekken om de metro te halen stilaan uitgesloten is. En elke beklimming van een trap een beetje sterven, met longen die niet goed meer meewillen. Dat elke kilometer stappen ervoor zorgt dat je lichaam "ga nu zitten, lilith!" schreeuwt, en ja, ik heb het gecheckt met de gynaecoloog, en zolang ik op tijd luister kunnen mijn harde buiken niet direct kwaad. Maar toch.
Dag twee in New York was er één die regenachtig werd aangekondigd, en de verwachtingen volledig ingelost kreeg door het te laten hozen en buien dat het geen naam had. Maar gene paniek, wij vonden heel wat fijne overdekte plekken om koffie te drinken en ons in deze toch wreed fijne stad onder te dompelen.
Vroeger vond ik jetlaggen één van de meest eenzame dingen in mijn relatie. De meeste ervaringen kan ik wel met Youri delen, maar ik ben een hele slechte, lichte slaper, die van het minste geluidje wakker schiet en eens haar ogen open zijn op geen honderd jaar meer in slaap raakt. Zo kwam het dat ik de afgelopen dagen respectievelijk om vijf, drie en half vijf ben opgestaan. Een mens zou denken dat ik daardoor wel door de jetlag zou slapen in New York, want ik ben nogal moe van al mijn genachtbraak, maar dan kent die mens mij nog niet. Het is drie uur plaatselijke tijd, en ik ben klaarwakker.
"Kijk!", zei hij, "De eerste stoomtrein!". Waarop hij een vol kwartier in lichte staat van vervoering naar een zwarte locomotief stond te kijken, zich duidelijk inhoudend om me niet te vervelen met hoe geweldig vernuftig dat ding in elkaar zat qua techniek. Ik probeerde door te glimlachen in zijn blikveld te doen alsof de aandrijving ervan me wel eens zou kunnen interesseren, maar hij kent mij beter. En dus schoven we door. Naar de eerste Apple computer! Man toch. En daarna naar één of andere compleet geweldige auto uit weet ik veel wanneer.
Het begon met een vaag voornemen om in 2012 weer eens wat socialer te gaan doen en wat vaker met toffe mensen af te spreken. En het eindigde met een eerste testcase, onder de hippe gehashtagde naam #wunch (als in wijvenlunch, aja) in een lekker restaurant in Gent, en onderstaande uitspraken van enkele van uw geliefde blogsters. 
Ik vind dat die weken zot hard vliegen, wat jullie? Een mens is nog maar net bekomen van uren vast zitten op een donkere trein, of er moeten al weer reportages gemaakt, twintigwekenecho's overleefd en koffers gepakt. 
Zot hoe glad je iets kunt vergeten. Hoe de lange rechthoekige tafel van eikenhout plots uit je hoofd kan verdwijnen, net als de witte thermos die erop stond, en de zilverkleurige asbak, de kleine glaasjes en de al half gekraakte fles Elixir d'Anvers. "Nen druppel" dus, in het Adinkerke van de jaren tachtig waarvan sprake. 
Ik zat op een trein, de blogpost te schrijven die hier normaal had moeten staan. Dat doe ik vaak, blogposts schrijven op de trein. Het is één van mijn vele nuttige bezigheden, naast to do lijstjes maken, planningen uitwerken, interviews voorbereiden, boeken lezen, Facebooken en Twitteren, mensen afluisteren, me storen aan meurende vuilnisbakken en medemensen, brainstormen met mezelf en weekmenu's uitdokteren. Om er maar een paar te noemen. En toen viel de trein plots stil. Niks bijzonders, ware het niet dat ik een uur later nog altijd op dezelfde plek stond, en in een donkere trein zat, wat alle andere bezigheden onmogelijk maakte.
* aantal maanden zwanger: vijf
Het was een vaste afspraak tussen haar en mij: elk jaar gingen we met twee naar de solden, liefst in het eerste weekend, meestal in januari. Met de trein, doorgaans, naar Oostende of Brugge of Gent. Alleen wij, zonder mijn broer of vader. Zij was de enige waarmee ik wilde gaan winkelen. Omdat zij wist welke maat ik had en ik me daar tegenover haar nog het minst van al over schaamde. Omdat zij even zotcontent was als ik nog eens een mooie broek vond waar mijn gat in kon, en even teleurgesteld als ik na een hele dag zoeken met niks naar huis kwam. 
* kamille shampoo. Als kind was ik blond, en werd mijn haar daar altijd mee gewassen, uit een flesje met een kolibri op. Jaren compleet vergeten, tot ik vorige maand een fles shampoo met kamille kreeg tijdens de kerstuitdeling van Flair. Eén keer ruiken, en ik was weer helemaal vijf jaar
"Ah Rudy!", sprak de geblokte conductrice, "De wensjen van 't joar en een goeie gezondheid hé. Dat es toch 't allerbelangrijkste vanal."
Ik kook graag en zoveel als enigszins mogelijk is, en ik ben al jaren op zoek naar een manier om alle recepten die ik al honderd keer heb gemaakt en alle honderdduizend recepten die ik in dit leven graag eens zou willen maken ergens te bundelen op een manier dat ik niet verzuip in de knipsels, en er altijd bij kan. Sinds de iPad zijn intrede deed in ons huishouden vinden wij het nogal gemakkelijk om dat ding mee te nemen naar de keuken met een recept erop (weer een paar bomen minder omgekapt door niet te printen[/geitenwollensokmodusaf]), dus het moest kunnen syncen ook, tussen mijn computer en zijn iPad.
Exact 144 dagen nadat ik er voor het laatst was binnen geweest stapte ik vandaag met een huppel in mijn stap het kapsalon uit. Honderdvierenveertig dagen, ja, niet toevallig sinds de dag van mijn dertigste verjaardag en die waarop ik aanvatte met dit dolle project. Dat zijn bijna vijf maanden, en dat was eraan te zien, we moeten daar niet dwaas over doen. Maar na het nodig kunst- en knipwerk kwam ik met glad kappershaar en een herwonnen huppel de zaak uitgestapt. Het pluizige gordijn was weer een kapsel geworden. 
Hoe kan ik iedereen bedanken die me een mailtje heeft gestuurd met tips, een berichtje heeft nagelaten met geruststellende woorden, of er op een andere manier voor heeft gezorgd dat ik gisteren dacht "Maar allez, hoe lief is iedereen niet?". Door merci te zeggen, echt gemeend, maar misschien ook door nog eens een receptje te posten dat echt geweldig lekker is, ook al noem ik het pindakaasnoodles. Ayukkie. Maar officieel is het een getweakt recept van Ina Garten dat bij haar Crunchy Noodle Salad heet. Klinkt beter? Klinkt beter!
Toen ik besliste om freelancer te worden heb ik me daarin gelezen. Een boek of vijf, waar ik erg veel uit heb geleerd en nu nog vaak aan terug denk als ik het even niet zo goed meer weet. Toen ik moest beginnen autorijden heb ik me verdiept in de wegcode, iets dat iedereen wreed normaal vond, leek mij. Hetzelfde met leren interviewen en koken. Veel how to's bekeken en gelezen, en ik leer daar nog elke dag in bij. Als er ergens een artikel over verschijnt vind ik het nog steeds fijn om er nog meer over te weten. Toen ik mijn vader een puppy cadeau deed, kocht ik daar zelf ook een boek over het opvoeden van puppy's bij. 
Ooit, niet eens zo lang geleden, was ik de allerslechtste wegwijzer van de wereld. Als ik een auto zag vertragen en vanachter het raampje enkele aangezichten hoopvol in mijn richting zag kijken, dan beklaagde ik die arme zielen al. Als ik ze dan ook nog eens, meestal in het Frans, de weg hoorde vragen naar altijd dezelfde meubelwinkel in de buurt, wist ik dat de sukkelaars nu pas helemaal verloren waren. Je kan zo'n dingen beter vragen aan iemand die doof en blind is en geen armen heeft dan aan ondergetekende, maar aangezien ik dat niet kon zeggen in het fransoos stuurde ik hen dan altijd maar goedkommetuit totaal de verkeerde kant uit. Als ze vijf minuten weg waren bleek immers standaard dat ik rechts met links had verward in hun moerstaal. In mijn eigen moerstaal was ik trouwens niet veel succesvoller. 
In mijn eeuwige queeste naar iets gemakkelijks, snels en vegetarisch om op de weekmenu ten huize te zetten kwam ik onlangs een recept tegen met courgette in de oven, en eigenlijk niet veel meer dan dat. Aangezien ik het best heb voor courgette en andere groenten in de oven, en ik vanmiddag toevallig honger had, deed ik de test, en wel heb je ooit, het was lekker. Ik deel het dan ook graag met andere mensen die al eens op zoek gaan naar iets makkelijks, snels en vegetarisch. Zij die werkelijk geen hol geïnteresseerd zijn in iets gemakkelijks, snels en vegetarisch hebben nu nog even de tijd om weg te kijken. 
De telefoon rinkelde. De eigenares van mijn favoriete Ieperse restaurantje hing aan de lijn. Dat er een brief voor mij per ongeluk bij haar was afgeleverd door de postbode. Een brief van aan de andere kant van de wereld, meerbepaald. Dat het waarschijnlijk kwam doordat de naam van haar straat een klein beetje lijkt op die van mij (wat nogal tegenvalt, op een paar letters na, vond ik). Maar goed, na een hele lange reis door de wereld was de brief per abuis bij haar terecht gekomen, toevallig iemand die mijn naam kende, mijn gsm-nummer kon opzoeken in de vele reservatiemails die ik haar al had gestuurd en mij belde dat ik erom mocht komen. Wonderlijk, vond ik, hoe dat allemaal toch nog goed kwam. 
Het blijft geweldig leuk om zien hoe mensen geïnspireerd werden door het stuk over "Stoppen met shoppen", dat eerst 
Ooit was er een tijd dat ik duizend procent zeker wist dat ik dierenarts zou worden. Dat duurde net zo lang tot ik erin slaagde om minder dan tien procent te halen op verschillende wetenschappelijke vakken naar keuze. Droom over, en ik op zoek naar iets anders. Advocaat, dacht ik, omdat iedereen altijd zei dat ik het zo goed kon uitleggen dat ik zeker advocaat moest worden. Maar toen bleek dat je daarvoor saaie boeken vanbuiten moest blokken, en ik ben principieel nogal tegen vanbuiten blokken. Vaarwel carrière aan de balie. 
De laatste dag van de vakantie waar ik nogal keihard naar heb verlangd is bijna voorbij, en verliep helemaal in het verlengde van de rest ervan. Beetje uitgeslapen, mezelf en mijn vent rondgereden naar plekken als daar zijn de winkel en de papa, er werden koekjes gebakken, hij maakte overheerlijke egg nog en ik at het laatste restje krabsla op om vanaf daarna weer volledig over te schakelen op een rondje vegetarisch leven. 
Vandaag ben ik gewoon content. Dat het autorijden plots zo lekker vlot, na een tijdje niet zo hard. Dat het gezellig was, gisterenavond, met lekker eten en fijne mensen en op het gemakje. Dat ik wakker ben geworden zonder kater, vanmorgen. Dat ons kot niet in brand is gevlogen door al het vuurwerk en de brandende lampions van vannacht. Dat ik gezond ben, en mijn geliefden ook, zo ongeveer. Dat er nog genoeg gourmet is om vanavond nog eens te gourmetten, en misschien zelfs morgen nog eens. Dat de wereld er weer een beetje nieuw uitziet, ook al weten we allemaal dat het vooral een beetje meer van hetzelfde is. 
Een mens weet op voorhand bitter weinig over een jaar dat nog moet komen. Had ik bijvoorbeeld veel benul, in december van vorig jaar, dat ik in het jaar dat kwam een master zou worden in het googlen van termen als "acute hernia behandelen" (voor de papa), "recepten voor veel volk" (voor mijn feestjes) en zo goed als elk voedingsmiddel in combinatie met het woord zwangerschap (voor mijn zwangerschap). 
Mijn week verlof is bijna achter de rug, en ik ben er al bij al best content van. De crib is niet de oase van rust en zen geworden die ik een beetje te optimistisch voor ogen had, maar we zijn erop vooruit gegaan, ik heb zoals ik mezelf beloofd had een hele namiddag gespendeerd aan in de zetel onder een dekentje liggen en mijn ogen uithuilen om The Bridges of Madison County, en daarnaast werd er ook lekker gegeten en een beetje gefeest. 
Zo'n geweldig goed idee dat dat gisteren nog leek, wat de kinderkamer moet worden leeg maken zodat we volgend jaar eens kunnen beginnen kijken om te schilderen enal. Maar als je één kast leegt, dan steekt die andere kast ook de ogen uit, en na een tijdje sta je wanhopig rond je te kijken in een crib die werkelijk volgestouwd lijkt door een bende zotten. Zijnde wijzelf. Hemeltjelief zeg, hoeveel brol kunnen twee mensen in godesnaam verzamelen op een paar jaar tijd?
Nog enkele dagen en we wisselen 2011 in voor het jaar waarin de wereld zal vergaan, en ik hoop echt dat dat niet slaat op de pijn die ik zal ervaren met betrekking tot een kind van een paar kilo en een smalle doorgang. Maar we lopen keihard vooruit op de feiten, want eerst moet er nog enorm hard achterom gekeken worden, naar dat dolle dolle jaar 2011. Let's go!
Toen ik gisteren de voorraadkast stond op te ruimen stootte ik op een zak havermout. Elke keer als ik terug ben uit Amerika koop ik mij zo'n zak, omdat ik zot ben van oatmeal met fruit en warme melk 's morgens, maar na een paar dagen kom ik altijd tot de vaststelling dat melk bij mij geen goed idee is (wegens de maagverkleining en dat ik daar sindsdien supermottig van word) en sojamelk ook niet (wegens niet zo lekker, vind ik). En dus blijft de zak staan.
* een opruimbui, met een iets minder chaotische voorraadkast als resultaat
Het is pas als je elk jaar hetzelfde kalkeerpapiertje over schijnbaar onveranderende dingen legt dat je merkt hoe hard dingen beetje bij beetje veranderen. Want ik vier kerstavond dan wel al dertig jaar op schijnbaar identiek dezelfde manier, bij de meme en pepe aan zee met de familie van die kant, en het lijkt dan wel alsof dat al dertig jaar een soort 
En niet alleen omdat ze op die manier haar ratings en views nog net voor het einde van het jaar de hoogte in kan doen schieten. Eindelijk porno op tales from the crib, het heeft potverdikke lang genoeg geduurd ook! Dat gaat hier sebiet wel een beetje tegenvallen als blijkt dat het over schmink gaat, maar kijkt, zo gaat dat soms in het leven. Pan porn dus, een begrip dat ik een hele tijd geleden tegen kwam toen ik om de één of andere reden op dit geweldige 
De voorlaatste week van het jaar, eentje waarin ik alle moeite van de wereld deed om af en toe eens in kerststemming te geraken, maar het is precies nog te vroeg om echt van een succes te spreken. Er was nochtans een dolle kerstboompluk op het werk, mét roze kerstbomen! 
"Ik heb eigenlijk maar één belangrijke vraag over", zei ik. "Kun je nog kinderen krijgen na de operatie?". "Meer nog", zei meneer doktoor, "meestal nog makkelijker dan voor de operatie, want dikke mensen zijn vaak minder vruchtbaar dan slanke mensen". Waarop ik met mijn vuist op tafel sloeg en "verkocht!" riep. Drie weken later werden mijn darmen ingekort en mijn maag gehalveerd, net als het risico op ooit uit mijn huis getakeld moeten worden door een brandweerkraan. 
Aangezien ik er ook dit jaar weer niet in ben geslaagd om zo beroemd te worden dat er plots een journalist van HUMO aan de lijn hangt om mij te vragen naar wat ik allemaal tof en fijn en interessant vond dit jaar, doe ik het maar op mijn eigen blog: eindejaarsvraagjes beantwoorden. Best zielig eigenlijk, zo ongevraagd, maar als jullie allemaal meedoen dan valt het misschien allemaal wat minder hard op. 
Jullie willen het recept van de vegetarische cannelloni, jullie kunnen het recept van de vegetarische cannelloni krijgen! Perfecte ovenschotel voor koude dagen, als je het mij vraagt, en volledig te tweaken naar eigen voorkeur. Komt oorspronkelijk uit het overigens zeer goede vegetarische kookboek "
"Als ik ooit kinders heb en het eerste is geen meisje, dan ga ik een hele dag janken van teleurstelling", is een stelling die ik door de jaren heen heb gedeeld met al die het horen wilde. Niet echt een idee waarom, want het is niet dat ik zo'n meisjeszot ben, maar ik heb altijd gedacht dat ik vooral een dochter wilde. Letterlijk altijd, tot op het moment dat ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had. Vanaf dat moment wist ik het: het was een jongen. En dat was de max.
Laat u niks aan de neus hangen, het is hier lang niet elke dag dolle vreugd en peis en vree in de crib. Integendeel. Gisterenavond liep ik zo ambetant zonder reden dat ik in mijn bed ben gekropen van pure miserie, onder het motto: morgen een beter etmaal, lilith kind! Maar toen ik vanmorgen mijn ogen opende voelde ik al dat ik met gemak tien mensen van gemiddelde carrure kon neerbliksemen met mijn in de loop van de nacht nog toxischer geworden humeur. Ik keek naar Youri, die zich van geen kwaad bewust nog eens omdraaide, en ik beklaagde de brave mens zo geweldig hard, da wilde gijle nie weten.
Kerstmis nadert, ik kan de toastjes met garnaalsla en de gefrituurde kaasbolletjes bijna ruiken, en dus doe ik nog eens verder van eindejaarslijstje. Met een overzichtje van alle geweldig fijne dingen die mij het afgelopen jaar blij hebben gemaakt, of gewoon random betrekkelijk super waren. 
Mensen vragen mij de laatste tijd dikwijls of ik veel last heb, wijzend naar mijn buik. Mijn buik, waarvan ik de enige ben die vindt dat het al zichtbaar is, naast mijn leaf dan. Dat is dus het grote nadeel van zo'n atletisch geproportioneerd lichaam als het mijne gehad hebben, en het feit dat ik daar nooit mee te koop heb gelopen: dat mensen niet beseffen dat mijn buik ooit veel platter en strakker was dan nu. 
Grijsgedraaid is een understatement voor wat er in mijn kindertijd met de platen van Urbanus is gebeurd. "
Het was ergens tussen het mopje "Je moet je eieren opkloppen in een acht, maar als het niet lukt mag het ook altijd in twee vieren", en "We gaan de chocomousse verdelen onder de armen. Let wel op voor vlekken onder de oksels!". Iemand zei "Haha!", en misschien was ik het zelf wel. Ik dacht vooral: "Maat, iets bijleren is toch altijd cool", want ik was samen met vriendin J. op een kookworkshop en naast het vakkundig ten berde brengen van diverse imitaties van de mensen uit Superfans letten wij bij momenten ook best goed op.