En kan dat bewijzen aan de hand van onderstaande Instagrammen. Dat waren er ineens weer een pak minder dan vorige week, maar New York blijkt fotografisch toch net iets interessanter dan de Westhoek. Hoewel, toch best een leutige terugkeerweek gepasseerd, vind ik. Bijzonder blij dat ik dit kan typen, ook, want mijn allerliefste grootvader moest begin deze week onder het mes voor een serieuze ingreep, en hoewel hij nog altijd op intensieve ligt schijnt het hem goed te vergaan. Bijzonder blij mee. Plus dat de jetlag nog mee bleek te vallen ook.
Deze foto heeft niks met het ziekenhuisverblijf van mijn opa te maken, wel met mezelf, en een zoveelste controle bij de zotte dokter. We beginnen een beetje naar elkaar toe te groeien, wat in dit geval wil zeggen dat ik soms al bijna een volledige zin meen te snappen (al is niks zeker in deze). Aan haar gelaatsuitdrukkingen te zien is ze best tevreden met de evolutie van mijn bloedresultaten, al zijn we er nog niet. En dus mag ik volgende maand al terug. En de maand daarop weer! Nog even zo doorgaan, en dokter Crazy wordt nog mijn BFF.
Een appel, het teken dat ik weer een poging aan het doen ben om wat gezonder en minder te eten. Alleen valt dat nogal tegen, want blijkt dat ik godsgruwelijke honger krijg van het eten van appels, zo erg dat ik op een doorsnee donderdagnamiddag zin had om een stuk uit de onderarm van mijn eigen vent te bijten. Misschien volgende week eens overschakelen op peren.
Gelukkig at ik niet alleen appels. (wat een topovergang, lilith!)
Ik mocht ook gaan eten bij La Durée in Izegem, wat een toprestaurant, zeg. Superlekkere dingen gegeten, waaronder dus dit dessertje met peren en chocoladesorbet enal. Allemamachies.
Ik heb in New York trouwens niks geshopt voor mezelf, behalve een paar geweldig zachte en leuke dingen uit de GAP Maternity. Zoals dit truitje. En dan hebt ge het nog niet gevoeld. <3 Ik wil erin blijven wonen, ik.
En nu is het hier ook juist begonnen met sneeuwen, en ik moet vanavond mijn huis niet meer uit. Bliss! (Heb ik trouwens al eens de parabel van de half geschilderde muur verteld? Misschien maar beter zo, toch)
Fijn weekend, gulder!
Ik: "Je mag hemdjes kopen al wat daje wilt, maar ik strijk ze niet. Ik strijk geen hemdjes, dat is tegen mijn principe".
Vorig jaar ben ik zo vrijpostig geweest om mezelf te trakteren op de Colour a Month boekjes van Moleskine. Twaalf boekjes in verschillende kleuren die je als agenda kan gebruiken, maar die ik gebruik als notitieboekje voor ideetjes. Dat wil zeggen dat er in mijn handtas gemiddeld vier boekjes rondwareren: mijn agenda, mijn boekje voor boodschappenlijstjes, mijn dik notitieboek waarin ik ideeën voor vergaderingen, halve interviews, hele blogposts en telefoonnummers opschrijf, en dan dus mijn nieuwke, voor elke maand eentje. Vanmorgen ben ik begonnen aan het tweede. Een schoon roodjen.
"Ow please", zei Bronwyn, de blonde toeriste uit Sydney tijdens onze gezamenlijke food tour, "I'm not gonna tell". Ze keek er zo lief bij dat ik bijna door de knieën ging, tot mijn ogen ergens in mid-air de berispende bliksemblik van mijn wederhelft tegenkwamen. Waren zijn ogen geweren geweest, ik lag hevig bloedend tegen de straatstenen. En dus verklapte ik ook Bronwyn de naam van kind 1 niet. Ook niet het koppel Zuid-Afrikaanse lieverds waarmee ik een rit deelde naar de luchthaven, en die het zo zo lief vroegen. Ten strengste verboden door mijn halve trouwboek. Zelfs tegen volslagen vreemdelingen, op wie ik hem eens vrijblijvend zou kunnen testen op hot or not.
"Mama, hoe maak jij papsause?", had ik haar gevraagd, zogezegd omdat ik een nieuw receptenprogramma had waar ik eens een hoop dingen in wilde steken, maar we wisten allebei dat het was omdat ze nog maar een paar maanden had. En de absolute keukennitwit die ik toen nog was het daarna allemaal zonder haar en haar hulp zou moeten zien te doen. En dus gaf ze me haar recept voor papsause, gezeten bij mij aan tafel, met haar muts die ze droeg omdat ik even ervoor al haar haar had moeten afscheren met de tondeuse. Makkelijker en minder pijnlijk dan elke morgen wakker worden met een hoofdkussen vol haar, zo bleek.
Als ik zou zeggen dat ik gisteren stond te springen om mijn vlucht terug te nemen zou ik liegen dat ik zwart zag, maar zie, ik ben toch terug, en zie ook: ik wou stiekem dat ik daar nog was. Ook al was het allemaal een stuk zwaarder dan ik verwacht had, de combinatie zwanger zijn en een compleet geweldige stad waar zoveel te doen en zien is dat jezelf een beetje inhouden echt niet vanzelfsprekend is. Maar het is gelukt, het was compleet fantastisch en we zijn beiden zeer verheugd dat we last minute beslist hebben om toch nog eens naar New York te gaan.
Sinds ik mijn Kindle heb koop ik eigenlijk geen gewone boeken meer. Ze nemen te veel plaats in, vind ik, en ik heb al niet veel plaats. En neen, ik mis de geur en het gevoel en al de andere nostalgische dingen van echte boeken niet, net zoals ik de structuur van een CD niet mis, of de geur van een cassettebandje. Laat staan het gewicht ervan in mijn handtas. Alleen kookboeken zou ik nog gewoon kopen, maar aangezien ik er al veel te veel heb en dan ook nog eens de meerderheid van mijn recepten van het internet pluk ben ik daar ook maar mee gestopt. Verstandig meisje, moi?
Een andere stad, andere bezigheden. Om er maar een paar te noemen die op dit moment nogal mijn dagen vullen:
Als drie mensen me zeggen dat ik zeker zeker bij The Spotted Pig moet gaan eten als ik in New York ben, en als één daarvan ook nog eens de eigenaar is van één van mijn favoriete Nieuwpoortse restaurants, dan is het simpel: dan luister ik. Ook al kun je er op voorhand niet reserveren, en moet je het er op goed geluk doen. Ik ga. En ik sleur mijn vent mee, in al mijn enthousiasme.
En dan komt plots het moment waarop je niet anders kan dan het toegeven. Dat sprintjes trekken om de metro te halen stilaan uitgesloten is. En elke beklimming van een trap een beetje sterven, met longen die niet goed meer meewillen. Dat elke kilometer stappen ervoor zorgt dat je lichaam "ga nu zitten, lilith!" schreeuwt, en ja, ik heb het gecheckt met de gynaecoloog, en zolang ik op tijd luister kunnen mijn harde buiken niet direct kwaad. Maar toch.
Dag twee in New York was er één die regenachtig werd aangekondigd, en de verwachtingen volledig ingelost kreeg door het te laten hozen en buien dat het geen naam had. Maar gene paniek, wij vonden heel wat fijne overdekte plekken om koffie te drinken en ons in deze toch wreed fijne stad onder te dompelen.
Vroeger vond ik jetlaggen één van de meest eenzame dingen in mijn relatie. De meeste ervaringen kan ik wel met Youri delen, maar ik ben een hele slechte, lichte slaper, die van het minste geluidje wakker schiet en eens haar ogen open zijn op geen honderd jaar meer in slaap raakt. Zo kwam het dat ik de afgelopen dagen respectievelijk om vijf, drie en half vijf ben opgestaan. Een mens zou denken dat ik daardoor wel door de jetlag zou slapen in New York, want ik ben nogal moe van al mijn genachtbraak, maar dan kent die mens mij nog niet. Het is drie uur plaatselijke tijd, en ik ben klaarwakker.
"Kijk!", zei hij, "De eerste stoomtrein!". Waarop hij een vol kwartier in lichte staat van vervoering naar een zwarte locomotief stond te kijken, zich duidelijk inhoudend om me niet te vervelen met hoe geweldig vernuftig dat ding in elkaar zat qua techniek. Ik probeerde door te glimlachen in zijn blikveld te doen alsof de aandrijving ervan me wel eens zou kunnen interesseren, maar hij kent mij beter. En dus schoven we door. Naar de eerste Apple computer! Man toch. En daarna naar één of andere compleet geweldige auto uit weet ik veel wanneer.
Het begon met een vaag voornemen om in 2012 weer eens wat socialer te gaan doen en wat vaker met toffe mensen af te spreken. En het eindigde met een eerste testcase, onder de hippe gehashtagde naam #wunch (als in wijvenlunch, aja) in een lekker restaurant in Gent, en onderstaande uitspraken van enkele van uw geliefde blogsters.
Ik vind dat die weken zot hard vliegen, wat jullie? Een mens is nog maar net bekomen van uren vast zitten op een donkere trein, of er moeten al weer reportages gemaakt, twintigwekenecho's overleefd en koffers gepakt.
