In de zevendertigste week:

* maakte ik kennis met het fenomeen oefenwee. Gat in de nacht, dan nog. En vroeg ik me na twee bijzonder pijnlijke voorbeelden af wat die echte dan wel niet moeten geven, als deze maar om te lachen waren. :eek: De epidurale verdoving mag anders nu al geprepareerd worden, zuster

* nam mijn eerste week zwangerschapsverlof een aanvang, en besliste ik om me niet te vervelen, maar heel hard te genieten van het feit dat ik eindelijk tijd heb. Om languit in bad te gaan, te lezen, opgenomen documentaires te bekijken van op de BBC en op twee dagen tijd drie maaltijden van Julia Child te koken voor mijn werkende husband.

Gevulde champignons, provençaalse gratin en aardappel-preisoep, om precies te zijn. Jezus christus, met een kilo of vijftig minder rond mijn gebeente zou ik perfect een trophy wife van een sugar daddy kunnen zijn, ik

* werden mensen steeds nieuwsgieriger naar de naam van kind 1. En begon ik hem steeds vaker luidop te zeggen als ik het met het papatje over kind 1 had, en hoorde ik dat het goed was. En dat zelfs ik hem kan uitspreken, dus gene paniek, oma van lilith. Gij gaat dat kunnen

* kocht ik pampers in maat 1. Dacht ik de rest van de dag: "Aumagad, ik heb pampers gekocht. In maat 1"

* had ik het toch bijna gehad met de liters fruitsap die ik tegenwoordig drink op recepties en andere feestjes. Nog even en ik verander in een gigantische fles Appelsientje

* werd bijna alles in mijn bestaan gedomineerd door rugpijn. Slapen, achter de computer zitten, naar de stad stappen, het worden ware calvarietochten als je constant het gevoel hebt dat ze met messen in je ruggegraat zitten te ploegen. Nu nog veel slapen voor straks? Laat me asjeblieft niet lachen. Al was het maar omdat zelfs dat pijn doet

* verslikte ik me dus ook bijna toen de Zappybaby-app op mijn iPhone vriendelijk informeerde of ik "ook niet kon stoppen met poetsen?". Volgens mij heeft boer Charel meer nesteldrang en poetsgoesting dan ik op dit moment, zappybabypeoples

* begon ik aan mijn zeventiende boek van 2012 en had ik nu al weemoed naar de tijd waarin ik tegen mei zeventien boeken kon lezen

* werd ik even niet goed van deze foto. Oke, schrap even. Vervang "niet goed" door "zo mottig als een aap"

* waren we plots nog maar een paar dagen verwijderd van de Kattenstoet, het evenement waarvan ik aan het begin van deze zwangerschap hoopte dat ik het nog zou kunnen meemaken, wegens nog nooit één gemist sinds ik in Ieper woon. En omdat het maar een keer om de drie jaar is enal.

Het zal vast wel lukken, al vrees ik voor mijn rug als ik langer dan drie minuten langs het parcours zal moeten staan. Of mij als een wildeman tussen de kinders en Japanners zal moeten gooien om toch maar een pluchen katje te vangen dat door de stadsnar van de Lakenhalle wordt gegooid. Aangezien het kindje in de buik van de zwangere altijd kleiner is dan het kindje dat het katje van de vrouw probeert af te pakken heeft de zwangere vrouw namelijk ALTIJD gewonnen. Willen we dat zo afspreken?

Vaag, ja. Iets met hele nachten rond de salontafel moeten lopen met een paars aangelopen huilend kind op de borst, dat soms enkele seconden weigerde te ademen van hysterie en maar niet gesust wilde worden. En ook iets met een paar maanden moeten platliggen tijdens de zwangerschap, al herinner ik me niet meer of dat bij mij was, of bij mijn broer. Omdat het, op de momenten dat de verhalen werden verteld zo ongelooflijk vanzelfsprekend was, dat mijn moeder er nog duizend jaar zou zijn om ze te hervertellen op de momenten dat ik meer interesse had in kinderen en zwanger zijn. Nu dus. Maar ze is er niet, en de puzzelstukken vallen langzaam maar zeker uit elkaar omdat de mensen die ze nog zouden kunnen leggen net als ik vanalles beginnen te vergeten.

Of ze veel was bijgekomen. Of de bevallingen makkelijk verliepen. Ik herinner me vaag dat ze me ooit zei dat ik wel een Conehead leek, door de verlostang. Meer info ontbreekt, hoe hard ik mijn hersenen ook pijnig om wat ze me ooit over die tijd heeft verteld terug op te roepen. Zou het me helpen als ik nog meer details kende? Vast niet. Alleen leek het me ooit zo ongelooflijk vanzelfsprekend, dat zij er zou zijn met alle info en antwoorden en advies over hoe je dat juist doet, kleine mensen opkweken. Dat er nog tijd genoeg zou zijn om ze opnieuw te vertellen, al die verhalen, en dat ik dan nog veel beter zou luisteren dan toen. Het leek ooit zo voorspelbaar, wie er het eerste aan mijn bed zou staan eens kind 1 er zou zijn. Ik stond er zelfs niet bij stil, tot de dag dat ze me, ziek van de chemo, totaal uit mijn lood sloeg door te zeggen dat ze zo graag ooit grootmoeder was geworden, en het zo erg vond dat die dag nooit zou komen.

Ik had toen, op mijn vijfentwintigste, zelfs nog niet stilgestaan bij de optie van kinderen, laat staan bij het feit dat zij daardoor grootmoeder zou worden. Of dat ze het dus niet zou worden, nooit, omdat ik er nog niet over had nagedacht en het plots allemaal te laat was. De klok tikte onverbiddelijk toen, nog maar een paar maanden te gaan volgens de dokters. Ze zaten er maar al te boenk op.

Nog iets meer dan drie weken en het is aan mij. En ik durf wedden dat ik weer een beetje ga moeten wenen, soms, in nachten met salontafels in de hoofdrol. Omdat ik zal zijn waar zij toen was, en daardoor nu pas begin te beseffen dat ik vijf jaar geleden nog veel en veel meer ben kwijtgespeeld dan ik me toen kon inbeelden. Ik vrees dat dat maar best is ook.

De mama en ik, augustus 1981. <3

In de zesendertigste week:

* tikte ik dit soort postjes om 5 uur 24 des ochtends. Ofwel omdat ik al een paar uur lag te verrekken van de rugpijn (ondanks het gebruik van deze geweldige worst, die mijn leven de afgelopen nachten al een paar keer heeft gered), of omdat ik plots wakker ben geschoten met de alarmerende boodschap "AUMAGAD straks ligt er hier een baby!!!! WHAT TO DO?!" in mijn hoofd. Het is vreemd, maar ik denk nog altijd dat ik dit allemaal droom. Niet dat ik nog bijzonder veel droom, want daarvoor moet je slapen, 't schijnt

* zag ik er plus ou moins zo uit, en heb ik 's ochtends nog de keuze uit een truitje of vier waar ik alles nog ingepast krijg. Mijn jas kan nog net dicht, zodat deze cheapass zwangere alles heeft weten te overbruggen zonder grote investeringen in zwangerschapskledij. Behalve dan wat bustehouders betreft. Ik zit ondertussen in letterreeksen waarmee geweldig veel punten te scoren vallen in spelletjes als Wordfeud

* ging ik op babybezoek bij een klein meisje van zes weken, en was ik vooral verbaasd over hoe ongelooflijk klein dat is. En koddig, en schattig. Ik wilde bijna zelf eentje, en toen viel mijn frank. In als een bom in een porseleinwinkel

* begonnen mensen me bij het afscheid succes te wensen met de bevalling. Dacht ik "Aja, dat :/"

* kreeg ik gelukkig veel bevallingingsadvies van de nichtjes. Die me met licht bezorgde gezichtjes kwamen vertellen dat het lang gaat duren voor de baby eruit komt, en dat het ook pijn gaat doen, en dat het een jommen is. En dat ze er nog een tekening voor gaan maken anders. Voor als hij nog niet volledig voldaan is met de achtenveertig andere tekeningen die op hem liggen te wachten

* kreeg ik vaak te horen dat "uw laatste maand uwen laatsten dag is". Spannend, vind ik, en tegelijk hoop ik dat kind 1 toch nog een paar weken blijft zitten. Ook al zit hij ondertussen nog altijd zo hoog dat ik soms bang ben dat hij mijn kin een serieuze rechtse gaat verkopen met zijn voetzool

* hingen er plots gordijnen in de babykamer. Met dank aan de schoonmama, die dat allemaal geweldig goed kan

* gaf ik, na maanden van moeilijke momenten mijn goed voor druk voor het geboortekaartje. Gemaakt door de meest fantastische designer van de wereld, het papatje zelf

* liep ik in een babywinkel rond met het mooiste dekentje ooit, met appeltjes op. Werd mij aan de kassa gortdroog meegedeeld dat het peren waren. Bedacht ik me dat ik het uitleggen van de verschillende soorten fruit aan mijn spruit misschien toch beter kan overlaten aan de meest fantastische designer ter wereld

* kon ik mijn zwangerschapsverlof al ruiken. Het ruikt naar aardbeien, zon en Zwitsal, dus doe mij ineens maar een paar maanden. Ik krijg dat wel op

De vijfendertigste was de week waarin:

* kind 1 zo groot werd en vooral zo hoog zat dat mijn longen bijna geen plaats meer hebben om een normale ademhaling toe te laten. In combinatie met rugpijn zorgt dat ervoor dat ik 's avonds in de zetel uren aan een stuk amechtig van de ene kant naar de andere rol, op zoek naar een houding die soelaas brengt. So far nog niet gevonden

* ik merkte dat nogal wat mensen (lees: vrouwen) mij vol medelijden aankijken als ik op de vraag "weetjalwatdatisjemoetniezeggenwi!?" zeg dat het jongen is. En dat ze het niet vreemd vinden om daar een paar seconden later schouderophalend "goh ja, als het maar gezond is, hé" aan toe te voegen. Ik ben persoonlijk heel blij met mijn jongen, as a matter of fact. Ik wist zelfs niet dat dat abnormaal was

* er plots een kleerkast in de babykamer stond. Om dat te vieren fotografeerde ik de lamp

* ik met Youri heb afgesproken dat ik hem af en toe "het papatje" mag noemen. Waarmee mijn fascinatie voor Astrid in Wonderland een nieuw hoogtepunt heeft bereikt

* ik ging eten in een heel fijn restaurant, en dit cadeautje kreeg van de chef. Te cute, en volledig in lijn met de kleuren van de babykamer.

* ik dit boek uitlas. En het niet alleen bijzonder boeiend vond wat betreft mijn toekomstige opvoedingsvisies, maar ook voor mezelf

* ik best eens zou beginnen nadenken over het fameuze "koffertje voor de materniteit"

* ik op maandagmiddag op het gemak de keuken aan het opruimen was, zes appeltjes zag liggen die hun beste tijd hadden gehad en dacht: als ik daar nu eens verse appelmoes van maak! Dit lieflijke tafereeltje bewijst dat er een kalmte is ingetreden, die er tussen het afwerken van de laatste opdrachten voor zorgt dat ik een mens van verse appelmoezen ben geworden. Bliss

* mijn nesteldrang misschien van start had kunnen gaan, ware het niet dat ik plots verslaafd ben aan Rumble. No nesteldrang for me, dus

(ondanks alles doet deze zwangerschapsblog het bijzonder goed in de tussenstand van de Knack Weekend Blog Awards, wat mij zwaar verheugt. Stemmen kan nog altijd, en daarmee verhoogt u de kans dat ik binnenkort nog eens buiten kom om een glas fruitsap te drinken exponentieel. Doen, dus)

Gelukkig heb ik ondertussen ontdekt dat er ook ongelooflijk veel coole dingen voor jongens bestaan. En dat er honderden webshops zijn met leuke Scandinavische merken, die wel een beetje duur uitvallen, maar dat geeft niet, want in de H&M en de HEMA vind ik ook een hoop dingen waar ik niet mottig van weg moet wandelen. Ook ontdekt: dat er vreselijk veel lelijke meisjesdingen bestaan. Dat maakt het allemaal ook iets draaglijker.

In elk geval. Eén van die webshops waar ze altijd leuke dingen lijken te hebben is goldfish.be. Ik had er al een paar keer kwijlend naar staan kijken, en kijk: gisteren kreeg ik zowaar een cadeautje in de bus van Eva, die de webshop uitbaat.

Met een persoonlijke boodschap:

En dit zat erin:

Serieus, how cool is that?

Ik ben er persoonlijk een beetje helemaal verliefd op, en dan zit kind 1 er nog niet eens zelf in. <3
Ook de rest van de site is zeer de moeite, so check it out. :)

* ging het van kwaad naar erger met mijn rugpijn. Gecombineerd met een baby die erg hoog zit ging het ook van kwaad naar erger met de hoeveelheid zitposities die ik nog kan aannemen zonder zonder adem te vallen/ bandenpijn te krijgen/terecht te komen in een algehele malaise terwijl ik eruit zie als een aangespoelde potvis. Liggen gaat nog net, soms. Voor een half uur. Mijn nachten zijn dus ook niet wat je noemt feestjes

* kreeg ik EINDELIJK een zwangere buik. Zo'n buik waarvan mensen die niet kunnen weten dat ik zwanger ben zeker zijn dat ik zwanger ben. En erover beginnen. Of het nog lang is enal. Dear diary moments! Ook al denken ze allemaal dat ik nog maar een maand of vijf ver ben in plaats van bijna aan het einde van de rit, maar het kan me niet schelen. Ik zie er zwangerder uit dan verdikt. Ik had gedacht dat het moment niet voor deze dame was weggelegd, maar kijkt

* kreeg ik vragen over mijn bevalling. In bad, of niet? Epidurale of niet? Ik doe alsof ik ze niet heb gehoord. Ik doe alsof ik niet echt moet bevallen. Ik wil uw bevallingsverhalen niet lezen. De best geïnformeerde zwangere van het moment wil veel dingen weten, maar dat van die watermeloen door dat sleutelgat? Dat zien we dan wel het moment zelf. Kijk daar, een vogeltje!

* begon ik eindelijk licht aan het einde van de opdrachten te zien. En daar ben ik vreselijk blij om, want eerlijk? Het is hier toch al ernstig aftellen geblazen naar mijn zwangerschapsverlof. We moeten daar niet valselijk dwaas over doen

* kreeg de baby zijn eerste uitnodiging (crowd goes "aaaah")

(jullie wisten al dat lilith eigenlijk ook maar een doodgewone tante Kelly is hé? Toch? Indien niet: mijn excuses)

* kreeg ik een donkerbruin vermoeden dat kind 1 een hooligan is in het diepst van mijn baarmoeder. Of is dat normaal, dat hij al weken systematisch tegen dezelfde rib aan het stampen is, volgens mij volledig met de bedoeling om hem te breken? Ik dacht het niet

* raak ik mijn zetel niet meer uit en de trap niet meer op zonder puffen en blazen. Ik ben een gezellige geworden, kan ik mij voorstellen

* heb ik oogproblemen. Ik, die bekend sta om mijn arendsblik! Echt maat, tijdens zo'n dracht krijg je de zotste dingen, en alles blijkt altijd doodnormaal te zijn. "Aha, uw linkerbeen schiet soms tegen uw rechteroor? Doodnormaal tijdens een zwangerschap, niet mee inzitten"

* niet dat ik wil klagen, trouwens. Ik ben nog steeds ongelooflijk blij dat ik zwanger ben, besefte ik toen ik vorige week iemand hoorde vertellen over zes jaar van proberen en zotte behandelingen en teleurstellingen en uiteindelijk alle hoop moeten laten varen. Dat ik hier niet overkom als het ondankbaarste wicht van de blogosfeer. Ik ben echt blij blij blij, zulle

* neen, echt

Ik ben zwanger, dus ik mag alleen Dafalgan nemen. Het duurt nog maar drie dagen, dus ik denk: dat gaat wel weer over. Ik word evenwel nog zieker. Koud zweet enal. Griep, wordt geïnsinueerd, maar ik heb me afgelopen winter laten inenten, just in case. Ik krijg bericht dat mijn nichtje, waar ik een paar dagen eerder nog gezellig boterhammekes mee zat te eten, ondertussen ook serieus ziek is. Klierkoorts, zelfs. Ik ben zwanger. Ergens achteraan in mijn hoofd gaat een klein alarmbelletje rinkelen. Na alweer een nacht from hell besluit ik om efkes naar de gynaecoloog te bellen, just in case.

Dat klierkoorts op zich niet echt kwaad kan, maar dat dat wel gigantisch hard kan lijken op CMV. En ik ben niet immuun voor CMV. Dus dat ik wel moet laten checken of mijn nichtje dat niet heeft, in plaats van klierkoorts. De kans is klein, maar het kan wel, en het is gevaarlijk. Ik hoor de alarmbel in mijn achterhoofd luider worden, en doe wat elke intelligente vrouw zou moeten doen op zo'n momenten: de termen "CMV oplopen tijdens je zwangerschap" intikken op almighty Google, en zich laten overspoelen door de honderden worst case scenario's die er te vinden zijn. En een beetje sterven van angst, achter haar computer, bij het lezen van dingen als verkalkingen in de hersentjes, zoveel procent kans op doof- en blindheid op latere leeftijd, autisme en andere kweetnie hoe erge dingen. De vrouw had toen haar moeder ziek was nochtans geleerd om dokter Google links te laten liggen, maar was dat in deze blijkbaar toch weer wat vergeten.

Het nichtje wordt gelukkig snel weer beter, en de huisdokter denkt dat het toch geen CMV was. Maar als ik het echt wil uitsluiten laat ik beter mijn bloed onderzoeken. Ik word ondertussen steeds zieker. Ik, die nooit langer dan twee dagen ziek ben. Elk symptoom dat ik erbij krijg (migraine, vermoeidheid, mijn longen er bijna uitkatapulteren bij het hoesten, snot, nog meer keelpijn, als een blok in slaap vallen om twee uur in de namiddag) staat ook in het lijstje CMV-symptomen dat ik ondertussen bijna uit mijn hoofd kan opzeggen. "Ik ben nooit ziek", zeg ik tegen Youri, die me gerust probeert te stellen. "Je moet niet meer Googelen", zegt hij. En ik weet het. Maar als ik na twee weken nog altijd niet in de cinema ben geraakt omdat ik elke avond mottig in de zetel lig begin ik me toch ernstig zorgen te maken over wat ik dat kind aan het aandoen ben als ik toch besmet blijk met iets supervies.

Twee dagen geleden waren de uitslagen eindelijk binnen. Negatief. Opluchting maat, ik moet het u allemaal niet zeggen.

Opluchting, en het besef dat ik nu al de meest bezorgde moeder ooit ben.
En ik ben nog niet eens een moeder. Dat wordt nog lachen.

En dat is echt niet meer bijzonder lang, ook al zou je dat nog altijd niet bijzonder hard zeggen, ik weet het. Ik steek hem hier zelfs nog serieus vooruit ook, voor de show. GUN HET MIJ, WILL YOU?

Anyways. Omdat ik dus denk dat mijn sociaal leven nogal tot een piepende halt zal komen binnen een paar weken ben ik dus nog allemaal dingen aan het doen die er dan een tijd niet van gaan komen.

Naar de cinema gaan met de husband, bijvoorbeeld. Naar The Hunger Games, trouwens, die ik zeer genietbaar vond als laatste bioscoopfilm voor de komende zes jaar.

Of naar een tweesterrenrestaurant(!!) gaan eten, omdat het voor veel goedkoper kon met één of andere actie. Zo vreselijk hard van genoten, jongs, zelfs zonder aangepaste wijnen.

Of gelijk gisteren, nog eens naar een kookworkshop geweest in deze fijne kookstudio. En geleerd hoe ik sushi en binnenstebuitensushi moet rollen. Het was de max. Ik was niet eens beschaamd toen ik mijn sushi's moest uitdelen of niets!

Dit weekend wordt er nog gewelnesst ook, en er staan nog minstens tien andere dingen op mijn lijstje. Benieuwd hoe ver we gaan geraken, maar als het kort dan kort het, zeg ik altijd.

Ik ben ongelooflijk benieuwd naar hoe hij er zal uitzien, maar er echt over nadenken durf ik toch nog niet. Een baby hebben lijkt me zowel de max als de hel, bij momenten. Ik popel nu al geweldig hard, maar ik moet ook nog tienduizend dingen afkrijgen en in orde zetten en zien te vinden en regelen, zodat ik precies wel nog een extra zes maanden zou kunnen gebruiken. Ik kijk uit naar alle nieuwe dingen, maar ben ook geweldig bang dat ik al het oude vreselijk ga missen. Dat ik na een week hysterisch huilend ga schreeuwen dat ik er nooit aan had mogen beginnen. Iets dat vriendinnen bevestigen: dat zal ik doen, maar het gaat ook weer over. Dat ik altijd moet denken dat het weer over gaat.

Ik voel de klok tikken. Tegelijk veel te traag en veel te snel. Omdat ik nog tien citytripjes wil maken met mijn vent, en nog een paar eeuwen zorgeloos wil zijn, en nog een keer of tien wil gaan eten zonder na te denken over een babysit. En dan stampt kind 1 elke nacht mijn maag tegen mijn ribben, en verrek ik van de rugpijn, en zie ik plots een baby van een paar weken en denk ik: dat hij hier maar snel is.

Hmm.

Ondertussen....

* is de babykamer geschilderd, staat er een bedje in, hebben wij een buggy (gekregen van een ongelooflijk lieve bloglezeres, waarvoor supermerci), die ik met behulp van een Youtubevideo en een half uur tijd uit elkaar heb weten te klappen zonder hulp, een maxi-cosi, een sitter, een ververstafel, en genoeg kleertjes voor de komende vijf jaar

* ben ik nog altijd keihard aan het werk, en heb ik nog een hoop opdrachten af te werken tegen mijn zwangerschapsverlof, maar voel ik dat het toch allemaal lastiger begint te worden. Die vermoeidheid waarvan ik dacht dat ik ervan af was, dat was precies allemaal maar om te lachen. Misschien wel omdat ik, als ik slaap, geflipte dromen heb waarin ik omringd word door mensetende maxi-cosi's. EN IK HAAT MENSETENDE MAXI-COSI'S! :aah:

* word ik soms bijna onnozel van de rugpijn. Schijnt normaal te zijn, volgens de gynaecoloog, alleen jammer dat normaal zoveel pijn doet, maat

* zitten wij met de handen in het haar omdat die ene kleerkast die we graag zien en praktisch lijkt voor de babykamer blijkbaar stiekem gemaakt is van goud. Net zoals alle andere meubels die leuk zijn, trouwens. Zijn wij de enigen die ons straatarm voelen in de gemiddelde meubelwinkel of hoe zit dat hier eigenlijk?

* zit kind 1 nog altijd goed op schema, en is hij volgens de fruitcharts al een beetje groter dan een ananas. Wat hij laat merken door me soms zo'n stampen te verkopen dat ik bijna de lucht inga. Behalve als ik zeg: "BOLLIE! VOEL EENS!". Dan doet hij niks meer. Nooit

* heb ik een snotvalling en keelontsteking met koorts te pakken waarvoor ik alleen dafalgan mag nemen. Heb ik ontdekt dat dafalgan even veel doet tegen keelontstekingen met koorts als M&M's. En M&M's zijn lekkerder

* drink ik fruitsap op feestjes in champagnebars #fml

* google ik de zotste dingen eerst, zoals "hoe slaapt een baby?" (onder dekentjes? In een slaapzak? Allebei? Of in aluminiumfolie? WHAT DO I KNOW? :aah:) en "borstvoeding en jezelf keihard bezatten"

* verknal ik de kostbare tijd die ik nog nodig heb om een hoop dingen in orde te brengen met het spelen van Draw Something. De papa ook

Maar het komt goed.
Wedden?

Als ik Lord of the Rings zie.
Of langs haar werk passeer.
Als ik iemand van haar netbalclubje tegen het lijf loop.
Als ik me afvraag hoe zij dat allemaal deed, toen ik net geboren was.
Als ik stukjes zie uit de eerste reeks van Big Brother.
Als ik door het ziekenhuis loop waar ze negen maanden behandeld werd, om te laten checken of alles oke is met haar eerste kleinkind.

Dan moet ik even heel hard aan haar denken.

En anders ook dikwijls.

(geïnspireerd door deze post van Rini Vyncke)

En toch.

Wij gaan af en toe graag ergens iets eten. En dat blijft toch dikwijls compleet huilen met de pet op, veggiegewijs. Oke, in Ieper bestaat het niet eens, een vegetarisch restaurant, en op zich vind ik dat ook niet zo erg: mijn ervaring is niet zo goed met plekken die uitsluitend veggie eten serveren. Ik zal vast wel al een paar keer pech hebben gehad, maar ik word niet bepaald vrolijk van een kaart vol seitan, tofu, linzen en tempeh, al is dat natuurlijk gewoon persoonlijke smaak. Ik heb het meer voor veggiegerechten die je bijvoorbeeld bij de Italiaan kan krijgen, en waar niet expliciet veggie boven staat geschreven: een goede penne al' arrabiata, bijvoorbeeld, of een lekkere pasta met tomatensaus en artisjokken. Die Italianen, ik vind dat die dat geweldig doen, ook zonder seitan.

Wat ik wel triest vind: dat er in Ieper heel wat restaurants zijn die geen enkele veggie optie aanbieden. Geen enkele als in geen enkele. En dat er dan nog een paar zijn die één gerecht hebben: kaaskroketten met een blad sla. Ik weet niet of dat aan mij ligt, maar als vegetariër stel ik mij net iets meer voor bij eens lekker gaan eten. Ik mag al geen wijn drinken, en ik weet niet of er katten in de buurt van uw sla zijn geweest. Zie mij smullen van uw triestige kaaskroket, zeg. Of van uw croque zonder hesp, als ik chance heb dat ze nog niet allemaal op voorhand zijn gemaakt.

Echt, beste chefs, ik vraag mij af hoe lang jullie nog gaan blijven ontkennen dat er een groep mensen bestaat die geen vlees eet, en die er dikwijls voor zorgt dat hun hele gezelschap niet bij u komt eten omdat er voor hen geen enkele vleesloze optie is. Er zijn zo veel lekkere en simpele pasta's, curry's en andere vleesloze dingen te bedenken die ervoor zouden kunnen zorgen dat ik helemaal zou kunnen stoppen met vlees eten, als ik de misérie van vitaminetekorten door maagverkleiningen even wegdenk. En als de kok maar het verstand had om niet standaard vlees in elk gerecht te gooien.

Van dagen zonder vlees gesproken: vanavond voor het eerst zelf sushi met avocado en komkommer gemaakt.

Wreed lekker, maar hoe krijg je die groene dingskes in het midden, eigenlijk? *blond*

Als je te hard nadenkt over wat er allemaal op je pad kan komen in zo'n jaar, dan begin je er niet aan, dacht ik toen. En dat de kans bestond dat ik het na een tijdje zou moeten opgeven, maar dat de kans even goed bestond dat het niet zo zou zijn. Ik had een paar dingen niet helemaal goed ingeschat, zo blijkt. Dat ik al een week na de start van het project zwanger zou zijn, bijvoorbeeld. Dat ik begon aan een superboeiend en superdruk werkjaar. Dat er een paar grote projecten zouden zijn die heel veel van mijn tijd in beslag zouden nemen, en dat ik daarnaast al zo veel leuke stukken zou ingepland hebben dat ik die ook niet zou willen laten vallen.

Dat die ene to do, elke avond bloggen, als je weken aan een stuk lange dagen klopt en ook nog eens zwangerder en zwangerder wordt, wel eens de ene to do te veel kan worden. Dat de combinatie van allemaal leuke dingen willen doen, en believe you me, ik vond de afgelopen zeven blogmaanden geweldig leuk, er voor kunnen zorgen dat je lichaam begint tegen te sputteren en je zowel lichamelijk als in je hoofd doodmoe wordt. Dat je voelt dat je het een beetje rustiger zal moeten beginnen doen, en dat je daar liefst niet te lang mee wacht.

Ik ga dus even een pauze inlassen. En daarna zie ik wel hoe ik verder ga, en of. Bloggen blijf ik sowieso doen, maar de komende tijd alvast niet elke dag meer. Something's got to give. En ik vrees dat het dit projectje zal moeten zijn.

In elk geval: geweldig merci om meer dan tweehonderd dagen te komen lezen, ik kan me voorstellen dat het ook voor jullie soms veel zal geweest zijn. Ow, en mocht er een gat in uw dagplanning komen: op wijvenblogs.be bulkt het van de plekken die dat kunnen opvullen.

I salute you, zodus.

365 dagen aan een stuk ware mooi geweest, maar stiekem vind ik 212 ook wel al wat. 't Was tof. :)

Wreed jammer vind ik dat, ik moet het u niet zeggen, maar aangezien ik al heb gehoord dat i. discoballen van Henk gaat verkopen, denk ik dat de afwezigen ongelijk hebben. Allen daarheen dus, en doe ze mijn complimenten.

En aangezien ik geen foto kan maken van een garagesale in de toekomst waarop ik zelf niet kan aanwezig zijn: mijn veggie boerenomelet van gisterenmiddag, speciaal voor jullie.

Ik hoop van harte dat zij die opnieuw zijn begonnen met bloggen dankzij ons klein projectje hernieuwde inspiratie hebben gevonden, en er gewoon mee blijven doorgaan. Beste wijven, jullie waren stuk voor stuk de max, ik heb heel hard genoten van de afgelopen week, en ik hoop van jullie hetzelfde.

Om de week af te sluiten, nog een paar beeldjes die eigenlijk niet zo bijzonder veel met wijverij te maken hebben, maar wel allemaal de afgelopen dagen op mijn telefoon terecht kwamen.

Deze extreem lekkere mega vega pasta, verorberd in de Sonseveria in Berchem. LEKKER! En perfect voor mijn nog steeds lopende dagen zonder vlees.

Ik zag echte bloemen.

En heel toffe fakers.

Er was geen tijd voor een outfitpost voor #wijvenweek, maar als die er wel was geweest had deze er kunnen tussen zitten.

Of anders deze.

En mijn superzotte week werd afgesloten met een brunch met ex-collega's vanmorgen. Benieuwd of ik er volgende week iets meer toe kom om af en toe op het gemak adem te halen. Wordt nog spannend, maar erover bloggen gaan we!