“Er is tegenwoordig zo veel op televisie!” zei ik, en ik zuchtte erbij alsof ik even niet meer wist waar ik het had.
“Kan best, meid, kan best” sprak Youri.
Youri was duidelijk niet bijster overtuigd van mijn statement. En dus speelde ik het hard! Ad random en uit het hoofd gaf ik hem een opsomming waar hij even niet goed van zou zijn. “Lost. X-factor. Dubbel geboekt. The Block. Huizenjacht.” Ik dacht na.
“En dat met die dief”.

Dat met die dief hadden we nog nooit gezien, en we hadden er ook geen plannen toe, maar het was er dus lekker wel. Net als dat met die poetsvrouwen, en dat met die homo’s. En dat was het dan ook wel weer. Ik denk dat het eigenlijk gewoon lijkt alsof er veel op televisie is omdat er al jaren heel weinig op televisie is geweest. Het is een smerige truc van de bonzen, hoor: zet dat stukje audience drie jaar op dieet en geef ze dan een stukje beschimmelde worteltaart. Eens kijken hoe content ze dan zijn met onze brol.

“Wel geen talkshow ofzo” zei ik, denkend aan de jaren negentig, waarin Luc en MarlËne hoge toppen scheerden en iedereen er eentje wilde met zijn naam als titel.
“En ook geen spelletjesshow”, zei Youri, die nu blijkbaar wel plots het belang van deze conversatie begon in te zien.
“Het rad van fortuin!”. Dat was ik weer.
Ik zag iets breken in de ogen van mijn metgezel.
“Maar de winkel is weg”

De winkel. Dat was het. En hij was weg.

Een winkel vol prijzen, aangeboden door het grootste koopcentrum van het land uit Vichte. De zachte, perfect gefrenchmanicurede handen van de bevallige winkeljuffrouwen, die over wasmachines wreven alsof hun leven en hun paycheck ervan afhing. Het ritmisch op en neer bewegen van armen en vuisten als de kandidaat de mogelijkheid had verworven om uit die overdaad van elektrische producten te kiezen. De heggeschaag voor 700 frank, Walter, en het polshorloge voor drieduizendvierhonderd. En ik schenk de yoghurtmaker aan mijn medekandidaat Freddy, woonachtig te zulte.
De warme baardige stem op het laatst die nog eens al de verworven prijzen opsomde, zodat de kandidaat alweer met zijn armen mocht bewegen. Eventueel zelfs met die blinkende joker die nog ergens lag te slingeren op een desk.

En dat je dan weg mocht rijden uit de studio met de auto die je had gewonnen.
Er wordt tegenwoordig nog zo weinig met auto’s uit studio’s gereden, vind ik.

De winkel, dat was pas avondvullende televisie.
Het was een microcosmos van consumptiegenot voor de gewone man.
And then one day they take the winkel, and they give you Lilianne Saint-Pierre.

Welke zieke geest, in godsnaam?! *schreeuwt naar de maan*

Ik weet niet of ik er zelf over moet beginnen, maar aangezien niemand ernaar vraagt dan maar toch: soms ben ik erg bang voor de televisie. Wat zeg ik? Heel mijn leven al ben ik behoorlijk angstig ingesteld als het op het kleine scherm aankomt. Niet zodanig dat ik er in een grote boog omheen loop, maar wel zodanig dat ik soms belachelijke dingen doe om toch maar niet te moeten zien/horen wat er op het kassie te zien/horen valt.

Daarom kijk ik dus ook zo weinig.
Ik ben bang ja!
En het wordt steeds erger.
Ik word banger.

Het begon met die dekselse velociraptoren in Jurassic Park.
Eerst stilte, dan dacht je dat ze weg waren uit de keuken.
Maar dan, dat schrikwekkende gesis!
Uit het niets!
En die korte vieze pootjes!
(dat had ik niet verwacht)
Toen kwamen die bloederige lijken in de gang in “The Shining”.
Die tweeling die keek.
Ik werd niet goed, mijn hoofd achter een kussen.
Uren later was mijn ademhaling nog steeds niet helemaal normaal.
Of die ene keer dat Carmen plots vanachter de zetel van Boma vandaan kwam!
Ik kan het simpelweg moeilijk aan.

Telkens er spannende muziek aan te pas komt dan komt de hond van pavlov in mij boven.
Bij ‘Jaws’ enzo.
Stokkende adem.
Ogen die in het rond schieten op zoek naar handen om achter weg te duiken.
Of een brede schouder.
Want ik wil het niet zien, hoewel ik het ook niet wil missen.

Het erge is dat ik het niet kan controleren.
Zo had ik het gisterenavond ook bij Lost, dat niet eens zo creepy is, maar er wel de juiste muziek bij had.
Daar zit je dan weer, vanachter een kussen naar een man met een appelsieneschil in zijn mond te kijken. Hopend dat hij hem niet plots begint op te eten ofzo.

Heeft u dat nou ook?