Take it from me: alle romantische verhalen over met je liefje een bouwvallig huisje kopen en dat gezellig verbouwen terwijl je malkander liefdevol met likjes verf bespat zijn uitgevonden door mensen die nog geen verbouwing zouden herkennen als er ÈÈn voor hun neus stond. Het zijn vuile trucjes die gestimuleerd worden door makelaars en fabrikanten van verfborstels om zoveel mogelijk bouwvallige huisjes te verkopen, en meer ook niet. Als ik van u was zou ik de raad van iemand die er al van in september in zit niet al te vluchtig in de wind slaan: verbouwen, dat steekt bij momenten serieus tegen.

Je mag immers nog overlopend van de goede bedoelingen aan een hele resem werken beginnen, steevast bots je op de ondoordringbare muur die “werkmannen from hell” heet. Het betreft een zeer apart soort muur waar je in je leven beter niet al te veel mee in contact komt wil je niet razendsnel oud worden. Stuk voor stuk zien de werkmannen from hell eruit alsof ze de laatste jaren in een afgelegen bos tussen de wolven hebben doorgebracht en hun communicatieve vaardigheden zijn daar dan ook naar: verder dan wat akelig gebrom, gefrons en geknik komt een gemiddelde werkman doorgaans niet. Je schrikt je dan ook compleet rot als ze tijdens het werk onverstoord en loeihard meezingen met Marco Borsato, articulerend en al.

Ze hebben allemaal een gsm the size of a wheel aan hun broeksriem hangen, en toch slagen bouwvakkers erin om dagen van de aardbol te verdwijnen op momenten dat ze normaal gezien in je huis aan het werk hadden moeten zijn. Geen werkman die dat vreemd vindt van zichzelf. Als het beetje planning dat er was compleet in rook is opgegaan duiken ze plots doodleuk weer op met de binnensmondse boodschap dat ze vandaag, drie weken na de beloofde datum, langskomen. Jammer genoeg staat er die dag al een andere grommende werkman in je huis die ook al twee weken te laat is, en aangezien werkman ÈÈn enkel NU en NU alleen je naam op de planning heeft staan verdwijnt hij opnieuw naar zijn donkere bos. De volgende keer dat je een teken van leven van de werkman zult krijgen zal drie weken later zijn, als je je met de moed der wanhoop zit af te vragen hoe het komt dat je huis nog steeds niet te onderscheiden is van een stofferige krater uit W.O.I.

Op dit moment zit onze chapper al een dag of vier in het bos, is onze loodgieter van de ene dag op de andere gestopt met werken wegens rugpijn, en heb ik tonnen andere fijne anekdotes die ik zeker eens aan mijn kleinkinderen moet vertellen voor ze het in hun hoofd steken om een huis te gaan verbouwen.

Ik durf wedden dat we er later zo hard mee gaan kunnen lachen dat een dodelijke asthma-aanval onvermijdelijk zal zijn.

Youri’s ouders zijn op weekend, en aangezien ik vanmorgen al vroeg wakker was was ik de eerste die oog in oog kwam te staan met Kenzo, de neurotische huismops.

Het moet gezegd: Kenzo de neurotische huismops is een redelijk clever ding. Alles dat hij aan looks en enthousiasme moet inboeten (de hond van mijn ouders is like honderd keer mooier, enthousiasmer, en ook liever) haalt hij op door trukjes te doen die Youri en de rest van het gezin hem door de jaren hebben aangeleerd. Zo kan hij indien gevraagd eigenpotig een openstaande deur dichtdoen, gaat hij een beertje halen als je om een beertje vraagt, een oude schoen als je om een oude schoen vraagt, en ja hoor, zelfs een (plastieken) worst als je om een worst vraagt. Daarnaast kan hij ook blaffen op commando, pootjes geven en geweldig zagen.

Neurotisch gelijk zot is hij. En totaal pavloviaans ingesteld.
Toen ik vanmorgen nietsvermoedend de woonkamer inkwam werd mij razendsnel duidelijk gemaakt dat hij vanalles van mij verwachtte waar ik absoluut geen weet van had. Eerst werd ik half besprongen, waarop hij zich ook nog eens ostentatief begon uit te rekken tegen mijn knie, daarna werd ik resoluut richting tuin geduwd voor het obligatoire ochtendplasje, na het ochtendplasje een duw richting waar de koekjes staan, en toen hij een koekje had gekregen had ik een contente hond verwacht die in de zetel zou liggen slapen, maar zijn geduw en gehijg maakten duidelijk dat mijn taak nog niet gedaan was.

Hij wilde nog iets.
Na vijf minuten duw- en trekwerk kreeg ik door dat ik zijn rollebol moest vullen met friskies, zodat hij het ding all over de woonkamer kon duwen en alle friskies kon opsloeberen. Zo geschiedde.
Nadat de volledige inhoud van de rollebol opgesloeberd was was het nog niet voldoende, apparently.
Een kwartier aan een stuk probeerde Kenzo de neurotische mops mij vanalles te tonen, te vertellen en duidelijk te maken door tegen me aan te springen en de deurposten naar de vaantjes te scharten.
Ik snapte er geen reet van. Maar Kenzo, hij deed neurotisch voort.

Bijna had ik mezelf of Kenzo uit het raam van de bungalow gesmeten, toen Youri mij kwam redden door te vertellen dat ik iets vergeten was. Het zoek-de-brokjes-spelletje. Hij zou met Kenzo naar buiten gaan, en ik moest een tiental hondenbrokjes verstoppen over heel het huis. Die el Kenzo dan weer opsloeberen zou. Ik heb het nog gedaan ook.

Dat ik daar zelf niet was opgekomen, om fucking kwart na negen ’s morgens.

Gisteren als twee oermensen een half uur staan drukken op schakelaars om te zien hoe mooi de lichtjes in ons huis aangingen.

Dimmen.
Uitschakelen.
Alle dimmers apart uitschakelen.
Alle dimmers samen aandimmen.
Kijken naar de verse stopcontacten en gelukzalig zuchten.

Wij hebben compleet nieuwe elektriciteit over de hele crib en we zijn daar zo blij mee als kleine kinderen.

Nog een paar weekendjes geduld, en we kunnen er gewoonweg in!

Spektakel gegarandeerd!

Ik zal nooit het meeste hotdogs opeten in ÈÈn uur tijd, als snelste over de eindmeet gaan bij de marathon van New-York of onmenselijk ver springen, en daar heb ik me ook zo ongeveer bij neergelegd. Toch is er ÈÈn talent waarvoor ik bijna zeker de geschiedenisboeken zal ingaan: geen levend wezen vindt meer leuke projectjes uit dan ik. In “het aanzien van de eenentwintigste eeuw” hebben ze een pagina voor mij gereserveerd onder de ronkende titel “de vrouw met de honderdduizend leuke ideetjes. Per dag.” En daar sta ik dan naast, gefotografeerd met een brede grijns en een duim richting lucht, “That’s me!” all over mijn voorhoofd geschreven.

MAAR HET IS DAN OOK WAAR!

Mijn aangeboren creatiedrang is zo overdreven dat ik heel de dag door met geniale ideeÎn op de proppen kom. Als het van mij afhangt zou ik constant dingen maken, of schrijven, of breien, of scrappen, of aan elkaar plakken tot het een mooi geheel vormt, enzovoort. EÈn probleem houdt mij nog weg van wereldroem: een extreem korte attention span die ervoor zorgt dat ik elk ideetje na een minuut of zevenentwintig weer beu ben en ten gevolge nooit iets afmaak. Daarnaast krijg ik meestal tijdens mijn al overdreven enthousiaste start een nog genialer idee, waardoor ik wel moet stoppen om dat wat beter uit te werken. Ook dat genialer idee raakt meestal nooit af.

Zijn de laatste maanden een lauwe dood gestorven: het receptenboekje waarin ik al mijn favoriete recepten zou bijhouden plus een foto van het zelf klaargemaakte gerecht, met onderverdelingen en al. Een knalroze, zelfgebreide sjaal. Een digitaal GLEEEDI-scrapbook met foto’s in van mezelf, volledig gemaakt in Illustrator. Een excell-file met maandtargets in. Een fotoproject. Een lieveheersbeestje in kruisjessteek. Een amazon-wishlist die ik devoot zou bijhouden. Een circle journal. Een nieuwe website. Een briefwisseling met mijn vriendin. Een spectaculaire re¸nie met alles erop en eraan. Een database met nostalgische filmpjes, foto’s en geluidsfragmenten. Ik heb een geweldig idee voor een boek, maar ik besef ook hoe lang een boek schrijven duurt. Langer dan zevenentwintig minuten, in elk geval. Kut is dat.

De dag dat ik ooit iets werkelijk af zal maken zal het zwaar rocken, dat weet ik nu al.
Het zou mij alleen verbazen als die dag er ooit komt.

All is quiet on the cribian front, maar ik heb het dan ook geweldig druk.

Weekendjes en bij momenten feestdagen doorwerken zo druk! Ik weet het, complete and utter madness, maar ik weet wel zeker dat men mij aan de hemelpoort rijkelijk zal belonen voor zoveel arbeidsethos en plichtsgetrouw getokkel op mijn keyboard.

En aangezien dat hoogst waarschijnlijk nog wel even duurt ga ik deze week gewoon schandalig veel moolah uitgeven op Èn het boekenfestijn, Èn het scrapbookweekend.

Dit alles volledig ter compensatie van het feit dat ik nu achter mijn mac zit in plaats van op een zonovergoten terras met een Lipton Ice Tea binnen handbereik.