Jongentjes en raketten, er is toch iets mee, besefte ik vandaag toen ik Youri met grote ogen zag kijken naar alles dat ook maar van ver iets te maken had met ruimtevaart. En geloof me vrij: in Kennedy Space Center kunnen jongentjes serieus hun astronautenhartje ophalen. En meisjes kunnen er dan weer achteraan trippelen en meer kijken naar de jongentjes dan naar de raketten. Want dat is nu eenmaal wat meisjes doen.

Dat en op vreemde manieren in de eerder besproken raketten verzeild geraken.

En van Rock on doen achter een lief dat vooral de spaceshuttle mee op de foto wil. Een lief dat echt alleen maar adidasklakken draagt als het tegen de veertig graden is, mind you. En hij heeft ook geen enkel voetbaltruitje in zijn kast hangen. *wijst*

Ook een hoogtepunt: ikzelf die na een week in de Ustated Nites mijn eerste hamburger naar binnen werk.

En! We hebben een Spaceshuttle launch-simulatie gedaan, en de actual shuttle gezien die klaarstaat om te launchen in oktober, een moon rock aangeraakt en een gevriesdroogde napolitana gegeten! I know!

Na al die malle dingen zijn we doorgereden naar Cocoa Beach, alwaar ik een cocktail heb binnengegoten op de pier.

Ik geloof dat ze dit in sommige regio’s tgoeleevn noemen.

En alsof dat nog niet genoeg was zijn we ’s avonds iets gaan eten in Celebration, een echt dorp dat ontwikkeld is door de Walt Disney Company en waar echte mensen in een compleet ideale Truman Show-achtige omgeving wonen.

Het was al een beetje donker toen we er arriveerden, en dus hebben we geen foto’s die de geweldigheid van Celebration weergeven, maar mannekes, geloof mij als ik zeg dat het er compleet fantastisch is. Zo fantastisch dat ik wel tien keer heb gezegd dat ik er direct zou kunnen wonen. En guess what? Er zijn daar dus nog altijd huizen te koop en al hé. *zugd*
Op Flickr staat wel één en ander.

Morgen worden het de Universal Studio’s. :)

Ongelooflijk dat dit al dag zes is. En hoe snel de tijd vliegt als je compleet de tijd van je leven hebt. Zoals ook weer het geval was, vandaag.

Na een iets mindere dag op weergebied kregen we vanmorgen welgemeende excuses van moeder natuur in de vorm van felle zon en een whopping 36 graden celsius. In your face, Hanna, in your face!

De dag begon al heel vroeg, want we moesten om kwart na acht voor City Hall staan in Disneyland voor onze tour achter de schermen. Zonder fotocamera, wegens compleet verboden, maar we hadden wel onze iPhone met camera bij waarmee we vlak voor de tour wat kiekjes hebben geschoten in een zo goed als leeg park. En check het uit, vandaag ga ik voor arty farty zwart-wit.

Met dit guestpasje mochten we mee in het kielzog van Alexander, een Puertoricaan die mijn hart stal met zijn geweldige smile (die waarschijnlijk recht uit de Florida Mall kwam) en aanstekelijke enthousiasme. Vijf uur later hadden we het park van voor naar achter gecheckt, heel veel geheime dingen gezien en vernomen, de mythische ondergrondse tunnel onder het volledige park in het echie ervaren en om een lang verhaal kort te maken alweer een compleet geweldige ervaring bij om op ons lijstje van compleet geweldige ervaringen van de laatste dagen te zetten.

Na de tour sleepten we onze compleet versleten beentjes nog even naar de Publix, een supermarkt die een stuk sjieker is dan Walmart. En ze verkopen er -aumagad- Jules Destrooper!

De namiddag was zo chill dat het gewoon schreeuwt om kleurenfoto’s.

Daarna zijn we nog eens afgezakt naar The Old Town in Kissimmee, een beetje een vreemde kermis vol dronken Amerikaanders die bier drinken met een bruine papieren zak errond zodat we zeker geen vermoeden zouden hebben van wat erin zit.

Blijkbaar is er daar elke zaterdagavond iets te doen met oude bolides.

Youri checkt de toerentallen uit. *staart onwetend in de camera*

Dit, beste vrinden, was een echte siberische tijger die werd opgevoerd als trucje van de dag, verkondigend dat het net grote katten zijn en al. Waarop ik keihard “yeah right, tot hij je penis eraf bijt” dacht in mijn hoofd, richting de domme man die me net deze wijsheid had meegegeven. Hij zag er trouwens opvallend rustig (lees: verdoofd) uit. De tijger dan. Penisman had wel wat rustiger mogen zijn.

En dan, last but o zo not least, de meest geflipte attractie die ik in lang heb gezien.
Ik wil niks zeggen, maar dat miezerige puntje links bovenaan op deze foto?

Een MENSELIJK LICHAAM.

Morgen: Kennedy Space Center, dames en heren.

Wat Ike en de ongeruste mailtjes betreft: ja, het wordt serieus, maar we houden het in de gaten en passen eventueel onze planning aan. De Keys worden dit weekend geëvacueerd, maar volgens de planning arriveren wij daar ten vroegste op donderdag. Ike zou op dinsdag overtrekken, maar het is nog niet zeker of en hoe hij over de Keys zal gaan. Gene paniek dus.

O, en voor wie het vroeg in de comments: de planning zoals die er nu is is dat we tot dinsdag in Kissimmee blijven, dan een dag naar Palm Beach, om daarna als het lukt vier dagen in Key West door te brengen. Daarna worden het nog vier dagen Miami. En dan naar huis. :'(

Vandaag was de dag dat tropische storm Hanna aan ons voorbij zou trekken, en dat moest gevierd worden door middel van een oud inheems gebruik dat ook wel eens geld uitgeven genoemd wordt. Op naar de Florida Mall, dus, door regen ende wind met de trouwe SUV. Al viel het al bij al wel mee met dat kutweer, want in tegenstelling tot in de Vlaanders blijft het hier wel warm als het regent.

De Florida Mall was groot genoeg om alle winkelbehoeften te vervullen die ik in mijn vege lijf had. Net als alle behoeften die ik in me had op het vlak van M&M’s.

Ook zottigheid: een winkel waarin je kon surfen, en een standje waarin mensen hun tanden lieten bleachen alsof het niets was.

Het was de bedoeling dat dit een rustdag werd, maar het werd uiteindelijk een dag waarop we nogal wat geld uitgaven en ook nog eens last minute beslisten om toch naar de Hollywood Studio’s te gaan, een park waar we normaalgezien eigenlijk geen tijd voor hadden. Maar wij zijn hard. Keihard.

En wahaha, een Honey, I Shrunk The Kids-dink!

Voor de rest vooral gerock ’n rollercoasterd en met open mond gekeken naar de hele drommen jonge christenen die getooid in t-shirts met boodschappen als “I belong to Jesus” en “addicted to the lord” het park kwamen binnengewandeld. Bleek dat er een Night of Joy was in het park vanavond, waarop geuzen als wijzelf niet mochten aanwezig zijn. Gelukkig had ik mijn “If Jesus comes back we’ll kill him again” t-shirt niet aan, of ik had het er waarschijnlijk niet levend vanaf gebracht.

Morgenochtend mogen we op een behind te scenes tour in de Magic Kingdom, waarin we vier uur achter de schermen worden rondgeleid. Er mogen geen foto’s genomen worden, maar ik ga wel een tekening maken of azo. En anders in België, alles ça va?

Hello and welcome to dag 4, de dag waarop wij leerden dat je in Amerika best niet zomaar om het even welk t-shirt opdiept uit je kleerkast. Waarover later meer!

Dag 4 begon met een trip naar Animal Kingdom, het grootste van de Disneyparken. Ik heb nogal wat opmerkingen gekregen via facebook en mail over de geweldig blauwe lucht op de roadtrip-foto in de vorige post. Well, vandaag was nog warmer, nog blauwer en nog zonniger. En aangezien ik me te pletter smeer met zonnecrème ben ik zowaar voor eens in mijn leven bruin in plaats van geschoeperd.

Toen we Animal Kingdom wilden inwandelen merkte ik dat Youri steeds weer werd tegengehouden door de parkwachters. Ik dacht eerst dat hij iets geweldig illegaals aan het doen was, zoals the f-word gebruiken in het openbaar, maar het bleek iets helemaal anders te zijn.

Dit t-shirt, compleet achteloos gekocht in Lissabon, zorgde ervoor dat Youri heeltijd moest antwoorden op vragen als welke motocrossbike hij dan wel mocht hebben, hoeveel hij er zo op reed en of hij al ooit eens met een Goldwing had gereden, want zij hadden er namelijk zo één. Het scheelde niet veel of Youri moest constant zijn wijsvingertje opsteken in het park naar medemensen met motoren. Ik was wel een beetje trots op mijn stoere biker, die eigenlijk stiekem nog nooit een bike van dichtbij heeft gezien maarzekennenonshiertochniet.

Goldwing of geen Goldwing, de meest bereden bike blijft hier trouwens nog steeds deze:

Voor de rest van de tijd hebben we een Safari ondernomen, onszelf bijna bevuild van de schrik in Dinosaur en de beste wildwaterride ooit gedaan. U dacht dat u al nat werd van de Rapid River in Bellewaerde? Dan moet u Kali River Rapids een keer proberen, maat. Doorzopen was het enige correcte antwoord.

Witte neushoorns, dat heeft lilith geire.

Youri welcomes you all to Dino-Rama!

Na Animal Kingdom zijn we naar een scrapbookwinkel getrokken in Orlando, en daarna naar Target.

Ja, beste scrapbookvrinden, dat is het nieuwe boek van Ali Edwards al. (l)

’s Avonds naar Downtown Disney, waar Cirque du Soleil een eigen gebouw heeft waar La Nouba wordt opgevoerd.

Al wie ooit een cirque du soleil show heeft gezien weet dat het compleet niet te doen is van genialiteit, maar La Nouba was nog een trap hoger. Om maar te zeggen dat Youri en ik onze mond niet meer toekregen van verbazing tot we al halverwege op de terugweg naar huis waren.

Tijdens de terugkeer naar de parking begonnen we pas echt de gevolgen te voelen van Hanna, de orkaan die vandaag over een stuk van Florida trekt. Normaal zouden we vandaag naar Kennedy Space Center gaan, maar doordat dat wel heel dicht in de buurt van het winderige geweld zit hebben we geswitcht met een rustdag, die eigenlijk gewoon een shopdag in de Florida Mall zal worden.

Ondertussen worden de berichten steeds luider dat Ike, de volgende orkaan, wel eens een geweldig beest zou kunnen zijn, die net over de Florida Keys zou trekken als wij erheen moeten. Afwachten dus. Hoort u de beving in mijn getyp?

bedenking van de dag: op dat klein fotootje, vanboven rechts? Peanut butter en almond m&m’s. Ksweertu. (l)

Toen ik Youri enkele weken geleden vroeg naar welk park hij het meeste uitkeek tijdens onze pretparkenweek (want dat is het!) gaf de sloeber mij het laatste antwoord dat ik had verwacht. Geen SeaWorld of Animal Kingdom, maar Epcot, begod. Terwijl dat toch wel het park op onze lijst was waar ik nu eens compleet geen beeld van kon vormen in mijn hoofd. Animal Kingdom zijn beesten, en Universal Studio’s zijn films, maar wat the fok is er te zien in een Epcot?

Pretty cool shit, zo blijkt.

Zoals een gigantische bol waar je voor kan gaan staan voor de foto, een paar echt zot geweldige attracties zoals Soarin’ (waarin ze je doen geloven dat je aan het zweefvliegen bent over heel de wereld) en Test Track (waarin ze je doen geloven dat je een racewagen aan het testen bent) en best of all: er was zo goed als geen volk, waardoor je op veel attracties gewoon mocht blijven zitten als je nog een keer wilde. Coolness!

Naast het gewone park met attracties is er ook nog de World Showcase, een park waarin elf landen worden nagebootst. Ik moet toegeven dat de gedachte aan dit concept mij op voorhand geen orgasme bezorgde, maar in het echt was het best wel geinig om plots in een Duitse weinstube of een nagebouwd Noors dorp te staan.

En wat het nog beestiger maakte was dat je in Japan bijvoorbeeld een gigantische Japanse winkel hebt waar ze allemaal Japanse zottigheden verkopen, compleet met Japanse medewerkers bij Japanse attracties en Siljes bij Noorse, die volgens hun accent en naambordje waarlijks uit Oslo kwamen. De Siljes dan, niet de Japanners, want die kwamen uit Japan. Oog voor detail, wij vinden dat sjiek.

Bij Frankrijk horen pokkedure sterrenrestaurants.

Bij China niet.

Tijd voor de bedenking van de dag, en die komt zo vroeg in deze tekst omdat ik er waarlijks niet overheen geraak. Tijdens mijn eerste dag in een pretpark sprak ik tot Youri “man, er zijn hier veel gehandicapten”, verwijzend naar de hele bevolkingsgroepen die zich verplaatsten met gemotoriseerde scooters. Ik had zelfs even een beetje medelijden, tot ik begon door te krijgen dat de hastn in de scooters niet gehandicapt zijn, maar gewoon lui. En dat ze hun lazy asses perfect kunnen opheffen en een paar meter stappen als het is om zich naar een hamburgerkraam te verplaatsen.

De scooters worden hier gewoon verhuurd aan het begin van het park, en het is absoluut doodnormaal om er één te huren en voor de rest van de dag geen stap meer te moeten verzetten. In combinatie met de shitloads aan vettige diepvriesmaaltijden in Walmart en de buitenaardse porties die je hier voorgeschoteld krijgt verklaart het de gigantische lichamen die je hier soms ziet voorbijtrekken. Ik weet het, ik heb weinig recht van spreken als het over lichaamsvet gaat, maar ik heb mezelf nog nooit voortbewogen in een leegaardscooter met een druipende hotdog in mijn hand. Iksweertu.

For now, I leave you with some sfeerbeeldekes.

(ze zijn van Youri!)

Aaaaah. (l)

Staan vandaag op het programma: Animal Kingdom en La Nouba van Cirque du Soleil.

Wat doet een mens die om drie uur ’s nachts klaarwakker is in een huis vol schilderijen van parkieten, valse bloemen en gigantische ventilatoren in de vorm van gebladerte?

Slapen ging echt niet meer, televisiekijken was ook niet meteen opbeurend met alle berichten van allesverscheurende orkaanders, en dus moesten we op zoek naar een andere optie.

Wij kwamen op het fantastische idee om met de SUV naar een Walmart in de buurt te rijden die volgens de overlevering 24/7 open was.

En boy, was it. Mensen die ons een beetje kennen weten dat Youri en ik al uit ons dak gaan als we in Lo-Reninge een Delhaize ontdekken die we nog niet vanbinnen hebben gezien. Walmart was dan ook een droom voor supermarktlovers als wijzelf.

Could this be jell-o heaven, lilith asks herself.

Youri met zevenhonderd zakjes, omdat dat nu eenmaal de manier is waarop ze hier dingen verpakken. Eén ding per zakje. Zo slecht gaat het nu ook weer niet met het milieu, waar.

Hiermee komen we de eerste dagen wel door, zullej!

Na een snelle sprong in ons zwembad dat overspannen is met een net omdat er anders alligators in onze billen zouden bijten reden we voor het eerst naar het gigantische domein van Disney. En als ik zeg gigantisch dan bedoel ik ook gigantisch, want met alle parken samen overlapt het gelijk 121 vierkante kilometer. No kidding.

Ik was al een keer of drie in Disneyland Resort Parijs geweest, Youri een keer of *kuch* vijftien *kuch*, en met deze geweldige expertise kunnen wij verklaren dat Disneyland Orlando er goed op lijkt, maar op heel veel vlakken toch net iets mooier/echter/sprookjesachtiger/beter afgewerkt is. En het helpt natuurlijk als het 33 graden en overweldigend zonnig is, dat ook.

Youri geeft zijn goedkeurink.

Lilith is tihihi voor de winkel waar je zelf je mickey oortjes kunt customizen. In tegenstelling tot de helft van alle volwassen Amerikanen in het park haalde ze het niet in haar hoofd om er te kopen, nvdr.

Ook fijn: het was eigenlijk helemaal niet druk, en we hebben nergens langer dan tien minuten aangeschoven.

Voor de rest van de dag hebben we eigenlijk vooral onze dollars laten wapperen. Eerst in de Premium Outlet Store, een Maasmechelen Village maar dan nog veel goedkoper wegens in Amerika en een nogal belachelijk gunstige wisselkoers. Daarna in de Virgin Megastore in Downtown Disney, waar Youri en ik er met gemak drie maandlonen door hadden kunnen jagen. Gelukkig waren onze armpjes te kort om alles te dragen, en hielden we het bij tien dingen, maar wel heel erg leuke. Waaronder enkele cadeautjes voor het thuisfront, een kick ass Johnny Depp in Cry Baby t-shirt voor mezelf en dit.

Whahaha, het is een Koopa uit Mario, y’all!
Mocht u zich afvragen waaraan ik zoal mijn zuurverdiende centen uitgeef in dit leven.

Now if you’ll excuse me, ik ga nog een beetsen naar één van de tien bijbelzenders op onze tv gaan kijken en me dan stillekesaan beginnen klaarmaken voor een dag Epcot. Should be fun.

Bedenking van de dag: als je hier een winkel binnenwandelt staan er altijd wel twee winkelmensen aan de deur die je niet alleen begroeten, maar ook nog eens iets vragen als “Hey, how are you guys doing today? Having fun?”. Ik ben op zoek naar een manier om sympathiek yet accuraat te antwoorden op die vraag tijdens de anderhalve seconde dat ik een stap over de winkeldrempel zet. Die hastn kijken mij altijd met zoveel verwachting in hun ogen aan dat ik bang ben dat elk woord dat ik tot nu toe heb gebruikt om aan te geven dat alles a-okey is een beetje teleurstellend is.

Voor de rest evenwel alles onder controle.

Alwaar Tiny kennis maakt met het fenomeen uurverschil. Het fenomeen dat ervoor zorgt dat Tiny dit stukje zit te typen om half vijf des morgens plaatselijke tijd, wanneer alle Amerikaanders in de gated community rondom haar nog een paar uur in een diepe slaap zullen verkeren. Ik heb een donkerbruin vermoeden dat dit idiote tijdstip de komende dagen wel eens vaker mijn blogmoment zou kunnen worden.

Maar anywayzers, dag 1, nu al bekend als de dag waarop zo goed als geen foto’s werden genomen wegens eigenlijk niet veel om foto’s van te nemen. Of het zou moeten zijn dat u iets heeft met foto’s van Tiny’s die zich in zevendertig bochten wringen om toch maar een goede slaappositie uit te vogelen op een vliegtuig.

Tijdens de long and winding trip to Florida zijn er mij een paar dingen duidelijk geworden.
Dat het toch een eindje van huis is, den Ameriek.
Dat twaalf uur vliegen echt wel lang is, wat sommige non-believers daar ook over mogen beweren.
Dat de wereld toch een indrukwekkende plaats is als je er zo over vliegt.

De dag die om half vijf begon toen onze wekker afliep in het schone Ieper bracht ons tegen elf uur op een vliegtuig van American Airlines in Zaventem.

Negen uur -waarin ik me vooral onledig heb gehouden met boekskes lezen, vliegtuigmaaltijden naar binnen werken, naar Six Feet Under kijken en door het raampje turen tot ik er nekpijn van kreeg- later kwamen we aan in Chicago O’Hare, alwaar we door een Ned Flandersachtig figuur werden gevraagd om onze duim en andere vingers te registeren om te bewijzen dat we geen terroristen waren. Want terroristen hebben zoals we allen weten noch duim noch andere vingers.

Een kleine drie uur later kwamen we aan in Orlando, waar het best koeltjes was.
Tot we een stap buiten moesten zetten en tot het besef kwamen dat Orlando bij 32 graden aanvoelt als hoe ze de jungle nabootsen in een zoo, maal vijf. Onze geweldige huur-SUV heeft net als alles hier airco, maar dat maakt uitstappen telkens tot een ongelooflijk vreemde ervaring waarin de woorden plakkerig, fuck man en allez voelt dat af een belangrijke rol spelen.

De komende negen dagen zitten wij in een poepsjieke gated community waar je alleen maar in raakt als je je eerst gewillig laat afblaffen door een ongelikte negerin. Het huis is geweldig en compleet Amerikaans smakeloos met gebeeldhouwde blauwe marlijnen boven de televisie die ervoor zorgen dat ik ’s nachts geen oog dicht doe van doodsangst.

Meer foto’s volgen als het hier eindelijk licht wordt. En dag.

Ontdekking van de dag nacht: in Amerika hebben ze een zender waarop ze alleen maar scrapbookprogramma’s uitzenden. :aah: Oh my world.

(u weet dat u op de foto’s moet klikken voor groot, right?)