Maar voor ik jullie over dat débacle vertel, even een paar andere zaken. Los Angeles is nog altijd even fantastisch als we het een jaar geleden achterlieten. Misschien zelfs nog fantastischer, na een zomer die op niks trok en dan ineens een weervrouw op The Weather Channel die niks anders voorspelt dan volle zon en net geen dertig graden. We’d hit it, and we do, met serieus volle teugen. Want het zijn potverdorie de laatste.
Trouwens hastn, check onze crib en onze bolide out.
Not bad, huh?
Als dit je view is zit je niet slecht gelocaliseerd, zeg ik. Omdat dat gigantische palmbomen zijn, geen touwen met haar aan.
Van onder onze harige palmen vertrokken we gisterenochtend naar The Chinese Theatre, waar we hadden afgesproken voor de TMZ Tour. Met de GPS, waarvan we geen vastmaakdingetje meer hadden, zodat de Youri in de Target op zoek moest naar zijn innerlijke MacGyver. In de vorm van elastiekjes ja. Soms ben ik zo trots op mijn hubby, ge kunt u dat vast wel inbeelden.
The Chinese Theatre dus, en de TMZ Tour, die echt wel een hele coole aanvulling bleek op de tour met de celebrity huizen die we vorig jaar hebben gedaan. Bij TMZ zijn ze meer van plekken bezoeken waar vanalles is gebeurd met Britney en Paris en Lindsay, daar dan zotte filmpjes van tonen en ondertussen dolle spelletjes spelen waarbij één iemand van op de hele bus een t-shirt kan winnen.
Het was ik. :wiew: Aangezien ik ervoor heb moeten raden of Keanu Reeves in een paparazzifilmpje the bird zou flippen of zou waven naar de persmuskieten zal ik hem met gepaste trots dragen in mijn moederland. Het was waven.
En toen reden we plots langs the Walk of Fame waar Jon Cryer, de acteur die ik alleen maar ken vanop internet omdat hij in die serie met Charlie Sheen speelt en een belachelijke naam heeft, net zijn ster in ontvangst aan het nemen was. De crowd kwam zot, en ik focuste mij vooral op de crowd omdat de Cryerkerel mij nogal gestolen kon worden en ik anders geen bekend volk zag.
Hugging it out met één of andere andere mij ook al onbekende dude. En dan komt een mens des avonds thuis, om dit aan te treffen. *klomp breekt* Ashton Kutcher was daar ook, man. Ik heb gewoon mijn eerste serieuze A-lister gemist door ernaast te kijken. :aah: In my defence: dedie van TMZ had het ook niet gezien, ik vrees dus dat ze tegen nu ontslagen zal zijn door haar grote baas. Zo gaat dat in deze wereld van dog eat dog en only the strong survive.
Na het débacle met Ashton (waarvan ik toen dus nog niet wist dat het een débacle met Ashton was in the first place) at ik het lekkerste slaatje van de wereld, op een kokend heet terrasje, en ik lust niet eens slaatjes. Blijkbaar wel als er edamame bonen opliggen. I luuuuuurve edamame, y’all.
En ja, ik hou enorm van het uitzicht als ik iets eet op de markt van Ieper, maar dit had toch ook wel iets.
In de namiddag shopte ik vooral vintage op Melrose Avenue, op wandelafstand van ons huisje. Ook in Off the Wall, één van Michael Jackson zijn favoriete plekken om te winkelen. Ik snapte waarom: ik wilde er letterlijk alles, en ik kon er letterlijk niks betalen.
Een emotie die ook Youri niet vreemd was.
Deze bijzonder fijne dag werd afgesloten op één van mijn favoriete plekken op de hele wereld. Farmers Market, aan The Grove. Ik ben daar zo graag dat ik me zou willen vastketenen aan de tafeltjes en nooit meer weg gaan. Hopende dat iemand toch de common sense zou hebben om mij elke dag wat limonade te komen brengen die gemaakt is van verse citroenen.
Worden verwacht voor morgen: een ontbijt op een retro locatie, veel filmsets en een optreden van Bon Iver.
Wahey!
Na een bijzonder lange dag die werd gevolgd door een bijzonder korte nacht tik ik deze blogpost traditiegetrouw vanuit een nachtelijke woonkamer in een huisje in Los Angeles. Ik ben er dan ook traditiegetrouw niet in geslaagd om langer in bed te blijven liggen dan tien voor drie. Echt, slapen en ik, dat is toch ook een relatie waar ik nog eens een boekje of drie over moet opendoen. Aber, het geeft me wel tijd om te bloggen. Aha!
Ik vlieg niet bijzonder graag, ik. Vroeger omdat ik bij het minste geluidje bang was om neer te storten, tegenwoordig vooral omdat ik me na een uur in de lucht al stierlijk begin te vervelen en ik de gedachte aan nog eens elf uur langer bij momenten simpelweg niet aankan. Slapen op andere plaatsen dan in mijn bed is een talent dat mij niet eigen is, dus ben ik diegene die heel de vlucht lang jaloers zit te kijken naar die hastn die aan boord komen, hun ogen dicht doen en slapen tot in Los Angeles. Hoe hard de max moet dat niet zijn?
Wat zie ik daar aan de horizon? Komt hij werkelijk in zicht, het einde van blogweek 4? Ge moogt gerust zijn, en ik hoop dat jullie het nog altijd even hard zien zitten als ikzelf, want nog maar amper achtenveertig weken te gaan. Wij komen er wel! Weken voor een welverdiende streep verlof zijn altijd oke, al moet ik toegeven dat ik toch nogal wat tijd heb gespendeerd al van “joengen ik heb geen goeste meer he zeg” doend tegen al wie het wilde horen. 
Vandaag, een jaar geleden, trouwde ik in Las Vegas met één van de vreemdste mensen die ik ken. Sindsdien ben ik in het bezit van een echtgenoot die zijn yoghurtjes alleen eet met een bepaald soort lepeltje, en als die niet voorradig zijn een hele rangorde heeft waarin de andere lepeltjes in de bestekkast kunnen aangewend worden. Een man die in de cinema alleen aan zijn chips mag beginnen van zichzelf als er iets te zien is op het scherm, nooit daarvoor. Een kerel die zot is van vanilla latte, maar dat enkel en alleen op vrijdag drinkt, serieuze problemen heeft met kloklezen en zijn kiwi in ongelijke delen snijdt zodat het harde stuk kleiner is dan het zachte. Euhm, yes.
“Lilith, jij hebt ook altijd chance”, zeggen mensen mij soms. En hoewel dat heus niet altijd waar is (ik heb soms gewoon ook dikke vette pech) was het wel de gedachte die door mijn hoofd ging toen ik gisterenavond op persoonlijke uitnodiging van chef en toffe mens Kobe Desramaults terecht kwam in foodie heaven. Zijn geweldig fijne restaurant 
Als ik ooit kinderen heb dan hoop ik daar vanalles voor. Die kinderruggetjes gaan breken onder de dolle verwachtingspatronen die de zotte mama nu al in haar hoofd heeft, dat kan ik jullie verzekeren. Dat het toffe hastn zijn met gevoel voor humor, bijvoorbeeld, dat ze aangenaam zijn in de omgang en proper op hun eigen. Dat ze niet te veel van zijn neurotische trekjes hebben, maar ook weer niet te veel van die van mij, en dat ze een gelukkig leven tegemoet gaan zonder al te veel miserie. Ziet, zo’n slechte ben ik precies nog niet.
Eén van de allercoolste scènes uit één van de allercoolste films ooit (oke, uit de allercoolste film ooit) is als er in het huis van Marty McFly in Back to the Future II gebeld wordt en de mensen die bellen ELKAAR KUNNEN ZIEN! :aah: Met videocamera’s! Hoe ongelooflijk zot dat ik dat niet vond als kind, zeker omdat volwassen mensen zeiden dat dat wel eens echt zou kunnen uitkomen tegen 2015, dat je met elkaar zou kunnen telefoneren en naar elkaar zou kunnen zwaaien tegelijkertijd. Ik vond die gedachte toen echt te machtig voor woorden. Bijna zo cool als de gedachte dat Jezus binnenkort weer zou terugkeren naar de aarde, zoals de meester van godsdienst het had voorspeld. 
Want tien jaar geleden…
Ik weet het, ik weet het, de uitspraak die nu volgt zal me vast niet veel credibiliteit opleveren in 