Ik weet zeker dat Louis Tobback na het lezen van deze blogpost (afgeprint door zijn secretaris) zal roepen dat er niks boven pen en papier gaat om je zaakjes te regelen, maar ik moet toch toegeven dat er een paar programma’s en applicaties zijn die mijn leven zo gemakkelijk maken dat ik er bijzonder moeilijk afstand van zou kunnen nemen. Ik test al graag eens nerdy dingen uit, maar ik ben ze doorgaans al weer beu voor ze helemaal geïnstalleerd zijn. Als programma’s erin slagen om een tijd op mijn computer te blijven staan en ook daadwerkelijk op dagelijkse basis gebruikt te worden, dan zijn het beestig goede programma’s. En dan verdienen ze een blogpost. Waarom dan ook niet deze? (alle apps zijn klikbaar)

*Omnifocus: mijn reddingsboei in bange dagen, waar letterlijk alles in staat dat ik niet mag vergeten. Staat op mijn computer en als app op mijn telefoon, en mijn systeem is: als ik ergens aan denk dat ik niet mag vergeten, dan vliegt het in mijn Omnifocus Inbox. Later wordt het dan onderverdeeld op datum en project enzo. Het kost wat geld, en je moet het goed bekijken om het ten volle te kunnen gebruiken, maar man man man, mijn leven zou echt een complete chaos zijn zonder.

*Evernote: reddingsboei nummer twee, maar dan niet voor concrete taken, maar voor dingen die ik wil onthouden. Al mijn bookmarks vliegen daarin, net als interessante artikels, lijstjes met blogonderwerpen, recepten, restaurants waarvan mensen zeggen dat ik ze eens moet bezoeken, adressenlijsten van visagisten en stylisten voor het werk, you name it. En perfect raadpleegbaar op mijn telefoon. Loves it.

*iCal: Mijn agenda, naast mijn papieren die altijd één gigantische chaos lijkt. Deze is geweldig gestructureerd, met categorieën en volledig gesynchroniseerd met die van mijn vent, zodat ik altijd (op computer en telefoon) kan zien hoe zijn dag eruit ziet, en waar hij een nieuwe afspraak heeft gezet. Ik snap niet hoe andere mensen zonder kunnen, maar misschien babbelen die gewoon meer tegen elkaar ofzo. Ik mag er niet aan denken.

* Netnewswire: de RSS-lezer van waaruit ik al jaren al mijn favoriete blogs en nieuwssites lees. Ik heb eens gehoord dat sommige mensen die nog allemaal één voor één bezoeken in hun browser. Wat drijft hen?

*Instapaper: heb ik al eens uitvoerig besproken, overlaatst. Nog altijd fan.

*iPhoto: vooral wreed content over de photostream, recentelijk, waardoor alle foto’s die ik met mijn iPhone neem automatisch op mijn computer komen. De max, eigenlijk.

*Twitter for mac: Niet altijd even content van, maar beter dan de site van Twitter, vind ik persoonlijk.

En dit is mijn bureaublad, wat is er trouwens gebeurd met “post keer uw bureaublad”-topics op forums? Dat was aglijk de max, vroeger? (en neen, ik heb hem niet opgeruimd, ik onderhoud dat nogal redelijk, de laatste tijd)

En dan doe ik op mijn telefoon ook nog veelvuldig van Foursquare, Instagram, Facebook en notities nemen met de standaard app, al ben ik dringend op zoek naar een alternatief voor die lelijke gele blaadjes met dat lelijk lettertype. En jullie? Welke apps gebruiken jullie elke dag? Allez kom, get keer ulder nerd on.

Man man, dat is met moeite acht centimeter groot, en dat zorgt ervoor dat ondergetekende de afgelopen twee dagen meer heeft gekust, smsjes heeft gelezen, felicitaties heeft ontvangen en lieve dingen heeft gehoord dan in jaren. Wat is dat fijn, zeg, een zwangerschap aankondigen. Had ik dat geweten, ik was er jaren eerder aan begonnen, maat. Bedankt aan iedereen die ervoor heeft gezorgd dat ik een bijzonder aangename tweedaagse gepasseerd heb. Nu iedereen het weet zijn er ineens een hoop dingen die gewoon kunnen, besefte ik vandaag.

* ik kan de boeken die ik heb gelezen over hoe vreselijk zwangerschappen zijn eindelijk aan mijn Goodreadspagina toevoegen
* ik kan mijn babykamerinspiratie op Pinterest posten zonder verdacht over te komen
* ik kan naar de gynaecoloog zonder een gigantische zonnebril
* ik mag “IK OOOOOK!!!” roepen als iemand komt zeggen dat ze zwanger is (al is dat waarschijnlijk niet zo sympathiek. Ik kan het ook niet allemaal tegelijk zijn, zulle)
* als ik mijn ogen uithuil bij programma’s over zieke kindjes op Vitaliteit, dan is mij uitlachen officieel strafbaar, want ik ben zwanger
* iedereen moet alles voor mij doen zonder zagen, want ik ben zwanger
* ik heb voor veel dingen een excuus, want ik ben zwanger
* ik moet mijn zwangerschapsvitaminen niet meer angstvallig verstoppen als er volk komt

Echt, mijn leven wordt alleen maar gemakkelijker, vanaf nu.

Dag 33 was het, ik weet het nog goed, toen ik vol verbazing en een beetje shaky naar een positieve zwangerschapstest stond te staren in de badkamer van ons vakantiehuisje in Los Angeles. We waren net naar de County Fair geweest, wat mij op dat moment een teken van god leek dat we onze eerstgeborene chocolate dipped bacon als middle name moesten geven.

Gelukkig ben ik ondertussen al een beetje van die gedachte afgestapt. Dag 33 was meteen ook de laatste dag waarop ik sushi en andere rauwe dingen at. De eerste dag van een periode waarin bleek dat letterlijk alles slecht kan zijn voor zo’n foetus, en dat Google echt je vriend niet is als je zin hebt om je op een zak drop te gooien, of op een halve fles witte wijn of een klomp Brie.

Maar hey, ge krijgt daar zoveel voor in de plaats, hé!

De dag waarop ik schreef over de tegels en de man in de beige broek zagen we ’s namiddags een hartje kloppen, en een klein wormpje bewegen.

Fooled you! Terwijl mijn vrijdagavonden al hun rock ’n roll verloren door een teveel aan caffeïnevrije cola light en een gebrek aan alcoholische uitspattingen blogde ik voort, ook op de vele dagen dat ik wakker werd met een gigantischer katergevoel dan ik ooit had van echt te drinken. Zwangerschapsmigraine in combinatie met ochtendmisselijkheid, ja, halloowkes!

En ik had zoveel te vertellen, maar ik vertelde andere dingen.
En ik verbaasde mezelf dat ik zo lang kon zwijgen.
Maar hoe langer ik zweeg, hoe natuurlijker het ging, ook toen de hele wereld rond mij hun zwangerschappen bij mij kwam aankondigen (vaak terwijl ze maar met enkele dagen verschil waren uitgerekend, maar duidelijk minder goed konden zwijgen dan ik, ha!) en langs de neus weg vroeg wanneer ik er eens aan ging beginnen. Ik heb nogal veel gelogen, de afgelopen weken. Maar het was voor een goed doel.

Het is dag honderd, en ik moet niet langer zwijgen.
Youri en ik worden ergens in juni de geweldige ouders van kind 1.

We zijn daar wreed content mee, ik moet u dat waarschijnlijk niet vertellen.

Maat, ik was zodanig bezig met de wilde voorbereidingen voor de jubeldag van morgen dat ik gewoon keihard over het hoofd heb gezien dat ik gisteren mijn vijftienhonderdste blogpost heb geschreven. Op tales from the crib dan, want hiervoor had ik nog andere blogs ook, die helemaal ter ziele zijn gegaan in cyberspace en misschien maar best.

Maar toch jongens: wat een feestweek!

Ik durf deze bijna niet posten omdat het cijfertje dan niet meer zo mooi staat te blinken, maar kom, omdat gulder het zijt!

De achtennegentigste dag van mijn dertigste levensjaar bracht ik door op een bus, en op maar liefst vier kerstmarkten in Keulen. Ze hebben er daar zeven, dus dat valt al bij al nog mee. Of ik helemaal in de kerstsfeer ben geraakt of hysterisch gillend ben weggelopen lezen jullie zeer binnenkort in een krantenbijlage near you, maar hier zijn alvast een paar sfeerbeeldekes.

Moet er nog kerstsfeer zijn?

De ingang van de kaboutermarkt. We waren daar niet alleen.

Ze drinken daar alcohol uit koffietassen, om te maskeren dat ze een probleem hebben.

De dom. Hoe indrukwekkend is de dom? <3

Hoe dichter december komt, hoe ontploffender mijn agenda elk jaar. Er moet altijd nog een hoop werk gedaan worden voor het einde van het jaar, en dan zijn er ook de familietradities die gevolgd dienen te worden, en mensen die nog even ontmoet moeten worden voor de feestdagen, en had ik al gezegd werk, werk en werk? Had ik daar al weekend voor gezet? Dezelfde weekends waarin die mensen moeten gezien worden, en er tegels moeten gelegd worden, en koffies gedronken en rijlessen gevolgd? Piehoew is hier bij momenten een understatement, maar ik kan eigenlijk ook wel serieus overdrijven.

Zaterdagmorgen negen uur, een stadspark in Sint-Niklaas. Niet te zien: ik die assisteer met zo’n reflectiescherm dat altijd veel te breed is voor mijn armen, en veel te hoog moet gestoken worden waardoor we immer eindigen met een ernstig bevende vorm van reflectie.

Gene paniek, als ik op zaterdagochtend voor dag en dauw in een stadspark moet gaan assisteren trakteer ik mezelf in de namiddag op grote koppen cappuccino met vanille en de weekendmagazines.

Operatie less is more kreeg hier op zondag een nieuwe dimensie toen ik het zot in mijn hoofd kreeg en elke keukenkast die op mijn weg kwam te lijf ging. Resultaat: de helft van mijn keuken mocht ophoepelen, en nu is alles dat er nog staat zo properkes en nuttig dat ik elke keer helemaal blij word. Yay. <3

Gene paniek, als ik zo’n zware inspanningen lever als mijn keukenkasten opruimen dan trakteer ik mezelf later op een cinemabezoekje. Alleen was het deze keer in het kielzog van meneer de echtgenoot, die zonodig Tintin wilde zien. Lang verhaal kort: machtig mooi gemaakt, verhaal dat me evenwel totaal niet kon boeien. Maar niet in slaap gevallen, en ik had nochtans kasten opgeruimd.

Ow ja, en ik installeerde ook nog eens de app van Shoebox op mijn telefoon, waarmee je gemakkelijk oude foto’s kan scannen. Iets dat ik dringend eens moet doen als ik op pensioen ben. Deze, bijvoorbeeld? Mijn grootvader als kindje, op schoot bij mijn overgrootouders. Let ook op hoe hondjes eruit zagen begin jaren dertig van de vorige eeuw. Dat scheelt niet eens zo zot veel met nu, waar?

Het gebeurt dat ik over de middag in de auto zit. Doordat wij doorgaans naar Studio Brussel luisteren betekent dat tegenwoordig dat dat met “Spelen met Sofie” op de achtergrond is, het best vermakelijke spelletjesprogramma van de fijne Sofie Lemaire. Tot zover geen enkel probleem, ik doe soms mee en ik voel me soms slim en niks dan peis en vree in de bolide.

Het probleem is dat ik vaak het begin meepik, dan even ergens iets eet waar geen radio speelt, en omstreeks half één weer in de bolide klim. Half één, als in het tijdstip van dat ene onderdeel van het programma waar ik dus een beetje groen van word.

“Priscilla is een stout paard”, heet het.
Voor mij het moment bij uitstek om kwansuis de radio iets stiller te zetten en er luid overheen te beginnen praten om het toch maar niet te moeten horen. Soms moet ik me zelfs inhouden om de zender niet te veranderen. Tot ernstig jolijt van mijn man/chauffeur.

Het concept is: de speler belt ergens naartoe (een winkel/kapsalon/frituur/restaurant/kinderopvang) en krijgt twee minuten de tijd om de onwetende aan de andere kant van de lijn de zin “Priscilla is een stout paard” te laten uitspreken. Als dat lukt, dan wint hij een woord, dat hem aan de uiteindelijke oplossing kan helpen. Niks mis mee? Voor u misschien niet.

Ik word al zenuwachtig van de beltoon, en het feit dat de kandidaat niet weet wie hij aan de lijn gaat krijgen. (heb ik al eens verteld dat ik ooit telefoonangst had, voor ik mijn brood begon te verdienen in callcenters en op helpdesken overal te velde?) Soms nemen ze niet op, aan de andere kant van de lijn. Dan valt er even duizend kilo van mijn schouders, maar dat duurt nooit lang, want dan bellen ze wel iemand anders. Weer stress.

Dan neemt er iemand op, die van niks weet. Dan komt de kandidaat aanzetten met een onwaar verhaal. Ik kan daar niet goed tegen. Dan moet de onwetende de zin uitspreken van de kandidaat. Vaak wil die dat niet. Dan moet de speler aandringen. En nog een beetje liegen. Maar de onwetende wil dan nog altijd niet. De tijd tikt. Soms komt de onwetende onsympathiek over op nationale radio, en de speler wanhopig. Net zoals ik. Ik kan dat spel absoluut niet aan. Mijn callcentertrauma’s komen boven. Ik word een beetje mottig, dikwijls. En ik wil dat het stopt, maar mijn vent zet het altijd luider, want hij vindt Priscilla de max.

Ik wil dat dwaas paard dood, VOOR IK ERAAN KAPOT GA. :aah:
Is dat eigenlijk wel nog normaal?

Soms denk ik er met weemoed aan terug, zulle. Aan niet op internet mogen tijdens de werkuren, op straffe van een bolwassing van de baas. Aan middagpauzes die een half uur mochten duren en geen minuut langer, en rookpauzes die wel toegestaan waren maar helegans niet van harte. De telefoontjes naar de vakbond als er ons iets niet ging, de verlofaanvragen die niet werden goedgekeurd, het gezaag over loonbriefjes en veranderende werkuren waardoor mensen plots EEN KWARTIER later moesten werken.

Ik mis de teambuildingsuitstappen die ons allen dichter bij elkaar moesten brengen, en steevast uitdraaiden op meer gejank dan gelach. De evaluatiegesprekken bij een baas die je anders zelden zag, de targets die gehaald moesten worden, de maaltijdcheques, het inchecken, de ziektebriefjes en de weken betaald verlof. Het kijken naar de klok, het wachten tot het vijf uur was, de collega’s die klaarstonden aan de deur om drie voor vijf om toch zeker op tijd van de trap te kunnen spurten, de vrijheid tegemoet.

Maar hey, in ruil voor al dat vreselijke gemis kon ik me vandaag wel volledig laten gaan op Google Streetview, en was ik de enige die daar keihard last van had. En kon ik zo mijn oude werkomgevingen opzoeken, ook.

Alleen tegenwoordig wel in mijn slobberbroek en met mijn froefroe in mijn tanden, en met de stress van elke maand van nul beginnen op mijn frele schoudertjes.

Count your blessings, zeg ik, op national freelancersday in Engeland. Van harte hieperdepiep hoera voor mezelf en alle andere sukkelaars die het moeten stellen zonder het geroddel aan de koffieautomaat, hoera!

Vierennegentig dagen is het geleden, dat ik bij de kapper ben geweest. Niet dat ik zo’n neuroot ben die zo’n dingen dag na dag bijhoudt, maar de laatste keer was precies op de dag dat ik met dit blogproject ben gestart. Mijn dertigste verjaardag, aja, want toen had ik ’s avonds een feestje en heb ik mijn wilde manen laten brushen. Niet eens laten knippen. Dat moet bijna zes maanden geleden geweest zijn, dan.

Is het eraan te zien? Hell yes. Moet ik er dringend iets aan doen? Ook, alleen wentel ik me dus al weken in het gemak van speldjes en elastiekjes en alles dat ervoor zorgt dat ik zonder froefroe in mijn ogen de deur uitkan. Met mijn haar dat ooit ros was, maar nu vooral flets, en met haarpunten die helemaal kapot zijn. En met strepen van ondefinieerbare kleuren die er ooit eens hebben ingezeten toen ik zestien was en nu keihard naar boven komen, geflankeerd door hier en daar een kleur dat zo dof is dat ik bijna vrees dat ik ook nog eens grijs word.

IT IS NOT A PRETTY PICTURE, ZULLE.

Misschien moet ik mezelf als ultieme beloning voor honderd dagen bloggen binnenkort eens een ontsloringsdag cadeau doen. Dat ik een beetje toonbaar ben voor de festiviteiten. En misschien dat ik moet stoppen met dit soort berichten lezen. Dat zou ook wel eens kunnen helpen.

Het is één van mijn favoriete rubrieken in magazines en kranten: waar eet die of die mens het liefst. Want mochten jullie dat nog niet door hebben: ik eet best graag een mondje. En de Michelinsterren werden vandaag uitgereikt, dus ik had direct een haakje, gelijk ze dat in de tijdschriftenwereld noemen. Een haakje om mijn vier favoriete eetplekken van de Westhoek aan op te hangen.

* In ’t Klein Stadhuis in Ieper: Ik kom daar al vijftien jaar, en ik eet daar in die vijftien jaar doorgaans zeker één keer per maand. Elke keer denk ik: ik heb hier nog nooit iets gegeten dat ik niet minstens lekker vond. En geloof me vrij: ik heb al heel veel gegeten. Mijn vent is ook wild van hun simpele klassiekers als stoofvlees met frietjes (maar dan wel het lekkerste stoofvlees dat ik om het even waar al heb gegeten, met het lekkerste slaatje), superlekkere vis en op dit moment ook wild en nog vanalles. Maar ook hun gewone spaghetti is de moeite, en het is daar altijd gezellig zitten. Meer moet dat echt niet zijn om ervoor te zorgen dat ik iedereen die in Ieper iets wil gaan eten dit adres op de Markt aanraad. Nog nooit klachten gehad.

* Trattoria Alloro in Ieper: Als mensen in het weekend in Ieper willen eten, en nog tijd hebben om te reserveren, dan moeten ze van mij naar hier komen. Italiaans, klaargemaakt door een Britse kok, met een supertoffe gastvrouw en een kaart die constant verandert, en altijd helemaal onze goesting is. Geen pizza’s of gewone spaghetti’s, maar wel echte authentieke Italiaanse gerechten, en maar één service per avond. Waardoor ik, met mijn maagverkleining en dus moeite om snelsnel drie gangen binnen te krijgen, altijd uitgebreid de tijd heb voor voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. Altijd allemaal even lekker. Zwaar fan, ik.

* In De Wulf in Dranouter: Het enige sterrenrestaurant waar ik al ooit heb gegeten, (behalve dan in Nobu, maar dat vond ik die naam niet waardig) maar ik heb de chance dat dat het afgelopen jaar al drie keer is gebeurd. Wat kan ik zeggen dat nog niet over het restaurant of over Kobe gezegd is? Toffe mens, superlekkere keuken, veel groenten, perfecte service, altijd verrassend. Ik kom daar wel gaarne. En in Dranouter, dus extra punten.

Beestig lekkere coquilles gegeten, de laatste keer trouwens.

* Grand Cabaret in Nieuwpoort: Nog maar één keer geweest, maar plannen om binnenkort nog eens terug te gaan omdat we daar heel lekkere en originele dingen voorgeschoteld kregen tegen een erg schappelijke prijs. En nog belangrijker: omdat Youri er de hele kaart wilde proberen, terwijl hij in andere restaurants moeite moet doen om twee gerechten te vinden die hij “misschien wel zou kunnen lusten”, met een grote portie goodwill van zijn kant, dan. Een unicum.

Ik kijk altijd uit naar jullie comments, ge moogt gerust zijn, maar deze keer nog meer. Waar eten jullie?