“Ow please”, zei Bronwyn, de blonde toeriste uit Sydney tijdens onze gezamenlijke food tour, “I’m not gonna tell”. Ze keek er zo lief bij dat ik bijna door de knieën ging, tot mijn ogen ergens in mid-air de berispende bliksemblik van mijn wederhelft tegenkwamen. Waren zijn ogen geweren geweest, ik lag hevig bloedend tegen de straatstenen. En dus verklapte ik ook Bronwyn de naam van kind 1 niet. Ook niet het koppel Zuid-Afrikaanse lieverds waarmee ik een rit deelde naar de luchthaven, en die het zo zo lief vroegen. Ten strengste verboden door mijn halve trouwboek. Zelfs tegen volslagen vreemdelingen, op wie ik hem eens vrijblijvend zou kunnen testen op hot or not.

Maar ach, langs den anderen kant ben ik al lang content dat we überhaupt een naam hebben gevonden waar we allebei content van zijn. Hij omdat hij best zo zou willen heten, ik omdat ik het cool zou vinden om met een lief thuis te komen met die naam. Schone voorwaarden, vonden wij. Het leek even tricky te worden, nochtans, want de ene naam die we allebei van in het begin cool vonden konden we uiteindelijk toch niet nemen. Wegens omstandigheden. Dat ik nog zo zou popelen om mijn zoon anders te noemen, en hij ook, daar ben ik alleen maar blij mee.

Tegelijk schud en beef ik elke keer er een jongentje wordt geboren in onze omgeving. Want het zou maar eens moeten lukken, dat ze hem Zenobie noemen.

Wat dan?!

“Mama, hoe maak jij papsause?”, had ik haar gevraagd, zogezegd omdat ik een nieuw receptenprogramma had waar ik eens een hoop dingen in wilde steken, maar we wisten allebei dat het was omdat ze nog maar een paar maanden had. En de absolute keukennitwit die ik toen nog was het daarna allemaal zonder haar en haar hulp zou moeten zien te doen. En dus gaf ze me haar recept voor papsause, gezeten bij mij aan tafel, met haar muts die ze droeg omdat ik even ervoor al haar haar had moeten afscheren met de tondeuse. Makkelijker en minder pijnlijk dan elke morgen wakker worden met een hoofdkussen vol haar, zo bleek.

Daarna gaf ze me ook het recept voor haar hutsepot, en haar extreem lekkere spaghettisaus. Net zoals ze aan mijn vader uitlegde hoe hij de wasmachine moest gebruiken, zonder er ooit expliciet bij te zeggen “als ik er niet meer ben”, maar dat was ook allemaal niet nodig. Soms, als ik terug denk aan die maanden voor haar dood, dan vraag ik me af hoe ik ze door ben gekomen zonder compleet in te storten. Hoe zij ze is doorgekomen zonder compleet in te storten. Ik denk dag per dag, hoe cliché dat ook mag klinken. Ik ben nooit beter geweest in dag per dag als toen.

Ik herinner me wel dat ik het pijnlijk vond, dat met die recepten. Dat ik het na een recept of vijf niet meer kon opbrengen om er nog één te vragen. En dat ik daarna, bij het overzetten van een hoop gegevens van één computer naar een andere, dacht alles kwijt te zijn, wat best wel hartverscheurend veel pijn deed. Ik was al zoveel kwijt. Het enige dat ik nog had was een handgeschreven versie van haar top secret spaghettirecept, dat ze ooit eens had opgeschreven voor Youri, lang voor ze ziek was. Met de boodschap “dit recept onmiddellijk vernietigen na gebruik, strikt geheim, niet doorgeven aan onbevoegden :)” bij. <3

Maar een week geleden waren daar plots twee vliegen in één klap. Mijn vent slaagde erin om ergens, in een mapje dat diep weggestoken was op een vorige harde schijf, de recepten van mijn mama terug te vinden. En toen kreeg ik een gratis magazine op het vliegtuig naar New York, en las ik dat één van de favoriete gerechten van een bekende chef uit de buurt net één van de recepten bleek die ik niet meer aan mijn mama heb durven vragen, een streekgerecht dat zijn mama ook klaarmaakte. Ik ga hem dus mailen.

Duimen dat ik een stukje jeugd in reply krijg, y’all.

Als ik zou zeggen dat ik gisteren stond te springen om mijn vlucht terug te nemen zou ik liegen dat ik zwart zag, maar zie, ik ben toch terug, en zie ook: ik wou stiekem dat ik daar nog was. Ook al was het allemaal een stuk zwaarder dan ik verwacht had, de combinatie zwanger zijn en een compleet geweldige stad waar zoveel te doen en zien is dat jezelf een beetje inhouden echt niet vanzelfsprekend is. Maar het is gelukt, het was compleet fantastisch en we zijn beiden zeer verheugd dat we last minute beslist hebben om toch nog eens naar New York te gaan.

Om dat te vieren, nog een kleine fotografische impressie van een topweek.

Vegetarische sushi met avocado my love. <3

Te krijgen op de Chelsea Market, net als wel honderdduizend andere ongelooflijk lekkere dingen. Ik heb daar een klein stukje van mijn hart laten liggen, en ik hoop dat er geen gewiekste commerçant op het idee komt om het in zijn waarschijnlijk compleet geweldige jambalaya te draaien.

Aumagad kijkt, het is een legologo gemaakt uit legoventjes! Legologololmao!

Maar het was niet enkel lachen, gieren, brullen. Ik was bijzonder onder de indruk van het herdenkingsmonument voor 9/11. Zo mooi gedaan, dat.

Hij was dan weer wreed onder de indruk van zijn burger van The Burger Joint in Le Méridien, het hamburgerrestaurant achter het gordijn van een sjieke hotellobby waar het, aldus mijn vent, “precies is alsof je op het benedendek van de Titanic komt waar ze altijd aan het feesten zijn”. Hij had een punt.

En zo zie ik eruit als er geaperitiefd wordt in de penthouse van het Gansevoort hotel, en hij grote glazen Jack Daniels mag drinken, en ik cola light. U mag er zelf een “grmbl” tekstballon bijtekenen.

Maar het was kweetnie hoe tof.
Als u mij nu wilt excuseren, ik ga even keihard glimlachen omdat het echt weer zo zo tof was, in plaats van hysterisch te bleiten omdat het alweer voorbij is.

En neen, dat geloof ik zelf ook niet.

Sinds ik mijn Kindle heb koop ik eigenlijk geen gewone boeken meer. Ze nemen te veel plaats in, vind ik, en ik heb al niet veel plaats. En neen, ik mis de geur en het gevoel en al de andere nostalgische dingen van echte boeken niet, net zoals ik de structuur van een CD niet mis, of de geur van een cassettebandje. Laat staan het gewicht ervan in mijn handtas. Alleen kookboeken zou ik nog gewoon kopen, maar aangezien ik er al veel te veel heb en dan ook nog eens de meerderheid van mijn recepten van het internet pluk ben ik daar ook maar mee gestopt. Verstandig meisje, moi?

Anywayz, ik kom nog altijd geweldig graag in boekhandels, maar dan alleen maar om covers te fotograferen, zodat ik later weet welke digitale boeken ik op mijn Kindle kan zetten. Op dit moment ben ik helemaal opgeslorpt door de laatste van Stephen King, maar voor daarna fotografeerde ik deze week al zeker een boek of tien.

Een hobby gelijk een ander, wat ik je brom.

Een andere stad, andere bezigheden. Om er maar een paar te noemen die op dit moment nogal mijn dagen vullen:

* vaker soep bestellen dan anders, en me na geweldige potato soups (precies puree, maar dan soepiger) en clam chowders voornemen om thuis veel vaker soep te maken en te eten
* vinden dat Amerikaanders te veel praten over vanalles op televisie, waardoor dingen als identity theft en zotte ziektes en nog duizend andere problemen en potentiële bedreigingen elke dag veel te veel aandacht krijgen
* grijnzen als er zotte dingen gebeuren in de metro, zoals drie hastn die beginnen te paaldansen in het treintje en plots ondersteboven naar beneden hangen van de vasthoudbuizen. De max, maat
* fronsen als er weer één of andere wacko in de metro in zichzelf begint te roepen dat God hier anders wel eens de rekening gaat komen vereffenen, godverdomme
* lachen omdat Youri zichzelf hier Jack moet noemen, willen ze hem niet constant aanspreken met “Oeri” <3

* totaal geïnspireerd zijn na een geweldige food tour op de Chelsea Market met de meest geweldige tour guide ever
* tour guide willen worden

* dolenthousiast terugkomen uit een Japans toilet, omdat de bril verwarmd was en er zotte spoel – en droogknoppen waren. En ja, ik heb die geprobeerd, ik ga niet de seute beginnen uithangen als ik in dezelfde ruimte ben als het coolste toilet ter wereld, zoals deze seutige reviewster

Rear cleansing is de toekomst. MARK MY WORDS.
* opzoeken of er reviews bestaan van dat toilet. Hoe geweldig kan je iets vinden, eigenlijk?
* moeilijk kunnen kiezen tussen Indisch, Japans of Italiaans voor vanavond
* nog verliefder worden op deze stad dan op het toilet waarvan sprake. Maar echt veel scheelt het nu allemaal ook niet

Als drie mensen me zeggen dat ik zeker zeker bij The Spotted Pig moet gaan eten als ik in New York ben, en als één daarvan ook nog eens de eigenaar is van één van mijn favoriete Nieuwpoortse restaurants, dan is het simpel: dan luister ik. Ook al kun je er op voorhand niet reserveren, en moet je het er op goed geluk doen. Ik ga. En ik sleur mijn vent mee, in al mijn enthousiasme.

Al was het maar omdat dat mij curieus maakt, het gegeven van een gastropub met een Michelinster, waarvan wordt gezegd dat het er én betaalbaar én superlekker is. Vooral qua betaalbaar loopt het al eens mis tussen mezelf en sterrenrestaurants, en als ik de rekening krijg samen met een schuldgevoel over hoe decadent veel geld ik heb uitgegeven dan is de pret er voor mij al een beetje af, meestal. Not in The Spotted Pig.

Zoals aangeraden zorgden we ervoor dat we er om iets na vijf in de namiddag waren, zodat we onze naam op de lijst aan de deur konden zetten en iets konden drinken aan de bar, tot we geroepen werden om aan tafel te gaan. Dat mocht al iets na half zes, wat ervoor zorgde dat we op het gemak en in alle rust aan een tafeltje konden gaan zitten. Dat zou nog veranderen, maar wij waren toen nog kinderlijk naïef.

Anyway. Op aanraden van die rosse van de ochtend op Studio Brussel kozen wij voor de deviled eggs als bar snack, en ook nog voor de rolmops.

Manneke, manneke, dat hebben wij ons zeker niet beklaagd. De eitjes waren pikant, de rolmops heerlijk zoet en dan weer zuur, oewie. Het had allemaal maal vier gemogen, maar dan hadden we onszelf vast pijn gedaan.

Totally our kind of sterrenzaak. Met tattoohastn in de bediening en The Vaccines door de boxen kun je mij niet straffen, eigenlijk.

Terwijl het volk beetje bij beetje begon toe te stromen kregen wij onze burger met dunne frietjes en roquefort (hij) en ons buikspek met borlotti bonen en groene salsa (ik). Ik kan alleen maar zeggen dat ik nog maar zelden zo’n perfect gegaard vlees heb gegeten, en dat de combinatie volledig to die for was. Youri was ook wreed enthousiast.

En toen was het hek plots volledig van de dam, ontplofte de zaak van het volk en werden er steeds meer tafels rond ons gevuld waardoor we zowaar ingesloten raakten en een aanval van claustrofobie moesten onderdrukken. Maar overall conclusion: wreed wreed lekker gegeten in een heel coole zaak, en dat voor iets minder dan negentig euro voor twee. En Youri at nog een dessert ook. Maar wel zonder wijn, want ik ben zwanger en Youri mee. Ik vind dat wreed aan te raden, allemaal.

Maar ga vroeg. Toen wij rond half acht vertrokken was het stampievol aan de bar en vast wel een serieus eind aanschuiven om binnen te geraken. Just sayin.

En dan komt plots het moment waarop je niet anders kan dan het toegeven. Dat sprintjes trekken om de metro te halen stilaan uitgesloten is. En elke beklimming van een trap een beetje sterven, met longen die niet goed meer meewillen. Dat elke kilometer stappen ervoor zorgt dat je lichaam “ga nu zitten, lilith!” schreeuwt, en ja, ik heb het gecheckt met de gynaecoloog, en zolang ik op tijd luister kunnen mijn harde buiken niet direct kwaad. Maar toch.

Het is best akelig, om om de zoveel tijd teruggefloten te worden door je lichaam, en te voelen dat van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat van het ene naar het andere sjezen gewoon niet meer gaat. En dat ik begin te manken, door rugpijn en bekkenpijn, zodat ik mijn been scheef zet, en last krijg van mijn knie. Schoon zicht, allemaal.

Er worden dus een pak meer pauzes ingelast dan normaal, maar het lukt, zulle.

Vandaag weer veel schone dingen gezien. In een zonovergoten stad, trouwens, met mensen op terrasjes. Zot hoe rap dat hier kan veranderen.

Sleutels van kamers die niet meer bestaan op de Ground Zero Museum Workshop.

Daar ja.

Zotte baksels rock my world.

Dag twee in New York was er één die regenachtig werd aangekondigd, en de verwachtingen volledig ingelost kreeg door het te laten hozen en buien dat het geen naam had. Maar gene paniek, wij vonden heel wat fijne overdekte plekken om koffie te drinken en ons in deze toch wreed fijne stad onder te dompelen.

De Trump Tower, bijvoorbeeld.

Youri (tussen de walgelijke marmeren muren en gouden kasten met een T op): “Het mooiste dat hier te zien is is toch het Starbucks-logo? Het moet toch verschrikkelijk zijn om die mens zijn interieurarchitect te zijn, met zo’n smaak?”.
Ik: “Of zijn kapper”. :'(
Youri: “Jij wint.”

Waren we niet gestopt met shoppen, we hadden hem mee.

Ook een schone namiddag gepasseerd met Thérèse van vierennegentig, een Joodse madam met veel chutzpah die jaren een antiekwinkel had op Madison Avenue en die mij wist te entertainen met verhalen over gefilte fisch en matzo balls uit de diepvries (‘even lekker als vers!’) en haar link met Blankenberge. En Auschwitz. :(

Of van die keer dat we een postcode moesten invullen om onze metrotickets te betalen, en ik zo trots was omdat Youri op 90210 kon komen om ons uit de brand te helpen. Ik weet niet hoe zo’n dingen zouden moeten zonder televisie, ik.

Of! Dat we tijdens een etentje in het fantastische Bubba Gump (naar de film, ja, het is hier een keten die we al vaak zijn tegengekomen op onze tripjes, maar waar we nog nooit waren binnen gestapt) alle vragen juist hadden op de triviatime van onze waiter over Forrest Gump, en muntjes wonnen. ZO GELUKKIG. :aah:

Of dat ik tijdens het checken van de foto’s van gisteren zag dat het nu toch vooral een kwestie van voor- of zijaanzicht begint te worden. *woeps*

Kortom: over de grote plas alles bon, jong.

Vroeger vond ik jetlaggen één van de meest eenzame dingen in mijn relatie. De meeste ervaringen kan ik wel met Youri delen, maar ik ben een hele slechte, lichte slaper, die van het minste geluidje wakker schiet en eens haar ogen open zijn op geen honderd jaar meer in slaap raakt. Zo kwam het dat ik de afgelopen dagen respectievelijk om vijf, drie en half vijf ben opgestaan. Een mens zou denken dat ik daardoor wel door de jetlag zou slapen in New York, want ik ben nogal moe van al mijn genachtbraak, maar dan kent die mens mij nog niet. Het is drie uur plaatselijke tijd, en ik ben klaarwakker.

Mijn vaste slaper slaapt, en blijft dat doen, ook al heb ik ondertussen mijn laptop aangestoken met een grote DOING!, ben ik naar het toilet geweest en heb ik daarbij bijna luidop gestruikeld over mijn winterlaarzen, en weerklinkt er nu getokkel vlak naast zijn hoofd. Doodjaloers kan ik daarop zijn, en vroeger kwam daar dus ook nog een gevoel van helemaal alleen zijn bij.

No more! Kind 1 blijkt al even wakker als ik, op dit donkere uur, waardoor ik net een half uur werd geëntertaind door gemoedelijk gestamp in mijn buik. Twee nachtbrakers samen, wij, dat belooft voor binnen een paar maanden. Trouwens één van de dingen waar ik vooraf een beetje bang voor was, dat gestamp, wegens dat ik me niks meer freaky kon voorstellen dan iets dat beweegt in uw eigen lichaam, maar hell: één van de coolste gewaarwordingen ooit, blijkt dat. Ik wil dringend een t-shirt met “buikstamping is de max”.

So yes, we zijn dus aangekomen in snowy NYC.

De dag voor wij aankwamen lag er zo veel wit dat er zelfs werd gelanglauft in Central Park, maar het is nu wel al aan het verminderen. Toch cool.

Knal aan ons hotel, altijd zwaar thuiskomen. <3

Anthropologie, my love.

Ik ben op persoonlijke missie om alle variëteiten koffie van Starbucks te testen deze week.

Legotorens zijn zotjes.

Het gaat hier weer de max zijn, ik heb dat weer al lang in het snotje.

“Kijk!”, zei hij, “De eerste stoomtrein!”. Waarop hij een vol kwartier in lichte staat van vervoering naar een zwarte locomotief stond te kijken, zich duidelijk inhoudend om me niet te vervelen met hoe geweldig vernuftig dat ding in elkaar zat qua techniek. Ik probeerde door te glimlachen in zijn blikveld te doen alsof de aandrijving ervan me wel eens zou kunnen interesseren, maar hij kent mij beter. En dus schoven we door. Naar de eerste Apple computer! Man toch. En daarna naar één of andere compleet geweldige auto uit weet ik veel wanneer.

Na een uur rondlopen had ik het wel gezien. Hij nog lang niet, wist ik. En dus spraken we af dat ik beneden in de cafetaria een smoothie zou gaan drinken, zodat hij nog wat verder kon rondlopen in zijn National Geographic en Discovery Channel MAAR DAN IN HET ECHT. Weer bijna een uur later stond hij aan mijn tafeltje, met de verzuchting dat het zo cool was dat hij er makkelijk een hele dag in zou kunnen rondlopen.

Dus toen ik zijn verjaardag zag naderen, en wist dat ik hem beter niks zou kopen wegens dat hij niks nodig heeft en wij gestopt zijn met dingen kopen, toen schoot dat zinnetje weer door mijn hoofd. En maakte ik een bon, goed voor een tripje helemaal alleen, zonder een in de weg lopende ik, naar het Science Museum in Londen. Daar was hij toen al heel blij mee, maar toen hij gisteren terug kwam was hij nog blijer. Mijn geeky nerd had zich geweldig hard geamuseerd, terwijl ik zat te #wunchen. Voor een keer mogen zijn foto’s er dus op.

Iedereen blij.