#wijvenweek: lilith doet van censuur

kalenderblaadje208.jpg“Als je alleen maar afgaat op je blog dan lijkt het wel alsof jij helemaal geen vrienden hebt”, zei de man die ik tot een half uur eerder enkel van op internet kende, en waarmee ik om professionele redenen koffie zat te drinken. “Er is vriendin J.”, zei ik, beseffend dat ook zij al een hele tijd haar opwachting niet meer heeft gemaakt in een blogpost. En dat hij voor de rest gelijk had: als je afgaat op mijn blog, dan ben ik een betrekkelijk eenzaam mens.

Als je enkel maar afgaat op mijn blog, dan kook ik veel meer dan ik werk. Dan heeft mijn vader geen vriendin, dan maak ik me alleen maar druk over het maken van de perfecte tomatensaus, en helemaal niet over familiezaken of werkproblemen. Laat staan dat ik mij ook maar iets aantrek van maatschappelijke thema’s als armoede of racisme.

Ik heb weinig medemensen waar ik mee in contact kom, ik maak me niet ongelooflijk vaak druk, ik ben niet bijzonder triest over actuele onderwerpen, ik eet eigenlijk vooral, en ik kook. Ik doe weinig echt stomme dingen, ook niet als ik te veel heb gedronken, ik haal geen oude koeien uit de gracht, ik ben kalm en collected en ik ga niet door het lint als ik te veel deadlines heb en te weinig mensen die willen meewerken. Ik maak lijstjes, en ik winkel niet. Ik roep geen ongelooflijk gemene dingen naar het hoofd van mijn vent. Ik doe helemaal nooit dramatische uitspraken als “Echt, als dat hier zo verder gaat ga ik weg en kom ik nooit meer terug.” Ik herken dit stukje niet ongelooflijk hard, als je enkel op mijn blog voort gaat.

“Wat doe je als je een bedelaar ziet zitten aan Brussel Noord?”, vroeg iemand me onlangs toen ik in ruil voor kotssnoepjes wat toekomstige blogthema’s sprokkelde. Ik heb nog een lijstje staan met onderwerpen waarvoor ik snoepjes ga uitdelen, maar die vraag laat ik ook deze keer links liggen. Omdat ik vind dat mijn blog niet de plaats is om erop te antwoorden. Zo’n dingen spaar ik op voor op café, met mensen die mij kennen. Is dat censuur? Misschien een beetje. Maar er vallen al zo ongelooflijk veel meningen op internet te lezen dat het hier niet zo nodig om de haverklap moet.

Als je alleen maar afgaat op mijn blog, dan is mijn living betrekkelijk proper, met a place for everything and everything in its place. Leuk en bedachtzaam ingericht volgens mijn mappeke op Pinterest, met toffe objecten die perfect binnen mijn kleurschema’s passen. Zen. Ruikt naar een strandwandeling, ook.

Ik heb net één van de drukste weken in een hele lange tijd achter de rug, maar dat is niet eens een excuus, want op andere weken is het niet veel beter.

Het is eerder ongeveer zoiets:

tftcdag208.jpg

* jassen en jasjes aan stoelen in plaats van in de kapstok
* overal hoopjes boeken, enveloppen, tijdschriften, oude foto’s, handleidingen voor draagdoeken, kerstkaartjes en folders van kind en gezin
* wasmanden vol was die nog moet geplooid worden op de grond
* kasten vol soepkannen die nog terug naar de schoonouders moeten, in plaats van fijne decoratieve elementen
* goodiebags van de babywinkel die ik nog moet wegsteken
* een rondslingerende echtgenoot
* hoopjes oorbellen en haarrekkertjes die nog naar boven moeten
* mijn nieuwe luiertas, mijn laptoptas en handtas, overal behalve waar ze thuis horen
* twee paar schoenen onder tafel

Allemaal goed voor een keer, maar vanaf volgende week kadreer ik alles weer gewoon de censuur in, als het niet geeft. Al was het maar omdat mijn blog zowat de enige plek is in mijn leven die er niet ontploft uitziet als er iemand onverwacht aanbelt. Zum koesteren, dat weet elk zichzelf respecterend wijf.

Deze blogpost kwam tot stand naar aanleiding van dag vijf van wijvenweek, onder het thema zelfcensuur. Alle deelnemende blogs zijn te lezen op wijvenblogs.be.

Reacties

  1. ha wacht tot uwe kleine een paar speelgoedboxen uitgekieperd heeft, een vochtig boertje gelaten heeft toevallig net daar waar gij de stapel ongelezen kranten gelegd had en de pamper vandaag net besloot om een lekkageken toe te staan.
    Dit is gewoon een foto van ne living waar geleefd mag worden :-)

  2. Een nogal Vlaams blog, denk ik dan. Ik vind dat wel eens jammer maar lees het er niet minder graag om. Ik wil geen Vlamingen beledigen trouwens, maar het bevestigd wel erg wat ik heb gezien en gehoord (of eigenlijk juist niet) toen ik in België woonde. Ik ben iemand met hart (dan weer veel teveel) op de tong, die er niet tegenkan als mensen doen alsof ze geen mening hebben en dus botste dat nogal eens. Ik mis het ook op jouw blog, het is allemaal zo Mooi en Goed en alsof je altijd in full control bent. Nu, er schijnen mensen te zijn met zo’n leven maar ik kan meestal niks met zulke mensen omdat mijn leven zo totaal anders is. Jou ‘mag’ ik (de Lilith die ik ken, ik denk dat ik Kelly ook graag zou mogen trouwens) dus mis ik wel eens de echtheid van het leven. Maar ik begrijp het ook wel weer, ik wou dat ik iets meer van die beheersing had.

  3. @Klasina: ik snap wat je bedoelt, van dat Vlaamse, maar ik vind ook dat ik al heel veel deel. Over onderwerpen waar heel veel mensen over zwijgen, zoals mijn moeder die gestorven is en hoe veel zeer dat nog soms doet, of over mijn maagverkleining en mijn complexen, of nog wel een paar zo’n dingen.

    Dingen die alleen met mij te maken hebben. Ik vind dat ik veel dingen niet kan maken, omdat ze mijn kant van het verhaal zijn, en niet die van betrokkenen. Mijn relatie met Youri, die met mijn vader, of vrienden, ik vind een blog echt niet intiem genoeg om daarover te spreken.

    Ik hoop dat mensen iets hebben aan de herkenbaarheid van de onderwerpen die ik wel heel bewust kies, maar hier lezen zo veel mensen mee dat ik daar voorzichtig mee geworden ben. Mijn opdrachtgevers, bijvoorbeeld, de collega’s waarmee ik op dagelijkse basis werk, mijn familie en schoonfamilie, … Ik weet uit ervaring dat de toon waarop ik schrijf heel vaak verkeerd begrepen word, en dan kies ik mijn onderwerpen graag iets voorzichtiger uit.

    Is dat Vlaams, dat ik voorzichtig ben? Ik weet niet of zo veel Nederlanders hun vuile was online uithangen, eigenlijk. :)

  4. bernadine

    hey Lilith,ik vind jou eetkamer heeeeeeeel proper bij zoveel anderen waar ik al binnen ben geweest,wacht maar tot je ukkie begint,je bent een toffe madam,doe zo voort!!

  5. Best logisch toch dat het privéleven niet helemaal op internet staat :-).
    En orde en netheid worden soms wat overschat, we moeten vooral Leven. Met de grote L.

Reageer zelf

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>