Lilith laat Londen binnen

Ik heb talent voor bewonderen. Kan in de auto overvallen worden omdat ik Brihang hoor zingen dat ik het los moet laten.

Je denkt dat je die boodschap ondertussen kent uit Frozen, en dan is daar Brihang. En moet je je inhouden om niet uit te stappen en tegen random voorbijgangers te zagen dat ze nu echt eens moeten luisteren hoe geweldig dat nummer is. Hoe geweldig dat hele album is, en Brihang erbij. Hoe geweldig Brihang eigenlijk ook is als artiestennaam. Allez jong, Brihang.

In een stad gaan de sluizen der bewondering pas echt open. Misschien eerder ontroering. Ik weet niet wat er exact plaatsgrijpt aan fysieke processen, maar als ik alleen ben in een omgeving met veel impulsen, en ik heb ook nog eens tijd, dan lijkt het alsof ik mijn zintuigen op beast modus kan zetten. Ontroering aan de lopende meter. Als dat knopje aanligt, dan kijk ik als de Terminator naar dingen. Met een schermpje dat menselijkheid detecteert, in plaats van gevaar.

Het stomste komt eerst binnen. Een garçon die me vertelt over zijn opa die “grand” zei als iets lukte, terwijl hij me helpt om mijn breakfast tea te strainen omdat ik dat stoemelings vergeten was en nu opgescheept zit met breakfast tea, de brokjes edition. Na zijn actie met breakfast tea zonder brokjes en een tafel vol breakfast tea. We lachen om zijn “only 20 percent failure“. Ik lach omdat ik hem in een doosje zou willen meenemen op de Eurostar.

Een farsi omelette en bun maska als ontbijt bij Dishoom en er amper overheen raken hoe machtig lekker alles is. Het nog niet hebben over de chai die ze komen bijvullen uit een kan en die bij elke slok in mijn mond lijkt te ontploffen van smaak. De lekkerste toast ooit in mijn leven gegeten, geroosterd boven de kolen of zo smaakt het en alleen mezelf om mijn complete verbazing over een stuk toast mee te delen.

Bijna moeten wenen van hartzeer om de vele daklozen die moeten overleven bij snijdende wind, en me amper kunnen inbeelden hoe een dag er voor hen moet uitzien. Toch proberen en er niet goed van zijn. Bijna moeten wenen omdat niemand opkijkt van zijn smartphone en alles nochtans echt daar niet aan het gebeuren is, de laatste keer dat ik keek.

If you wish for more, you need only ask” op een menukaart. Tussen contrasten geslingerd worden alsof het niet is. De rokende dame naast het bordje “no smoking in this area“. “Laugh if win, don’t cry if loose” opschrijven in mijn bullet journal met nieuwe stiftjes uit Selfridges die verdacht blij maken. Nadenken over waarom dat eigenlijk is en waarom ik dat opschrijf. In stilte popelen om het gezichtje van mijn Flokie te zien bij het ontwaren van het hysterische unicorn-badpak dat in mijn handtas zit. Flokie die om de twee seconden mijn vriend niet meer wil zijn, maar niet kon stoppen met zoentjes te geven aan de telefoon waarop ze met mij aan het FaceTimen was.

Er wordt wel eens gezegd dat alleen reizen minder aangenaam zou zijn omdat je niet kunt delen wat je beleeft. Maar bij mij lijkt het omgekeerde waar: het is net het alleen zijn dat mij laat voelen en stilstaan. Dat mijn talent voor bewondering en ontroering nog harder aanwakkert dan anders. Dat ervoor zorgt dat ik kwetsbaar en open als Bart De Pauw in Buiten De Zone door de stad stap (kijk daar, een dood vogeltje!), en dingen zie die me meestal ontgaan. Mijn hart sprongen voel maken om een billboard met steengoede copywriting, een gebouw dat ik totaal niet had zien komen bij het inslaan van een straat, een manier van dingen aanpakken die me doet vertragen en terugkeren en fronsen en overwegen.

Vroeger had ik een beperkende gedachte dat ik dan vast te veel zou nadenken over alles als ik een paar dagen alleen was met mezelf, maar dat is niet zo. Ik blijk aangenaam gezelschap. Ik bekijk. Denk na. Ontdek. Neem op. Hou geen rekening met een ander. Geniet. Laat het los.

“Tlig voor je neus en het blinkt in het licht
Tstaat er al lang ma je ziedet nie meer
Ma ajet zoe wegpakken, zieje pas wa voor een prachtig ding dat het is”.


(Benieuwd wie ik zo nog allemaal bewonder? Luister dan zeker naar de laatste podcast van Werk & Leven over mijn persoonlijke helden.)

5 beelden, 5 dingen

1. De dekselse griep heeft ondertussen de helft van ons gezin liggen gehad. De helft met een v op de geboorteakte. Eerst was Flo een koortsig hoopje miserie voor een dag of vier, net op het moment dat Youri en ik vertrekkensklaar stonden voor een zeldzaam weekendje zonder kinders. Kak. Gelukkig was daar een fantastische schoonfamilie die erop stond om Flo op te vangen op de dag dat ze niet naar school kon. Wijle dus weg. Met wat lood in de schoenen bij de moederfiguur, maar machtig deugd van gehad, zoals altijd. Leve af en toe eens een weekendje alleen wij, al was het omdat we dan gesprekken kunnen voeren van langer dan 17 seconden zonder dat iemand “mamaaaaa!” of “papaaaa!” roept.

2. Ik heb er hier nog niet zoveel over verteld, maar ik zou er graag wat meer over delen. Over de weg die we aan het afleggen zijn en willen afleggen met Werk en Leven. Sinds eind vorige jaar de Vennootschap Werk & Leven, zelfs. #cuetheconfetti

Anouck en ik halen zoveel voldoening uit dingen maken voor onze Werk & Leven-gemeenschap en de successen die de mensen halen die onze cursus “Baas over eigen Tijd” volgden, dat het heel tof en logisch is om daarop verder te gaan.

Dat vereist leren en doen en zoeken en dingen proberen. Hulp inschakelen ook, zodat de projecten die in ons hoofd zitten realiteit worden. Op dit moment zijn we volle bak bezig met het uitbouwen van een team, en hebben we enkele fantastische madammen gevonden die er samen met ons gaan invliegen om van seizoen 4 van de podcast iets geweldigs te maken.

Ik ben blij dat ik het kan doen met Anouck – met wie ik ondertussen zwaar op een bleiten in de auto-basis werk. Ik bleit zelden in mensen hun auto’s, en zij ook niet, dus dat we dat bij elkaar wel tijdig durven en kunnen doen is een zeer goed teken.

Het wordt nog leuker, want sinds vorige week zijn er nog wat extra plannen waarover ik jullie hier snel meer wil vertellen. Wie geabonneerd is op onze wekelijkse nieuwsbrief kreeg vorige vrijdag al een tipje van de sluier.

3. Kapitein Winokio heeft een app, en toen ik dat las was ik zo blij, want Flo en ik waren vorig jaar naar een optreden geweest, en dat was een groot succes. Alleen hebben wij geen cd-speler meer (zie verder in deze post over minimaliseren), en waren er ook geen plannen om er nog een te kopen. Dus kon ik niet luisteren naar een geweldige repertoire van de kapitein. Toen was daar plots de app. Ik geloof dat ik iets van 59 euro betaalde om dertien maanden lang elke dag te kunnen luisteren. Zevenhonderd nummers, maat. Soms heb ik het gevoel dat we dat ook daadwerkelijk doen, elke dag luisteren. Als je een app grijs zou kunnen draaien, dan hebben wij dat ondertussen gedaan.

Het is jammer dat mensen betalen voor iets op internet zo raar blijven vinden. Er staat zoveel kwaliteit op internet tegenwoordig, in de vorm van dingen die je kan lezen, beluisteren, bekijken of leren, en die zijn hun geld zo waard. Take my money, kapitein, zeg ik dan (en ge moet weten dat ik in spaarstand sta op YNAB, omdat ik een paar heavy spaardoelen heb voor 2020). Toen de app wat stokte bleek de kapitein ook nog een paar geweldig klantvriendelijke matrozen te hebben die ter hulp schoten. Leve de kapitein! #nospon #justfan

4. Volgende week is het al mijn laatste kookles “Italië op je bord” in de avondschool. Die heeft mijn kookgoesting weer zwaar aangewakkerd. In mijn lijst van 20 voor 2020 stond dat ik dit jaar 40 nieuwe recepten wilde uitproberen. Week 7 van het jaar is halverwege, en ik heb al 14 nieuwe dingen geprobeerd. Dat komt dus wel goed. Dankzij een heerlijk boek met slowcookerrecepten uit de bib heb ik mijn crock-pot weer van onder het stof gehaald, en daar wil ik alleen maar op doorgaan, want hoe vreselijk handig is zo’n dingen eigenlijk? Ik wil het volledig doorgronden, want de porties zijn voldoende groot om doorheen de week minder te moeten koken, en alles is altijd zo lekker terwijl je er amper naar moet omkijken. Al die wins. <3

5. Dat is dus een toestel dat ik niet plan weg te doen, maar wie naar de vorige aflevering van de podcast heeft geluisterd, die “Minimalisme en de magie van minder” heette, weet dat ik afgelopen maand nog eens mee heb gedaan aan de Minsgame. Hoe zalig blijft dat, je leven wat ontlasten van dingen die je toch niet meer nodig hebt? Zeker eens luisteren naar episode 29, als minimalisme je iets zegt, en deelnemen aan onze declutter challenge, die je onderaan de show notes vindt.

lilith kookt met de kinders: chocomousse uit het Ketnet Kookboek

Er was behoorlijk wat vraag naar het recept voor chocomousse uit het Ketnet Kookboek, en aangezien ik dankzij mijn collega Evelien nu eindelijk weet dat ik geen misdaden pleeg door al eens een recept te delen op mijn blog: gijlie vraagt, ik draai. (ik heb wel geen foto van het afgewerkte product, maar het zag er wreed hard uit als chocomousse, om een idee te hebben)

Chocomousse:

Nodig:
– 300 gram zwarte chocolade
– 500 ml room
– 5 eieren
– 150 gram suiker
– 80 gram water
– 200 gram witte chocolade voor versiering

Zo maak je het:
Smelt de chocolade ‘au bain-marie’. Klop in een mengkom de room ongeveer zo stijf als yoghurt, zet even in de koelkast. Scheid de eieren. Zorg ervoor dat er geen eigeel bij het eiwit komt. Klop de eiwitten op in een goed ontvette kom. Als het een beetje schuimig is opgeklopt voeg je de suiker toe terwijl de klopper blijft draaien.

Klop de dooiers los met het water. Voeg in één keer de iets afgekoelde chocolade toe aan de dooiers. Voeg de room toe. Spatel het eiwit door dit mengsel. Schil met een dunschiller schilfers van de witte chocolade.

Vul de kommetjes met de chocomousse en werk af met witte chocoladeschilfers.

Gedichtendag 2020

Risk van William Arthur Ward

To laugh is to risk appearing a fool,
To weep is to risk appearing sentimental.
To reach out to another is to risk involvement,
To expose feelings is to risk exposing your true self.
To place your ideas and dreams before a crowd is to risk their loss.

To love is to risk not being loved in return,
To live is to risk dying,
To hope is to risk despair,
To try is to risk failure.

But risks must be taken because the greatest hazard in life is to risk nothing.
The person who risks nothing, does nothing, has nothing, is nothing.
He may avoid suffering and sorrow,
But he cannot learn, feel, change, grow or live.
Chained by his servitude he is a slave who has forfeited all freedom.
Only a person who risks is free.

The pessimist complains about the wind;
The optimist expects it to change;
And the realist adjusts the sails.

Het is gedichtendag, die ene dag waarop ik al jaren doe alsof ik iets afweet van poëzie. Meer van dat?

Gedichtendag en ik go back a long way.

Gedichtendag 2005.
Gedichtendag 2006.

Gedichtendag 2008.

Gedichtendag 2009.

Gedichtendag 2011.
Gedichtendag 2013.
Gedichtendag 2014.
Gedichtendag 2015
.
Gedichtendag 2016.
Gedichtendag 2017.
Gedichtendag 2018.
Gedichtendag 2019.

lilith kookt met de kinders: worstenbroodjes uit het Ketnet Kookboek

Als ik een ding heb geleerd uit zeven jaar ouderschap, dan is het dat er met kinderen weinig te forceren valt. Al droom je nog zo hard van een lezer, de kans bestaat dat je een kind hebt gemaakt dat geen boek wil vastnemen al kreeg hij er een grote doos Pokémonkaarten bij. Ook geleerd: een kind kan iets leuk vinden, en drie seconden later al weer stom. Pokémonkaarten, bijvoorbeeld. Kinderen zijn opgetrokken uit onvoorspelbaarheid en dingen die zelden logisch in elkaar zitten. Als ouder legt ge u daar best bij neer.

Met een moeder en vader die graag in de keuken staan, konden we dus alleen maar hopen op een goed gesternte dat ervoor zorgde dat die goesting wat werd doorgegeven. En kijk, het lijkt gelukt. Zowel Dexter als Flo willen leren koken, kijken en roeren graag mee in de potten als wij in de keuken staan (leve een open keuken ook, wat dat betreft), en dus bracht de kerstman hier een kinderkookboek van Ketnet! Machtig, en ze gingen direct aan de slag met post-its en ik met het voornemen om elke maand iets met hen te koken.

Januari is ten einde aan het geraken, en hell, wij kookten zelfs al twee dingen uit dat boek. Hashtag strevers. Worstenbroodjes en chocolademousse, om precies te zijn, volgens Flo de beste ter wereld.

En eigenlijk kookten we al drie keer, want nadat ik de worstenbroodjes had gemaakt met Flo, vond Dexter ze zo lekker dat we ze een tweede keer inplanden.

Oké, dit recept is geen kernfysica, maar dat is het net als je met kinderen wilt koken: je wilt iets eetbaars bekomen, zonder dat er kinderen met afgesneden vingers of bloedneuzen aan te pas komen. Ook jij en je keuken moeten het zien te overleven. Met dit recept is dat allemaal al twee keer gelukt.

Recept voor een bakplaat vol miniworstenbroodjes:

Nodig:

  • een vel bladerdeeg
  • 1 ei
  • 1 blik kleine of grote worstjes (met grote is er nog een extra taakje, ha!)

Zo maak je het:

Verwarm je oven op 220 graden. Snij repen van het bladerdeeg, en bij grote worstjes snij je die in drie. Rol de worstjes losjes in het deeg, dat kleiner mag zijn dan het worstje. Leg met de sluiting naar beneden op een bakplaat met bakpapier. Klop het ei los met een vork, en strijk de worstenbroodjes ermee in. Laat 10 à 15 minuten goudbruin worden. Serveer met een lekker sausje en eet warm op.

Dit kunnen de kindjes zelf doen: worsten in drie stukken snijden. Bladerdeeg snijden en rond de worstjes rollen. Op de bakplaat leggen en inborstelen met eigeel. Opeten.

Mocht er interesse zijn in het recept voor de chocolademousse post ik het ook wel nog eens.

Heb jij toevallig leuke recepten in je mouw zitten om met kinderen te maken? Deel ze dan gerust hieronder.

Flo spreekt #5

Het was toen ik mijn ene bullet journal aan het migreren was naar mijn spiksplinternieuwe van Werk & Leven (ze zijn zo mooi en oranje, only my favorite color), dat ik besefte dat ik nog een lijstje heb staan met citaten van mijn dochter die deze blog nog niet hebben gevonden.

Beter laat dan nooit: dit pende ik de afgelopen weken ijverig neer om niet te vergeten.

  • Kijk daar, een spoor van streep!“. Waarop ze op het strand naar een lijn in het zand wijst, en ik bijna in mijn broek doe van het lachen.
  • Op een grote paddestoel, vol met witte stippen, zat kabouter Spinnevoet, heen en weer te wippen“. Kabouter Spinnevoet, zeg. I die.
  • Mama, wij zijn toch de goeiste kokers van de hele wereld?“. Flo is enthousiast over haar culinair talent, en dat van mij. Altijd tof.
  • Ik vind dat echt heel erg kiezelig“. Kiezig, eigenlijk. West-Vlaams voor vies.
  • De lucht is nu al maniger“. We komen buiten en plots is het donker, mét maan. Ik had dat nooit zo mooi kunnen zeggen.
  • Die trui voelt heel gezellig hoor, mama“. Commentaar op de nieuwe trui met een dikke duim erbij.
  • Die raket is neergestorven he mama?“.
  • Je moet nu wel eventjes wachten in de lieveling“. In de living, gelijk ze zeggen.
  • Dat is echt keirelekker!“. Beirelekker, gemengd met keilekker. Volgens mij dus echt wel zeer lekker.
  • Mag ik eens met mijn doktersluister naar jouw hartje luisteren?”. Want een stethoscoop is ook zo’n groot woord.
  • HUH?! Als ik me ogen toedoe, dan zie ik helemaal niks!“. No shit, Sherlock.
  • Mama, je bent een grapperik“. I know, kindje, I know.

Nog meer “Flo spreekt”? Hier vind je ze allemaal.

lilith en het manifesto

  • Ik geloof in de kracht van gesprekken met vreemden, van ervaringen uitwisselen en je kwetsbaarheid tonen.
  • Ik geloof dat vriendelijk zijn altijd in de mode is.
  • Ik geloof in do no harm, but take no shit.
  • Ik geloof dat voorbereiding niet alles is, maar wel enorm veel.
  • Ik geloof in de helende kracht van een kom soep en een nacht slaap.

Wie ooit mijn Blogboek las (I salute you, en neen, het is niet meer beschikbaar, ik moet dat nog eens aanpassen besef ik net), herinnert zich misschien dat ik toen al pleitte voor het schrijven van een manifesto voor je blog. Ik omschreef het als een gepubliceerde uiting van de intenties, motieven en dingen waarin iemand gelooft, en hieronder vind je nog enkele van de zinnen die ik er toen in liet opnemen.

Een manifesto (of nog middeleeuwser: handvest!) is minder zwaar dan het klinkt, en ik omschreef het op dezelfde pagina als je rebel yell, dat waar jij voor staat en voor wilt staan. Een snedig lijstje dat je blog (in bovenstaand geval), maar ook je werk of je leven, je ouderschap of de manier waarop je met je geld omspringt vorm kan geven.

Ik hou misschien meer van manifesto’s dan van lijsten met goede voornemens, omdat ze een mix zijn van van alles. Van je doelen, net zo goed als van zinnetjes die ik als “wisdom for the ages” zou omschrijven. Een stevig manifesto gaat er bij mij altijd in. Gretchen Rubin van The Happier Podcast heeft er rond “Outer Order, Inner Calm“, gewoontes, geluk, en nog wel een paar meer. Op 1000manifestos.com vind je er ook een paar geweldige van bedrijven: “Ten Things We Know to be True” van Google, en het overbekende Holstee Manifesto met “This is your life” aan het begin, en die fantastische reclamespot van Apple die er eigenlijk ook een is. Of deze, van het sportmerk Lululemon die vol wijsheid staat.

Een goed manifesto fungeert als een soort kompas voor de keuzes die je maakt, en is een manier om de essentie te vatten van waar jij in gelooft.


Mocht je nog niet naar de laatste podcast van Werk & Leven geluisterd hebben, dan kan ik je dat ten zeerste aanraden, want we delen er nog een hoop, en kregen al heel wat toffe reacties van luisteraars die zich ondertussen met veel plezier en toffe resultaten aan de oefening hebben gezet. Zo is er het manifesto van Greet, de madam achter de prachtige juwelen van Fleur Fatale, die met stevige gebalde zinnen als “begin klein” en “je hebt de tijd” flink wat snaren bij mij weet te raken. Of dat van Sabine, die er een maakte in de tijd van het eerste Blogboek, en dezelfde opdracht kreeg in de content rebels-cursus van mijn podcast-host Anouck. Zij laat haar cursisten telkens met die oefening aan de slag gaan om de waarom achter hun zaak helder te stellen. Sabine schrok ervan hoe erg bepaalde dingen al waren veranderd op vier jaar.

Dat is normaal. Je manifesto evolueert mee met je leven. Soms veranderen je richtlijnen, door bepaalde ervaringen en inzichten. En dat is oké. Ook mijn eigen inzichten veranderen. Er komen er bij, er gaan er weg. Zo staat er in mijn Blogboek-manifesto een zin die ik nu niet meer zou onderschrijven, omdat ik al meer dan drie jaar geen alcohol meer drink: “ik geloof in een nieuwe start en dat daar wijn of koffie bij hoort”. Dat geloofde ik toen zeker, en misschien iets te hard. Dat is oké. You live, you learn, zei Alanis, en ze had toen ook al gelijk.

Ik verzamel mijn verschillende manifesto’s tegenwoordig trouwens in het geweldige Notion, dat ik nog volledig aan het exploreren ben, maar al zwaar fan.

Als je nog meer wilt horen over het belang van manifesto’s, wat ze voor jou kunnen beteken en een documentje wilt downloaden waarmee je er zelf een kunt schrijven, rep je dan naar de laatste episode van Werk & Leven. Het is niet meer dan daar even op play duwen en beginnen luisteren. Check it out!

20 dingen die ik wil doen in 2020 #20voor2020

Vorige week deelde ik de uitslag van mijn #19voor2019 project, en na een paar weken van schrappen en denken, hangt ook mijn nieuw lijstje voor dit jaar ondertussen op de koelkast, klaar om getackeld te worden.

Er zijn wat dingen anders, omdat ik ook heb bijgeleerd uit de ervaring van vorig jaar. Zo zie je dat er kotjes staan bij bepaalde zaken, en dat ik enkele dingen ook bewust meetbaarder heb gemaakt door er een cijfer aan te plakken. In de volgende aflevering van mijn podcast Werk & Leven die vrijdag uitkomt heb ik het wat uitgebreider over hoe je zo’n lijstje kunt samenstellen en aanpakken. Abonneer je dus via iTunes als je die niet wilt missen, of zet je even op de lijst voor onze wekelijkse (en zeer toffe) nieuwsbrief.

Dit wil ik graag doen in 2020:

  1. Twee dagen met mezelf naar Londen.
    Jep, zoals vorig jaar, want dat solotripje is keihard meegevallen. Deze komt er al binnen een paar weken aan, en ik kijk er weer zeer hard naar uit. Brexit of geen Brexit.
  2. De badkamer afwerken.
    We wonen ondertussen anderhalf jaar in onze nieuwbouwwoning. In die periode werd de tuin aangepakt, kwam er een akoestische muur, en dat was het zo ongeveer. Tijd om eens te beginnen aan de afwerking. We gaan het aanpakken per ruimte, en de badkamer is project 1. Er moet een kastje komen rond de buis van de waskoker naar de berging (ja, ik heb dat, een buis om was naar beneden te gooien), er komen wat rekken voor de handdoeken en dergelijke, en we hebben er ook een deadline op geplakt, dus ik hoop hier binnen een paar weken te kunnen zeggen dat deze check check is.
  3. Een nieuw stuk Scandinavië ontdekken.
    Na onze heerlijke reis naar Zweden (check dat filmpje) van vorig jaar willen we nog eens terug naar het hoge Noorden. De research van waar en hoe is volle bak bezig, dus daarover later meer.
  4. Rome zien.
    Zes jaar (niet altijd met volle overtuiging) Latijn gedaan, maar aangezien er bij ons thuis geen geld was voor een Romereis in het zesde middelbaar ben ik daar nog niet geweest. De reis is sinds gisteren geboekt, wij beginnen al te dromen van pizza en ijsjes en Romeinse overblijfselen.
  5. De Celcius Book Club opstarten.
    Celcius is het bedrijf van mijn man en zijn collega S. Ik lees veel, ook over online business en marketingdingen, en vaak lees ik iets waarvan ik denk dat zij het ook moeten lezen. Aan het begin van deze maand gaf ik hen hun eerste boekenopdracht mee, en eind deze maand is het boekenclub om daarmee verder te gaan. Ik ben dus een beetje de curator, en ik vind dat tof.
  6. De #minsgame spelen.
    Al eens gedaan in 2017, en aangezien er nooit genoeg gedeclutterd kan worden zit ik ondertussen aan dag 14. Het principe is simpel: op dag 1 doe je 1 ding weg, op dag 2 doe je er 2 weg, tot je uiteindelijk op dag 30 aan een totaal van bijna 500 dingen komt. Deelnemen is voor mij opnieuw belangrijker dan uitspelen, en al wat weg is is weg. Hier vind je nog wat extra uitleg, en hier kun je het blad vinden voor aan je frigo.
  7. TFTC vernieuwen.
    Tales from the Crib dus. Deze blog, dus. Een serieus project dat al jaren op mijn planning staat, maar waar ik dit jaar dus eens werk van wil maken. Al was het omdat ik dan weer lijstjes met cijfers kan posten, misschien.
  8. Alle Star Wars films zien.
    Ik heb er namelijk nog geen enkele gezien, en ik wil wel eens weten waarom mijn man altijd naar de cinema wil als er een nieuwe is. Hij wil ook dat ik The Goonies zie, want ook die nog niet gezien. Geen filmmens ik.
  9. Een vaste babysit vinden.
    We hadden een hele toffe, maar die is verhuisd, en we willen het niet altijd aan de opa’s vragen, want die staan al regelmatig in voor een woensdagnamiddag. Ik vind dat niet zo simpel, iemand vinden, maar als we wat vaker dingen voor onszelf willen doen dan zal er toch eens werk van moeten gemaakt worden. Toffe babysits regio Ieper, laat van u horen. (werkt dat zo? We zullen zien)
  10. Een fiets kopen.
    Die heb ik niet, dus ga ik tegen de lente op zoek naar een tweedehandse.
  11. 40 boeken lezen, waarvan de helft fictie.
    Zelfde doel als vorig jaar. Wil je volgen hoe dat loopt, en elke maand mijn boekentips ontvangen in je mailbox? Abonneer je dan op mijn boekennieuwsbrief #nevernotreading.
  12. Elke maand iets koken met de kindjes en erover bloggen.
    Ik kook graag, en mijn kindjes helpen graag. Bracht de kerstman wel geen kinderkookboek, zekers? Het kookproject van januari is al afgevinkt, ik moet wel nog zien of het boeiend genoeg is om elke maand een blogpost over te maken, of of ik er een paar ga bundelen, maar ik kan al verklappen dat ze het zo lekker vonden dat ze dit weekend nog eens hetzelfde willen maken. Check.
  13. 6 lezingen/workshops bijwonen.
    Eens vaker uit mijn kot komen en iets nieuws leren, dat is het plan. Ik heb nog Italiaanse kookles tot ergens midden februari, en daarna ga ik me eens gooien op het aanbod in de streek. Benieuwd wat dat me gaat brengen.
  14. 4 massages inplannen.
    Vorig jaar kwam Tiny van Manutine twee keer langs, en het voornemen is om elke keer een nieuwe massage te boeken zodat het er vaker van komt. Massages zijn de max, al helemaal in je eigen living.
  15. 40 nieuwe recepten uitproberen.
    Ik kook dus graag. Zeer graag zelfs. Alleen raak ik soms in een soort sleur wegens te weinig tijd en focus. Ik heb een lijstje waarop ik elke week schrijf wat ik heb geprobeerd, en hoop dit het hele jaar vol te houden. De komende weken moet ik niet veel nadenken, ik maak sowieso elke woensdag iets nieuws klaar in de Italiaanse kookles. Daarna vlieg ik weer wat vaker in mijn kookboeken. Ik plan hier regelmatig een receptje te delen uit mijn buit, zo hebben jullie er ook nog iets aan.
  16. Een weekend weg met Youri.
    Geboekt en ingepland. <3
  17. 4 optredens zien.
    Hoeft geen muziek te zijn, stand up mag ook.
  18. Master bedroom + bureau af.
    Nog eentje in het kader van “werk uw crib af”.
  19. 6 dagen Youri-verlof
    Vroeger namen wij regelmatig verlof op een schooldag, maar het werd zo druk dat dat er niet meer van kwam vorig jaar. Dit jaar willen we nog efficiënter plannen, zodat het 6 keer gebeurt.
  20. Een stilteweekend meemaken.
    Ik. Twee dagen alleen in een abdij ofzo. Lijkt me heerlijk. Tips zeker welkom.

Benieuwd of jullie al een lijstje hebben, en wat daar dan zoals opstaat. Deel gerust jouw plannen in de reacties onder deze post, en als je suggesties hebt voor mijn plannen, laat je dan ook maar eens gaan.

19 voor 2019, het eindresultaat

Vorig jaar maakte ik een lijstje met 19 dingen die ik in 2019 wilde doen, en in plaats van dat zoals andere jaren 15 minuten later al weer vergeten te zijn, hing ik het aan de frigo. Waar ik het dus meerdere keren per dag zag. Heeft dat ervoor gezorgd dat ik alle 19 punten heb kunnen afvinken? Neen, en hieronder lees je hoe dat komt. Het heeft wel voor een score gezorgd die stukken beter is dan alle andere jaren met lijstjes samen, dus ik ben een behoorlijk tevreden lijster.

Dit waren de 19 dingen die ik in 2019 wilde doen: (en mijn nummerfunctie wil al jaren niet meer, maar tel gerust, het klopt)

  1. Een massage @ home boeken
    GELUKT. Ik had nog nooit een full body massage van een professional gekregen. Zelfs niks dat ook maar in de buurt kwam, want ik heb mezelf altijd wijsgemaakt dat aangeraakt worden door mensen die ik niet ken niks voor mij is. Ondertussen weet ik wel beter. De geweldige Manutine kwam aan het begin van het jaar bij mij thuis masseren, en dat viel zo goed mee dat ze vlak voor de kerstvakantie nog eens passeerde, en ik direct een afspraak maakte voor zes weken later. Zo veel deugd van.
  2. Twee dagen met mezelf naar Londen
    GELUKT. Meer nog: mijn tripje voor binnen een paar weken is geboekt. Tradities, ge moet dat in gang steken alsof het uw job betreft.
  3. De akoestiek van de crib aanpakken
    GELUKT. Een van de betere beslissingen van 2019, ook al moet ik toegeven dat ik doodsangsten uitstond toen ze de muur kwamen plaatsen omdat ik bang was dat er een paar duizend euro aan de muur zou hangen zonder effect. Maar van zodra ze klaar waren daalde de hemel neer in onze living, en konden we eindelijk een radio aanleggen en gesprekken voeren zonder zot te worden van de vreselijke klanken die door de ruimte botsten. Zotcontent van het onzichtbare werk (want een volledig witte art wall) van de mannen van Incatro. No spon, gewoon content.
  4. Deelnemen aan de Dodentocht
    GELUKT. Uiteindelijk 62 kilometer en iets gewandeld, en dat is verder dan ooit daarvoor. Een serieuze ervaring rijker. Geen plannen om volgend jaar nog eens deel te nemen. Ik ben blijkbaar niet zo wandelverslavingsgevoelig.
  5. Wandelen met een hond uit het asiel
    GELUKT. Niet het grootste succes, want een zeer onenthousiaste, oude hond met de naam Pluto die we bijna over de Ieperse Vestingen moesten slepen, maar de kinderen praten er nog altijd over.
  6. In zee zwemmen
    GELUKT. Ik dacht dat het in Málaga zou gebeuren in de paasvakantie, maar het werd uiteindelijk in Zweden in de zomervakantie. Zaligheid.
  7. Vuurwerk zien met de kindjes
    NIET GELUKT. Dat is er ook echt niet makkelijker op geworden, vuurwerk lijkt ineens iets van vroeger tijden. Of telt vanachter ons livingraam op 1 januari een knal op de wijk van iemand die wat over had ook?
  8. 40 boeken lezen, waarvan de helft fictie
    GELUKT and then some. 62 boeken gelezen uiteindelijk, waarvan 23 keer fictie. Dat is meer dan 20. Check.
  9. De tuin laten aanleggen
    GELUKT. Zelfs met een verzonken tuinhuis. <3
  10. Meegaan met een luchtballon
    NIET GELUKT. Ik kreeg de practicaliteiten maar niet rond in mijn hoofd. Met twee of met een paar mensen. Wat met de kindjes? Wie zou dan kunnen babysitten? Wanneer dan? Ik wil het wel, denk ik, maar ik ben niet zeker of ik het ga doorschuiven naar volgend jaar.
  11. Een boek schrijven
    NIET GELUKT. Niet echt nagestreefd. Wel beweging langs alle kanten. To be continued.
  12. Eten bij Hof van Cleve
    GELUKT. Een van de hoogtepunten van de afgelopen jaren. DE KAAS-CHARIOT omgwtf.
  13. Regelmatig date nights en dagjes vrij met Youri
    ZWAAR MISLUKT. Echt. Dit was een van de grootste débacles van ons afgelopen jaar, dat er te weinig tijd is geweest voor elkaar. Still going strong, maar het mag niet nog eens zo’n jaar worden, hebben we in ons verlof beseft.
  14. Opleiding hulpkok starten in avondonderwijs
    NIET GELUKT. Na ernstige overwegingen kwam ik gelukkig tijdig tot het besef dat 30 woensdagavonden in een jaar dat zich als druk aankondigde te veel druk zou zijn. Ik ben wel bezig aan tien lessen “Italië op je bord”, en dat is ook tof.
  15. Fotoboeken 2017 en 2018 af en geprint
    GELUKT! Op de valreep nog 2018 afgemaakt in de kerstvakantie.
  16. Mijn bureau inrichten
    MISLUKT. Wel concrete plannen voor volgend jaar.
  17. “Vrijdag Movienight” invoeren
    MISLUKT. Een paar weken gingen goed, maar blijkbaar wil ik op vrijdag toch soms gewoon belachelijk vroeg in mijn bed kruipen met een boek, zoals op de meeste andere dagen. Toch zeker acht films meer gezien dan in een gemiddeld ander jaar, ik zie dat als een succes.
  18. Een halve dag educatie per week invoeren
    GELUKT. Heel veel geleerd over allerhande onderwerpen, met dank aan mijn themadagen.
  19. Kinderdates, afgewisseld per maand
    AMPER GELUKT. Ook niet echt mislukt, maar er zat te weinig maandelijkse systematiek in. We hebben ze wel soms uit elkaar gehaald uit pure noodzaak omdat ze elkaar niet meer konden rieken of zien, maar eigenlijk telt dat niet, vind ik. Dus een neen.

EINDSCORE: 11 OP 19. Meer dan ooit was gelukt zonder het lijstje op mijn frigo, daar ben ik behoorlijk zeker van.

Bedankt voor alle mooie momenten dat je me hebt opgeleverd, lijstje aan de frigo, echt waar. Ik kan je iedereen aanraden als reminder en stok achter de deur.

Ondertussen is mijn lijstje van 20 voor 2020 na een paar weken van schrappen en brainstormen ook af.
Dat is er een voor de volgende blogpost.

Hoe zit het met jullie lijstjes? Goed gescoord?

Dingen die ik al heb gedaan in de kerstvakantie

  • een hele dag in mijn pyjama blijven lopen (vandaag)
  • naar Home Alone gekeken met de kindjes (obligatoir)
  • naar een show van Cirque du Soleil gekeken met Dexter die 120 vragen per minuut op me afvuurde (waarom doet die dat? Wie is die kleine vrouw? Wat doet die in die meneer zijn buik? Doet dat pijn?)
  • me elke dag voorgenomen om de volgende dag wat meer in actie te schieten (tevergeefs)
  • tahinkoekjes gebakken (lekker)
  • me elke dag voorgenomen om minder koekjes en andere voeding tot mij te nemen (tevergeefs)
  • geknutseld met Flo (al zeker zes keer)
  • geschilderd met Flo omdat ze de nieuwe Bob Ross wil worden en gelijk heeft ze
  • naar de Warmste Week geweest met de kindjes
  • begonnen met mijn kookschrift (waarover vast ook wel eens meer)
  • mijn lijstje met 20 voor 2020 gefinaliseerd (waarover snel meer)
  • mijn 62ste boek van 2019 uitgelezen
  • mijn diepvries gevuld met soep
  • een hele dag kinderloos met Youri door Rijsel gestruind en heerlijk Italiaans gegeten
  • een hele dag rondgelopen met twee verschillende kousen aan
  • beseft dat ik mijn blog wat verwaarloos
  • zwaar gereflecteerd over het jaar dat was en wat ik anders wil
  • me aan zee staan vergapen aan het gebrek aan horizon omdat de kleur van het water naadloos overging in die van de lucht
  • mijn fotoboek van 2018 afgewerkt en doorgestuurd om te laten printen
  • frieten met mayonaise gegeten om vier uur ’s middags
  • al vijf keer gedacht dat er soms eens getamzakt moet worden als dat nodig is, en het lijkt nodig

Ik kom dus sowieso terug, maar ik denk niet dat het dit jaar nog zal zijn. In elk geval: ik wens iedereen die daar de mogelijkheid toe ziet wat getamzak toe in de dagen die volgen. Ik wist niet eens meer dat ik het in me had, en dan plots: zo leeg en lui als maar kan zijn.

Geniet van de jaarovergang, dat gaan wij hier ook doen. In onze pyjama. Omdat het kan.