Wat helpt
Als vloeken helpt, dan vloek je maar.
Maak herrie, stennis en misbaar.
Scheld schel en luid je goudvis uit
en schreeuw je scherven bij elkaar.
Als bidden helpt, bid dan gerust.
Als het je troost of sterkt of sust.
Of vraag om raad. Als Hij bestaat
dan is het goed, maar ‘t is geen must.
Als huilen helpt, ga dan je gang.
Het is niet niks en het duurt lang.
Het kan geen kwaad als het niet gaat.
Het mag gezien zijn, wees niet bang.
Als praten helpt, bel me dan op
en steek van wal, hals over kop
en van de hak weer op de tak
of zachtjes sluipend uit je slop.
Als lopen helpt, vertrek meteen.
Zeer doelgericht of nergens heen.
Het hoeft niet snel, al mag dat wel.
Met verre vrienden of alleen.
Als zwijgen helpt, wees dan maar stil
en duik – als dat is wat je wil –
een tijdje weg van pijn en pech
– als je weer opduikt, geef een gil.
Als lachen helpt, ken ik een grap
of val dolkomisch van de trap.
Denk aan je kat die keer in bad
of aan het Belgisch staatsmanschap.
Als dansen helpt, is er muziek.
Als breien helpt, dan hou je steek.
Als boos zijn helpt, geef ik kritiek.
Als bakken helpt, let there be cake.
Als yoga helpt, wees fluks en zen.
Als slapen helpt, stop ik je in.
Als schrijven helpt, scherp dan je pen.
Als poetsen helpt, welaan: begin!
Je voelt je murw en overstelpt
en snakt naar stranden, wit geschelpt…
Hou vol. Vat moed. Want het komt goed.
Doe ondertussen maar
wat helpt.
Stijn De Paepe
Het is gedichtendag, en dit jaar moest ik niet lang nadenken. Ik koos het gedicht dat me deze week zoveel deugd deed. Het gedicht dat me deed inzien dat het de dichters en schrijvers zullen zijn die ons uit deze pandemie gaan gidsen.
Het gedicht dat hier ook in voorgelezen vorm te horen valt.
Gedichtendag en ik go back a long way.
Gedichtendag 2005.
Gedichtendag 2006.
Gedichtendag 2008.
Gedichtendag 2009.
Gedichtendag 2011.
Gedichtendag 2013.
Gedichtendag 2014.
Gedichtendag 2015.
Gedichtendag 2016.
Gedichtendag 2017.
Gedichtendag 2018.
Gedichtendag 2019.
Gedichtendag 2020.
Een dag of vijf geleden werd ik zesendertig. Dat was oké. Ik was daar net zo min kapot van als euforisch over. Mijn eigen moeder had nog elf jaar te gaan, op dat moment. Ik heb daaraan overgehouden dat ik elk jaar blij ben met een nieuwe verjaardag. Als mensen zuchten dat ze weer een jaar ouder zijn geworden dan ben ik diegene die denkt aan de ziekenhuisgangen vol mensen die wilden dat er nog een jaar zou bijkomen. Mijn hoofd is misschien niet de meest feestelijke plek om in te wonen maar er is altijd koffie en iemand die een dekentje komt brengen dus ça va nog.
“Die dochter gaat wreed veel kunnen oprapen”, zegt de ene vrouw van middelbare leeftijd tegen de andere. Ze gaan zodanig op in hun gesprek over een gemeenschappelijke kennis die overleden is dat ze niet opmerken dat er op de achtergrond een schimmig figuur naar haar notitieboekje grijpt. Sommige mensen jagen op beren, anderen op solden, maar het schimmig figuur jaagt op zinnen. Het schimmig figuur, dat ben ik.
Onvervreemdbaar
Ik zie graag mooie dingen, ik. Zo graag dat ik ze opsla in mapjes op mijn computer, en er af en toe eens naar kijk. Verder doe ik er niet veel mee. Vanaf nu dus wel. Af en toe eens een lijstje met mooie dingen posten kan mijn blog volgens mij alleen maar mooier maken. 
