Category Archives: PROJECT

[podcastliefde] Het is niet meer dan op play duwen, beloofd!

Een kind kan het, echt waar!

Het is komiek: de afgelopen dagen spraken verschillende mensen me aan over krak hetzelfde. Dat ze eindelijk naar mijn podcast Werk & Leven geluisterd hebben, en dat ze dachten dat dat iets ingewikkelds was, tot ze het probeerden. Dat ze verschoten van hoe tof die podcast is, ook. Ik blij, maar ook wat verbaasd.

Als het voor mensen die mij kennen tot aan aflevering 24 duurt voor ze beseffen dat luisteren niet ingewikkeld of onmogelijk is, hoe zit het dan met al die anderen?

Weten die dan niet dat je bij die gratis podcast ook machtig toffe dingen kunt krijgen, zoals e-books die er zo uitzien?

I mean komaan hastjes.
Dat is toch jammer?

Het is niet omdat ik zelf een podcast heb dat ik het zeg, maar ik wil iedereen duidelijk maken dat naar zo’n podcast luisteren tegenwoordig niet ingewikkelder meer is dan op “play” duwen op Spotify of Netflix. We staan trouwens op Spotify om dat te bewijzen.

Van podcasts wordt nog altijd jammerlijk gedacht dat je moet gestudeerd hebben om ernaar te luisteren. Terwijl je niet eens gestudeerd moet hebben om er een te maken. Toch niet als je een goede sound engineer hebt, zoals wij. En gouden micro’s!

Zo jammer dat die drempel nog hoog is. Er bestaan zoveel geweldig leuke, ontroerende, interessante, toffe, spannende en hilarische podcasts. Als je het jezelf echt makkelijk wilt maken, dan moet je niet meer doen dan naar de site van die podcast surfen, daar op zoek gaan naar een episode, en op play duwen.

Bij ons ziet dat er zo uit:


Tegelijk word ik ook weer vaker aangesproken over mijn podcast dan over mijn blog, dus het hangt er wat van af wie ik voor me heb.

Speciaal voor iedereen die bang is dat een podcast te ingewikkeld is, een korte spoedcursus.

Wat? Een uitzending met geluid waarnaar je luistert wanneer je dat zelf wilt.

Wat kost dat? NIKS! Een podcast is gratis. Mensen blijken bij het horen van “abonneer je op onze podcast” te denken dat abonneren zoals bij Netflix of Spotify wil zeggen dat je ervoor moet betalen. Als ze dan beseffen dat wij die podcasts voor nieten maken snappen ze er niks van.

Laatste keer: al onze podcasts vallen gratis te beluisteren, abonneren is niet meer dan zorgen dat je een seintje op je telefoon krijgt om te laten weten dat er een nieuwe aflevering klaarstaat. (hier heb ik dat allemaal al eens beter uitgelegd)

Hetzelfde met abonneren op de geweldige nieuwsbrief van Werk & Leven, trouwens. Ook dat is volledig gratis, en je krijgt elke week een bommetje boeiende info in je inbox, vlak voor het weekend. Ideaal.

Waarover praten jullie dan zoal?

Waarover niet? Over ons werk en ons leven, over het ouderschap, soms spreken we met een expert, zoals hier met Nina Mouton, en soms met een bekende blogger, zoals hier, met Mama van Vijf.

Om eens een gedacht te hebben: een lijstje met de titels van de laatste afleveringen.

Tof zulle, echt waar.

Dus.
Ge wilt eens luisteren?

Klik dan hier, en scroll eens door al onze shownotes. Van waaruit je telkens dus gewoon op play kunt duwen en luisteren, gewoon op uw computer zonder ingewikkelde shizzle.
Of hier, en abonneer je GRATIS zodat je de nieuwste aflevering krijgt. (en lees eens door de reviews, mensen zijn echt megapositief dus allez zo erg zal het niet zijn)
Of hier, dan zie je ons ook passeren.
En laat eens weten wat je ervan vond.

Verkocht!

lilith nam deel aan de Dodentocht

Het zijn niet altijd diegenen met de professionele rugzakjes met buisjes om door te drinken die hem uitstappen, zulle“, zei de man naast wie we een koffie zaten te drinken in Bornem city. Tussen mijn benen lag een trailrugzakje met waterzak en buisje om door te drinken dat ik nog last minute had besteld bij de Décathlon, maar dat had hij niet gezien, dus knikte ik met een blik van “Ja jong, zo van die goed voorbereide zotten die denken dat ze het daarmee gaan halen, ge zijt daarmee vet“.

De man had de Dodentocht al een paar keer uitgestapt en gaf drie uur voor de start nog wat last minute tips mee aan ons, jonge onervaren meisjes, die nog nooit honderd kilometer aan een stuk gestapt hadden, laat staan binnen de 24 uur. Pas toen hij weg was durfde ik mijn rugzak weer bovenhalen. Het buisje liet ik voor de zekerheid nog even zitten waar het zat. Het was al erg genoeg dat ik startnummer 320 had, precies of ik was een #dodentochtstrever.

18:20: Op aanraden van de man van daarnet en nog wat anderen gingen we op tijd richting start. Daar aangekomen kreeg ik een pin van “50 jaar Dodentocht”, en kozen we een van de twee startvakken. Omdat er 13000 ingeschrevenen waren, werden de deelnemers immers eerst in twee groepen opgedeeld om elkaar na een paar kilometer weer tegen te komen. Twee uur en half popelden we om eraan te beginnen op een mix van eighties classics. Festivalsfeer compleet, de zon scheen en er was een droge nacht voorspeld, dus wij blij.

Toen iemand zonder reden om kwart na acht recht ging staan, en 12999 anderen als een kudde schapen beslisten om hetzelfde te doen, sloeg de sfeer even om. Drie kwartier nodeloos gedrum en getrek en zenuwachtig gefrot werden ons deel, en dat was niet zo goed voor de sfeer in onze bovenkamer. Toen al aan het doodgaan, dat beloofde.

21:02: De hekken zwaaiden stipt om negen uur open en om 21:02 marcheerden wij al vlotjes over de matten die onze tot dan toe razende voortgang scanden. Het tempo in het begin lag behoorlijk hoog, maar we gingen soepel mee met de hoop. “Weten die mannen wel dat dat hier honderd kilometer is?“, hoorden we iemand zich luidop afvragen, maar iedereen vloog als een bende jonge veulens vooruit, dus ja, wijle mee. Toen we weer samenkwamen met de mensen van het andere startvak riepen we lollig van “Wie we daar hebben!“, deden high fives met kindjes die ons langs de weg aan het aanmoedigen waren, en de sfeer was aangenaam en uitgelaten. We waren vertrokken! Mijn buisje om uit te drinken werkte goed, en er waren heel veel buisjes rond mij! OMG YES.

23:39: Na heerlijke passages door dorpjes waar ze volgens ons een deal hadden met SABAM dat ze niet moesten betalen als ze zich aan het draaien van drie liedjes hielden (“Leef” van André Hazes Junior, “Hoe Het Danst” van Marco Borsato, en “Sweet Caroline” van Christoff) arriveerden we iets voor middernacht fris en monter aan de tussenstop Friesland Campina, aka the one met de rijsttaartjes.

We zaten toen 15,9 kilometer ver, en hoewel ik me had voorgenomen om geen rijsttaartje te eten omdat ik al een paar weken zo goed als suikervrij eet en niet wist wat mijn maag en darmen zouden zeggen kon ik de energieboost toch gebruiken. Het blikje Cécémel liet ik wel aan me voorbijgaan, en goed ook, want achteraf las ik dat er mensen waren die er zo mottig van waren geworden dat hun Dodentocht een paar kilometer verder al voorbij was. Death by Cécémel, zeg. Het kan snel gaan en in domme dingen zitten, zo blijkt, en dus vulde ik mijn zakje soberkes met water. Stoppen deden we niet. Eten grijpen en en doorstappen was onze strategie, zo lang het lukte.

00:20: Plots was daar midden in de nacht het machtig mooi verlichte kasteel d’Ursel in Hingene. Iedereen wilde stoppen om foto’s te nemen, wat natuurlijk amper lukte in de drukte, maar neem van mij aan dat het er mooi was, ook met alle kaarsen die aangestoken waren langs het water.

00:47: De stop van Wintam, waar er appels waren, en peperkoek die ik aan me liet voorbijgaan. Waar ik blij was dat er nog steeds weinig sprake was van het gevreesde klopje. Ik kreeg constant berichtjes van overal om me aan te moedigen, wat echt wel tof was en voor afleiding zorgde. Eens groep één van de supporters gaan slapen was, waren de nachtraven en slapelozen daar. Waarvoor dank, echt waar.

De temperatuur bleef rond de 20 graden schommelen, ideaal wandelweer, zelfs in t-shirt. Ondertussen was ik zotcontent dat ik het koplampje in mijn rugzak had zitten dat mijn broer had meegegeven, want er zaten best wat pikdonkere stukken in waarop een voet snel overgeslagen was.

Na de stop ging het de pikdonkere dijk op, waar een mystieke sfeer hing. Langs het water, nog steeds erg druk, in stilte onder het maanlicht met al die wandelaars en al die lichtjes die in de verte door het landschap trokken.

Op een bepaald moment passeerden we ook het bord van de eerste 25 kilometer, en verbaasde ik me hoe snel dat was gegaan. So far, so good.

Ergens tussen 1 en 5 uur: Ik moet gestapt hebben, dat is zeker, maar ik herinner me weinig concrete details. Veel zatte mensen in de gemeenten waar we doorstapten, boel Vlaamse kermis, veel spandoeken en “ge zijt goed bezig!“. “Awel ja, het is eigenlijk wel waar“, zeiden wij dan, en zo maalden wij de kilometers weg.

Rond half vier waren de eerste 35 kilometer een feit, en bereikten we “den Duvel“, waar wij geen Duvel dronken, maar een zatje soep en een boterham wild genoeg vonden. Dit was meteen de eerste keer dat we ons vijf minuten hebben neergezet, al was het zoeken naar een plekje op de banken. Ik heb toen ook van kousen gewisseld omdat ik last begon te krijgen van wrijving. Net op dat moment zette iemand haar zware wandelschoen met haar volle gewicht op mijn linkervoet. Gekajiet en verontschuldigingen gekregen van de dame in kwestie, maar niet wat je op dat moment nodig hebt, geloof me vrij. Gelukkig komt de zon dan plots op, en heb je iets anders om je op te concentreren. We hebben de nacht overleefd! Zonder klop! Leejf alsof het je laatste dag is!

6:02: Aankomst in Steenhuffel, op 46 kilometer. Veel volk, veel levende lijken, veel mensen die rekten en strekten alsof het hun job was. Ons tempo is wat gezakt, en ik kan vertellen waarom: de eerste blarenclusters zijn een feit. Al sinds een kilometer of vijf doet elke stap pijn, en de hoop dat ik al die blaren zelf zal kapotstappen wordt kleiner. Ze zijn hardnekkig, en ze zijn met een paar, aan mijn beide kleine teentjes, vanboven en vanonder. Ook op mijn dikke teen heb ik een bovenaan. Heerlijk! Zelf doorprikken lukt niet. Tijdens wat uren wachten lijkt aan de mobiele toiletten kom ik tot het besef dat ik beter iets onderneem.

6:34: Ik zoek de tent van het Rode Kruis op in de hoop dat zij weten wat best. Geert, de meest vriendelijke verpleger in de geschiedenis van de verplegers, bekijkt alles met een professionele blik, en beslist de ene blaren door te prikken en met enkele andere te wachten, maar ze toch te verzorgen in de mate van het mogelijke. Hij raadt me aan om ze te laten doorprikken bij de volgende stop, “als ze nog wat erger zijn geworden”. Ik steek mijn voeten weer in mijn schoenen, stap de tent uit en kan vriendin J. nergens vinden, noch bereiken. Het is nog steeds zo druk overal dat het netwerk regelmatig overbelast is. Na zeven keer over en weer bellen krijg ik haar toch vast. Nu ligt ook zij in de tent van het Rode Kruis, met een soort bloeddrukval. Altijd lachen, die Dodentocht. We overleggen, zij beslist om nog even te wachten en wil dat ik al doorstap naar de volgende stop. Zij komt achter van zodra het weer lukt. Ik dus weg, alleen, en nog altijd pijn bij elke stap. Ik beslis erdoorheen te stappen. Ik ben hier nu toch.

6:55: Terwijl ik de pijn verbijt richting Merchtem en dat steeds beter lijkt te lukken, krijg ik een berichtje van mijn schoonvader die bij de kindjes is. Op voorhand had Dexter zich afgevraagd hoe ver ik zou komen, en waren we het erover eens dat het al heel cool zou zijn als ik nog aan het stappen was als hij ’s ochtends wakker werd. Dan zou ik immers al bijna in de helft zijn, en dat was verder dan ik ooit al had gestapt. Hij was wakker. Ik zat bijna in de helft. Hij vond dat vet cool van zijn moeder. GE ZIJT ZELF AAN HET WENEN.

7:48: Ik zit in de helft. Om dat te vieren eet ik een energiegelleke. Alles gaat behoorlijk, tot ik een paar kilometer verder een stap zet en voel dat er iets is met de al pijnlijke blaar en het bij elke stap voelt alsof mijn teen aan flarden aan het scheuren is. Daardoor ga ik mijn ene voet anders zetten, waardoor ik plots net hetzelfde krijg aan de andere voet. Aarghl. Ik ga heel snel van “dat lukt hier” naar “fuck”. Ik vertraag nog meer. Mijn rechterknie begint tegen te werken. Ik probeer het probleem weg te negeren, maar ik ga echt niet meer goed vooruit. Dat zal ook blijken aan de volgende stop. Als ik die ooit bereik. Frustratie alom.

8:32: Ik bereik de stop in Merchtem, op 53 kilometer. Ziet ge hoe traag dat is gegaan? Bijna een uur over drie kilometer. Dit is de stop waar de bagage staat die je aan de start kan afgeven, en waar je een spaghetti kunt eten als je die hebt besteld. Ik ga een bordje halen, maar mijn maag protesteert, en ik eet een paar penne’s en wat saus, om dan van schoenen te veranderen (van waterdicht naar niet waterdicht, maar het gaat droog blijven zei Frank!) en naar Youri te bellen. Kent ge dat, dat ge u goed weet te houden tot uw moeder vraagt hoe het is, en ge alleen nog kunt janken? Youri was op dat moment mijn moeder. Hij moest maar vragen hoe het ging, en de tranen knalden in mijn ogen. Moe. Lastig. Pijn bij elke stap. Rond mij zaten er drie volwassen mannen ook hun tranen te verbijten, dus op dat vlak voelde ik mij nog niet de seut. Wel tegelijk zes jaar en honderdveertien.

Youri sprak me genoeg moed in om weer te vertrekken, en toen bleek dat vriendin J. er ondertussen ook was en we weer samen verder konden kreeg ik een kleine boost. Komaan, dit zou niet stoppen zonder gevecht, hastjes. Op naar Buggenhout! In de zon zelfs!

10:00: Wat gaan we traag. Wat is de weg lang. Wat doet alles pijn. Zelfs mijn tong. Een te krokant gebakken rijsttaart, misschien? De wind steekt serieus op, waardoor we op sommige stukken tussen de velden moeten beuken om niet van het padje te gaan. Mijn voeten doen steeds meer pijn, het voelt nog altijd als scheurend vel bij elke stap, en ik merk dat ik mijn rechterbeen volledig scheef zet waardoor de spieren rond mijn knie ook steeds meer afzien. Ik heb een verleden aan mijn rechterkant dat me al ongelooflijk veel beurten bij de kinesist heeft opgeleverd, dus ik voel de bui hangen. Tegelijk wil ik nog niet stoppen, we zijn nu al zover. We besluiten om niet zomaar op te geven en aan de volgende stop een halfuur te rusten voor we ook maar iets beslissen.

Rond ons zien we veel mensen die het enorm zwaar hebben. We denken constant dat we er bijna zijn, om dan een hoek om te draaien en te zien dat we er nog lang niet zijn. Het is manken en schuifelen. Het is afzien en elkaar oppeppen. Vriendin J. heeft ondertussen ook pijn bij elke stap, wat later een spierscheuring blijkt te zijn. We zijn een zootje ongeregeld, en we verliezen steeds meer tempo.

10:54: En dan plenst er een ijskoude douche op ons hoofd. Op een minuut tijd ben ik nat tot op mijn onderbroek, het gaat zo snel dat we de tijd niet hebben om onze poncho’s uit onze rugzak te halen. We zitten op achthonderd meter van de stop in Buggenhout, maar dat blijken de langste achthonderd meter in de volledige kosmos te zijn. We gaan zo traag vooruit dat het water van onze rug gutst tot we ons in de sporthal tussen even gutsende en rillende wandelaars kunnen placeren.

We zoeken een plekje om even te gaan zitten, en ik voel alle moed in mijn doorweekte schoenen zakken. Alles doet zoveel pijn. Ik ben zo moe en ik heb het ijskoud. Vriendin J. staat recht, en krijgt de zoveelste pijnscheut in haar been. Er is maar één vraag die telt: gaan we verder? Kunnen we nog tot aan de volgende stop, op vijf kilometer? Bij het rechtstaan blijkt dat we allebei schuifelen als tachtigers. Ondertussen ben ik al twintig kilometer aan het stappen op blaren die zich om de zoveel tijd lijken te vermenigvuldigen. Ik doe mijn kousen uit en zie een nieuw slagveld, mijn voeten zijn ook nat, want ja, ik heb mijn waterdichte schoenen ingewisseld voor niet-waterdichte. Slim Deriemaeker slim, je geld inzetten op een voorspelling van Frank Deboosere. #sorryfrank #stillloveyou

We zetten ons buiten. Ik raak amper nog recht om aan het toilet te geraken, waar al het toiletpapier ludiek op is. Ik ga door mijn knie, en dat is niet oké. Ik bel naar Youri, en hij hoort onmiddellijk dat verder aanmoedigen niet aan de orde is wil hij geen week alleen slapen.

Of hij moet komen naar waar we zijn. Ik denk van wel, net als vriendin J. Ik raap mijn rugzak met buisje en waterzak en het laatste restje van mijn ego op, en strompel naar de parking waar hij ons wat later uit ons lijden verlost. Ik kan niet eens zelf mijn bagage gaan ophalen in Bornem omdat de zevenhonderd meter van de parking naar de tent simpelweg niet binnen mijn mogelijkheden liggen.

Vijf kilometer extra zou misschien nog net zijn gegaan (al hadden we daar vast bijna twee uur over gedaan), maar ik ben bang dat ik mijn knie dan finaal over de reling duw, en achteraf bij de dokter blijkt dat vriendin J. ook op het goede moment is gestopt.

62,1 km. Dat is het verdict.

Al bij al gigantisch ver. Verder dan ik gehoopt had. Maar als je bezig bent, dan wil je verder, zo heb ik geleerd. Buggenhout was voor mij jaren de meest gemiddelde gemeente van het land. Nu is het de plek die mij heeft genekt, en dat is oké. Ik vond het een geweldige belevenis, ik heb genoten van de voorbereidingen en de tocht zelf. Van de ambiance, de samenhorigheid, alles erop en eraan. Zelfs van het feit dat het twee dagen heeft geduurd voor de trap thuis niet meer te hoog was gegrepen, en gisterenavond bleek dat een avondwandelingetje in Bellewaerde zowat mijn slechtste idee van de hele zomer was. Mijn knie kon er niet mee lachen.

Aan herkansen denk ik evenwel niet.
Mensen zeggen dat dat nog zal veranderen, maar ik denk van niet.
Ik heb grenzen verlegd, veel over mezelf geleerd, iets meegemaakt dat ik al lang wilde meemaken.
Startnummer 320 zal voor altijd deel uitmaken van mijn herinneringen aan de zomer van 2019.

Mijn respect voor alle deelnemers is gigantisch.
En ik heb weer een puntje van mijn #19voor2019 kunnen afvinken.

Merci voor de vele aanmoedigingen, berichtjes, schouderklopjes.
Het was goed zoals het was.
Het was de max.
Wreed content van mijn buisje, ook.

hoe themadagen mijn bestaan hebben gered (en hoe jij er ook mee aan de slag kunt)

Zo vrij als een freelancer” zou een uitdrukking kunnen zijn, maar heeft het volgens mij niet gehaald omdat de realiteit niet altijd overeen komt met de uitdrukking. Als mensen horen dat ik “volledig freelance” werk, dan zien ze vaak beelden voor zich van hippe koffiehuizen met mij erin, ontspannen typend met gezellig geroezemoes op de achtergrond. Heel de dag dure cappuccino’s drinkend zonder daar constant van naar het toilet te moeten. (want naar het toilet gaan doen we niet in van die beelden)

Dit is trouwens een van de eerste beelden die je vindt als je “freelancer” intikt op een beelddatabank:

Ik weet niet hoe het met mijn collega’s zit (can I get an amen?), maar ik werk zelden met zand in mijn onderbroek en zit ook behoorlijk zelden in hippe koffiehuizen (ze zijn dan ook eerder dungezaaid in de Westhoek, wat dan weer goed is voor mijn portemonnee).

De eerste jaren als freelancer was ik dag in dag uit bezig met het gedoe dat je niet ziet bij die vogelvrije digitale nomade op dat strand. In mijn geval was dat fotografen regelen voor stukken, achter mensen hun gat zitten voor afspraken, stukken doorsturen om te laten nalezen, correcties doorsturen, overleggen met de redactie over de specifieke en steeds weer verrassende eisen van de geïnterviewden, bellen, gedoe oplossen dat het halen van de deadline er niet makkelijker op maakte. Nog eens een fotograaf bellen die nooit opnam. Nog eens iets inspreken. Nog eens door mijn mailbox ploeteren, met de moed der waanhoop.

Ik heb die eerste jaren regelmatig gedacht: werkte ik maar in een bank.
Als in: kon ik de deur maar achter mij dichttrekken om vijf uur, en me niks meer van deze job aantrekken tot morgenochtend om negen uur. (aan zij die in een bank werken en met hun ogen rollen omdat dit ook nergens op slaat: vergeef het mij, ik heb werkelijk geen idee. Ik denk gelukkig) Ik heb ook heel vaak gedacht: had ik ook maar de voordelen van freelancen, en niet enkel de nadelen van onzekerheid en zotte uren en werken als iedereen al lang voor de tv hangt en in het weekend. Ja, als freelancer kun je zelf je uren kiezen, maar als je hele dagen slag om slinger moet werken om er te komen en je jezelf hebt wijsgemaakt dat dat betekent dat je elke onderbetaalde opdracht moet aannemen dan werk je gewoon weken van zoveel uur dat er geen tijd meer over is om om drie uur op een terras te gaan zitten. Om maar te zeggen: toen vond ik het niet tof. Ik heb vaak zitten wenen bij mijn psychologe omdat mijn schoudertjes het begaven onder de druk van voor iedereen goed willen doen, en me vergeten af te vragen of ik nog wel goed deed voor mezelf.

Ik liet mijn agenda bepalen door mensen die me zot maakten met hun last minute opdrachten die heel mijn planning overhoop haalden. Mijn planning was zo goed als onbestaande, dus als iemand me belde, dan keek ik in mijn agenda vol gaten en zei ik: oké. Waarop een week van stress en nog langere werkdagen volgde. Wat volgens mij zo hoorde.

Lang verhaal kort: ik zou het op die manier niet volhouden. Ik voelde het aan alles. Ik deed altijd maar door. Ik had als werknemer al eens thuisgezeten met een burnout, ik wist dus waar ik moest voor opletten. En ondertussen waren er twee kindjes bijgekomen, waarvan er toen al een naar school ging, iets dat mijn dagen en uren ook behoorlijk bepaalde. :aah:

Ik ben toen heel veel beginnen lezen over tijd en productiviteit. Beetje bij beetje begon ik in te zien dat ik meer structuur nodig had. Een plan, ook, ook al leek het toen alsof dat compleet nutteloos was, want wie kon zich in deze job houden aan een plan?

Ik heb ondertussen een plan. Ik weet perfect wat ik volgende week op welke dag moet doen om de deadlines te halen die ik moet halen. Ik heb mezelf ook beetje bij beetje geleerd om afspraken met mezelf na te komen, wat kwestie is van beseffen dat je anders leeft volgens een ander zijn agenda. Neen zeggen en grenzen stellen gaat me beter af dan enkele jaren geleden, en ik heb ook geleerd om een pauze in te lassen in plaats van onmiddellijk overal ja op te zeggen, zoals het een echte pleaser betaamt.

Maar wat voor mij het meeste verschil maakt in mijn dagelijks bestaan zijn themadagen. Thema-wuk? Dagen die een overkoepelend thema hebben in mijn agenda. Waardoor het duidelijk is wat ik wanneer moet inplannen.

Een beetje zoals je met een weekmenu op voorhand beslist wat je gaat eten, en met een budget wat je met je centen wilt doen. Dat kan dus net zo goed met tijd.

Dit zijn de themadagen waaraan ik me probeer te houden:

Ik heb 2 schrijfdagen per week, waarin ik erg onbereikbaar ben en wel in koffiehuizen ga zitten als ik daar zin in heb. Op die dagen doe ik wat je denkt dat ik doe: schrijven. Dat kunnen artikels zijn, maar ook blogposts, interviews, nieuwsbrieven of scripts voor podcasts. Ik schrijf van ’s ochtends tot ’s avonds, in blokken die met de jaren steeds langer zijn geworden, omdat ik beter ben geworden in gefocust werken. (met dank aan Cal Newport zijn Deep Work) In een ideale week staan die dagen ingepland op maandag en dinsdag.

Woensdag is bij mij een dag waarop ik aan nieuwe ideeën werk. Niet onbelangrijk als journalist. Dit is de dag waarop ik sleutel aan artikelvoorstellen, bijvoorbeeld. Als ik op woensdagnamiddag thuis ben met de kindjes heb ik hier maar een paar uur voor, is dat niet zo, dan is de woensdag ook mijn moment om educatie in te plannen. Online workshops volgen, artikels lezen die ik heb opgeslagen voor later, een boek doornemen dat mij is opgestuurd om te zien of er een stuk inzit. Een van mijn favoriete dagen van de week.

Donderdag is meestal mijn sociale dag. Ik probeer mijn meetings hier in te plannen, net als interviews, telefoontjes, afspraken met Anouck voor de podcast, al die dingen. Dat heeft als voordeel dat ik maar één dag moe ben van al dat gebabbel, en niet heel de week door. Ook de interviews voor mijn rubriek Doodgewone Dingen probeer ik in de mate van het mogelijke hier in te plannen.

Vrijdag is bij mij losse eindjes-dag. Met andere woorden: de dag waarop ik alle shit opkuis die nog moet opgekuist worden om met een gerust gemoed het weekend in te gaan. Soms is dat nog een halfuur langer in mijn mailbox hangen om de mails te beantwoorden die geen prioriteit hebben gekregen in de week. (sorry, iedereen die mij aanspreekt met “mamablogger”, die van jullie vloog gewoon rechtstreeks in de vuilbak. DON’T GET ME STARTED ON “Hallo, micro-influencer”) Soms is het facturatie of administratieve shizzle of pakjes gaan halen of brengen naar de post. Geen zwaar denkwerk, zodat ik er meestal in slaag om tegen drie uur de (b)engeltjes (ejem?) te gaan ophalen en me te beginnen verheugen op sushi.

Het weekend staat in het teken van leuke dingen met het gezinnetje, al is zondagnamiddag wel mijn planmoment. Dan is het bullet journal en digitale agenda in de aanslag en wordt alles nog wat concreter.

Het grote voordeel van zo’n systeem? Ik switch niet constant tussen taken, maar kan doordoen in blokken van een paar uur, waardoor ik belachelijk veel gedaan krijg. Ik zie dat echt als een concurrentieel voordeel, ondertussen. Ik ben misschien niet de beste, maar ik krijg wel geweldig veel gedaan, omdat ik keihard inzet op focussen. Aan het begin en einde van de dag plan ik een halfuur inbox in, en voor de rest probeer ik die zo veel mogelijk dicht te laten en mijn telefoon niet te dichtbij te leggen.

Ik zit ook elke zondag even samen met de man van mijn leven om af te spreken wie de kindjes ophaalt en wanneer, en om mijn andere activiteiten in te plannen, zoals minstens twee en liefst drie keer per week sporten tot ik een rood hoofd heb, bijvoorbeeld.

Soms worden dingen daarrond gepland, omdat ik ze nogal essentieel vind voor mijn mentale gezondheid. Allemaal vanuit de gedachte dat op voorhand plannen en nadenken ervoor zorgt dat ik -als ik dan eens onverwacht een uur over heb- dat niet verdoe aan wat ik vroeger altijd deed: door Instagram scrollen en me afvragen waarom ik nooit ergens tijd voor heb.

Het leek even gedoe, om me bezig te houden met het uitdenken van mijn dagen, en het heeft even geduurd voor ze op punt stonden, maar nu win ik er zoveel tijd en gemoedsrust mee. Zeker omdat het deel uitmaakt van een systeem waarin ik het samen met een geweldig ochtendritueel en het automatiseren van bepaalde zaken inzet om vooral heel veel tijd te winnen. Ik werk ondertussen veel minder, maar ik krijg meer gedaan dan toen ik een paar jaar geleden als ongeleid projectiel op alles reageerde.

Waarom ik u dat allemaal vertel? Omdat Anouck en ik er een volledige online cursus over hebben gemaakt, die zo hard de moeite is dat we denken dat iedereen er baat bij kan hebben. Ja, ook jij. Niet alleen freelancers die worstelen met een gebrek aan structuur en overzicht, maar ook werknemers, want zo hebben we er ondertussen wel wat onder onze cursisten. Zij slagen er net zo goed in om de uren waar ze wel controle over hebben weer in handen te nemen, wat voor een geweldig verschil kan zorgen in het gevoel dat ze over hun dagen hebben.

We leren je onder meer hoe je je ideale week ontwerpt, ook als je niet over alles zelf kunt kiezen. Hoe je routines kunt inzetten om ervoor te zorgen dat je de dingen gedaan krijgt die je gedaan wilt krijgen. We leren je wat deep work inhoudt, en hoe je het krijgt ingebouwd in jouw dagen. En nog zo’n favoriet: het batchen van taken, een principe dat een enorm verschil maakt voor iedereen die onze cursus volgt.

Stap voor stap tonen we je hoe een systeem waarop je kan rekenen niet alleen zorgt voor duidelijkheid, maar ook voor gemoedsrust. Omdat je eindelijk ook weet wanneer je mag stoppen met werken. Stel je voor. Dat je eens klaar zou zijn, begot.

Onze cursus heet Baas over eigen Tijd, en je volgt hem volledig online en op eigen tempo (al is er wel een gameplan) door middel van video’s, blogposts, en heel veel concrete voorbeelden. Er is ook een werkboek van 40 pagina’s bij, en een fantastische community van Tijdsbazen die altijd klaarstaan om te helpen, mee te denken of te supporteren langs de zijlijn terwijl jij eindelijk weer controle krijgt over je uren. Het is de eerste cursus waarin Anouck en ik keihard achter al onze schermen laten kijken.

Volgende week beginnen we er al mee, en dan kan het snel gaan.
Zoals bij Miet, een van onze cursisten van de vorige lichting.

Wij preus lik feertig he ja, zoals na elk mailtje waarin mensen zeggen dat ze het gevoel hebben meer uren te hebben dan ze voor mogelijk hielden. Zaligste ooit.

Inschrijven kan tot vrijdag om 15 uur.



lilith heeft een startnummer voor de Dodentocht #19voor2019

De lente begon. Ik stond nog eens in ons vorig huis, wat een gekke ervaring was. Flo kreeg de waterpokken. Ik trakteerde mezelf op rood haar. De kindjes konden nog eens buiten spelen. Wat ze ook deden, met stoepkrijt en flink wat prehistorische hulp.

De boer achter ons huis liet de koeien weer op de wei, exact op 21 maart, en ik vond dat mooi, dat hij die datum koos. Ik vond het ook heerlijk om zien hoe zot koeien kunnen springen en hoe snel ze kunnen lopen. Ik mag er dan prat op gaan dat ik een meisje van het platteland ben (iets dat eigenlijk op bitter weinig slaat), zo dicht heb ik er van mijn leven niet met mijn neus opgezeten.

Het was ook een cruciale week in de aanloop naar één van mijn meest ambitieuze punten op de lijst van #19voor2019: deelnemen aan de Dodentocht. Niet alleen slaagde ik er donderdag in om mijn eerste tussendoel van 25 km wandelen te crushen met twee kilometer, ik raakte gisteren ook ingeschreven, net als vriendin J. Als je weet dat alle dertienduizend startnummers er op twee uur doorheen waren, dan weet je ook dat het best is dat ik het zekere voor het onzekere nam door later te komen opdraven op de zwerfvuilactie van de oudervereniging. Had ik gewacht tot de middag, het was gedaan met mijn Dodentochtplannen.

Die Dodentocht dus.
Nu is het voor echt.

Aangezien het niet iets is waar ik elk jaar tijd voor kan maken wil ik er niet zonder voorbereiding aan beginnen. Ik weet het, dat klinkt nochtans allemaal wreed spontaan en joie de vivre, maar als ik meedoe, dan wil ik mijn kansen liefst niet de kop induwen door te denken dat je dat wel eventjes tussendoor doet, zo honderd kilometer wandelen. Ik ken ze, de verhalen van mensen die dat met hun vingers in de neus deden, maar na mijn 27 km van donderdag kon ik met moeite de trap nog op en af. Trainen gaan we, dus.

Het was trouwens wel zalig, die wandeling.
De eerste twee uur zonder muziek of podcasts, alleen met mezelf, wat een te lang niet meer ervaren luxe bleek.
Ik zag zoveel hoopgevende tekenen van lente, ook.

Hier en daar ook tekenen van mensen die echt geen goesting hadden om hun kerstversiering weg te doen.

Gaven de burger moed: geen blaren, met dank aan de dure maar geweldige wandelschoenen en wandelkousen waarin ik onlangs investeerde. (Lowa Renegade’s, voor de wandelnerds)

(ik nam deze foto nadat ik 500 meter had lopen zoeken naar mijn briefje met wandelknooppunten op. Wandelknooppuntpaniek is a thing)

Waarom ik deelneem?
Omdat het me een unieke ervaring lijkt.
Een unieke ervaring waarover het stemmetje in mijn hoofd al jaren zegt dat ik dat nooit zou kunnen. Dat stemmetje zegt dat ook over kinderen opvoeden, werken als freelance journalist, stoppen met roken, alcohol drinken en liters cola light achterover slaan. Ik ken dat stemmetje met andere woorden bijzonder goed, maar het heeft lang niet altijd gelijk, gelukkig.

Mijn volgende tussendoel is ergens in mei, een serieus stuk verder dan ik donderdag stapte, maar ik ga keihard mijn best doen om ook dat doel te halen. Ook al is het in mijn geval lang niet altijd simpel om er een wandeltraining tussen te krijgen, wat ervoor zorgt dat ik al eens om zes uur ’s ochtends over de Ieperse Vestingen stap, en voor die moeite getrakteerd wordt op een geflipt zangvogelconcerto.

Ge gaat daar niet alleen zijn“, appte mijn vader vanmorgen deze foto door.
Nu ik mijn ticket heb wordt al de rest alleen nog een makkie“, stuurde ik terug. Als je weet dat de spieren in mijn handen zowat de enige waren die na mijn wandeling niet van hun oren hebben gemaakt, dan weet je genoeg.

Nog mensen die zich hebben weten in te schrijven?
Of hem hebben uitgestapt, en tips hebben voor deze “prutser” die volgens de boze reacties op de internetfora “de plaats heeft weggekaapt van de echte stappers”? :aah:


Welkom in de reacties!

#19voor2019, update 2

Aan het begin van dit jaar maakte ik een op het eerste zicht behoorlijk random lijstje van negentien dingen die ik gedaan wil krijgen voor we op 31 december “gelukkig nieuwjaar!!!” roepen. (en ik dat naar jaarlijkse gewoonte hoor vanuit mijn bed, maar dat is een ander verhaal) Elke maand maak ik een update van de laatste wapenfeiten.

1. Een massage @ home boeken
Check. In januari. Ik zou ondertussen wel nog eentje vermogen, want mijn nek zit vast.

 2. Twee dagen met mezelf naar Londen
Check. Ja, zalig he. Meer kan ik daar niet over zeggen. Vreselijk van genoten, blij dat ik er tijd voor heb gemaakt in een drukke periode.

3. De akoestiek van de crib aanpakken
Dit ligt even stil, omdat we nog prijzen moeten vragen bij een paar andere leveranciers, maar ge kent dat. Er waren veel mensen die zich afvroegen wat we gingen doen, omdat ze met hetzelfde probleem zaten in hun crib. Het zal waarschijnlijk een geluidsabsorberende wand worden tegen een van onze livingmuren, en in principe zou je daar niet te veel van mogen zien, maar wel een serieus resultaat van moeten hebben op niveau van geluid. To be continued.

4. Deelnemen aan de Dodentocht
Nog altijd het plan, al besef ik na mijn zomerse 18K van vorig weekend dat dat toch alleszins geen sinecure wordt. Honderd kilometer is vér, joenge.

5. Wandelen met een hond uit het asiel
Check. De gelukkige was Pluto, een kranige yorkshire terrier die er nu ook weer niet zo gelukkig uitzag, want het was precies wat tegen zijn goesting, wat ook Dexter niet ontging. Hij wilde de volgende keer een leuke hond om mee te gaan wandelen. Sorry, Pluto, maar Flo vond het wel leuk om de leiband te mogen vasthouden voor het volle kwartier waarin jij bereid was om af en toe een pootje te verzetten.

6. In zee zwemmen
Nog niet check, maar we zijn wel al aan zee geweest. Het is een begin.

7. Vuurwerk zien met de kindjes

8. 40 boeken lezen, waarvan de helft fictie
Ik ben ondertussen bezig aan mijn tiende boek van 2019, ik zie dat lukken. Je kunt je altijd inschrijven op mijn boekennieuwsbrief #nevernotreading om elke maand een mail te krijgen met wat ik heb gelezen.

9. De tuin laten aanleggen
Er moet nog gras gezaaid, maar ondertussen is er sprake van een terras. Met een uitzicht, zoals je kunt zien op de foto hierboven. Een terras! Om boekjes op te lezen en een barbecue op te zetten en uit te vogelen hoe zo’n ding werkt! Jah, kan ik anders dan content zijn?

10. Meegaan met een luchtballon

11. Een boek schrijven

12. Eten bij Hof van Cleve
Ik heb onze reservatie voor binnenkort net nog moeten bevestigen, dus nog even.

13. Regelmatig date nights en dagjes vrij met Youri
Het is druk. Er is volgende week wel een tripje met de kindjes voorzien voor het krokusverlof, want wij hebben drie dagen in een boomhut gewonnen. Niet volledig hetzelfde als een date night, as we all know, maar wel leuk, denken we.

14. Opleiding hulpkok starten in avondonderwijs

15. Fotoboeken 2017 en 2018 af en geprint
Awel, ik wil hier een projectje van maken voor maart.

16. Mijn bureau inrichten
Er is ondertussen een iets concreter idee, en ik heb beslist dat ik een koffiemachine nodig heb. En iets met een plank en een kast uit de IKEA. Tot zover.

17. “Vrijdag Movienight” invoeren
Heet ondertussen “sushi and a movie“.
Al moet ik toegeven dat er altijd meer kans is op die sushi dan op dat ik daadwerkelijk ga zitten voor die film en hem uitkijk. Kan zeker beter, maar de intentie is er elke week.

18. Een halve dag educatie per week invoeren
Van geen kanten. Altijd alsnog te veel deadlines en te weinig tijd, ondanks de goede bedoelingen.

19. Kinderdates, afgewisseld per maand
Bwah. Ik heb beseft dat ik een lijstje moet maken van mogelijke uitstapjes met elk van mijn kinderen, want anders heb ik vooral wat Flo betreft te weinig inspiratie. Dus tips welkom voor dates met een dochter van binnen een dag drie (OMG!) en een zoon van zes en half. Dan ga ik er misschien waarachtig werk van maken.

Meer lezen over dit project?
Dit was de aankondiging.
Dit de update van maand 1.

Hoe zit het met jouw lijstje, ondertussen?

Hoe vrijdag movienight “sushi and a movie” werd

Hoe zit het met mijn plannen voor het invoeren van “Vrijdag Movienight”, you ask? Goed zeg. Wat niet wil zeggen dat we er perfect elke week in slagen om een avondje film in te plannen, want soms moet mijn man escape rooms gaan testen met andere mannen, of soms zijn we op weekend en hebben we andere dingen te doen.

Na zes weken hebben we vier films gezien, en vanavond komt daar nog een bij. Een geweldig succes als je weet dat het gemiddelde aantal films dat ik anders op een volledig jaar zie ongeveer in de buurt komt van een halve.

Ondertussen is “Vrijdag Movienight” al volledig gerebrand naar “Sushi and a movie”. Unk, lilith, Youri lust toch geen sushi, tot jouw geweldige frustratie? Awel, na jaren leven met die realiteit heb ik hem eens laten proeven van echt goede sushi, (leve de Sushistar!) en sindsdien is hij verkocht. En eten wij elke vrijdag overheerlijke mond in de fik stekende tiger eyes voor we ons op ons filmpje storten.

Ik kijk er echt naar uit. Systemen boven dromen of wilskracht, zo geloof ik steeds meer. Dingen aan het toeval overlaten mag dan zeer leutig en vrij klinken, ik raak alleen maar gefrustreerd omdat er nooit iets in huis komt dat ik wil.

Zelfzorg lijkt bij mij steeds minder op witte savatjes in een sauna, en steeds meer op een plan maken voor wat ik wil, zodat ik wél gezond eet, wél aan sporten en wandelen toekom, wél tijd maak voor sushi en een film met mijn man, en content ben met de vorderingen op alle vlakken.

Zonder plan wilde ik nu alleen maar naar Londen met mezelf, in plaats van dat ik volgende week ook echt ga. #omgyes

Maar dus eerst sushi, en dan een film.
Van Tim Burton, denk ik.
Nog veel in te halen, op dat vlak, maar ik heb een heel jaar, natuurlijk.
Ik en mijn goede ideeën ook altijd.

Wat we zagen?

Nebraska, een trage road movie in zwart wit op Netflix die ik erg kon smaken.

Everest, omdat die toevallig nog op onze digicorder stond.

Roma, op Netflix, ook al in zwart-wit. Ik vond het zeer indrukwekkend, Youri was minder mee.

Turist (Force Majeure), een rampenfilm zonder ramp over een man die tijdens een valse lawine op skivakantie wegloopt van zijn gezin, en alle gevolgen van dien. Loved it, al deed Youri me wel beloven dat we volgende keer eens kiezen voor een vrolijkere film. Hij heeft een punt, want het kan natuurlijk ook niet de bedoeling zijn dat we ons na 52 weken van een brug smijten.

Moet je veel geld hebben om te budgetteren? Het verhaal van Joyce

Als er een vraag is die ik vaak krijg over budgetteren, dan is het wel deze: “Ik heb helemaal niet veel inkomsten om te budgetteren, heeft het dan wel zin om te betalen voor een app? Als er niks meer binnenkomt, dan maakt dat toch niks uit?“.

Ik snap de vraag, want het is een hele goede. Op het eerste zicht lijkt dat ook zo, dat je geen invloed hebt op je uitgaven, maar niks blijkt minder waar. Veel mensen registeren hun uitgaven en inkomsten in een soort huishoudboekje. Maar dat is niet meer dan dat. Registreren. Schouders ophalen. Je schuldig voelen omdat je geen perfecte mens bent die altijd verantwoorde aankopen doet. Voortdoen.

Daar zit geen plan achter, laat staan een systeem. Dat maakt inderdaad weinig tot niks uit. YNAB is helemaal anders. Dat is een systeem dat je toelaat om actief aan je doelen te werken. Een beetje zoals ik met mijn lijstje van 19 voor 2019: het staat op papier, ik volg op, dat is iets helemaal anders dan zeggen dat ik eigenlijk feitelijk ooit wel eens een massage zou willen laten doen.

In december van 2017 kreeg ik deze mail van Joyce van de blog Huizeke Sluizeken.: “Ik hou al enkele jaren onze uitgaven bij, maar da’s dus zonder het budgetteren op voorhand zoals bij YNAB. Ik merk dat ik nogal sceptisch ben over YNAB omdat ik niet inzie hoe dat ons kan helpen. We zitten momenteel in de lastigste periode van ons leven ooit, financieel dan, doordat we nu ineens een torenhoge huislening hebben én Klaas net zijn ontslag heeft ingediend om als zelfstandige te beginnen maar daar nog geen hoog loon uit haalt. Dan mag je toch budgetteren zoveel als je wil, als het geld niet binnenkomt, kom je er simpelweg niet, hé?”.

Ondertussen is Joyce- mama van drie kinderen tussen 2,5 en 5, en getrouwd met Klaas, zelfstandig fotograaf- al een jaar een devoot YNAB’er. En Joyce is een toffe, dus ze wilde haar ervaring delen.

Joyce: “Ik kon me niet voorstellen dat YNAB iets zou uithalen. Een jaar verder zijn we er zo hard op vooruit gegaan”.

Hoe gaat het ondertussen met jullie, Joyce? En vooral: heeft YNAB iets aan jullie situatie kunnen veranderen?

Joyce: “Het gaat zoveel beter dan toen. En daar zit YNAB voor een groot deel tussen, want geen van ons beiden verdient ineens meer. Het enige verschil is dat we nu anders omgaan met wat binnenkomt, en veel minder voor verrassingen komen te staan. Voor YNAB gingen we zoals de meeste mensen af op onze rekeningstand, waardoor we soms het valse gevoel hadden dat we geld hadden voor een folietje. (lacht) Als dan bleek dat er de dag erna een onverwachte rekening binnenkwam, dan was de fun daar snel af.

Dat hebben we nu niet meer. Ik weet veel beter wat ik uitgeef, ik weet wanneer iets betaald moet worden en zorg dat alles klaarstaat in de juiste categorie, en ik heb veel minder stress over geld.”

Wil dat zeggen dat er geen ruimte meer is voor folietjes?

Joyce: “Neen. (lacht) Het wil wel zeggen dat het leuker is om een folietje te doen, omdat je weet dat het ervan af kan, en daardoor geniet ik er veel meer van dan vroeger, want er is geen schuldgevoel meer. Ik weet dat mijn vaste kosten mooi klaarzitten, en dat alle dingen die we kunnen voorspellen gecoverd zijn. Als er dan over is, dan is het ook echt over.”

Jullie konden ineens zelfs op vakantie!

Joyce: “Ja, iets dat ik een jaar geleden niet eens voor mogelijk hield, want we hadden net gebouwd en nog heel wat kosten aan ons huis. Dankzij YNAB zag ik snel in dat het toch mogelijk was, als we niet te zot deden. In december ben ik met YNAB gestart, en in februari heb ik een huisje in Tsjechië geboekt voor het hele gezin. Eind oktober zijn we nog eens een weekendje weg geweest, in de paasvakantie gaan we nog eens weg, en de vakantie voor de zomer is ook geboekt. Daar zijn we voor aan het sparen met spaardoelen, niet alles is al gecoverd, maar we gaan er wel geraken.”

Heb je alleen spaardoelen voor vakantie?

Joyce: “Neen, ik heb belachelijk veel spaardoelen, maar dat vind ik zelf tof. Ik heb een mastercategorie voor ons huis, waarin alles onderverdeeld zit: “chambrangs”, “terras”, “planten voortuin”. Vroeger waren mijn categorieën veel breder, dan was het “onderhoud en afwerking huis”, maar zo verloor ik uit het oog waarvoor ik concreet aan het sparen was. Het is ook veel leuker om die kleine doelen te zien groeien en dan plots geld te hebben om mee naar de winkel te gaan. Ik heb geen bullet journal, maar YNAB is op dat vlak ook een beetje mijn checklist geworden”.

Ik ga je wat vragen voorleggen die mensen zich vaak stellen. “Waarom zou ik betalen voor een cursus om meer geld over te houden?”. Gevolgd door: “Waarom zou ik elke maand een paar euro abonnementsgeld betalen voor YNAB als ik minder wil uitgeven?”.

Joyce: “Als iets helpt, dan heb ik er niet echt een probleem mee om ervoor te betalen. Ik hield ooit een Excel-file bij, maar daarmee deed ik niet meer dan registreren, wat weinig uithaalde. Het geld dat ik elke maand uitgeef aan YNAB is gebudgetteerd, ik kan zoiets onmogelijk zelf in elkaar steken en ken geen systeem dat even performant is en goedkoper. Als je geen zeven euro per maand hebt om je geldzaken op orde te krijgen, dan is dat volgens mij een teken dat je YNAB zeker nodig hebt. (lacht)

Wat de prijs van de cursus betreft: je kan alles inderdaad zelf uitzoeken, maar dan ben je veel langer bezig. Ik heb drie jonge kinderen, ik had geen zin om het zelf uit te zoeken en gefrustreerd te raken omdat ik het niet snapte, waardoor ik vast was gestopt. De cursus was hapklaar, en op twee uur en half had ik mijn eerste budget opgesteld. Ik zag het als money well spent, en een cadeau aan mezelf en mijn gezin. We gebruiken het ondertussen ook voor Klaas zijn zaak, en hebben nooit nog problemen met BTW, bijvoorbeeld.”

Was Klaas direct mee?

Joyce: “In het begin dacht hij dat het iets was dat wel weer zou overwaaien. (lacht) Ik ben diegene die de meeste zaken ingeeft, hij laat mij doen en is er wel tevreden over.”

Moet je karakter hebben om het vol te houden?

Joyce: “Het wordt even slechter voor het beter wordt, en dan moet je doorzetten. Je moet eerst je situatie bekijken, en dan is het zo dat je de eerste maanden vooral de minder leuke potjes zit in te vullen, omdat je vaak geen volledig jaar hebt om ze aan te vullen voor ze betaald moeten worden. Dan kan het lijken alsof YNAB ervoor zorgt dat je financieel minder aankan. Maar het wordt na een paar maanden vaak makkelijker. Ik raad iedereen aan om het een jaar te geven, omdat je vaste kosten dan pas opgedeeld worden in twaalf maanden, waardoor je meer overhoudt voor leukere dingen als het krap is. Ik zou nooit meer terugwillen naar de tijd voor YNAB, de gemoedsrust die we ervoor hebben gekregen is geweldig, en ja, het gebeurt dat ik het wat laat slabakken en niet alles direct ingeef. Dan trek ik het later wel weer recht. Het moet niet perfect zijn om goed te werken, heb ik geleerd. Soms is het even doorbijten, maar als ik zie hoe we er ondertussen voorstaan is het alles meer dan waard.”

Ik word geweldig blij van dat soort verhalen, en in onze private FB-groep voor cursisten lees ik ze geregeld. Wil jij ook mijn cursus volgen? Zorg dan dat je op de wachtlijst staat, dan krijg je een mail op maandag 11 februari met alle info om je in te schrijven, wat het kost en hoe je zo snel mogelijk kunt starten. Mis het niet, want het is de laatste keer dat ik hem in deze vorm en voor deze prijs op de wereld loslaat.

lilith wil het nog eens over Werk & Leven hebben

Werk&Leven_Kelly&Anouck-65Van “zouden we eens geen podcast beginnen?” tot de eerste tien afleveringen van “Werk & Leven” ingeblikt hebben, het lijkt alsof mijn ravissante co-host Anouck en ik met onze ogen knipperden en het eerste seizoen was in de sjakos.

Tegelijk was het ook weer niet zo simpel als dat. Van de micro kopen tot weten hoe we hem moesten gebruiken zonder dat mensen zich al na tien minuten beklaagden dat ze er hun trommelvlies aan hadden blootgesteld (sorry!), een leerproces met de nodige groeipijnen was het zeker.

Zo goed als alles aan de podcast was gelukkig wél leuker dan we ons hadden kunnen inbeelden.

Het nadenken over onderwerpen, het bedenken van rubriekjes, de toffe reacties, mails en reviews van de beste luisteraars ter wereld, die ook nog eens met veel meer waren dan wij ooit hadden durven denken. Jullie luisteren vanuit Nieuw-Zeeland en Italië en Amerika, als expats dan, want locals moeten zelfs met Google Translate niet aan ons West-Vlaams accent beginnen. Verloren zaak if there ever was one. 

En nochtans: we krijgen bericht dat er Nederlanders zijn die voor de helft luisteren voor onze inhoud, en voor de helft voor onze “prachtige tongval”. En ik maar dictie overwegen toen ik in het eerste jaar hogeschool met de grond gelijk werd gemaakt voor mijn platte a en e. Eat this, leraar Nederlands van wie ik de naam al lang weer vergeten ben.

Werk&Leven_Kelly&Anouck-59

We deden ook een Productivity Friday rond focus die geweldig tof was.

IMG_3129

IMG_3142

En we kregen best wat reacties van mensen die er door de datum en de afstand niet bij konden zijn. Wat dan weer een stamp onder ons gat gaf voor een top secret project waarvoor Anouck en ik een week of drie samenhokken.

IMG_4566

Omdat nog niet iedereen de weg heeft weten te vinden van deze blog naar de plek waar je mij hoort tateren met een ander levend wezen: een kort overzicht van wat we de afgelopen maanden hebben gedaan.

De tien afleveringen van Werk & Leven, seizoen 1!

Episode 1 was een introductie. Dat hoor je aan het feit dat ik klink alsof ik in een aquarium zit en we nogal verkrampt aan ons scriptje hielden. Maar we waren gelanceerd.

In episode 2 bogen we ons over onze al dan niet perfect bollende huishoudens, en vroegen we tips aan Practical Joke.

Episode 3 ging op zoek naar het antwoord op de vraag “moet je je passie volgen om gelukkig te zijn, en if so: hoe weet je dan wat die passie is?”.

Episode 4 was die met de geweldig sympathieke mama van vijf: “de perfecte moeder is er altijd voor haar kinderen”. Of toch niet?
Schermafdruk+2018-04-16+08.48.48De vijfde aflevering is bij ons altijd een specialleke, en deze ging over een van onze gezamenlijke stokpaardjes: How to get shit done. Massa’s info gebald in een aflevering.

Nummer 6 ging over ons al dan niet bloeiend sociaal leven, een aflevering waarop we zeer veel reacties kregen omdat we het onder meer hadden over introverte en extraverte persoonlijkheden en wat dat betekent voor je dagelijks leven.

In episode 7 ging het over onze husbando’s en of we hen proberen te ontzien.

Episode 8 boog zich over de vraag of het klopt dat je je niet mag laten gaan. Ook een aflevering waar we zeer veel reactie op kregen, onder meer omdat we het hadden over het inschakelen van professionele hulp in periodes dat het minder gaat dan je zou willen.

De titel van episode 9 haalde ik bij Flo, die op een ochtend “Flink mama, jij bent een flinke meid” zei en me wat verbouwereerd achter liet. Food for thought, en ineens een podcast. (want hoe gaat dat?) Meteen ook een goed excuus voor een interview met Lien De Pau van Zeker Van Haar Zaak.

Episode 10 zit eivol met antwoorden op vragen van luisteraars. Onze favoriete boeken, podcasts, Netflix series, frietkoten, hier leer je het allemaal!

Nog een paar dagen en episode 1 van Seizoen 2 komt eraan (HELL YES!), jullie hebben dus nog even tijd om in te halen wat jullie hebben gemist.

Wil je meer weten over upcoming episodes en dat geheime project?
Zwier jezelf dan zeker op onze Werk & Leven-mailinglijst, en je bent als eerste op de hoogte.
Heb je al geluisterd naar de podcast? Benieuwd naar wat je ervan vond!

Is de perfecte moeder er altijd voor haar kinderen? (in episode 4 van Werk & Leven zoeken we het uit)

IMG_4044Schoon he, mijn crew? Ik vind het ook. Soms kan ik naar foto’s als die hierboven kijken en niet geloven dat dat allemaal bij mij hoort. Die man en die schone kindertjes.

Over of ik een perfecte moeder ben voor die schone kindertjes maak ik me weinig tot geen illusies. Ik geloof niet in perfecte moeders, en ben al blij als ik een moeder ben die aan het einde van de dag kan zeggen dat ze haar best heeft gedaan. Op de meeste dagen is dat zeker zo. Maar perfect is het allemaal niet. De eeuwige spreidstand tussen de moeder die ik ben en de moeder die ik zou willen zijn is op sommige dagen behoorlijk confronterend. De combinatie tussen werk en leven is ook bij mij een rommeltje. Ik heb vaker een ontploffend hoofd dan ik zou willen, waardoor een omgegooide drinkbeker of een kindje dat hysterisch wordt omdat ik het niet binnen de anderhalve seconde weet te voorzien van wat hij of zij op dat moment nodig heeft soms voor zenuwslopende momenten zorgen.

Werk&Leven_Kelly&Anouck-24_klein

Keeping it real, dat doen Anouck en ik graag in onze podcast Werk & Leven, en oh, dat doen we dus ook in de vierde episode waarin het dogma “De perfecte moeder is er altijd voor haar kinderen” luidt. Ik heb het over hoe ik dan wel zo vaak mogelijk aan de schoolpoort sta, maar hoe dat niet wil zeggen dat de uren die ik met mijn bloedjes spendeer ook uren zijn waarin ik alleen maar met hen bezig ben. En ja, dat zou ik graag wat beter regelen, alleen moet ik nog zien uit te vogelen hoe exact. Anouck heeft het dan weer over hoe zij zelden aan de schoolpoort staat, en de geweldige Anne van Mamavanvijf giet er een serieus sausje relativeringsvermogen overheen.

Kortom: een aflevering die je volgens ons niet mag missen. 
Heb je geluisterd? Laat het zeker weten in de reacties hieronder!

(onderste foto: Ellen van den Bouwhuysen)

lilith weet nog altijd niet goed waar haar passie ligt

foto: ellen van den bouwhuysen

foto: ellen van den bouwhuysen

Er zijn een paar termen waar ik stress van krijg.
Moederinstinct. Buikgevoel. Passie. Roeping. In je kracht staan. Ah neen, bij dat laatste geen stress, enkel gefrons.

Maar ik weet dus zelden waar mensen het over hebben bij de eerste vier.
Of ik weet wel waar ze het over hebben, maar ik krijg stress omdat ik zelf niet weet wat of waar dat van mij zich bevindt.

Net daarom vond ik episode 3 van onze podcast Werk & Leven weer zo leuk om maken: die gaat namelijk over al dan niet je passie moeten vinden en volgen.

Je kunt hem hier beluisteren, en als je je abonneert via iTunes, dan krijg je elke keer een update als er een nieuwe podcast is.

Doen zulle!