De huizenjacht (deel vier, met de roze slaapkamermuur)

Het-huis-van-Nijntje-1.jpg
In al de tijd dat ik op meer dan regelmatige basis huis-aan-huiskranten en websites doorspit op zoek naar huizen is er ÈÈn huis geweest waarop ik op slag verliefd was. En ik kan je verzekeren: als je op slag verliefd bent op een huis, dan voel je dat. Het was simpel: ik had nog maar ÈÈn foto op de huizenwebsite bekeken en ik wist het al. En toen ik doorklikte naar de volgende zeven foto’s wist ik het nog meer: dit zou het huis worden waarin ik mijn hond zou grootbrengen. Het stond niet alleen in de meest rustige woonbuurt van Ieper, vlakbij de vestingen, de muren van de slaapkamer, die waren ook nog eens roze. Nu vraag ik je! Wat doet het gestroomlijnde lichaam van een labrador beter uitkomen dan een roze slaapkamermuur? Niente!

Ik belde het nummer dat op de website stond.
“Zeg, dat huis met die roze slaapkamermuur, doe mij daar maar eentje van”, zei ik tegen de immo-bediende.
“Dat huis met de roze slaapkamermuur?”, vroeg de bediende.
“Euhm, Uuuhuuurz”, repliceerde ik snel.
“Dat is eigenlijk een beetje een probleem”, zei de immo-bediende. “Dat huis mogen we niet meer verkopen.”
“Ow”, fluisterde ik. “Komt het door die muur? Want ik ben gemaakt voor die muur. En ik vind het niet erg, en mijn lief ook niet!”
Het was de muur niet. Het was een bouwvergunning. En een lang verhaal. Zo lang en zo saai dat het mij de roze muur niet meer waard was. Case closed.

Dat was anderhalve maand geleden.
Ik was het huis al weer vergeten, toen een samenloop van omstandigheden ervoor zorgde dat het huis binnenkort wel kan worden verkocht, en dat dit geweldige feit mij ter ore kwam. Dus ik bellen. Het gerucht klopte: het huis met de roze slaapkamermuur was weer in the game! En zaterdag mochten we het in het echt gaan bekijken, en al! Ik toonde de acht website-foto’s aan al wie ze wilde zien. Iedereen was het erover eens: dit zag er een leuk huis uit, en de prijs was niet eens gek veel. En in die buurt. Een mens zou gek moeten zijn om zoiets te laten schieten.

Zaterdagnamiddag, kwart na drie, een rustige buurt in Ieper:

Popelen deden we. En toen was het immo-mannetje er. Hij opende de voordeur die ik al honderd keer op foto had gezien, en toen waren we binnen, in de voorplaats die we op ons duimpje kenden. Van de foto dan toch. De foto, die wel uit een heel goede hoek was genomen, want dit was een pak kleiner dan ik had vermoed. Maar gelukkig hadden we toch nog geen plannen met een voorkamer. Geen man over boord. Ik wandelde verder, en voelde hoe mijn maag zich omdraaide. In het midden van de ruimte, die een jaar of vijf geleden volledig was gerenoveerd, stond een kloefte van een trap. Een kloefte van een trap, die ervoor zorgde dat elke verdieping alle ruimte en charme verloor.

Elk inventief plan om de ruimte aan onze stijl aan te passen werd in de kiem gesmoord door de enorme, lelijke trap, die onmogelijk te verwijderen viel. Ook de tweede verdieping was kleiner dan verwacht, zodat de trap nog meer de overhand nam. Maar ik geloofde er nog in: de roze muur zou alles redden. Eens op de derde verdieping bleek ook die muur tegen te vallen. Face it: de labrador zou er afschuwelijk uitzien tegenover de enorme trap. De trap, die maar op ÈÈn foto had gestaan, en die er op de foto waarlijks gezellig uit had gezien ook. Deze trap maakte alles kapot.

Eens thuis tekende youri met de moed der wanhoop een plan uit, maar we wisten allebei al dat dit niks werd. En inderdaad: ook op het plan werd dit huis, met deze gigantesque trap, helemaal niks. Ik treurde een beetje, maar stiekem eigenlijk enkel omwille van de goede prijs, de verloren muur en de buurt waarin ik graag had willen wonen. Want bij dit huis, dat mij had versierd met foto’s en grote renovatiewerken, had ik geen enkele keer zoveel enthousiasme gevoeld als bij het vervallen huis van de vogelmevrouw.

Next!

Reacties

  1. Je bent op de goeie weg. Hoe meer van die huizen je gezien hebt, hoe sneller je nieuwe huizen kan beoordelen op basis van ugly fish-eyed foto’s.
    My trick? Gewoon in auto stappen en elke week es rondrijden in buurten waar je graag zou wonen.

  2. malder

    De trap weg en een klimladder in de plaats! Dan kan je elke ochtend “Arrrr matey!” roepen bij het opstaan. (y)

  3. Tja, een muur kan je altijd nog rose verven, maar een trap uitbreken en vervangen door een andere, dat is heel wat moeilijker.

    Blijven zoeken, daar ben ik momenteel ook nog mee bezig. ;-)

  4. Bloemen noch kransen. Maar niet getreurd. Huizen zijn als vis. Soms laat je een goeie glippen, maar er zit er genoeg smakelijke hapjes in het zeewater.

  5. Huizen, jaja, zwijg me ervan. We hebben er tientallen en tientallen, misschien wel honderd gezien op een maand of drie, vier. D’er waren d’er bij van 160.000 euro met zes slaapkamers en 36 are grond aan, maar je mocht niet in de slaapkamers komen, want dan zakte je door de vloer (echt waar hË!!). En dan dingen die een ‘villa’ genoemd worden, en er van ver en op foto ook zo uitzien, maar eens je binnen bent en op de verdieping moet je zelfs als dwerg je overal bukken en in bochten wringen. Rechtstaan is er niet bij als het verdiep onder het dak zit. ‘k Ben nog altijd content met onze aankoop, hoewel nog veel werk aan. Maar dat heeft dan weer als voordeel dat je alles meteen naar je eigen smaak en goesting en budget inricht (vloer, keuken, badkamer, ramen… allemaal nieuw binnenkort! Komt dat zien, komt dat zien! Binnenkort op http://house-in-the-hills.skynetblogs.be (op 5 september krijgen we de sleutel…)).

  6. En nog een reactietje: onlangs las ik dat in de streek van Ieper de huizen het goedkoopst van Vlaanderen zijn. Is het niet in die buurt dat jullie zoeken?

Reageer zelf

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>