Maandelijks archief: januari 2011

lilith doet maal tien

the-big-ten-11.jpgDat lopen, dat blijft bovenal een geweldige mentale strijd, bij mij. Want kijk, ik mag dan wel nog altijd niet van de slankste en de sportiefste zijn, maar ik ben per slot van rekening nog geen dertig, heb op goede dagen officieel geen obesitas meer en heb ook niet af te rekenen met enige vorm van kwetsuur of slijtage. En dus verwacht ik wel één en ander van mezelf. Meestal dingen die ik totaal niet kan waarmaken, als daar zijn:

* snel genoeg lopen om niet voorbijgestoken te worden door recreatieve wandelaars
* lopen en denken: “maar geestig dat dat hier is! Man toch, ik loop snel nog een kilometer of zeven bij, just for the fun of it!”
* een afstand lopen die ik durf posten op mijn facebookpagina zonder in schande te vallen
* na die afstand thuiskomen zonder een pimpelpaars hoofd op mijn schouders
* vooruitgang. EN RAP.

Vooral dat laatste werkte de laatste maanden op mijn systeem. Elke keer als er wat vooruitgang en plezier bij kwam kijken belandde ik namelijk in het ziekenhuis, waarna ik weer helemaal van nul moest beginnen. Ik ben dan toch tenminste de loper die al het vaakst van nul begon, denk ik soms, en aangezien dat het moeilijkste schijnt te zijn ben ik dus eigenlijk wel nog een stoere. Maar ik geraak niet vooruit. Toch niet vooruit zoals mijn echtgenoot vooruit geraakt.

En toch. Ik ben sinds januari weer keihard bezig. Door regen en wind, rond vijvers, snakkend naar adem, op zoek naar een tempo en enige vorm van fysieke conditie of lol in het hele gebeuren. En het kwam niet, en het deed pijn, maar ik bleef die dekselse basketsloefkes aanbinden en vertrekken en vechten tegen het stemmetje dat bleef zeggen dat ik beter zou beginnen salondansen. En deze middag, in de vrieskou langs mijn oude vertrouwde vaart, vond ik voor het eerst in superlang mijn draai. Ik had geen last van mijn adem, of mijn benen, of van stemmetjes. Ik liep, en ik bleef lopen, en ik kwam tot het besef dat ik met relatief gemak een afstand liep van tien keer zo ver als ik in het middelbaar niet eens kon uitlopen in de turnles. En lord knows dat ik het toen heb geprobeerd, met een rood hoofd en tranen in mijn ogen van frustratie.

Dus neen, ik ben nog niet bepaald klaar voor de ten miles, ik. Er is nog een hoop werk aan. Maar potverdorie, ik kan vlak tegen mijn dertigste aan wel minstens tien keer langer aan één stuk lopen dan toen ik nog een jong springertje was. En volgens mij wordt het vanaf nu alleen maar beter, als er geen ziekenhuisopnames op de loer liggen.

maaltien.jpg

(ik heb het zeker gejinxt nu, ik weet het)

lilith zorgt voor een uitdaging

albundy.jpg“Ik denk echt dat het met deze wel zal lukken”, zei de man met het zwarte stekelhaar terwijl hij naar mijn voet greep. “Er zit een stuk elastiek in. En het rekt goed”. Ik deed mijn broekspijp naar omhoog, liet één blik op mijn kuit vallen, die duidelijk niet van plan was om zich te laten omhullen door het miezerig stukje leer met elastiek, en glimlachte fijntjes. “Ik denk van niet”.

Het was begonnen als een moment van impulsiviteit, na een interview even een schoenwinkel binnenstappen op zoek naar laarzen die wel rond mijn kuiten passen. Want ik mag dan wel een halve container lichaamsvet verloren zijn in de loop der jaren, iets in mijn lichaam heeft ervoor gezorgd dat de laatste resten zich met de moed der wanhoop hebben vastgeklampt rond mijn gat en rond mijn kuiten. En die kuiten, die deden de brave schoenverkoper nu zwetend van en naar zijn magazijn lopen, op zoek naar dat ene paar dat wel zou passen. Had hij aan het begin van onze ontmoeting maar niet moeten zeggen “dat veel vrouwen denken dat ze dikke kuiten hebben, maar dat dat al bij al wel meevalt”. Mijn kuiten zorgden voor de grootste uitdaging die deze man sinds lang had gehad in zijn schoenwinkel, ik zag het aan zijn hoofd. Hoe langer het duurde, hoe triestiger zijn stekeltjes begonnen te hangen.

En dus kwam de arme stakker weer aandraven met een schoendoos of vier. Allemaal hoge bruine laarzen, net als de twintig andere hoge bruine laarzen die al aan mijn kuiten from hell waren gepasseerd. De man deed alsof het echt wel goed kon komen, maar ik had de moed eigenlijk al opgegeven en deed nog een beetje mee voor de show. Dra zou de duisternis invallen en zou ik als een stranger in the night de nacht inglippen en doen alsof dit genante schouwspel nooit had plaats gevonden. Niemand zou ooit weten dat ik de enige vrouw ben die in geen enkel paar laarzen van een hele schoenwinkel past. Dit was tussen mij en stekelman. En hij wist het.

Stekelman pakte zijn nieuwe lading marchandise uit, op zijn verkooptoog. Links een te seutig paar, dat daarnaast wel leuk maar te donker, die daar nog eens naast dan weer te plat en te paardendressure, en toen: de laarzen die ik wilde. En die ik bijna niet wilde passen, omdat ik wist dat ook dit weer op een gigantische teleurstelling zou uitdraaien. “Pas ze toch maar”, zei de man, en hij greep weer naar mijn voet. Ik deed mijn broekspijp naar omhoog en liet mijn been in de laars zakken. Engelenkoren begonnen te zingen. Ik had nog plaats over. IK HAD NOG PLAATS OVER, ZEG IK.

500.jpg

En toen, toen bleek dat er ook nog eens veertig procent korting op was, en ik ze zelfs nog kon betalen ook. Ik straalde, rekende af, liep met een grote doos vol botten naar buiten, en kon wel zweren dat ik achter mij een gigantische “PIEHOEW, WAT WAS DAT MAAT!” hoorde. Maar het kan ook verbeelding geweest zijn.

Gedichtendag

hdc.jpgEr wordt hier weinig geblogd, ik weet het, maar ik vind dat ik het toch niet kan maken om een gedichtendag over te slaan. Ik sla nooit een gedichtendag over. Al was het maar omdat ik als puber bundels vol gedichten van Herman de Coninck heb verslonden en gelezen en herlezen. Dan ben je zo’n mensen zoveel jaar later toch een beetje ruimte verschuldigd, vind ik.

‘Slaap maar,’ zeg ik
tegen een dochter die allang slaapt
en daar wakker van wordt.

Het onweert. Misschien wil ik wel
dat zij bang is, dan kan ik vader zijn.
Maar ik kan niets anders dan samen met haar
niets kunnen.

Zoals woorden. De dingen gebeuren.
Zonder woorden zouden ze ook gebeuren.
Maar dan zonder woorden.

~Herman de Coninck

Ik ben trouwens nog altijd een beetje star-struck als ik met de dochter die ooit allang sliep in de lift sta, op het werk. Niet dat ik dat laat merken. Ik kan heel goed achteloos “Naar het vierde?” zeggen, en tegelijk aan dit gedicht denken. Heb ik al gemerkt.

lilith maakt macaroni met kaassaus. Gesponsorde!

bol_brugge_belegen.jpgLeuke vraag van de mensen van Brugge Kaas in mijn inbox, overlaatst. Of ik zin had in een mand vol kazen, en of ik daar eens een gerecht mee wilde maken, asjeblieft. ’t Zal wel zijn! En wahey, deze namiddag stond er een man aan de deur van de crib met een hele mand vol goodies.

Veeel goodies. Als daar zijn: Brugge Jong, Brugge Belegen, Brugge Goud, Brugge Prestige, Brugge Blomme, Brugge Broodje Classic, Brugge Broodje Apero, en Brugge Rodenbach. (Heb ik genoeg Brugge gezegd?)

kaas1.jpg

Ik ben zelf niet de allergrootste kaaseter, maar mijn leaf wel, dus die is nog altijd volledig in extase, en die mens is hier toch al efkes weg.

Ik heb aldus direct de koe bij de hoorns gevat en een pan comfort food op tafel getoverd om amaikes tegen te zeggen. Met de hulp van een Chinese vrijwilliger, die mij hielp door twee soorten kaas te raspen.

kaas2.jpg

Voor vier personen:

* 250 gram snelkookmacaroni
* 250 gram hesp, in blokjes
* bakboter

Voor de saus:
* 90 gram Brugge Rodenbach, geraspt
* 90 gram Brugge Goud, geraspt
* twee soeplepels graantjesmosterd
* 40 gram boter
* 40 gram bloem
* 250 ml melk
* peper en zout

Zet water op voor pasta, en doe wat boter in een pan. Voeg als die gesmolten is de stukjes hesp toe en laat op het gemakje aanbakken tot alles een beetje krokant is. Als dat het geval is leg je de stukjes hesp op wat keukenpapier zodat het vet wat kan afdruipen. Giet de pasta in het kokend water.

Doe ondertussen (in dezelfde pan, als je minder afwas wilt) de boter in de pan. Als die helemaal gesmolten is voeg je de bloem toe, en roer je goed. Laat dit een drietal minuten pruttelen zodat de bloemsmaak wegtrekt. Voeg de melk toe, beetje bij beetje, en blijf roeren tot je een gladde saus krijgt.

kaas.jpg

Voeg dan beetje bij beetje de twee soorten geraspte kaas toe en blijf goed roeren tot die helemaal gesmolten is. Werk af met de mosterd en kruid goed af met peper en zout. Voeg de hesp en de macaroni toe, roer goed en dien op.

kaas4.jpg kaas5.jpg

Yummers!! De twee kazen zorgden voor een geweldig lekkere saus, en volgens mij lenen de andere zich ook super om saus te maken, en kan je het zo pittig of zacht maken als je wilt.

Zie ne keer hoe yummers, maat.

kaas6.jpg

Hastn, maak deze macaroni, hij zal jullie leven beter en heuglijker maken. Ksweert.

[van verzoeknummer] lilith’s favoriete apps

Apps.jpgDe wensen van ’t jaar!

Ik kwam net tot het besef dat ik nog een paar verzoeknummertjes in mijn mailbox heb zitten van vorig jaar, en dat dat toch schandalig is dat ik daar nog niks mee gedaan heb. Of ik eens mijn favoriete iPhone apps wilde oplijsten, bijvoorbeeld. Ba jaak nog, ik wil dat wel eens, want die apps maken mijn leven fijner. Echt waar. Op dit moment staan er een stuk of 50 op mijn telefoon, maar als die in brand zou schieten en ik er tien mocht redden, dan zijn het deze:

* Evernote: heel mijn leven zit in Evernote. Alles dat ik moet onthouden, van foto’s van visitekaartjes tot to do lists tot mogelijke artikels of blogposts, recepten, alles. Met voorsprong mijn meest gebruikte en meest geliefde app van allemaal.

* Hipstamatic: al die zotte vierkantige fotootjes die ik te pas en te onpas post, met die retrokleurtjes en zotte lenzen enzo? Allemaal met Hipstamatic genomen. Dit is na een jaar gebruiken nog altijd één van mijn favoriete applicaties, al helemaal omdat er af en toe nieuwe pakketjes uitkomen met lenzen en filmrolletjes. Vroeger kon ik geen enkele deftige foto nemen met mijn iPhone, sinds Hipstamatic heb ik echt al machtige foto’s getrokken. Al zeg ik dat volledig zelf.

* Shazam: omdat het liedjes op de radio herkent als je je telefoon tegen de speakers houdt. Ik blijf dat elke keer fenomenaal vinden, en dan had je het gezicht van mijn grootvader moeten zien bij de eerste demonstratie.

* Train Info: iets van de NMBS waar ik het afgelopen jaar niet over te klagen had, now that’s a first! Alle tabellen online raadpleegbaar, handig voor een tjoolder als ikzelf.

* Buienradar: zien wanneer het gaat regenen of stoppen met regenen, en dat dat beter werkt dan een Frank of Sabine. De max!

* Runkeeper: ik heb – in tegenstelling tot Mijn Man- geen horloge met een GPS in, dus als ik wil weten hoe ver ik werkelijk heb gelopen durf ik wel eens mijn iPhone meenemen en Runkeeper aanleggen. Works like a charm, en je krijgt mooie kaartjes waarop je kan zien waar je gelopen hebt.

* Foursquare: mijn Big Brother Is Watching You-app. Je checkt in op plaatsen waar je komt (say: Delhaize in Ieper), en je ziet waar je vriendjes zich heden bevinden. Hoe meer plekken je bezoekt, hoe meer punten en lintjes en beloningen je krijgt. En soms, als je al vaak op een plek bent geweest, dan word je burgemeester! Zoals ik, van Zillebeke Vijver en Provinciaal Domein De Palingbeek! Echt, ik heb geen idee waarom ik aan deze idiotigheden deelneem, maar ik vind het wel nog tof, precies.

* Facebook: als deze app niet op mijn telefoon stond kwam ik nooit vanachter mijn computer vandaan, vrees ik.

* Twitter: zie Facebook.

* Momento: mijn laatste nieuwe ontdekking. Supertoffe dagboekapp die alle feeds van Facebook, Twitter, je blog, Foursquare en nog een hoop dingen op een mooie kalender zet, sinds het begin. Het klinkt saaier dan het is, echt.

* Doodlejump: meest verslavende spelletje ooit. Naast Fruit Ninja.

En dan is er nog die ene app waarmee je je iPhone in een fluit verandert. Mijn Man kan het liedje van Jurassic Park spelen, en die van u?