Maandelijks archief: april 2011

lilith houdt haar zakdoek klaar

katewill.jpgHet was een vast stramien, elke keer als er een officiële geplogendheid op de televisie kwam. Zij zat een zetel verder haar tranen te verbijten, terwijl mijn vader en ik ons verkneukelden over het spotten van de eerste waterlander. Want dat hij kwam, daar kon je je klok op gelijk zetten. En dat hij gevolgd zou worden door een verontschuldigend gegiechel van een moeder die onder de mascaravlekken zat, daar ook.

Ze had ons na afloop van zo’n huilbui al tientallen keren uitgelegd wat het was dat haar gevoelige snaar beroerde: massa’s mensen die iets samen deden. Of het nu applaudisseren was, een volkslied zingen of juichen en joelen, mijn moeder werd helemaal week van mensen die aan hetzelfde zeel trokken. Had heel de wereld een gezamenlijke scheet gelaten, mijn moeder had haar ogen uitgehuild van ontroering. En ik moest er dan wel altijd hartelijk om lachen, toch begin ik het met de jaren te herkennen bij mezelf.

Huilde zij om alles dat met veel was en groot, dan snotter ik om kleine dingen. De blik van een gast die overduidelijk smoorverliefd is op zijn deerne. Een kindje dat een liedje zingt. Of nog erger: een nieuwjaarsbrief voorleest. Een huppelend babykonijn. Brooke en Ridge die voor de zevende keer hertrouwen. Een kus op een balkon.

Als Kate en William morgen kussen op dat balkon (KUSSEN! KUSSEN!) ga ik een beetje janken voor twee. Omdat ik haar zo geweldig graag nog eens zou uitlachen met haar uitgelopen mascarahoofd, en omdat dat toch schoon is hé man, de liefde.

En als ze niet kussen ga ik iets vettigs roepen en mijn schoen naar de tv gooien. Voor haar.

En zo zat lilith ineens in Italië

italy.jpgOp werk-chillvakantie, bij die mens van Ideale Maten, dan nog wel, die er een bijzonder fijn huis heeft. In de hak van de laars, compleet met prachtige uitzichten, en eeuwenoude olijfbomen, en een geweldig lekker kokende gastvrouw, en mijn vent die voor het weekend overkwam en geweldige stadjes en indrukwekkende paasprocessies.

Ik leerde er artisjokken appreciëren, en wegfietsen voor straathonden die in de banden van mijn fiets probeerden te bijten. Ik was er helemaal onder de indruk van de verhalen van Italiaanse boeren en Londense moordzaakadvocaten. Ik dronk er veel wijn, at er zeer lekkere pasta, en schrok van zoveel paasmadness. Ik leerde zelfs een woord of vijf Italiaans.

Puglië is nogal de max, vind ik, en dat gevoel deel ik graag met jullie in tien beelden.

Gemarkeerd - 31.jpg Gemarkeerd - 32.jpg Gemarkeerd - 33.jpg Gemarkeerd - 34.jpg Gemarkeerd - 35.jpg Gemarkeerd - 36.jpg Gemarkeerd - 37.jpg Gemarkeerd - 38.jpg Gemarkeerd - 39.jpg Gemarkeerd - 40.jpg

Moge jullie paasweekend minstens even fijn geweest zijn. :) En nu terug au travak!

lilith speelt van lijktoerist

sixfeet.jpgDe crib kijkt sinds een paar maanden uit op een begrafenisonderneming. Dat intrigeert mij nogal, maar aangezien ik bijna nooit in de crib ben behalve ’s nachts en in het weekend heb ik dat gevoel nog niet volledig kunnen cultiveren.

Deze week is dat anders. Deze week is alles anders. Ik heb een opdracht voor een boekje, en die houdt onder meer in dat ik een week mijn huis niet uitkom. En dat ik dus een week werk met zicht op de begrafenisonderneming. Bij echt daglicht.

De begrafenisonderneming, en alles eromheen, ik mag er graag naar kijken. Bijna net zo graag als ik destijds naar Six Feet Under keek. Of naar die scène in My Girl, met Vada haar pa die een begrafenisonderneming had. Die is mij altijd bijgebleven.

Soms staan er ambulances van het Witgele kruis voor de poort van de begrafenisonderneming, die volgens mij dode lichamen komen afleveren. Alleen heb ik dat nog nooit echt zo gezien. Wel veel ambulances, af en toe een lijkwagen, maar nooit een lichaam. Er staat een bord aan het huis, met doodsbrieven op, dus er moeten wel lichamen zijn. Soms zie ik oude mensen even halt houden om de doodsbrieven te lezen, en vast ook om te checken of er geen bekende is komen te gaan. Maar lijken? Nope.

Een tijdje geleden was er op een mooie zonnige zondag opendeurdag, compleet met een hapje en een tapje en alles. En uitleg over de kisten. Ik heb de hele zondag getwijfeld, maar ik ben uiteindelijk toch niet gegaan. Dat vond ik ergens een beetje een tegenvaller, van mezelf.

En dus blijf ik kijken, af en toe, terwijl ik artikels typ. Ik typ, ik telefoneer, ik check of er nog geen bodybags aan te pas komen. Ik hoop deze week toch één aanwijzing te zien van een dode. Dat kunnen jullie vreemd vinden. En dat mag gerust.

Maybe I’m strange like that.
Maar just so you know: ik heb het gecheckt, en het is niet strafbaar. *piehoew*

lilith komt het dikke meisje tegen op maagverkleiningsdag

schaaltjen.jpgAl wie eens een gigantische egoboost wil krijgen moet dringend zijn maag laten verkleinen, vijf jaar wachten, en dan ja zeggen als ze je vragen om bij wijze van “na” aanwezig te zijn op een lotgenotendag voor mensen die zo’n operatie willen. Dat dacht ik, toen ik gisterennamiddag met mijn kaartje op mijn trui bijna werd overrompeld door mensen die met mij wilden komen spreken alsof hun leven ervan af hing. (Ik heb voor de zekerheid mijn schuilnaam Kelly gebruikt, trouwens)

kaartje.jpg

Hoeveel ik was afgevallen was de vraag die het vaakst voorbij kwam, en het antwoord (‘vijftig kilogram’) zorgde bijna altijd voor de grootste ogen. De openvallende monden kwamen er nog eens bij toen ik mijn voorfoto toonde, en ik bijzonder goed moest opletten dat mijn iPhone niet door heel de zaal werd doorgegeven terwijl mensen naar mij wezen als was ik een wonder der natuur.

Meisjes met ogen waarin ik de wanhoop zag waar ik zes jaar geleden zelf bijna in verzoop kwamen me een beetje gegeneerd vragen hoe het zat met mijn veloverschot. En terwijl ik eerlijk antwoordde dat ik wel nooit meer in de running zou zijn voor de titel van bikinimodel van de Westhoek maar het voor de rest al bij al wel meeviel kwamen de volgende vragen al op me afgerold. Of ik veel last had gehad van de operatie. Of ik alles kan eten. Of ik aan sport deed. Of mijn borsten ook kleiner waren geworden. Of ik gelukkiger was.

‘Ik zie je nog altijd binnenkomen, vijf jaar geleden’, sprak de coördinatrice van het centrum even later toen we samen een bordje fruitsla stonden te eten. ‘Sommige mensen vergeet je niet, en jouw verhaal zal ik niet rap vergeten.’ Ik glimlachte, me afvragend of dat een compliment was of niet, en dacht terug aan één van de donkerste en tegelijk meest hoopvolle dagen van mijn leven. De dag dat ik al mijn moed had samengeraapt om mijn mond open te doen en tegen iemand te zeggen dat het echt niet meer ging. Dat het me niet meer lukte om mijn probleem zelf op te lossen. Dat ik hulp nodig had. En dat ik me daar toen zo hard voor schaamde.

zwmusee.jpg

En ik dacht erbij hoe ik het meisje op de foto’s in mijn iPhone haast niet meer herkende, en hoe ik me toen had voorgenomen om nooit te vergeten wat een gigantisch cadeau het zou zijn om ooit niet meer te moeten zijn zoals zij. Vijf jaar later vergeet ik al te vaak om zotcontent te zijn met alles, en zit ik te vaak te zagen over mijn nog steeds prominent aanwezige rondingen.

Toen ik naar buiten wandelde heb ik aan het dikke meisje beloofd om het weer wat meer te beseffen, van die tweede kans. Al was het maar omdat ik het dikke meisje gisteren tientallen keren heb herkend in de ogen van mensen die zich compleet geen raad meer wisten met hun gewicht, en heb beseft dat ik haar serieus achter me heb gelaten. En dat dat het beste is dat me kon overkomen.

langgeleden.jpg

Zes jaar geleden.

gisteren.jpg

Gisteren.

(wie meer wil weten over het hele avontuur dat hieraan vooraf ging: er is een gastric bypass-categorie.)

Yotam’s extreem lekker maaltje

yotam2.jpgDit is geen kookblog, al zou ik het heel vaak wel heel graag willen. Omdat ik in een levensfase zit waarin ik koken geweldig vind, en constant experimenteer met recepten uit kookboeken en kookblogs en de tientallen kooktijdschriften die in mijn huis rondslingeren. Er was ooit een kookblog, en zij die hier al lang lezen zullen het zich vast wel herinneren, maar die is een stille dood gestorven door tijdsgebrek. Ik zou er dolgraag mee herbeginnen, maar als ik zie hoe ik dit kindeken al verwaarloos door nog veel meer tijdsgebrek dan ik toen ooit had kunnen denken vrees ik ervoor.

Wat wil zeggen dat ik hier terecht moet als ik een gerecht heb gemaakt dat zo ongelooflijk lekker is dat ik het moet delen met de wereld. Het zij zo. En het is zover. Ik moet dit recept simpelweg even delen omdat het

1. uit het ongelooflijk fantastische vegetarische kookboek Plenty van Yotam Ottolenghi komt, en mij werd uitgeleend door de overigens ook wel redelijk fantastische evelien van evelienkooktlekker.

2. bewijst dat vegetarisch eten ook echt wel enorm lekker kan zijn, en niet alleen patatten en groenten zonder vlees, zoals nogal wat mensen lijken te denken.

3. jullie dit allemaal moeten maken. En snel. En mij dan bedanken in de comments.

Dus. Soba noodles met aubergine en mango. Zo ziet het eruit als ik het maak:

yotam.jpg

En dit is het recept, schoontjes gecopy paste vanop een andere blog:

Serves 6

120ml rice vinegar
40g caster sugar
½ tsp salt
2 garlic cloves, crushed
½ fresh red chilli, finely chopped
1 tsp toasted sesame oil
grated zest and juice of 1 lime
220ml sunflower oil
2 aubergines, cut into 2cm dice
250g soba noodles
1 large ripe mango, cut into 1cm dice or into 5mm thick strips
40g basil leaves, chopped (if you can get some use Thai basil, but much less of it)
40g coriander leaves, chopped
½ red onion, very thinly sliced

First make the dressing. In a small saucepan gently warm the vinegar, sugar and salt for up to 1 minute, just until the sugar dissolves.

Remove from the heat and add the garlic, chilli and sesame oil. Allow to cool, then add the lime zest and juice.

Heat up the sunflower oil in a large pan and shallow-fry the aubergine in three or four batches. Once golden brown remove to a colander, sprinkle liberally with salt and leave there to drain.

Cook the noodles in plenty of boiling salted water, stirring occasionally. They should take 5-8 minutes to become tender but still retaining a bite. Drain and rinse well under running cold water. Shake off as much of the excess water as possible, then leave to dry on a tea towel.

In a mixing bowl toss the noodles with the dressing, mango, aubergine, half of the herbs and the onion. You can now leave this aside for 1-2 hours. When ready to serve add the rest of the herbs and mix well, then pile on a plate or in a bowl.

Miserie met het recept of het Engels of een ingrediënt? Roept! Maar zeker maken, echt zeker maken. <3 Ik heb er nog wat avocado aan toegevoegd omdat ik tegenwoordig verslaafd ben aan avocado, en het was compleet de max. (en terwijl jullie toch bezig zijn ook allemaal de Plenty gaan kopen. Yotam rules.)