Maandelijks archief: augustus 2012

lilith zegt dat het de schuld is van Will Tura

Ja, hoe gaat dat? Op een dag word je gebombardeerd tot showbizzjournalist, en voor je het weet zit je je eerste BV’s te interviewen. In het begin is elk interview nog een zotte ervaring, of het nu met een absoluut icoon of een F-figuur is. Maar dat gaat over. Na een tijdje ben je niet meer zo snel onder de indruk. Besef je dat de Willy Sommersen van deze wereld ook maar gewone mensen zijn die de helft van hun dagen in triestige kleedkamers doorbrengen tussen belegde broodjes met veel te veel mayonaise.

Maar bij sommige BV’s heb je het wel nog. Dat je een beetje starstruck bent.

Omdat ze bijvoorbeeld Will Tura heten, en je een jaar of twee geleden met hen hebt afgesproken op de zevende verdieping van het Hilton in Brussel. Omdat je dacht “Mijn moeder zou nogal onder de indruk geweest zijn maat, dat ik hier afspreek met Will Tura enal. Van draaidanzevennegenzeventweenulvier. ENALLES.” En dat hij dan binnen komt in de hall, in zijn leren jekker, en je de hand schudt en je meetroont naar het zevende.

En dat hij dan plots even weg is, terwijl jij je in de zeteltjes laat vallen en op zoek gaat naar je bandopnemertje en je vragenlijst. En dat hij dan weer voor je staat, met een koffie. En dat je nooit nooit van zijn leven koffie drinkt, dat je koffie het meest vieze van de hele wereld vindt, zelfs, bleh en bah en beikes. Maar het is Will Tura. Je weigert geen koffie, als die op een schoteltje voor je neus wordt gezet door Will Tura. Je glimlacht en je drinkt je kopje leeg.

Sinds dat moment verexcuseer ik me altijd op die manier, als ik weer eens te veel koffie heb gedronken.”Het is allemaal de schuld van Will Tura”. En ik laat het casual matchen met mijn schouderophaal.

Het verhaal wordt nog straffer. Sinds vorige week heb ik mijn eigen koffiezetspellement. Ik, de koffiehater, ben compleet over the moon met mijn lungo’s en espresso’s.

willturakoffie.jpg

Ik maak mezelf wijs dat ik het op deze manier wat binnen de perken kan houden.
Maar ach.

lilith is even aan het bekomen

Luid roepen is iets voor durvers, maar ik denk dat we na een hoop betere dagen met Dexter wel kunnen zeggen dat er eindelijk beterschap in zicht is. Geen idee of het aan de astronautenvoeding ligt, of aan het feit dat hij ouder wordt en bepaalde zaken zichzelf aan het oplossen zijn, maar de krampen zijn minder extreem geworden. Ze zijn er nog, maar niet meer dag in dag uit. Dat is dus heel goed nieuws.

De afgelopen tien weken hebben serieus op mij ingehakt, evenwel.
Ik ben dus even aan het bekomen van een hoop dingen. Vandaar het weinige geblog.

Om dat een beetje recht te trekken wat foto’s van het koddigste kindje dat ik persoonlijk ken. <3 dexsleep.jpg

Elf weken ondertussen.

dexsleep2.jpg

En de appel van mijn oog, laat u niks anders wijsmaken.

dexsleep3.jpg

Hij kan zelfs al telefoneren.

dexwakker.jpg

Soms neem ik ook foto’s als zijn ogen open zijn. Moet ik misschien eens wat vaker aan denken.

Maar goed, even bekomen dus. Komt goed, jong.

lilith zegt vaak misschien

Wij zijn geen extreem onzekere mensen, mijn echtgenoot en ik, maar ‘misschien’ dat wij zeggen de laatste weken, dat is echt niet normaal.

Misschien moeten we hem meer op zijn buik leggen.
Misschien is het toch geen koemelkallergie.
Misschien heeft hij niet superveel pijn, maar voelt hij zich enkel ongemakkelijk.
Misschien reageert hij alleen maar extreem.
Misschien is het gewoon een superovergevoelig kindje.
Misschien moeten we toch nog eens naar die kinderarts gaan die ze ons aanraden. Of die andere. Of die ene daar, in Brussel.
Misschien moeten we ons er gewoon bij neerleggen, zoals de dokters zeggen.
Misschien houdt hij er wel iets aan over.
Misschien houden wij er wel iets aan over.
Misschien mogen we hem wel niet in bad doen ’s avonds, omdat hij van dat warm water nog meer krampen krijgt.
Misschien maken we zijn flesje wel te warm.
Misschien maken we zijn flesje wel te koud.
Misschien wordt het wel nooit beter.
Misschien gaat het wel over binnen enkele weken.
Misschien gaan we er wel aan onderdoor voor het zo ver is.
Misschien durf ik nooit meer aan een volgende baby beginnen.
Misschien vergeten we deze periode wel ooit weer.
Misschien is dit allemaal maar een boze droom.
Misschien moeten we gewoon wat minder nadenken.

Misschien is dit wel mijn nieuwste favoriete foto allertijden.

youridex.jpg

Misschien heeft hij ons, ondanks alles, wel graag.

lilith schrijft de nieuwsbrief voor maand twee

Lieve Dexter,

Ik zal heel eerlijk met je zijn: het heeft niet veel gescheeld, of ik had deze nieuwsbrief niet geschreven. Niet omdat ik je in de vondelingenschuif heb gelegd, enkele weken geleden, of je in ruil voor een paar flessen Chardonnay van een uitstekend jaar aan een zwerver heb verpatst. Al heb ik dat in mijn donkerste dagen wel overwogen. It’s just: ik had me mijn tweede nieuwsbrief iets meer happy go lucky voorgesteld, en het blijft moeilijk om te accepteren dat ook de afgelopen maand verre van over rozen ging. Dan nog liever niets schrijven dan zagen, dacht ik eerst. Maar dan doe ik oneer aan het echte leven, een leven met jou. En ik ben ondanks alles nog elke dag ongelooflijk content met jou. Zelfs als mijn gezicht vol uitgelopen mascara hangt van het meehuilen met jou.

mn2_4.jpg

We zaten ook de afgelopen vier weken vaak bij de dokter, jij, ik en je vader. Jij meestal krijsend, wij net als de dokters met de handen in het haar. Ik dacht een hele tijd dat ik het aankon, een krijsend kindje, dag in dag uit, uren aan een stuk. Ik zei tegen de bezorgde kinderarts die je om ons te ontlasten wilde opnemen in het ziekenhuis dat het wel zou lukken zo. Ik beet op mijn tanden, en toen op mijn tandvlees. En toen op de zenuwen eronder, en toen er nog iets gebeurde waardoor je drie dagen aan een stuk ontroostbaar schreeuwde – nog erger dan in alle weken ervoor- toen werd het ineens toch zwart voor mijn ogen. En moest ik plots naar de dokter voor mezelf.

Het plan voor deze nieuwsbrieven was om je voor later te laten weten hoe lief je lachjes zijn (en echt liefje, dat zijn ze ook, zelfs in je slaap), en hoe heerlijk het leven met drie.

mn2_1.jpg

En dat is het ook, soms. Maar ik wil ook eerlijk zijn: het is al zwaar geweest. Heel erg zwaar, zelfs. Als ik je een les kan meegeven die ik de laatste weken heb geleerd, laat het dan deze zijn: als het ooit niet gaat, doe je dan niet sterker voor dan je bent. Het is ongelooflijk hoeveel mooie dingen er gebeuren als je durft toegeven dat je het even niet alleen kunt. Dan staan er plots mensen voor je klaar, die je helpen waar ze kunnen. Dan komt er plots zo veel liefde in de vorm van kaartjes en bloemen en mailtjes en brownies aan de voordeur, gebakken door superlieve bloglezeressen die je niet eens in het echt kennen. Zelfs weekendjes weg. Lieve schat, als je je ooit overweldigd voelt, weet dan dat het altijd beter is om dat toe te geven. Weet dan dat er altijd mensen zijn die willen helpen.

mn2_5.jpg

We zijn nog niet uit de woods. Jij hebt nog altijd veel meer last dan ik ooit voor je heb gewild, mijn kind. Als we samen buiten komen schreeuw je het soms zo hard uit dat mensen mij bezorgd aanspreken om te checken of ik wel een goede moeder ben, want dat is toch echt niet normaal, hoe dat kindje krijst? Bel dan toch een ambulance zeg, iemand. Maar tegelijk beginnen we elkaar beter en beter te kennen, en weet ik wat je kan troosten, af en toe. Jij weet dan weer hoe je me na een zware nacht kan doen smelten. Zo.

mn2_2.jpg

Je vader en ik zijn zo trots op je, om de stomste dingen eerst. Toen je veel minder hysterisch huilde bij je vaccinaties dan het veel grotere sumokind dat naast je lag. Omdat je wat pijn betreft wel wat gewend bent, waarschijnlijk. Je kunt ondertussen dingen vastgrijpen, en tegen je beestjes slaan. Je maakt geluidjes. Je volgt ons met je ogen tot we helemaal weg zijn. Je wordt zo snel groot, en ik doe er alles aan om toch te genieten van deze periode, omdat ik weet dat je nooit meer zo klein zal zijn als vandaag.

mn2_3.jpg

Er is zo veel liefde, mijn kleine pocketbaby. Al de rest is minder belangrijk. Al de rest komt helemaal goed.

Je mama

lilith heeft een verschietachtig kind

In de reeks “dingen die ik nooit had kunnen vermoeden”. Dat ik mijn blikjes cola light aan de andere kant van de hof zou gaan opendoen. Dat ik zo iemand zou worden die bij het niezen haar neus dicht probeert te houden zodat haar ogen bijna uit hun kassen ploppen van de druk, om toch maar geen lawijt te maken. Dat ik op de toppen van mijn tenen langs wiegjes zou lopen. Een kind moet daaraan gewend worden, aan lawaai, zou ik u een paar maanden geleden gezegd hebben. Een paar maanden geleden had ik nog geen kind dat weinig slaapt, en als het slaapt al een halve hartstilstand en huilbui krijgt als er honderd meter verder een mier struikelt over een grassprietje.

Aangezien ik duizend keer liever dit gezichtje zie dan een bevend lipje van het verschot tik ik dit stukje zo stil als ik kan.

dexblij.jpg

Als hij ouder is pak ik hem daar wel voor terug door met zo’n voetbaltoeter naast zijn bed te gaan staan, en tien seconden lang te duwen.

dexmoe.jpg

Maar nu dus nog even niet.

lilith doet van moeder 2.0

Een kindje met kolieken, dat betekent één en al chaos. Lees er alle folders van Kind en Gezin op na, of de boeken over regelmaat/slapen/drinken/de dag doorkomen bij baby’s: altijd is er wel een hoofdstuk over kindjes met kolieken. De algemene boodschap in dit hoofdstuk? “U heeft een baby met kolieken? Do not bother, de eerste drie à vier maanden. Daar valt toch niet veel mee aan te vangen.” En ook: “Probeer uw hoofd boven water te houden en vraag hulp. En snel wat.” En dan nog iets over shaken baby syndrome, en een alarmnummer. Echtig waar.

Een baby met kolieken slaapt veel minder dan andere kindjes, huilt veel meer (en luider), en heeft weinig of niks van regelmaat. Komt daar nog eens bij dat wij een baby met kolieken en ernstige koemelkallergie lijken te hebben. Zou hij op zijn leeftijd nog maar vijf voedingen per dag moeten krijgen, dan moeten wij hem er hier tien per dag geven om geen hysterisch kind te hebben, omdat zijn voorverteerde astronautenvoeding door zijn maag lijkt te vallen. Tien voedingen, telt maar eens mee. Dat is om de twee uur. Als hij niet aan het krijsen is van de buikpijn, dan is het allemaal nog ingewikkelder. En ja, dat moet zo van de kinderarts. Gene paniek.

Of hij al doorslaapt, vraagt u?
Maar mannekes toch, daar gaan wij over zes maanden eens over beginnen nadenken. Nu hebben we genoeg andere miserie om ons de meeste uren van de dag mee bezig te houden.

Zo veel chaos, dat vroeg hier om extreme measures.

Weg met de blaadjes van in het ziekenhuis, waarop ik moest schrijven hoe veel hij huilde en hoe vaak hij dronk en hoe veel dan wel. Ik ben een moeder 2.0, ik had daar een app voor nodig. En ik vond hem. En sinds dat moment is dat mijn houvast. Mijn kind is een project, met statistiekjes. Ik heb alles onder controle. Toch zeker alles dat ik devoot kan bijhouden in mijn app. Flesjes. Luiers. Uren al dan niet slaap. Activiteiten. Doktersbezoeken. Medicatie. Eerste lachje. (met foto’s, aja)

bc1.jpg

ZODUS. In ruil voor al jullie geweldige tips, een van mij.

Elke kersverse moeder met smartphone, luistert naar mij en klooit niet langer met blaadjes. Schaf u Baby Connect aan. Zodat u kunt uitpakken met dit soort dingen als ze bij Kind en Gezin vragen hoe veel hij drinkt, en de verpleegsters eindelijk nog eens hun rode “crazy mom”-knop aan de onderkant van hun bureau kunnen gebruiken.

bc2.jpg

Het maakt de kolieken er niet minder op, maar het doet toch deugd dat ze tenminste in mooie statistiekjes zitten, voor het nageslacht.

lilith en de blogposts die ze zou willen schrijven

* over baby’s met de diagnose kolieken, aka “dat waar ze niks aan kunnen doen behalve wachten en hopen dat het snel betert”
* over moeders die al zo lang wachten met een krijsende baby dat ze ook een diagnose hebben gekregen, en druppeltjes
* over hoe ik keihard een moeder 2.0 ben, en hoe zich dat zoal uit
* over donkere dagen, en een zomer die passeert zonder dat ik er erg in heb
* over de dingen die mij dezer dagen redden
* over alle lieve dingen die op mijn pad zijn gekomen en blijven komen
* over het feit dat ik wel nog plannen heb
* en dat ik mij daaraan optrek

Ik ben er dus nog.
Ik ben er alleen nog lang niet.
Maar het komt wel.