Het begon als een vaag ideetje, maar ondertussen is kokeneten.be een goed draaiende website vol recepten geworden waar ik eigenlijk geweldig blij mee ben. Omdat de simpelste ideetjes blijkbaar nog altijd de beste zijn. Omdat er mensen zijn die even graag koken en dat even graag delen als ik. En omdat het gewoon fijn is om te zien hoe de databank met lekkere dingen elke week aangroeit dat het geen naam heeft.

Ik kook ondertussen anders.
Niet alleen sta ik vaker met een fotocamera in de keuken dan ever before, ik probeer ook veel meer uit.
Dingen als obsceen lekkere bananencake, die zichzelf in no time in de klassiekers van dit huishouden heeft weten binnen te werken. Of koekiemoon’s overheerlijke frambozenmousse die er veel te professioneel uitziet voor de moeite die het maar kost om te maken. Ik heb al veel geprobeerd, er staat nog veel meer op mijn to cook-lijstje, maar ik moet één ding kwijt:

Sealion’s geroerbakte eend met peultjes is zowat het beste dat ik al ooit heb klaargemaakt, in my entire life. *pinkt traan weg* Het zou zelfs kunnen dat het gerecht tot de beste maaltijden behoort die ik al ooit heb binnengespeeld. Zij heeft het dan weer van Jamie Oliver. Woorden schieten zwaar te kort, meer kan ik er niet over kwijt zonder de peultjes oneer aan te doen.

Om maar te zeggen dat het nog altijd de moeite is, en dat u maar een keer moet afkomen.
Het is veur niet.

Vorige week werd ik tijdens een wandelingetje naar de bancontactautomaat plots overvallen door een mega stortbui. Moedertje natuur, dat is me toch ook een felle, bedacht ik me terwijl ik iedereen hysterisch zag wegstuiven onder afdakjes en moeder’s paraplu. Het was pas toen ik nog de enige levende ziel was in de dorpskern van het anders zo gemoedelijke dorpje V. dat mijn frank viel: het regende alsof de wereld zou vergaan, en ik was blijven wandelen.

Geloof het of niet, maar de schuilende massa heeft geen idee van wat ze toen heeft gemist. Wandelen in een regenbui met dikke druppels kan zo bevrijdend zijn, al zeker als het zonder kap en in zomers t-shirt is en de straten plots ruiken naar natuur. Als u vorige week iemand vrolijk een huppeltje heeft zien doen rond een grote plas in V., het zou wel een keer ik kunnen geweest zijn. Al is de kans klein dat iemand het heeft gezien: de rest van de wereld koos er duidelijk voor om binnenhuis te zitten zagen ende fretten over het slechte weer.

Op dat eigenste moment heb ik het licht gezien, beste hastn.
Ik dacht zo: als we dan toch in een land wonen waarin het wel een keer durft regenen, kunnen we dan niet beter keihard van die regen beginnen houden? Misschien zelfs spelletjes uitvinden voor als het weer een keer van dat is, zodat de kinderen ook van de regen houden en regen altijd verkiezen boven binnen spelen. Zodat we regenminnende volwassenen worden, in plaats van mensen met een muile tot op de grond als het drie druppels spettert.

En dus heb ik Youri gisteren zo ver gekregen om in de gietende regen naar de kust van Noord-Frankrijk te rijden in plaats van in onze zetel te blijven ziten. En dus hebben wij met open mond gekeken hoe gigantische donkere wolken dreigend boven Cap Griz Nez hingen als zaten we in een supercoole film. We hebben in plassen gesprongen dat het geen naam had op de dijk van Wimereux, en ons daarna, tijdens een miezerig plensbuitje, tegoed gedaan aan een croissant uit een echte Franse bakkerij.

En denkt u dat wij vandaag ziek zijn? Mobaneemgij. Allemaal vertelseltjes van regenhaters, zeg ik.

Mijn moeder wordt elke dag bestraald in een ziekenhuis dat op een eind rijden van mijn ouderlijk huis ligt. Elke dag rijden mijn moeder en ik mee met de ambulance richting dat ziekenhuis, ik vooral fungerend als buffer tussen de ambulanciers en mijn moeder, die zo al moe genoeg is zonder dat ze al te veel wordt blootgesteld aan babbelzieke sujetten. De voorbije weken heb ik voldoende ambulanciers ontmoet om een aan de ribben hangende analyse te maken van de mannen die dag in dag uit aan ziekenvervoer doen.

Een bloemlezing:

• de ambulancier is betrekkelijk jong en houdt van zilveren duimringen en Q-Music. Het liefst tikt hij stoer yet ritmisch met zijn duimring op het stuur tijdens nummers van Christina Aguillera en Sean Paul, wat mij de indruk geeft dat hij ons de indruk wil geven een partaay-animal te zijn tijdens het weekend.
• de ambulancier is extreem loslippig over zijn privé-leven, en heeft gemiddeld een goede drie minuten en half nodig om te beginnen vertellen over zijn stukgelopen relatie/overleden dochtertje/moeilijke stoelgang, en dat steevast op een toontje van ‘dit vertel ik normaal aan niemand, maar jullie mogen het wel weten’. Yeah right, ambulancierman, yeah right.
• de ambulancier zwijgt werkelijk geen halve seconde. Niet over zijn Lord of the Ringsverslaving, en ook niet over het pensioentje van zijn moeder, en ook niet over zijn razend interessante weekendwerk als ober in een tea-room. Als er één ding is waar de ambulancier geen boodschap aan heeft, dan is het wel een stilte. Als er één ding is waar ik al na drie minuten in de ambulance naar snak, dan is het wel dat.
• de ambulancier is een geweldige voorstander van ellenlange nergens heengaande opsommingen, vooral als ze uit zijn eigen mond komen. Lijstjes van recentelijk aangekochte deeveedeets, jobs van altamira tot heden (inclusief vakantiejobs en stages), niets is de ambulancier te veel om tien minuten gevuld te krijgen met zijn eigen stemgeluid.
• Het zou mij werkelijk niet verbazen indien de ambulancier een erectie krijgt bij het veelvuldig horen van zijn eigen stemgeluid.
• de ambulancier kijkt alsof hij het in Keulen hoort donderen bij woordjes als ‘catering’ en ‘productie-assistent’, en dat nadat hij drie seconden eerder met veel blabla heeft verkondigd dat hij geweldig veel van film kent.
• zijn lievelingsfilms zijn Lord of the Rings en Armageddon, en “een ongelooflijk grappige film waarin cipiers moesten baseballen tegen de gevangenen”. TRANEN MET TUITEN GELACHEN DIE KEER.
• de ambulancier zit nog maar een jaar op internet omdat hij ergens had gelezen dat er veel mensen “gokverslaafd worden van het internet”
• de ambulancier doet erg snel erg familiair en zegt out of the blue dingen als “wij zouden samen in de politiek moeten gaan wij”, “of wij verstaan elkaar tenminste *vette wink*” , erbij kijkend alsof hij het nog meent ook.
• de dag dat ik in de politiek ga met een ambulancier aan mijn zijde zal een gitzwarte dag zijn in mijn bestaan. Het is maar dat daar absoluut geen misverstanden over de ronde beginnen te doen.

Volgende keer: visboeren!

Ik sloot mijn mond en ware het niet dat die volzat met speekselzuigende buisjes en ijzeren vormpjes die waarschijnlijk veel geld kosten, ik had mezelf getrakteerd op een vuistslag op mijn tronie. Zelden had ik me zo compleet belachelijk gevoeld als drie seconden daarvoor, toen de tandarts vroeg of het een beetje was meegevallen qua pijn na de vorige afspraak. Ik had ‘ja’ kunnen zeggen. Ik had zelfs ‘neen’ kunnen zeggen. Maar ik zei: ‘Fwa jaaj, alleeb fie gerbovin deeb hohal gaar’. Note to self: als je ooit nog een poging onderneemt om in verdoofde tongen te spreken tegen een ander levend wezen dan zal ik je weten te vinden. En het zal godverdomme je besten dag niet zijn.

Na het ambetante voorval probeerde ik vooral heel hard te zwijgen.
Uit de boxen van de praktijk weerklonk een opera waarin een vrouw zo luid jammerde dat ik zin kreeg om mee te doen. Ondertussen bleef de tandarts maar ijzeren staafjes in mijn mondholte duwen, om een reden mij onbekend. Ik rekende uit dat het wel gouden staafjes moesten zijn, voor 210 euro.

Na een uur en een kwartier, net toen ik dacht dat ik genoeg had doorstaan voor deze week, spuwde ik iets te enthousiast en onder het oog van een streng kijkende tandendokter een hele beker water over de spoelbak op de vloer. De vrouw stopte met jammeren, en het werd zelden zo stil als op dat moment in de tandartspraktijk van het dorpje V.

‘Past dat voor u, dinsdag om kwart voor drie?’, vroeg de tandarts toen alles weer was schoongemaakt.
En ik zei ja.

Elke stad zijn stadsgek, zeg ik altijd.
Toen de onze stierf verloor mijn stad plots heel wat van zichzelf. De mogelijkheid om vanachter elke hoek in het Frans uitgenodigd te worden om te komen dansen met een aangeschoten heerschap, bijvoorbeeld. De iets te enthousiaste fluitconcerten waarop dames werden getrakteerd als ze iets te veel been durfden te tonen in de binnenstad. De anekdotes waarin Michel zo zat als een kanon meeliep met de parade voor de koningin van Engeland. Maar Micheltje stierf, even onverwacht als hij soms vanachter een hoek kwam gesprongen, en plots was er niemand om hem op te volgen.

Het duurde niet lang.

Enkele maanden na de onverwachte dood van Michel begon hij ons op te vallen. En ons niet alleen. Een vreemd mannetje van midden de dertig, donkere bril, vreemd loopje dat impliceert dat hij zo stoer is als de eigenaar van een Deense dog, naast hem echter steevast een teleurstellende rosse pekinees. Trippelend. En er ging een belletje rinkelen. Was dit niet het mannetje dat vroeger altijd aan de ingang van de Casa stond, met gekruiste armen en autoritaire blik? De herinnering klopte: de eigenares van de Casa had het mannetje er inderdaad jarenlang getolereerd. Af en toe hielp hij al eens als vrijwilliger bij het inpakken van een zilveren kandelaar, maar meestal keek hij gewoon streng toe of de klanten niets hadden meegepikt zonder te betalen. Ook de eigenares betaalde niet voor zijn diensten, maar dat deerde hem niet. Hij was al lang blij dat hij mocht meehelpen.

Toen de Casa plots dichtging verloren wij ‘de bodyguard van de Casa’ even uit het oog. Lang genoeg om zijn omscholing tot zelfuitgeroepen security guard van groot-Ieper niet te hebben meegemaakt. Het is echter met zijn nieuwe functie dat hij zichzelf weer in onze kijker heeft gewerkt. Door bloedernstig door de winkelstraat te lopen met een transistorradio tegen zijn oor gedrukt waarop je, als je goed luistert, dezelfde muziek hoort spelen als door de luidsprekers van dezelfde winkelstraat. Door in een walkie-talkie te staan spreken op het hoekje van de straat, duidelijk undercover en tegen niemand in het bijzonder. Door met de borst vooruit mensen te gaan wijzen op hun burgerplicht, en ongevraagd parkeeradviezen te verlenen aan de chauffeurs van bussen vol Engelse schoolkinderen. Door persoonlijk de veiligheid te garanderen in de Ieperse binnenstad door een gsm-speakerset aan zijn oor te bevestigen en zo discreet mogelijk alle verdachte sujetten door te geven aan het hoofdbureau.

Ik heb me maanden afgevraagd of hij in opdracht werkte, en van wie dan wel.
Tot ik vanmorgen de voorpagina van de krant van gisteren aan zijn raam zag hangen.
Een juichende Leterme, uitgesmeerd over heel de rechterkant van de voorruit.
Ik weet genoeg, geloof ik.

Ook tftc is geen blog waarop u veel politieke analyses moet verwachten, maar ook Youri en ik waren gisterenavond zwaar teleurgesteld. Zo teleurgesteld dat wij nog tot veel te laat hebben liggen van “Maar allez” doen in ons bedde, niet snappend hoe het eigenlijk allemaal mogelijk was. Dat mensen meer geloven in een brulboei uit de judo die komt aandraven met Ulla Werbrouck dan in mensen die al jaren oprecht een goed gefundeerd programma proberen door en uit te voeren. Dat kiezers een geheugen hebben van welgeteld drie seconden. Dat we in een verschrikkelijk conservatief land leven, waarin mensen teren op negativiteit. En dat de meesten blijkbaar bitter weinig kennen van hoe een land werkt, en dus enkel maar stemmen voor zichzelf. En voor slogans. Het is niets nieuws, maar ik word er bij momenten wel een beetje triest van.

Gelukkig is er dan mijn lief, die een nachtelijke analyse afsluit met een : ‘Weet je wat het is?’
‘Neen’.
‘Ik durf wedden dat je moet beloven nooit meer gel te gebruiken als je bij de CD&V wilt.’

En hij heeft vast gelijk.