Mijn guilty pleasures, vroegen de madamkes van wijvenweek. De dingen die ik super vind, maar die van mij misschien net een groter wijf maken dan ik op dagelijkse basis wil toegeven. Ik zie mezelf namelijk doorgaans meer als one of the guys dan als een typisch wijf. Maar als ik onderstaand lijstje bekijk, dan is het duidelijk dat ik mezelf ook maar keihard iets aan het wijsmaken ben.

Om maar een paar dingen te noemen waar ik het wel voor heb:

* koffie gaan drinken en boekskes lezen over dingen waar het wijf in mijn hoofd wel iets mee heeft, maar het wijf dat ik echt ben niet. Zoals nagellak en hoge hakken en lippenstift en designer handtassen. De Red Magazine, of de People Fashion, bijvoorbeeld
* dailymail.co.uk
* bloederige operatieprogramma’s op VIJFtv
* keihard uithuilen op Youri zijn schouder voor iets van niets, tot de mascara in grote stromen langs mijn wangen op de grond stroomt
* receptenmapjes aanleggen en me inbeelden dat ik zo’n huisvrouw ben die elke week nieuwe topgerechjes op tafel tovert voor man en kind
* rondsurfen op babyforums en dingen lezen die mij zowel doen huiveren als popelen
* Martha van Tom Waits en witte wijn en vriendinnen
* rijstkoeken met een laagje chocolade
* de ene dag vinden dat niemand iets te zeggen heeft over mijn gewicht en dat het er allemaal totaal niet toe doet en ik veel meer ben dan hoe ik eruit zie, en de dag erna instorten omdat ik een vermoeden heb dat ik een kilo ben bijgekomen en iedereen het heeft gezien
* op zaterdagmorgen toch eens de tijd nemen om te badderen, cremekes te smeren, wenkbrauwen te epileren en geweldig lekker ruikend de badkamer uit te zweven, richting mijn platte tang

* die ene aflevering van Dawson’s Creek waarin Dawson tegen de vader van Joey zegt dat ze zoveel meer is dan gewoon maar een vriendin :huilie:
* Pinterestmappen aanleggen met snelle hastn (I know!)
* nog eens herbeginnen aan de Shopaholic-reeks van Sophie Kinsella, en het zo geweldig vind dat ik luidop moet lachen. OM EEN BOEK OVER SHOPPEN! :aah:
* in bad gaan met fancy badschuimkes. Geen verdriet zo groot of ik kan mezelf daarmee troosten
* kleren met bolletjes, sterretjes of krieken
* denken dat ik er in die corrigerende onderbroek van Trinny en Susannah uitzie als een volupteuze godin, en pas bij het zien van de foto’s van de avond zelf beseffen dat het eerder in de buurt kwam van een kalkoenrollade
* The Glory of Love, en andere knuffelrockschijven from days of yore

(*luchtpistooltje*)

* voor de vijftigste keer naar Legends of the Fall kijken en heel hard huilen als het weer eens mis gaat tussen Tristan en Susannah. Ik weet dat nochtans op voorhand, ik heb hem al negenenveertig keer gezien.

* naar The Voice kijken omdat ik nog altijd zwaar kan crushen op Koen Wauters
* toch altijd gaan voor het roze, als er keuze is tussen blauw, roze en groen in Kindlecovers, iPhonehoesjes en laptopzakken
* mezelf na een hele dag gezond belonen met een zak vampierentanden uit de automaat

Sommige mensen noemen dat ook: een slons. Of een sloor. Ik ga te weinig naar de kapper (geen tijd), ik heb nog nooit betaald om mezelf te laten manicuren of gelnagels te laten leggen, ik doe niet aan zonnebanken (te gevaarlijk, hoe wit ik ook ben), ik epileer mijn wenkbrauwen zelf (als ik eraan denk), en ik ben veel te lui voor op elkaar afgestemde lingeriesetjes, beautyroutines om dagen mee te beginnen of af te sluiten, of het aanbrengen van cellulitiscrème. De appelsien is daarvoor trouwens al jaren geleden veel te hard verzopen in eigen sap, dus weinig of geen illusies hieromtrent.

Wat ik dan weer wel doe is zelden of nooit buiten komen zonder iets van schmink op mijn gezicht. Niet omdat ik een gigantische schminkdoos ben. Eerder omdat ik er dus zo uitzie als ik wakker word.

We moeten daar eerlijk over zijn: dat is precies de dood op geitenpoten. Geen beetje kleur in mijn gezicht, wallen, bleke wimpers die mijn ogen doen wegzinken in een poel van wittigheid. Als ik geen lijn onder mijn ogen trek of er wat mascara tegenaan zwier, dan zie ik er ziekelijk uit. In het beste geval. Er was een tijd dat ik het nog geloofde, dat een crème mijn wallen zou wegnemen of ik plots een perfect vel zou kweken door de juiste hydratatie. Die tijd is over. Maar door al dikwijls professioneel opgemaakt te worden voor de boekskes heb ik wel een paar trucjes geleerd. Ik weet het, dat zou je niet altijd zeggen als je me tegen komt op straat, maar ik doe mijn best. Met behulp van deze darlings probeer ik de schade zoveel mogelijk te beperken:

En dan doe ik een beetje van lijntjes en gedoe, gelijk dit.

En dan loopt dat uit, en moet ik opnieuw beginnen. Breek mijn bek niet open over moeten niezen, ook. Ge kent dat allemaal wel.

Anywayz. Ik vind dat dus wel opvallend, dat er zoveel vrouwen zijn die elke dag ongeschminkt de deur uitgaan. En ik daar niet eens op let. Zij hebben dus of veel minder slaperige gezichten en meer kleur van zichzelf, of het ligt aan mij. Niet dat ik het niet durf, trouwens, zonder schmink naar de bakker. Verre van. Maar de “amaaai, gij ziet er MOE uit!” of “Heb jij geweend?”-opmerkingen moet ik er dan wel standaard bijnemen.

Wat ik dan persoonlijk weer zotjes vind? Vrouwen die niet willen dat hun vent hen ziet voor ze opgemaakt zijn, en speciaal wat vroeger opstaan om hem voor te zijn in de badkamer. Ik ben namelijk nogal dikwijls te lui om mij ’s avonds met manieren te ontschminken, ondanks het feit dat alle boekjes daar moord en brand over schreeuwen, wegens nefast voor uw vel en een gigantisch risico op dichtslibbende porieën. Als ik dan wakker word zie ik er uit zoals op foto één, maar dan met uitgelopen mascara overal. Gelijk die hastn van KISS, eigenlijk.

En nog loopt hij niet weg, die vent van mij.
Ik kan alleen maar denken dat het is omdat ik hem niet te veel kost aan onderhoud.
Dat, en mijn mean ass chili con carne.

(Deze post werd geschreven voor #wijvenweek. Ook meedoen? Inschrijven kan nog altijd op de site! Veel meer lezen kan op wijvenblogs.be)

Kijk eens aan: samen met het eerste echte lentezonnetje staat het leukste blogevent van het jaar voor de deur: wijvenweek, in malkander gebokst door dat geweldig wijf van kerygma.be en ikzelf, techneutisch bijgestaan door het topwijf van blog.zog.org en mijn eigenste beste madam van heel de wereld, Youri. Het kan nu eigenlijk al niet meer stuk, met zo maar eventjes 229 ingeschreven bloggers, as we typ, en dat kunnen er nog meer worden want inschrijven kan nog altijd. Dan krijgt u een mailtje met iets meer inspiratie voor de dagthema’s, die trouwens hier ook al in een verkorte vorm te vinden zijn.

We hebben een hashtag, #wijvenweek namelijk, vanaf morgen worden alle wijvenweekposts verzameld op wijvenblogs.be, en voor de rest mag iedereen gewoon keihard loos gaan. Meerdere posts per dag mogen, dagen overslaan mag ook, eigenlijk mag alles, dat is juist zo tof. *steekt perfect gemanicuurde duim omhoog*

Om er helemaal klaar voor te zijn heb ik vanmorgen mijn haar gekleurd. Mangorost.

Yeah.

Ow ja, en dan nog iets. De winnaars van de vier veggie deluxe pakketjes! (random getrokken door een cijfertjesgenerator, omdat het onschuldige kinderhandje nog geboren moet worden)

Mogen naar voor komen, en mij op lilith[at]fromfrats.com hun adresgegevens laten weten:

* Freya, die van haar dochter van vier leerde dat je door te proberen kan leren
* hf, die deze koos: ‘Wie wil, zoekt een mogelijkheid. Wie niet wil, een reden.’
* Leena: ‘alles gaat voorbij, en dat is niet slecht: so wie es ist, bleibt es nicht.’
* Lina: ‘je krijgt maar in je schoot geworpen, wat je aankan in je leven’

Geweldig gefeliciteerd aan alle winnaars, zij krijgen binnenkort een doos fake vlees in hun bus.

Als ik zo van hot naar her vlieg als de laatste weken dan is er nog bijzonder weinig tijd over om eten te maken. Ik probeer het allemaal zo goed mogelijk te plannen, en het lukt wel, maar erg culinair spectaculair zijn de gerechtjes die ik uit mijn mouw schud niet. Het moet hier dikwijls vooral snel gaan. Als ik dan al eens iets ontdek dat ervoor zorgt dat ik ’s middags in minder dan tien minuten eten op tafel kan zetten, dan deel ik dat hier gewoon, voor als u het zelf niet meer zou weten.

I present you: de truc met de zakjes van de Dille en Kamille!

In de Dille en Kamille verkopen ze namelijk zakjes met gedroogde kruidenmixen voor pasta. Een eetlepel kruidenmix in uw pan, twee eetlepels kookwater van uw snelkookmacaroni die al opstaat, twee lepels olijfolie.

Even laten koken, pasta erbij, parmezaan over, klaar!

Man toch, en echt best lekker.
In den tijd van het schrijven van een blogpost!
Wie eens frivool wil doen kan daar nog iets van verse groenten bijgooien ook, maar het hoeft niet.
Geen dank!

Ik ben een planner en een lijstjesmaker. Geef mij een project, en het verdwijnt in mijn Evernote, Omnifocus of een ander productiviteitsprogramma waarzonder ik niet kan leven. Mijn iPhone, Macbook en de iPad van mijn vent bulken van de lijstjes met deadlines, planningen, to do’s, to visits en to reads, net als de duizend notitieboekjes die ik overal mee naartoe sleur. Het was ooit anders, maar dingen in een lijst zorgen voor minder ontploffingen ter hoogte van mijn hersenstam. En dus blijf ik lijstjes maken.

Toch tot juni. Dan stoppen de plannen plots. Dan wordt mijn agenda ook ineens veel en veel leger. Omdat ik het zo moeilijk vind om me voor te stellen hoe mijn leven er dan zal uitzien, en wat ik zal willen en wat helemaal niet. Ik zeg neen tegen jobaanbiedingen en wimpel voorstellen af waar ik anders bovenop zou springen. In plaats van “ja” zeg ik duizend keer vaker “ik heb geen idee”.

Vanaf juni ga ik, tegen al mijn gewoontes in, eens gewoon zien wat er op me afkomt. Een concept waar ik al geweldig veel van heb gehoord, maar dat ik eigenlijk niet bijzonder gemakkelijk toepas. Ik kan me zo weinig dingen voorstellen bij ikzelf als mama, dat dat waarschijnlijk gewoon het beste idee is. Wel zien wat er komt.

En ondertussen begin ik steeds meer uit te kijken naar dat dolle lichtje aan het einde van deze zotte zotte tunnel. Nog een week of twaalf.

Dag tweehonderd maat! Wie had dat ooit van zijn leven verwacht? Het zijn ondertussen nog altijd vreselijk drukke dagen hier ten huize. Of eerder niet ten huize, want ik zie de binnenkant van de crib tegenwoordig niet meer bijzonder veel, net als de voorkant van mijn computer omdat ik altijd aan andere mensen hun computers zit. Weinig tijd om te schrijven dus, maar gelukkig kan een mens zich tegenwoordig ook uitdrukken in beeldjes. Dit zijn die van mij van gisteren.

7u32: het ochtendbureau wordt opgesteld op de trein richting Antwerpen. Thema van de dag blijkt blauw.

8u35: daar was dus niks van gelogen, van die zonnestorm.

10u20: Soms vergader ik met mannen met tattoo’s op zichtbare plaatsen.

12u40: werkelijk overheerlijke wakamé in de Wagamama. Ik zou niet veel moeite hebben om te leven op wakamé.

13u02: mijn lunchdate was zeer te spreken over haar currydink. Want ja, op vrouwendag doe ik een extra effort en lunch ik met vrouwen met diepe decolletés.

14u34: Daarna moest ik nog naar de Meir voor het werk. Echt waar. En ontdekte ik dat er dus nog kerstcadeautjes in de bomen hingen. Arm Vlaanderen.

19u06: Des avonds at ik dit. Die veggie rashers zijn trouwens ongelooflijk lekker, te krijgen in de natuurwinkel.

21u14: En toen viel ik plots om waar ik zat en ging ik naar bed met mijn favoriete receptentijdschrift. Op naar een nieuwe dag!

Goed nieuws, beste blogleeskinderen! Jullie hebben vast al gemerkt dat ik nogal enthousiast ben over de vleesvervangers van Veggie Deluxe. Tot ik die ontdekte vond ik de meeste valse vlezen vies en naar karton smaken, maar dat blijkt dus lang niet altijd zo te zijn. “Jamaarja, waarom word je in godsnaam vegetariër als je dan vals vlees nodig hebt dat aanvoelt als vlees en smaakt naar vlees?!” vragen nogal wat mensen mij. Omdat ik dus graag vlees eet. Heel graag, zelfs. En omdat ik de structuur van vlees mis, net als van vis en kip. Dat kan dus hé, niet elke vegetariër is vies van vlees. Ik ben vies van de vleesindustrie, maar dat is een ander verhaal.

Anyway! Dankzij de fantastische mensen van Veggie Deluxe (die trouwens ook een Facebookpagina hebben met nieuwtjes enzo) mag ik hier zo maar eventjes vier testdozen weggeven met scampi, kipblokjes, tonijn en baconplakjes. Samen goed voor een bestsellerdoos van 1,2 kilogram. Maal vier, want vier winnaars. Daar kun je wel een paar dagen zonder vlees weg mee, lijkt mij!

Ook de rest van hun aanbod is zeer de moeite, trouwens. Ik ben ook weg van hun gehakt, hun hamblokjes en hun visfilets, heerlijk met puree en hollandaisesaus, maat. Ik zou het niet zeggen als het niet waar was.

Wat jullie voor dat pakket moeten doen?

In de comments (of als dat niet lukt door het soms sputterende systeem achter deze blog, via mail op lilith[at]fromfrats.com) laten weten wat het allerbeste advies is dat jullie ooit kregen of lazen. Een zin die altijd is blijven hangen, een tip, een levensmotto, als het maar bruikbaar of inspirerend is, of jou een heel eind op weg heeft geholpen om dingen te doen/relativeren/gedaan te krijgen/…

Daar is tijd voor tot en met zaterdagochtend acht uur. Daarna sluit ik af en worden er random vier mensen geloot.

May the goei chance be with you!

We moeten daar niet dwaas over doen: de allercoolste babysitster van de Babysitters Club was Petra. Niet alleen omdat Petra rost was, maar vooral omdat ze suikerziekte had. Als kind was ik compleet onder de indruk van het feit dat ze zichzelf daardoor een paar keer per dag TOT BLOEDENS TOE in haar vingers moest prikken, om haar bloedwaardes te checken. Ik vond dat dus ongelooflijk stoer. En ondertussen had ze dus ook nog tijd om verliefd te worden op redders, en hen binnen te draaien ondanks haar bloederige vingertoppen. Topwijf, die Petra.

Toen ik vandaag bij de dokter de boodschap te verwerken kreeg dat ik net zoals Petra een paar keer in mijn eigen vingers zal moeten prikken voor de verplichte zwangerschapsdiabetestest (als ik zoals normale vrouwen suikersiroop zou moeten drinken zou ik dankzij mijn maagverkleining namelijk mijn ingewanden uitkotsen, zo is mij verzekerd) was ik dus niet echt helemaal gerust. Ik was dan misschien ook wel rost, maar zo stoer dat ik mezelf TOT BLOEDENS TOE zou durven prikken? Hmmm.

“Doe het anders eens hier om te testen of het lukt”, zei de verpleegster.
Ik slikte mijn kinderangsten weg, deed het naaldje in het marteltuig, zette het tegen mijn vinger, slikte nog eens, en prikte.

Wat blijkt nu?
Je voelt dat dus bijna niet. Petra was helemaal niet zo’n stoere.
Ik kan niet geloven dat deze onschuldig uitziende vrouw mij en mijn kinderzieltje jarenlang zo hard in ’t zak heeft gezet. Met zo’n jonge slachtoffertjes is dat wel heel gemakkelijk, vind ik.

Neenik, ik kan er waarlijks niet bij. *staart in het ijle*

“Je ziet er moe uit”, zegt vriendin J., compleet met bezorgde blik. Dat het wel meevalt, zeg ik. “Tijd om wat minder afspraken in je agenda te zetten”, zegt de zwangerschapskalender, en ik bedenk me dat ik weer de slechtste timing ooit heb gemaakt met alle opdrachten en projecten die nog voor de bevalling af moeten. Maar dat het wel zal lukken. Al lukt het de laatste weken alleen nog maar door al rond een uur of negen compleet kapot in bed neer te vallen, vaak nog geen twee uur nadat ik de deur van de crib ben binnengewaggeld. En het ziet er niet naar uit dat het er snel beter op zal worden. Maart wordt nog drukker dan februari. Ik weet zelfs niet goed hoe dat dan allemaal moet.

Als u mij dus wilt excuseren, op deze dag des heren.
Ik ga onder een deken in mijn zetel liggen, en zien hoe lang ik nog kan lezen voor het lichtje finaal uitgaat.

Ondertussen gun ik jullie een blik op de brunoise van de dag, voor in de veggie spaghettisaus van vanavond.

Brunoise is het nieuwe zwart.